0113-KDIPT1-3.4012.343.2026.2.ALN

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i części nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest: ·      prawidłowe w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT w przypadku świadczenia usług parkingu niestrzeżonego dla dodatkowego zobowiązania określonego w wezwaniu do zapłaty, które zostawiane jest kierowcy pojazdu bez ważnego biletu „na przedniej szybie pojazdu" niezależnie od tego, czy zapłata faktycznie nastąpiła (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 1); ·      prawidłowe w zakresie obowiązku zaewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej w dniu, w którym upływa termin płatności, gdy na dzień upływu terminu płatności dysponują Państwo jedynie informacją o numerach rejestracyjnych pojazdu, nie znają Państwo określonego właściciela pojazdu, (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 2) ·      prawidłowe w zakresie obowiązku zaewidencjonowania obrotu na kasie rejestrującej, gdy wpłata za postój następuje przed upływem terminu płatności (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3); ·      nieprawidłowe w zakresie dokumentowania fakturami usług, dla których został wystawiony paragon w przypadku, gdy nabywcą jest podmiot gospodarczy i wykazywania tych faktur w JPK_VAT7 (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 5); ·      nieprawidłowe w zakresie korekty sprzedaży z uprzednio wystawionego paragonu, aby uniknąć podwójnego opodatkowania, w sytuacji, gdy wystawienie paragonu miało miejsce w miesiącu wcześniejszym niż ustalenie podmiotu gospodarczego, jako usługobiorcy i konieczności skorygowania deklaracji JPK_VAT7(pytanie oznaczone we wniosku jako nr 6); ·      nieprawidłowe w zakresie prowadzenia dodatkowej ewidencji sprzedaży do zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 4). Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 2 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie: ·      momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT w przypadku świadczenia usług parkingu niestrzeżonego dla dodatkowego zobowiązania określonego w wezwaniu do zapłaty, które zostawiane jest kierowcy pojazdu bez ważnego biletu „na przedniej szybie pojazdu" niezależnie od tego, czy zapłata faktycznie nastąpiła (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 1); ·      obowiązku zaewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej w dniu, w którym upływa termin płatności, gdy na dzień upływu terminu płatności dysponują Państwo jedynie informacją o numerach rejestracyjnych pojazdu, nie znają Państwo określonego właściciela pojazdu, (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 2); ·      obowiązku zaewidencjonowania obrotu na kasie rejestrującej, gdy wpłata za postój następuje przed upływem terminu płatności (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3) ·      prowadzenia dodatkowej ewidencji sprzedaży do zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 4); ·      dokumentowania fakturami usług, dla których został wystawiony paragon w przypadku, gdy nabywcą jest podmiot gospodarczy i wykazywania tych faktur w JPK_VAT7 (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 5); ·      korekty sprzedaży z uprzednio wystawionego paragonu, aby uniknąć podwójnego opodatkowania, w sytuacji, gdy wystawienie paragonu miało miejsce w miesiącu wcześniejszym niż ustalenie podmiotu gospodarczego, jako usługobiorcy i konieczności skorygowania deklaracji JPK_VAT7(pytanie oznaczone we wniosku jako nr 6). Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 5 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Gmina (Wnioskodawca) jest czynnym podatnikiem podatku VAT i udostępnia miejsca na płatnym, niestrzeżonym parkingu. Usługi te są świadczone m.in. na rzecz podmiotów będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej. Z tytułu tej sprzedaży Gmina ewidencjonuje obrót przy użyciu kasy rejestrującej. W praktyce Gminy zdarzają się sytuacje, w których wobec braku wpłaty w terminie określonym regulaminem, Gmina ewidencjonuje zdarzenie na kasie fiskalnej w dniu upływu terminu płatności. Następnie, w celu wyegzekwowania należności, Gmina występuje o dane właściciela pojazdu do bazy CEPiK. Z uzyskanych informacji niekiedy wynika, że właścicielem pojazdu jest podmiot gospodarczy (firma). W tym momencie sprzedaż jest już zaewidencjonowana na kasie jako sprzedaż dla osoby fizycznej. W innej sytuacji klienci dokonują wpłat przed terminem płatności. W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że: 1)  Jakie informacje zawiera regulamin w zakresie nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu? Regulamin Parkingu Płatnego Niestrzeżonego w zakresie nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu zawiera informacje dotyczące wysokości opłaty dodatkowej, terminu i sposobu jej wniesienia, procedury ściągania, a także tryb składania reklamacji. 2)  Proszę przedstawić zapisy z regulaminu, które regulują pobieranie dodatkowych opłat. Zapisy z Regulaminu Parkingu Płatnego Niestrzeżonego, które regulują pobieranie opłat dodatkowych przestawiają się następująco: Pkt 13) Za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego lub za przekroczenie opłaconego czasu parkowania, użytkownik zobowiązany jest do wniesienia opłaty dodatkowej w wysokości zł w terminie 7 dni od dnia wystawienia zawiadomienia o nałożeniu opłaty dodatkowej. Pkt 14) Opłatę dodatkową uiszcza się poprzez dokonanie wpłaty w sposób wskazany w zawiadomieniu wystawionym przez służby kontrolne. Pkt 15) Nieopłacona w terminie opłata dodatkowa będzie dochodzona w drodze postępowania egzekucyjnego z wykorzystaniem danych Właściciela Pojazdu uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK). Korzystający z parkingu zostanie obciążony odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Pkt 16) Korzystający z parkingu może w terminie 7 dni od dnia wystawienia wezwania do zapłaty wnieść reklamację odnośnie zasadności naliczenia opłaty dodatkowej. Reklamacje wnosi się na adres. Rozpatrzenie reklamacji następuje w ciągu 14 dni od dnia jej wniesienia. W przypadku uznania reklamacji – skutki prawne wezwania do zapłaty uznaje się za niebyłe. 3)  Jaki termin płatności wskazują Państwo w wezwaniu do zapłaty, które zostawiane jest kierowcy pojazdu bez ważnego biletu na przedniej szybie pojazdu. W wezwaniu do uiszczenia opłaty dodatkowej wskazany jest termin płatności 7 dni od daty wystawienia zawiadomienia. 4)  Proszę opisać sytuacje, w których dochodzi do wniesienia opłaty za postój przed upływem terminu płatności (Państwa pytanie nr 3 we wniosku) i wskazać sytuacje, o których piszą Państwo we wniosku w zwrocie „w innej sytuacji klienci dokonują wpłat przed terminem”. Pytanie nr 3 dotyczy opłaty dodatkowej nakładanej na użytkownika parkingu w przypadku nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu samochodowego lub za przekroczenie opłaconego czasu parkowania. Kierowca zobowiązany jest do wniesienia opłaty dodatkowej w kwocie zł w terminie 7 dni od dnia wystawienia zawiadomienia. Opłatę dodatkową klienci opłacają: ·      gotówką lub kartą w biurze parkingu przed upływem terminu płatności, np. w dniu wystawienia zawiadomienia – paragon fiskalny otrzymują od razu z chwilą wpłaty, ·      za pomocą przelewu bankowego przed upływem terminu płatności np. w dniu wystawienia ·      zawiadomienia – paragon fiskalny pracownik biura drukuje w kolejnym dniu roboczym, na podstawie wyciągu bankowego i pozostawia go w biurze parkingu podpięty pod raport przelewów z danego dnia. Zwrot „w innej sytuacji klienci dokonują wpłat przed terminem” dotyczy wyżej opisanych sytuacji. 5)  Proszę opisać, jak Państwo postępują w sytuacji ustalenia, że nabywcą usługi jest podmiot gospodarczy. Czy wówczas wystawiają Państwo fakturę z NIP do paragonu bez numeru NIP? W przypadku opłat uiszczanych przez podmiot gospodarczy Gmina wystawia fakturę z NIP do paragonu fiskalnego bez numeru NIP (do tej pory taka sytuacja miała miejsce jedynie w przypadku faktury za abonament, nie było sytuacji, w której kierowca przy opłacaniu zawiadomienia poprosił o wystawienie faktury do paragonu). Pytanie dotyczy stanu przyszłego, który może się pojawić w przyszłości. 6)  Postawili Państwo we wniosku pytanie nr 4 o treści: „Czy w przypadku konieczności skorygowania zaewidencjonowanej na kasie sprzedaży, Gmina ma prawo dokonać korekty za pomocą zewnętrznej "ewidencji korekt" w sytuacji, kiedy płatność (wraz z wydaniem paragonu) wyprzedziła moment podatkowy?” a) Proszę wskazać czego dotyczy Państwa zwrot „prawo dokonania korekty”? „Prawo dokonania korekty” dotyczy zdarzeń w różnych okresach rozliczeniowych. Sytuacja taka może mieć miejsc, gdy, wezwanie do opłaty dodatkowej zostanie wystawione np. 28 maja z terminem płatności do 4 czerwca a klient uiści opłatę gotówką w dniu 29 maja. W chwili dokonania zapłaty należy wybić paragon i mu go wręczyć, a moment podatkowy wypada w przyszłym miesiącu. W raporcie dobowym/miesięcznym może wystąpić wpłata, gdzie moment podatkowy będzie przypadał na miesiąc kolejny. Wnioskodawca pyta w jaki sposób korygować raport miesięczny z kasy fiskalnej. b) Proszę opisać jakich sytuacji dotyczy to pytanie? Sytuacja taka może mieć miejsc, gdy, wezwanie do opłaty dodatkowej zostanie wystawione np. 28 maja z terminem płatności do 4 czerwca a klient uiści opłatę gotówką w dniu 29 maja. W chwili dokonania zapłaty należy wybić paragon i mu go wręczyć, a moment podatkowy wypada w przyszłym miesiącu. Pytanie nr 4 może dotyczyć również zdarzenia, gdy zamiast paragonu fiskalnego powinna być wystawiona faktura VAT. Sytuacja taka może mieć miejsce, gdy na kasie fiskalnej w dacie upływu terminu płatności ale bez otrzymania wpłaty zaewidencjonowana zostanie opłata dodatkowa, która z uwagi na brak danych kierowcy została w domyśle zidentyfikowana jako należność od osoby fizycznej a po późniejszym otrzymaniu odpowiedzi z systemu CEPiK okazuje się, że nabywcą usługi był podmiot gospodarczy. W takim przypadku zamiast paragonu fiskalnego wystawiona powinna być faktura z numerem NIP. c) Czy Państwa pytanie nr 4 dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy „płatność (wraz z wydaniem paragonu) wyprzedziła moment podatkowy”? Pytanie nr 4 brzmiące: „Czy w przypadku konieczności skorygowania zaewidencjonowanej na kasie sprzedaży, Gmina ma prawo dokonać korekty za pomocą zewnętrznej "ewidencji korekt" w sytuacji, kiedy płatność (wraz z wydaniem paragonu) wyprzedziła moment podatkowy?” dotyczy sytuacji, kiedy płatność i wydanie paragonu wyprzedza moment podatkowy, ale sytuacje takie mogą powstawać z różnych powodów. d) Czy dotyczy również uznanych reklamacji usług lub błędnie zaewidencjonowanej sprzedaży? Jeśli pytanie nr 4 postawione przez Państwa we wniosku dotyczy również uznanych reklamacji usług, błędnie zaewidencjonowanej sprzedaży, proszę szczegółowo opisać te sytuacje i m.in.: wskazać opis przyczyny i okoliczności popełnienia pomyłki oraz czy do ewidencji dołączają Państwo oryginał paragonu fiskalnego dokumentującego sprzedaż, przy której nastąpiła oczywista pomyłka, protokół spełniający wymogi rozporządzenia w sprawie kas, inne. Do tej pory nie zdarzyło się błędnie zaewidencjonować sprzedaży. W przypadku reklamacji sytuacja wygląda następująco: ·      kierowca przedstawia ważny bilet lub kartę parkingową w ciągu 7 dni od wystawienia zawiadomienia – zawiadomienie jest anulowane i nie ma wystawionego paragonu - kierowca przedstawia ważny bilet lub kartę parkingową po terminie 7 dni od wystawienia zawiadomienia - zawiadomienie jest anulowane, a wcześniej wystawiony paragon pozostaje w biurze (nie zdarzyła się sytuacja, aby w 7 dniu był wydrukowany paragon i żeby w tym samym dniu zgłosił się kierowca z ważnym biletem lub kartą) ·      kierowca składa pisemne odwołanie w terminie 7 dni od wystawienia zawiadomienia - mija ten termin, paragon jest drukowany w 7 dniu; jeżeli reklamacja zostaje uznana, zawiadomienie jest anulowane, a paragon pozostaje w biurze. Pytanie 1)  Czy w przypadku świadczenia usług parkingu niestrzeżonego, momentem powstania obowiązku podatkowego w VAT jest zawsze upływ terminu płatności (określony w wezwaniu do zapłaty, które zostawiane jest kierowcy pojazdu bez ważnego bilety, " na przedniej szybie pojazdu"), niezależnie od tego, czy zapłata faktycznie nastąpiła? 2)  Czy w przypadku braku zapłaty do dnia upływu terminu płatności, Gmina ma obowiązek zaewidencjonować sprzedaż na kasie rejestrującej w dniu, w którym upływa termin płatności, na dzień upływu terminu płatności Gmina dysponuje jedynie informacją o numerach rejestracyjnych pojazdu, nie zna określonego właściciela pojazdu? 3)  Czy wpłata za postój przed upływem terminu płatności (niezależnie od formy, czyli zarówno gotówka jak i przelew) rodzi obowiązek zaewidencjonowania obrotu na kasie rejestrującej (wystawienia paragonu) w dacie wpływu (jeśli jest to gotówka, a dzień następny po wpływie- w przypadku wpływu na konto), mimo że sam obowiązek podatkowy w VAT w tym momencie jeszcze nie powstaje i może powstać w kolejnym miesiącu (zgodnie z terminem obowiązku zapłaty)? 4)  Czy w przypadku konieczności skorygowania zaewidencjonowanej na kasie sprzedaży, Gmina ma prawo dokonać korekty za pomocą zewnętrznej "ewidencji korekt"? W sytuacji kiedy płatność (wraz z wydaniem paragonu) wyprzedziła moment podatkowy? 5)  Czy w sytuacji ustalenia przez Gminę (z bazy CEPiK po wystawieniu paragonu, nawet kilka miesięcy później), faktu, że nabywcą jest podmiot gospodarczy, Gmina powinna wystawić zwykłą fakturę VAT z bieżącą datą wystawienia (z datą sprzedaży odpowiadającą upływowi pierwotnego terminu płatności) i wykazać ją bezpośrednio w ewidencji JPK_V7? (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku) 6)  W jaki sposób Gmina powinna skorygować obrót z uprzednio wystawionego paragonu, aby uniknąć podwójnego opodatkowania (w sytuacji, gdy wystawienie paragonu miało miejsce w miesiącu wcześniejszym niż ustalenie podmiotu gospodarczego, jako usługobiorcy)? I czy zawsze będzie to rodziło konieczność skorygowania deklaracji i JPK- korekty nie wartościowej, lecz ewidencyjnej. Państwa stanowisko w sprawie Ad 1. Tak. Zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b w zw. z ust. 7 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy dla usług o charakterze podobnym do najmu (w tym udostępniania miejsc parkingowych) powstaje z chwilą upływu terminu płatności. Forma poinformowania o tym terminie – w tym przypadku wezwanie do zapłaty umieszczone na przedniej szybie pojazdu (np. z tytułu braku biletu) – jest w tym zakresie wiążąca. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu tego terminu, niezależnie od tego, czy kierowca faktycznie dokonał wpłaty. Ad 2. Tak. Brak znajomości danych właściciela pojazdu (dysponowanie przez Gminę jedynie numerem rejestracyjnym) nie zwalnia z obowiązku zaewidencjonowania obrotu. Kasa rejestrująca ma odzwierciedlać prawidłowy moment powstania obowiązku podatkowego. Wobec braku zapłaty, Gmina postępuje prawidłowo, nabijając paragon (jako sprzedaż bezimienną/na rzecz osoby fizycznej) najpóźniej w dniu upływu terminu płatności wskazanego w wezwaniu. Ad 3. Tak. Zgodnie z przepisami, otrzymanie zapłaty przed terminem wymusza techniczny obowiązek zaewidencjonowania jej na kasie fiskalnej – w dacie wpływu w przypadku gotówki lub niezwłocznie po uzyskaniu informacji (najczęściej w dniu następnym) w przypadku przelewu na rachunek bankowy. Jednocześnie, stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, dla usług parkingowych wcześniejsza zapłata nie powoduje powstania obowiązku podatkowego w VAT w dacie wpłaty. Obowiązek ten wciąż powstaje dopiero z datą upływu terminu płatności (nawet jeśli termin ten przypada w kolejnym miesiącu rozliczeniowym). Ad 4. Tak. Brak technicznej możliwości ingerencji w pamięć fiskalną kasy wymusza dokonywanie wszelkich korekt obrotu i podatku należnego za pomocą zewnętrznej (pozaksięgowej) ewidencji korekt (tzw. zeszytu korekt), prowadzonej na podstawie dowodów zewnętrznych. Wynika to wprost z § 3 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących i ma zastosowanie również w sytuacji, gdy płatność i wystawienie paragonu wyprzedziły moment powstania obowiązku podatkowego. Ad 5. Tak. Po ustaleniu na podstawie danych z bazy CEPiK (nawet po upływie kilku miesięcy), że nabywcą usługi był podmiot gospodarczy, Gmina ma obowiązek udokumentować tę sprzedaż fakturą. Fakturę wystawia się na bieżąco, z bieżącą datą wystawienia, wskazując jednak w dokumencie datę sprzedaży odpowiadającą upływowi pierwotnego terminu płatności z wezwania. Faktura ta jest zwykłą fakturą sprzedażową (bez oznaczania jej jako faktura do paragonu "FP") i należy ją wykazać bezpośrednio w ewidencji JPK_V7. Ad 6. W celu uniknięcia podwójnego opodatkowania, Gmina wycofuje uprzednio wystawiony paragon poprzez wpis do ewidencji korekt (zdejmując obrót z kasy ze względu na błędną identyfikację statusu nabywcy jako konsumenta). Ponieważ Gmina wystawia teraz fakturę na podmiot gospodarczy za usługę, dla której obowiązek podatkowy powstał w minionym okresie (w miesiącu upływu terminu płatności), zawsze będzie to rodziło konieczność skorygowania pliku JPKV7 za ten miniony miesiąc. Korekta ta ma jednak charakter wyłącznie ewidencyjny (tzw. korekta danych, bez zmiany wartości podatku do zapłaty). Gmina powinna w korygowanym pliku JPKV7 pomniejszyć kwotę ze zbiorczego raportu kasowego (oznaczonego "RO") o wartość wycofanego paragonu i w to miejsce wpisać nowo wystawioną fakturę z numerem NIP przedsiębiorcy. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest: ·      prawidłowe w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT w przypadku świadczenia usług parkingu niestrzeżonego dla dodatkowego zobowiązania określonego w wezwaniu do zapłaty, które zostawiane jest kierowcy pojazdu bez ważnego biletu „na przedniej szybie pojazdu" niezależnie od tego, czy zapłata faktycznie nastąpiła (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 1); ·      prawidłowe w zakresie obowiązku zaewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej w dniu, w którym upływa termin płatności, gdy na dzień upływu terminu płatności dysponują Państwo jedynie informacją o numerach rejestracyjnych pojazdu, nie znają Państwo określonego właściciela pojazdu, (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 2) ·      prawidłowe w zakresie obowiązku zaewidencjonowania obrotu na kasie rejestrującej, gdy wpłata za postój następuje przed upływem terminu płatności (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3); ·      nieprawidłowe w zakresie dokumentowania fakturami usług, dla których został wystawiony paragon w przypadku, gdy nabywcą jest podmiot gospodarczy i wykazywania tych faktur w JPK_VAT7 (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 5); ·      nieprawidłowe w zakresie korekty sprzedaży z uprzednio wystawionego paragonu, aby uniknąć podwójnego opodatkowania, w sytuacji, gdy wystawienie paragonu miało miejsce w miesiącu wcześniejszym niż ustalenie podmiotu gospodarczego, jako usługobiorcy i konieczności skorygowania deklaracji JPK_VAT7(pytanie oznaczone we wniosku jako nr 6; ·      nieprawidłowe w zakresie prowadzenia dodatkowej ewidencji sprzedaży do zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 4). Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Informuję, że dla spójności interpretacji udzielam odpowiedzi na pytania w następującej kolejności: pytanie 1, 2, 3, 5, 6, 4. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W świetle art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Zauważyć należy, że jak wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, bezwzględnym warunkiem dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest „odpłatność” za daną czynność. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku, którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie wskazać należy, iż nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów czy świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu, musi być wykonana przez podatnika. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W myśl art. 15 ust. 6 ustawy: Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym: Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte. Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze: ·      podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa oraz ·      podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi więc charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Wyłączenie z opodatkowania podatkiem VAT jednostek samorządu terytorialnego jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji samorządowych (publicznych) i tylko w odniesieniu do tych czynności, które nie są wykonywane na podstawie zawartych przez gminę umów cywilnoprawnych. W konsekwencji powyższego, opłaty dodatkowe nakładane m.in. za brak ważnego biletu, stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług parkingowych, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym. Istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym. Parkowanie na określonym miejscu parkingowym, powoduje powstanie stosunku prawnego między Państwem jako usługodawcą, a kierowcą, który skorzystał z tego miejsca parkingowego. Opłaty dodatkowe stanowią wynagrodzenie za udostępnienie miejsca parkingowego w ściśle określonych przypadkach, czyli przekroczenia czasu parkowania, w przypadku braku biletu parkingowego lub naruszenia regulaminu. Zachodzi zatem związek między parkowaniem przez danego kierowcę w tych szczególnych okolicznościach, które pociąga za sobą nałożenie Opłaty dodatkowej, bez względu na to, czy Państwo dysponują danymi osobowymi kierowcy. W przypadku Opłat dodatkowych, stanowiących wynagrodzenie na Państwa rzecz za usługę parkowania, która została rzeczywiście wykonana – kierowca stał się jej beneficjentem. Kierowca, który wjeżdża na parking, akceptuje warunki parkowania, a wysokość opłaty za skorzystanie z miejsca parkingowego związana jest z decyzją kierowcy o jego zachowaniu - przestrzeganiu zasad określonych w regulaminie parkingu, bądź ich nieprzestrzeganiu. Odnośnie Państwa pytania nr 1 w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT w przypadku świadczenia usług parkingu niestrzeżonego dla dodatkowego zobowiązania określonego w wezwaniu do zapłaty, które zostawiane jest kierowcy pojazdu bez ważnego biletu na „na przedniej szybie pojazdu" niezależnie od tego, czy zapłata faktycznie nastąpiła należy wskazać, że: Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT: Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f. Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej przepisu wskazuje, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Zauważyć jednak należy, że w art. 19a ust. 5 ustawy o VAT, ustawodawca w sposób szczególny uregulował powstanie obowiązku podatkowego dla niektórych usług. Na mocy art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ww. ustawy: Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług: -     telekomunikacyjnych, -     wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy, -     najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, -     ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, -     stałej obsługi prawnej i biurowej, -     dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego, -     z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług. Należy zauważyć, że charakter usługi parkingowej, polegającej na udostępnieniu miejsca parkingowego, pozostaje zbieżny z charakterem usług najmu czy usług o podobnym do najmu charakterze. Nie ma przy tym znaczenia czas tego parkowania. Wskazać w tym miejscu należy, że dyrektywa VAT (Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1) wprost posługuje się pojęciem „wynajmu miejsc parkingowych dla pojazdów”. W art. 135 ust. 2 lit. b dyrektywy VAT, w Rozdziale 3 „Zwolnienia dotyczące innych czynności” wskazano: Zwolnienie przewidziane w ust. 1 lit. l) nie obejmuje: (…) b) wynajmu miejsc parkingowych dla pojazdów; Powyższe potwierdza zatem, że analizowaną czynność - udostępnianie miejsc parkingowych – należy traktować jako usługę najmu. Zgodnie z art. 19a ust. 7 ustawy: W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności. Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, dla dostaw towarów i usług wymienionych w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje w momencie wystawienia faktury z tytułu tych świadczeń. Natomiast, stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności. Zgodnie natomiast z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy: Fakturę wystawia się nie później niż: (…) 4) z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4. W świetle powołanych powyżej regulacji dotyczących obowiązku podatkowego w podatku VAT, obowiązek ten w przypadku świadczenia usług odpłatnego udostępniania miejsc parkingowych, w zamian za które pobierane są opłaty dodatkowe powstaje na zasadach określonych dla usług najmu. Uwzględniając zatem powyższe, zasadniczo obowiązek podatkowy dla czynności opisanych we wniosku (udostępnianie miejsc parkingowych) powinien powstawać w dacie wystawienia faktury. Przy czym, jeżeli świadczenie będzie miało miejsce na rzecz podmiotów niebędących podatnikami podatku VAT, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy będzie powstawał z chwilą: ·      upływu terminu płatności lub ·      wystawienia faktury – jeżeli podatnik zdecyduje się na wystawienie faktury takiemu podmiotowi (pomimo braku takiego obowiązku na gruncie przepisów o podatku VAT) i faktura ta zostanie wystawiona przed upływem terminu płatności. Wystawienie faktury po terminie płatności nie powoduje „ponownego” powstania obowiązku podatkowego. Upływ terminu płatności powinien zostać przy tym określony zgodnie z przyjętymi przez podatnika zasadami dostępnymi dla nabywcy, np. określony regulamin parkowania pojazdu, który nabywca akceptuje, korzystając z usługi parkowania. Podsumowując, w przypadku usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z dyspozycją art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT, tj. w dacie wystawienia faktury. Natomiast zgodnie z treścią art. 19a ust. 7 ustawy o VAT w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności. W konsekwencji, odpowiadając na pytanie nr 1 - stwierdzić należy, że obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług odpłatnego udostępniania miejsc parkingowych, w zamian, za które pobierane są opłaty dodatkowe, powinni Państwo rozpoznać zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie w zw. z art. 19a ust. 7 ustawy o VAT, niezależnie od tego, czy zapłata faktycznie nastąpiła. Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe. Odnośnie Państwa pytania nr 2, które dotyczy obowiązku zaewidencjonowania sprzedaż na kasie rejestrującej w dniu, w którym upływa termin płatności, gdy na dzień upływu terminu płatności dysponują Państwo jedynie informacją o numerach rejestracyjnych pojazdu, nie znają Państwo określonego właściciela pojazdu, należy wskazać, że: W świetle art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy: Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Z powyższego przepisu wynika, że w przypadku gdy odbiorcą świadczenia jest inny podmiot gospodarczy to świadczący usługę lub dostawca towaru jest obowiązany do udokumentowania dokonanej transakcji poprzez wystawienie faktury. Jak stanowi art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy: Faktura powinna zawierać: 1) datę wystawienia; 2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę; 3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy; 4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25; 5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b; 6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury; 7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi; 8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług; 9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto); 10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto; 11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto); 12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9; 13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; 14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku; 15) kwotę należności ogółem. Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który powinien wynikać z zawartej umowy. Celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku. W przypadku gdy odbiorcą świadczenia jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej lub rolnik ryczałtowy dokumentowanie transakcji, co do zasady, odbywa się poprzez wystawienie paragonu z kasy fiskalnej. Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy zgodnie z którym: Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Wskazany wyżej przepis art. 111 ust. 1 ustawy, określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. Jeżeli nabywcą danej usługi lub towaru jest podmiot inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1 ustawy, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu kasy rejestrującej. Na podstawie art. 111 ust. 8 ustawy: Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa (…). Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2024 r. poz. 1902 ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem”. Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących zostało określone w § 2 i § 3 ww. rozporządzenia. Powyższe zwolnienia wskazują na dwojakiego rodzaju zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kas rejestrujących, mianowicie zwolnienie dla określonych grup podatników (zwolnienie podmiotowe) i zwolnienie dla konkretnych czynności (zwolnienie przedmiotowe). Na mocy § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia: Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r. podatników, u których wartość sprzedaży dokonanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła kwoty 20 000 zł, a w przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli wartość sprzedaży z tego tytułu, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym, nie przekroczyła kwoty 20 000 zł. W myśl § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia: Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r. podatników rozpoczynających po dniu 31 grudnia 2024 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży z tego tytułu, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w danym roku podatkowym, nie przekroczy kwoty 20 000 zł. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia: Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do podatników, którzy w poprzednim roku podatkowym byli obowiązani do prowadzenia ewidencji lub przestali spełniać warunki do zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji. Powyższe zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej ma charakter podmiotowy, tj. dotyczy podmiotu. Natomiast w myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia: Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r., czynności wymienione w załączniku do rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia: W odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku. Niektóre usługi oraz dostawa niektórych towarów zostały wyłączone przez ustawodawcę z prawa do zwolnienia, o którym mowa w przepisach § 2 i § 3 rozporządzenia. Szczegółowo zostały one wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. I tak, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących: Zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług parkingu samochodów i innych pojazdów. Stosownie do § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących: 1.  W przypadku podatników, którzy: 1)  nie przestali spełniać warunków do zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz 2)  nie zostali zwolnieni z obowiązku prowadzenia ewidencji na podstawie § 2 i § 3 – zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji traci moc z dniem 1 lipca 2025 r., z zastrzeżeniem § 8 ust. 2–4. 2.  Zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, nie stosuje się w przypadku podatników, którzy w 2024 r. byli obowiązani do prowadzenia ewidencji lub przestali spełniać warunki do zwolnień, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. 3.  Zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3, nie stosuje się w przypadku podatników, którzy w 2024 r. przestali spełniać warunki do zwolnień, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Jednakże w myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących: W przypadku podatników korzystających ze zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, którzy: 1) w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2026 r. kontynuują lub rozpoczynają świadczenie usług, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n, 2) przed dniem 1 stycznia 2025 r. zaprzestali świadczenia usług, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n, a następnie w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2026 r. rozpoczną świadczenie tych usług – świadczenie tych usług nie wyłącza korzystania z tych zwolnień do dnia 31 marca 2026 r. Z opisu sprawy wynika, że świadczą Państwo usługi udostępnia miejsca na płatnym, niestrzeżonym parkingu. Usługi te są świadczone m.in. na rzecz podmiotów będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej. Z tytułu tej sprzedaży ewidencjonują Państwo sprzedaż przy użyciu kasy rejestrującej. W praktyce zdarzają się sytuacje, w których wobec braku wpłaty w terminie określonym regulaminem, ewidencjonują Państwo zdarzenie na kasie fiskalnej w dniu upływu terminu płatności. Następnie, w celu wyegzekwowania należności, występują Państwo o dane właściciela pojazdu do bazy CEPiK. Jak wskazują wyżej przytoczone przepisy, co do zasady wszystkie transakcje dotyczące sprzedaży towarów lub świadczenia usług na rzecz osób fizycznych i rolników ryczałtowych należy bezwzględnie ewidencjonować na kasie fiskalnej. Wyjątkiem są zwolnienia o charakterze podmiotowym jak i przedmiotowym po spełnieniu określonych przepisami warunków. Zwolnienia te w swojej charakterystyce nie przewidują zwolnień z obowiązku ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży, dla której brak jest danych nabywcy usługi. Jak wyżej wskazałem opłaty dodatkowe nakładane m.in. za brak ważnego biletu, stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług parkingowych, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Nie sposób uzależniać obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej od możliwości identyfikacji kierowcy przez Państwa, gdyż każda sprzedaż co do zasady powinna być dokumentowana w określony sposób tj. paragonem na kasie fiskalnej, gdy transakcja jest dokonywana na rzecz osób fizycznych i rolników ryczałtowych lub fakturą – jeśli nabywcą usługi jest podatnik podatku VAT. Podmiot będący podatnikiem podatku VAT powinien poinformować Państwa, że dokonuje zakupu usługi w ramach swojej działalności gospodarczej. To pozwoliłoby nabywcy na uzyskanie dokumentu (faktury) i skorzystanie z prawa do odliczenia podatku VAT, a zatem ta informacja ma duży wpływ na rozliczenie podatkowe korzystającego z usługi. W sytuacji, gdy podmiot korzystający będący podatnikiem podatku VAT nie zgłasza, że usługę nabywa właśnie jako podatnik VAT czynny można przyjąć, że usługa świadczona jest na rzecz osoby fizycznej lub rolnika ryczałtowego. Rozwiązanie problemu mogłyby stanowić również stosowne zapisy w Regulaminie parkingu wskazujące nabywcy na możliwość otrzymania faktury po przekazaniu odpowiednich danych przy wpłacie, w tym numeru NIP. Zatem w przedstawionej sytuacji znajdzie zastosowanie przepis § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n) rozporządzenia, zgodnie z którym zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług parkingu samochodów i innych pojazdów, a w konsekwencji mają Państwo i będą Państwo mieli obowiązek ewidencjonowania na kasie fiskalnej opłat dodatkowych w związku ze świadczeniem usług parkingu na rzecz osób fizycznych i rolników ryczałtowych. To na podatniku wykonującym usługę ciąży obowiązek ustalenia na czyją rzecz dana usługa parkingowa jest świadczona, w tym wskazanie, że nabywcą jest podatnik podatku VAT, dla którego nie ma obowiązku ewidencjonowania na kasie, a nie osoba fizyczna. Zatem mają/będą mieć Państwo obowiązku zaewidencjonowania sprzedaż na kasie rejestrującej w dniu, w którym upływa termin płatności, gdy na dzień upływu terminu płatności dysponują Państwo jedynie informacją o numerach rejestracyjnych pojazdu, nie znają Państwo określonego właściciela pojazdu. Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe. Odnośnie Państwa pytania nr 3, które dotyczy kwestii, czy wpłata za postój przed upływem terminu płatności (niezależnie od formy, czyli zarówno gotówka jak i przelew) rodzi obowiązek zaewidencjonowania obrotu na kasie rejestrującej (wystawienia paragonu) w dacie wpływu (jeśli jest to gotówka, a dzień następny po wpływie - w przypadku wpływu na konto), mimo że sam obowiązek podatkowy w VAT w tym momencie jeszcze nie powstaje i może powstać w kolejnym miesiącu (zgodnie z terminem obowiązku zapłaty), należy wskazać, że: W świetle art. 19a ust. 8 ustawy: Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem: 1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b; 2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4. Należy wskazać, że ustawodawca nie zamieścił w treści ustawy o podatku od towarów i usług definicji zaliczki. Zgodnie z definicją zawartą w „Słowniku języka polskiego PWN” (...) zaliczka to część należności wpłacana lub wypłacana z góry przed faktyczną dostawą lub faktycznym wykonaniem usługi. Zgodnie z powyższym, aby zapłatę na poczet przyszłej należności uznać za zaliczkę, zadatek musi ona być powiązana z konkretną transakcją, co zostało potwierdzone także przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). W wyroku z 21 lutego 2006 r. w sprawie C-419/02 BUPA Hospitals Ltd. Goldsborough development Ltd. przeciwko Commisioners Of Customs Excise, TSUE stwierdził, że w zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi VI Dyrektywy VAT, nie mieści się przedpłata dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie, który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumieniem nabywcy i sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na podstawie umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując w całości wykorzystaną przedpłatę. Należy wskazać, że art. 10 ust. 2 akapit drugi powyższej Dyrektywy stanowi, że w przypadku, gdy zapłata następuje, przed wykonaniem dostawy towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny w momencie otrzymania płatności i od jej wysokości. W powyższym wyroku TSUE podkreślił, że: (…) w przypadku dokonania płatności zaliczkowej obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje zanim dostawa towarów lub świadczenie usług zostaną wykonane. Aby obowiązek podatkowy powstał w takiej sytuacji, wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn. przyszła dostawa lub przyszłe świadczenie usług muszą już być znane, a zatem w szczególności, (...) w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być szczegółowo określone. (…) Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 932/08. Sąd uznał, że: (…) dla uznania wpłaconej kwoty jako zaliczki na poczet wykonanych usług, w rozumieniu art. 19 ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), istotnym jest, aby przyszłe świadczenie było określone w sposób jednoznaczny co do rodzaju towaru bądź usługi, tzn. w sposób umożliwiający ich identyfikację, a dodatkowo strony tego świadczenia, w momencie wpłaty zaliczki, nie mają woli dokonywania jego zmian w przyszłości. Art. 29a ust. 1 ustawy stanowi, że: Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Należy jeszcze raz podkreślić, że z cytowanego wyżej art. 111 ust. 1 ustawy jednoznacznie wynika, że obowiązek ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej ciąży na podatnikach dokonujących sprzedaży na rzecz dwóch rodzajów podmiotów, mianowicie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Jednocześnie przepisy ustawy nie zabraniają ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących na rzecz innych podmiotów. W takim przypadku należy pamiętać, że ustawodawca do takiej sprzedaży przewidział określone warunki ewidencyjne. W myśl art. 111 ust. 6a ustawy: Kasa rejestrująca musi zapewniać prawidłowe zaewidencjonowanie, przechowywanie i bezpieczne przesyłanie danych z kasy rejestrującej na zewnętrzne nośniki danych oraz umożliwiać połączenie i przesyłanie danych między kasą rejestrującą a Centralnym Repozytorium Kas, określone w art. 111a ust. 3. Pamięć fiskalna kasy rejestrującej musi posiadać numer unikatowy nadawany w drodze czynności materialno-technicznych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Natomiast według przepisu art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy: Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży: a) w postaci papierowej lub b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z nim uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych osobowych; Paragon fiskalny stanowi dla nabywcy dowód dokonania zakupu, natomiast dla sprzedawcy dokonanie sprzedaży i potwierdzenie tożsamości towaru czy usługi. Zasady prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2025 r. poz. 845 ze zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem w sprawie kas”. Według § 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dokumencie fiskalnym - rozumie się przez to dokument wystawiany przy użyciu kasy, zawierający w szczególności logo fiskalne i numer unikatowy, obejmujący: a) w przypadku kas on-line – paragon fiskalny, paragon fiskalny anulowany, fakturę, fakturę anulowaną i raport fiskalny, b) w przypadku kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii – paragon fiskalny, paragon fiskalny anulowany, fakturę, fakturę anulowaną, raport fiskalny dobowy, raport fiskalny okresowy, w tym miesięczny, i raport fiskalny rozliczeniowy; Na podstawie § 2 pkt 17 rozporządzenia w sprawie kas: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym albo fakturze - rozumie się przez to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy i wydawany nabywcy podczas sprzedaży, potwierdzający dokonanie sprzedaży; Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie kas: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o fiskalizacji – rozumie się przez to: a) w przypadku kas on-line – jednokrotny i niepowtarzalny proces inicjujący pracę pamięci fiskalnej i pamięci chronionej, zakończony wystawieniem raportu fiskalnego fiskalizacji, pobraniem i zapisem w pamięci chronionej harmonogramu przesyłania danych oraz uruchomieniem trybu fiskalnego, b) w przypadku kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii – jednokrotną i niepowtarzalną czynność inicjującą pracę modułu fiskalnego kasy z pamięcią fiskalną, zakończoną wystawieniem raportu fiskalnego dobowego; W myśl § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie kas: Podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu fiskalnego podatnicy mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy (pkt 1). W przypadku otrzymania przed dokonaniem sprzedaży całości albo części należności (zapłaty): a) w gotówce – wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny z chwilą jej otrzymania, b) za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem – wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny niezwłocznie po jej uznaniu na rachunku podatnika, nie później niż z końcem miesiąca, w którym została uznana na rachunku podatnika, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonano sprzedaży, nie później niż z chwilą jej dokonania (pkt 2). Na podstawie § 6 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie kas: Podatnicy, prowadząc ewidencję przechowują odpowiednio dokumenty fiskalne i kopie dokumentów fiskalnych, w tym dane z pamięci chronionej, przez okres wymagany w ustawie oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 i 1598), zgodnie z warunkami określonymi w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2021 r. poz. 217), i zapewniają do nich dostęp. Jak wynika z powyższych przepisów podatnicy prowadząc ewidencję sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych przy użyciu kas rejestrujących mających postać oprogramowania wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny, papierowy lub w postaci elektronicznej, potwierdzający dokonanie sprzedaży. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kas, mają Państwo/będą mieć obowiązek wystawienia i wydania paragonu fiskalnego w przypadku otrzymania przed dokonaniem sprzedaży całości lub części zapłaty: ·      w gotówce – z chwilą jej otrzymania, ·      za pośrednictwem banku (przelew/karta) – niezwłocznie po jej uznaniu na rachunku bankowym podatnika, nie później niż z końcem miesiąca, w którym została uznana na rachunku. Ponadto podatnik może wystawiać i wydawać nabywcy paragon w postaci elektronicznej, za zgodą nabywcy i w sposób z nim uzgodniony. To sprzedawca obowiązany jest dołożyć wszelkich starań, aby przekazać do dyspozycji nabywcy wydrukowany z kasy rejestrującej dokument potwierdzający sprzedaż, w momencie dokonania tej sprzedaży nie później niż w chwili zapłaty za usługę. W związku z tym są Państwo zobowiązani wystawić i wydać nabywcy usługi paragon fiskalny dokumentujący tę transakcję. Należy wskazać, że zarówno w rozporządzeniu jak i ustawie brak jest odstępstw od zasady ogólnej mówiącej o obowiązku wydania paragonu nabywcy usługi. Jedynym odstępstwem jest sytuacja, gdy nabywca będący osobą fizyczną lub rolnikiem ryczałtowym zażąda wystawienia faktury i taką fakturę otrzyma. Zatem są /będą Państwo zobowiązani zaewidencjonować na kasie rejestrującej wpłatę za postój przed upływem terminu płatności: ·      w gotówce – z chwilą jej otrzymania, ·      za pośrednictwem banku – niezwłocznie po jej uznaniu na Państwa rachunku bankowym podatnika. Na powyższe nie ma wpływu powstanie obowiązku podatkowego w VAT. Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznałem za prawidłowe. Odnośnie Państwa pytania: ·      nr 5 czy po ustaleniu w CEPiK, że nabywcą jest podmiot gospodarczy, powinni Państwo wystawić zwykłą fakturę VAT z bieżącą datą wystawienia (z datą sprzedaży odpowiadającą upływowi pierwotnego terminu płatności) i wykazać ją bezpośrednio w ewidencji JPK_V7, ·      nr 6 korekty sprzedaży z uprzednio wystawionego paragonu, aby uniknąć podwójnego opodatkowania, w sytuacji, gdy wystawienie paragonu miało miejsce w miesiącu wcześniejszym niż ustalenie podmiotu gospodarczego, jako usługobiorcy i konieczności skorygowania deklaracji JPK należy wskazać, że: W myśl art. 106b ust. 5 ustawy: W przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej. Ww. przepis art. 106b ust. 5 ustawy wprowadza zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do paragonu fiskalnego na rzecz nabywcy posługującego się NIP (lub numerem podatku od wartości dodanej) wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon dokumentujący tę sprzedaż zawiera ten numer. Jak stanowi art. 106b ust. 3 ustawy: Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem: a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4, b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4, 1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem: a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4, b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, 2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118 - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty. Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Zatem ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy, na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem), podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż. Stosownie do art. 106h ust. 1 ustawy: W przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, podatnik wraz z danymi identyfikującymi tę fakturę zostawia w dokumentacji: 1) numer dokumentu oraz numer unikatowy kasy rejestrującej zawarte na paragonie fiskalnym lub 2) paragon fiskalny w postaci papierowej dotyczący tej sprzedaży. Jak już wcześniej wskazano, art. 106b ust. 5 ustawy reguluje szczegółowo kwestie dokumentowania transakcji, które zostały uprzednio zaewidencjonowane przy zastosowaniu kasy rejestrującej. wymuszając pewną konsekwencję podatnika. To znaczy, jeżeli dokonuje on zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu. Należy zauważyć, że po dokonaniu zakupu podatnik nie może ponownie dokonywać wyboru, czy dokonuje zakupu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze konsumenta. To znaczy, jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje w charakterze konsumenta i nabywa określony towar, jako konsument, wówczas nie ma możliwości późniejszej zmiany tego charakteru zakupu. Towar lub usługa nabyta na potrzeby osobiste lub prywatne nie może z czasem przekształcić się w zakup służący działalności gospodarczej z punktu widzenia VAT. Nabywca w momencie realizowania zakupów podając nr NIP, dokonuje ich kwalifikacji jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tym bowiem momencie określa czy dokonuje zakupów działając w charakterze podatnika. Jak zostało wskazane powyżej, w chwili nabycia towarów i usług przez podatnika, wskazuje on w jakim charakterze dokonuje tego nabycia. Jeśli występuje on jako podatnik VAT, to przedstawia sprzedawcy swój numer identyfikujący go na potrzeby tego podatku w taki sposób, aby sprzedaż towarów lub usług była właściwie udokumentowana – albo fakturą, albo paragonem z tym numerem pozwalającym na ewentualne późniejsze prawidłowe wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer. Jak wynika z regulacji art. 106b ust. 5 ustawy w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej. Przepis ten wprowadza zatem zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do paragonu fiskalnego na rzecz nabywcy posługującego się NIP (lub numerem podatku od wartości dodanej) wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon dokumentujący tę sprzedaż zawiera ten numer. Tym samym, po wystawieniu paragonu fiskalnego niezawierającego numeru NIP nabywcy, nie będą mieli Państwo prawa do wystawienia faktury zawierającej ten numer NIP. Brak numeru NIP nabywcy na paragonie, oznacza że w chwili zakupu występował jako konsument, a późniejsze wskazanie numeru NIP nie pozwala na wystawienie faktury, która zawierałaby numer NIP nabywcy. Zatem skoro w tym przypadku w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występował w charakterze konsumenta i nabywał usługę, jako konsument, wówczas nie ma możliwości późniejszej zmiany tego charakteru zakupu. Zatem nie mogą Państwo anulować wystawionego paragonu np. poprzez wpis do ewidencji korekt, usuwając sprzedaż z ewidencji na kasie rejestrującej ze względu na błędną identyfikację statusu nabywcy jako konsumenta. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy: Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2. Jak stanowi art. 99 ust. 7c ustawy: Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące podatnika. Stosownie do treści art. 99 ust. 11b ustawy: Deklaracje, o których mowa w ust. 1-3, 3c-6, 8-9 i 11a, składa się wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Na podstawie art. 99 ust. 11c ustawy: Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach. Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy: Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji. W myśl art. 109 ust. 3b ustawy: Faktury, o których mowa w art. 106h ust. 1, ujmuje się w ewidencji, o której mowa w ust. 3, w okresie rozliczeniowym, w którym zostały wystawione. Faktury te nie zwiększają wartości sprzedaży oraz podatku należnego za okres, w którym zostały ujęte w tej ewidencji. Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.): 1.  Rozporządzenie określa: 1)  szczegółowy zakres danych zawartych w: a)  deklaracjach podatkowych, o których mowa w art. 99 ust. 1-3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „ustawą”, b)  ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy, zwanej dalej „ewidencją”; 2)  objaśnienia co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w art. 99 ust. 1-3 ustawy, zwanych dalej „deklaracjami”, oraz niezbędne pouczenia, a także sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy. 2.  Objaśnienia co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy określa załącznik do rozporządzenia. Ww. rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w § 10 zobowiązuje podmioty do wskazywania określonych danych w celu prawidłowego rozliczenia podatku należnego. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia: Ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku należnego: wartość sprzedaży bez podatku (netto) oraz wysokość podatku należnego, w podziale na stawki podatku oraz sprzedaż zwolnioną od podatku, wynikające ze zbiorczych dowodów sprzedaży z kas rejestrujących. Na podstawie § 10 ust. 1 pkt 9 lit. b i c ww. rozporządzenia: Ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku należnego: wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego: b) nieudokumentowane fakturami, c) nieobjęte obowiązkiem prowadzenia ewidencji sprzedaży, o której mowa w art. 111 ust. 1 ustawy, z wyłączeniem faktur ujętych w ewidencji zgodnie z pkt 1-7 - wykazywane w wysokościach zbiorczych w podziale na stawki podatku oraz sprzedaż zwolnioną od podatku. Stosownie do przepisów § 10 ust. 5 ww. rozporządzenia: Ewidencja zawiera następujące oznaczenia dla: 1) faktur: a) „OFF” – faktura, o której mowa w art. 106nf ust. 1 ustawy, która na dzień złożenia ewidencji nie posiada numeru identyfikującego tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur, b) „BFK” – faktura elektroniczna oraz faktura w postaci papierowej, c) „FP” – faktura, o której mowa w art. 106h ust. 1 ustawy; 2) innych dowodów sprzedaży: a) „DI” – dowód inny niż faktura, b) „RO” – zbiorczy dowód sprzedaży z kas rejestrujących, c) „WEW” – dowód wewnętrzny.” W prowadzonej ewidencji dla celów prawidłowego rozliczenia podatku należnego, symbolem „FP” powinny być oznaczone faktury dotyczące sprzedaży udokumentowanej paragonem fiskalnym, jak i faktury wystawiane przy zastosowaniu kasy rejestrującej, gdzie wartość sprzedaży i kwota podatku zostały ujęte w raporcie fiskalnym dobowym z kasy rejestrującej. Faktury wystawione do paragonów należy ujmować w ewidencji za okres, w którym zostały wystawione. Faktury te nie zwiększają wartości sprzedaży i podatku należnego w okresie, w którym zostały wystawione. Faktury (z oznaczeniem „FP”), wystawione na rzecz osoby fizycznej, są objęte zakresem art. 109 ust. 3d ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem jeśli wystawią Państwo fakturę bez NIP do paragonu na żądanie klienta, to fakturę tę oznaczą Państwo symbolem „FP”. Faktury oznaczone „FP” nie powiększają sumy podatku należnego za dany miesiąc, ponieważ podatek z tej sprzedaży został już rozliczony z samego paragonu, zatem nie dochodzi od podwójnego opodatkowania. Ponieważ podatek należny został już rozliczony z paragonu nie wystąpi sytuacja, w której zachodziłaby konieczność rozliczenia faktury „FP” w ewidencji JPK_V7. Państwa stanowisko do pytania nr 5, że faktura ta jest zwykłą fakturą sprzedażową (bez oznaczania jej jako faktura do paragonu "FP") i należy ją wykazać bezpośrednio w ewidencji JPK_V7, uznałem za nieprawidłowe. Również Państwa stanowisko do pytania nr 6, że wycofują Państwo uprzednio wystawiony paragon poprzez wpis do ewidencji korekt, zdejmując obrót z kasy ze względu na błędną identyfikację statusu nabywcy jako konsumenta i korygują Państwo JPK_VAT7, uznałem za nieprawidłowe. Odnośnie Państwa pytania nr 4, które dotyczy prawa do korekty zapisów na kasie rejestrującej za pomocą zewnętrznej "ewidencji korekt", w sytuacji, kiedy płatność (wraz z wydaniem paragonu) wyprzedziła moment podatkowy, należy wskazać, że w uzupełnieniu wniosku doprecyzowali Państwo, że Państwa pytanie dotyczy kwestii w jaki sposób korygować raport miesięczny z kasy fiskalnej. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących: Podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie obowiązywania potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w art. 111 ust. 6a lub w art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i warunki techniczne) dla kas, wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po dokonaniu jej fiskalizacji. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących: W ewidencji nie ujmuje się zwrotów towarów i uznanych reklamacji towarów i usług. Z § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących wynika, że: Zwroty towarów i uznane reklamacje towarów i usług, które skutkują zwrotem całości albo części należności (zapłaty) z tytułu sprzedaży, ujmuje się w odrębnej ewidencji zwrotów i uznanych reklamacji zawierającej: 1) datę sprzedaży; 2) nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację i ewentualnie opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy; 3) termin dokonania zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi; 4) wartość z podatkiem (brutto) zwracanego towaru lub wartość brutto towaru lub usługi będących przedmiotem reklamacji oraz wysokość podatku należnego – w przypadku zwrotu całości należności z tytułu sprzedaży; 5) wysokość zwracanej należności (brutto) oraz odpowiadającą jej wysokość podatku należnego – w przypadku zwrotu części należności z tytułu sprzedaży; 6) dokument potwierdzający dokonanie sprzedaży, a w przypadku gdy dokonanie sprzedaży potwierdza paragon fiskalny lub faktura w postaci elektronicznej – numer tego paragonu lub tej faktury oraz numer unikatowy; 7) protokół przyjęcia zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi podpisany przez sprzedawcę i nabywcę albo notatkę służbową lub protokół z nabycia sprawdzającego. Natomiast stosownie do § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących wynika, że: W przypadku wystąpienia oczywistej pomyłki w ewidencji podatnik dokonuje niezwłocznie jej korekty przez ujęcie w odrębnej ewidencji oczywistych pomyłek: 1) błędnie ujętej w ewidencji sprzedaży (wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku należnego); 2) krótkiego opisu przyczyny i okoliczności wystąpienia oczywistej pomyłki oraz dołączenie oryginału paragonu fiskalnego potwierdzającego dokonanie sprzedaży, przy której wystąpiła oczywista pomyłka, a w przypadku gdy dokonanie sprzedaży potwierdza paragon fiskalny w postaci elektronicznej – podanie numeru tego paragonu oraz numeru unikatowego. Stosownie do § 3 ust. 5 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących: W przypadku, o którym mowa w ust. 4, podatnik ewidencjonuje przy użyciu kasy sprzedaż w prawidłowej wysokości. Należy zauważyć, że na podatniku spoczywa obowiązek rzetelnego udokumentowania prowadzonych transakcji w urządzeniach księgowych, tak by odzwierciedlały faktyczny ich przebieg. Prowadzone przez podatnika urządzenia księgowe powinny w sposób rzetelny odzwierciedlać przebieg zaistniałych zdarzeń związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym zawierać między innymi dane niezbędne do ustalenia przyczyn zaistniałej korekty zapisów w prowadzonych wcześniej ewidencjach. W świetle przedstawionych unormowań prawnych, kasa rejestrująca, a w szczególności pamięć fiskalna kasy, zostały skonstruowane w sposób uniemożliwiający jakąkolwiek ingerencję podatnika (również podmiotów wykonujących serwis techniczny kas rejestrujących), co oznacza, że dane raz wprowadzone do kasy (transakcja zakończona wydrukowaniem paragonu) nie podlegają już modyfikacji. Korekta danej transakcji (treści paragonu fiskalnego) jest możliwa jedynie przed wydrukowaniem paragonu, czyli zapisaniem danych w pamięci fiskalnej. Jednakże zakaz ingerencji w pamięć fiskalną nie oznacza zakazu korekty samej transakcji sprzedaży, gdyż to dokumentacja kasowa transakcji nie podlega korekcie, a nie sama transakcja sprzedaży. Wcześniej powołany § 3 ust. 5 rozporządzenia określa, w jaki sposób należy dokonać korekty ewidencji w sytuacji wystąpienia oczywistej pomyłki. Przez oczywistą pomyłkę należy rozumieć taką pomyłkę, która ma miejsce w momencie sprzedaży, bądź niezwłocznie po niej. O oczywistej pomyłce można mówić również w sytuacji, gdy sprzedawca zaewidencjonuje na kasie sprzedaż towarów, której nie było. Za oczywistą pomyłkę należy uznać również przypadek, w którym sprzedawca zamiast zaewidencjonować na kasie stawkę podatku w wysokości 8% naliczy stawkę 80%, a zatem stawkę, która nie jest przewidziana w obowiązujących przepisach, stawkę nieistniejącą. Oczywista omyłka jest to więc pomyłka, która jest łatwa do zauważenia, a „oczywistość” omyłki, rozumianej jako określenie niedokładności, nasuwa się każdemu bez potrzeby dodatkowych ustaleń, dokumentów. Należy zauważyć, że w sytuacji, gdy błędna informacja w ewidencji prowadzonej przy użyciu kas rejestrujących nie zostanie ujawniona w momencie sprzedaży, lecz po upływie pewnego czasu od sprzedaży, to nie można mówić o wystąpieniu oczywistej omyłki. Po upływie jakiegoś czasu od sprzedaży nie jest możliwe stwierdzenie błędów w ewidencji prowadzonej przy użyciu kas rejestrujących (np. dotyczących rodzaju towaru, jego ilości, kwoty sprzedaży brutto, stawki podatku) bez konieczności przeanalizowania innych dokumentów będących w posiadaniu Wnioskodawcy, bądź odwołania się do przepisów obowiązujących w dacie sprzedaży. Odnosząc się do okoliczności wskazanych we wniosku, zaznaczyć trzeba, że z powołanego rozporządzenia wynika, że zwroty towarów i uznanych reklamacji towarów i usług, a także wystąpienia oczywistej pomyłki powinny być ujmowane w odrębnych ewidencjach. Jednak w praktyce może dojść to sytuacji, które nie zostały przewidziane w ww. zapisach tj. m.in. sytuacja, którą Państwo przedstawili we wniosku. Jak Państwo wskazali we wniosku sytuacja taka może mieć miejsc, gdy, wezwanie do opłaty dodatkowej zostanie wystawione np. 28 maja z terminem płatności do 4 czerwca a klient uiści opłatę gotówką 29 maja. W chwili dokonania zapłaty należy wybić paragon i mu go wręczyć, a moment podatkowy wypada w przyszłym miesiącu. Tym samym, w sytuacji będącej przedmiotem wniosku nie można mówić o oczywistej omyłce. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości skorygowania błędnie zaewidencjonowanej sprzedaży i podatku należnego zaewidencjonowanego za pomocą kasy rejestrującej w sytuacji, gdy powstałe błędy nie są efektem oczywistej pomyłki, jednakże brak regulacji prawnych w tym zakresie, nie może pozbawić podatnika możliwości dokonania korekty, jeżeli możliwe jest wykazanie, że obrót z danej transakcji był inny niż kwota figurująca na paragonie, bądź też paragon nie odzwierciedla zaistniałego stanu faktycznego. Ponieważ kasa rejestrująca nie pozwala na korektę danych zapisanych w pamięci fiskalnej (tj. po wydrukowaniu paragonu), to korekta błędnych zapisów powinna być dokonywana za pomocą innych urządzeń księgowych. W takim przypadku należy prowadzić tzw. ewidencję korekt, z której musi dokładnie wynikać kwota korekty sprzedaży i podatku należnego. Ewidencja taka nie ma określonego wzoru, ale wskazane jest, aby zawierała co najmniej dane niezbędne do ustalenia przyczyn zaistniałej korekty, a zapisy w niej widniejące pozwalały na określenie prawidłowej kwoty obrotu i podatku należnego. Zatem przysługuje Państwu prawo do korekty zapisów na kasie rejestrującej za pomocą zewnętrznej "ewidencji korekt", w sytuacji, kiedy płatność (wraz z wydaniem paragonu) wyprzedziła moment podatkowy, w celu korekty raportu miesięcznego z kasy fiskalnej. Korekty tej powinni Państwo dokonać w oparciu o ewidencję, odrębną od ewidencji zwrotów towarów i uznanych reklamacji towarów i usług oraz ewidencji oczywistych omyłek, przy czym wskazać należy, że sposób jej prowadzenia nie jest uwarunkowany regulacjami wynikającymi z zapisów § 3 ust. 4-6 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. W sytuacji, którą Państwo również przedstawili we wniosku tj., gdy zamiast paragonu fiskalnego bez NIP Państwa zdaniem powinna być wystawiona faktura VAT z NIP, nie będą Państwo uprawnieni do korekty zapisów na kasie rejestrującej za pomocą zewnętrznej "ewidencji korekt". Państwa stanowisko do pytania nr 4 znałem za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: ·      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz ·      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.