0113-KDIPT2-2.4011.1149.2021.10.ACZ

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowny Panie, 1.    ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 18 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 837/22 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2025 r., sygn. akt II FSK 210/23; i2. stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w części dotyczącej: ·         możliwości skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko za lata 2018-2021 – jest prawidłowe; ·         możliwości skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko za 2017 r. – jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 16 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 18 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem złożonym 11 lutego 2022 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:Opis stanu faktycznego Sąd Okręgowy w (…) (…) 2017 r. rozwiązał Pana małżeństwo z A.B. Wyrok uprawomocnił się w kwietniu 2017 r. Od dnia uprawomocnienia się wyroku posiada Pan status rozwodnika. Sąd w wyroku rozwodowym pozostawił władzę rodzicielską nad małoletnią C.B., urodzoną (…) 2007 r., obojgu rodzicom i ustalił miejsce pobytu dziecka u matki. Jednocześnie, zobowiązał obie strony do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka zasądzając od Pana alimenty na rzecz córki w wysokości 1 500 zł miesięcznie. Sąd odstąpił od orzekania o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania oraz o Pana kontaktach z dzieckiem wobec porozumienia rodziców w tym zakresie. W toku postępowania rodzice złożyli do akt sprawy plan wychowawczy, w którym wskazali, że dziecko będzie odbierane przez Pana ze szkoły 2 razy w tygodniu, spędzało z Panem co drugi weekend oraz dwa tygodnie wakacji i co drugie święta. Rodzice ustalili ponadto, że w przypadkach losowych będą się wzajemnie zastępować, tak aby dobro dziecka nie ucierpiało. Od dnia orzeczenia rozwodu, do chwili obecnej, rodzice nie zamieszkują wspólnie, realizując obowiązek wychowawczy względem dziecka w odrębnych lokalach mieszkalnych. W czasie obowiązywania porozumienia każdy z rodziców samodzielnie troszczył i troszczy się o rozwój fizyczny, duchowy, psychiczny dziecka, przygotowuje posiłki, chodzi na zajęcia pozalekcyjne, pierze, dba o higienę, utrzymuje kontakt ze szkołą, zapewnia opiekę medyczną, rozrywkę, organizuje wolny czas, urodziny, itp. W czasie przebywania dziecka u Pana ponosi Pan koszty jego utrzymania, w tym koszty wyposażenia i utrzymania części mieszkania, gdzie przebywa. W toku obowiązywania porozumienia wychowawczego rodzice rozszerzyli zakres faktycznych kontaktów ojca (Pana) z dzieckiem. Spędza ono teraz z Panem średnio 3 z 4 weekendów w miesiącu oraz cały miesiąc podczas wakacji letnich. W związku z osiągnięciem odpowiedniego stopnia dojrzałości i wieku przez dziecko od 2020 r. nie wymaga ono zawożenia i odbierania przez rodziców ze szkoły (wraca samodzielnie, w związku z czym, ten obowiązek wynikający z planu wychowawczego nie jest przez Pana realizowany), natomiast w dalszym ciągu odwozi Pan córkę na zajęcia dodatkowe i z zajęć dodatkowych. W całym omawianym okresie nie korzystał Pan z pomocy innych osób w wychowaniu dziecka. W latach 2017-2021, czyli w okresie którego dotyczy wniosek, był Pan podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, na zasadach ogólnych według skali podatkowej. Dziecko w tych latach nie osiągnęło żadnego dochodu. W stosunku do Pana oraz dziecka w całym okresie, którego dotyczy wniosek, nie mają zastosowania przepisy art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych  (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że w latach 2017-2021 zarówno Pan, jak i Pana była żona posiadaliście pełną władzę rodzicielską nad córką C.B. Nie jest Pan (nie był Pan) opiekunem prawnym innych dzieci. Pana córka C.B. w latach 2017-2021 uczyła się w publicznej szkole podstawowej, tj. szkole, o której mowa w przepisach o systemie oświaty. W latach 2017-2021 Pana córka nie otrzymywała zasiłku (dodatku) pielęgnacyjnego. W latach 2017-2021 nie prowadził Pan działalności gospodarczej. W latach 2017-2020 nie złożył Pan wniosku o preferencyjne rozliczenie podatkowe. Za 2021 r. i lata poprzedzające (w ramach korekty) zamierza Pan złożyć stosowne oświadczenie. W omawianym okresie (2017 r. – 2021 r.) zarówno stan faktyczny (wszystkie elementy określone we wniosku, jak i w jego uzupełnieniu), jak również obowiązujący stan prawny nie ulegały zmianie. Pytanie Czy w latach 2017-2021 spełniał Pan warunki do rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.)? Pana stanowisko w sprawie W Pana ocenie, w latach 2017-2021 spełniał Pan określone przez prawodawcę w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunki do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego, tj.: posiadania statusu osoby samotnie wychowującej dziecko, wychowywania samotnie w roku podatkowym dziecka (dzieci), nieuzyskiwania przez rodzica i dziecko (dzieci) dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Istotą powyższego zagadnienia jest kwestia czy określony w przepisach podatkowych warunek samotnego wychowywania dzieci jest spełniony, gdy rozwiedzeni rodzice opiekują się dziećmi naprzemiennie w ciągu roku podatkowego, tj. gdy każde z nich osobno sprawuje nad nimi opiekę przez ustalony czas, bez udziału drugiego rodzica. W Pana opinii, zarówno wykładnia językowa przepisów, jak również ich celowościowa i systemowa interpretacja wskazują w sposób bezsporny, że warunek ten w omawianej sytuacji został spełniony. W Pana ocenie, Pana stanowisko w omawianym zakresie jest w pełni zbieżne z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, np. wyroki NSA: sygn. akt II FSK 573/15, sygn. akt II FSK 383/20, wyroki WSA: sygn. akt III SA/Wa 2835/16, sygn. akt I SA/Gd 831/18, sygn. akt I SA/Gd 785/20, sygn. akt I SA/Łd 360/20, sygn. akt I SA/Łd 170/21. Interpretacja indywidualna Rozpatrzyłem Pana wniosek – 21 lutego 2022 r. wydałem interpretację indywidualną znak  0113-KDIPT2-2.4011.1149.2021.2.ACZ, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe. Interpretację doręczono Panu 22 lutego 2022 r. Skarga na interpretację indywidualną 7 marca 2022 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł Pan o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w części dotyczącej prawa do preferencyjnego rozliczenia podatku w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących małoletnie dzieci za lata 2018-2021 i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.Postępowanie przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem  z 20 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 837/22. Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 13 listopada 2025 r., sygn. akt II FSK 210/23, oddalił skargę kasacyjną. Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 13 listopada 2025 r.Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku  Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.): Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.: -        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach; -        ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części dotyczącej: ·           możliwości skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko za lata 2018-2021 – prawidłowe; ·           możliwości skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko za 2017 r. – nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych  (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. do 30 września 2018 r.: Od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci: 1) małoletnie, 2) bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, 3) do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej; – podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 8 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2021 r.: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. W myśl art. 6 ust. 9 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r.: Zasada określona w ust. 8 nie dotyczy osób, o których mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, niekorzystających jednocześnie z opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej na zasadach określonych w art. 30c, w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym, w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym albo ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Ponadto, art. 6 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4, złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ww. ustawy: Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 7 i 8. Zatem, z art. 6 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązującego do 31 grudnia 2018 r., wynikało, że sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4, złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1. Przepis art. 6 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczący terminu złożenia wniosku o preferencyjne rozliczenie podatku, został uchylony art. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2159). Zgodnie z art. 16 cyt. ustawy zmiany określone w art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2018 r. Zatem, w przypadku dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2017 r. wniosek o preferencyjne rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych należało złożyć najpóźniej w dniu złożenia zeznania podatkowego za dany rok podatkowy, aby móc skorzystać z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego przewidzianych dla osób samotnie wychowujących dzieci. Stosownie do brzmienia art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązującego od 1 października 2018 r. do 31 lipca 2019 r.: Od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci: 1) małoletnie, 2) bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, 3) do ukończenia 25. roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej – podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie. Zgodnie z art. 6 ust. 4 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 sierpnia 2019 r. do  31 grudnia 2021 r.: Od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci: 1) małoletnie, 2) bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, 3) do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub uzyskały przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej – podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie. Z powyższego wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego przez osoby samotnie wychowujące dzieci od spełnienia łącznie następujących warunków: -   posiadania statusu osoby samotnie wychowującej dziecko, -   wychowywania samotnie w roku podatkowym dzieci (dziecka), -   nieuzyskiwania przez rodzica i dziecko (dzieci) przychodów/dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych, -   oraz – w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2018 r. – wyrażenia wniosku o rozliczenie na preferencyjnych warunkach w rocznym zeznaniu podatkowym, złożonym w ustawowym terminie przewidzianym do jego składania. Należy zauważyć, że art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został zmieniony poprzez art. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw z dnia 29 października 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.). Zgodnie z nowym brzmieniem art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków: 1) stosuje przepisy: a) art. 30c lub b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń; 2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Jak stanowi art. 70 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw: Przepisy ustaw zmienianych w art. 1, art. 2 i art. 9 stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r., z wyjątkiem: 1) art. 6 ust. 2, 3a i 8, art. 6a ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 21 ust. 1 pkt 3 i 95b, art. 26 ust. 7a pkt 2a-3a, 6-6b, 12, 13 i pkt 15 lit. d, ust. 7e i ust. 7f pkt 1 lit. aa i art. 27f ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które mają zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.; 2) art. 33 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2023 r. W przypadku opodatkowania dochodów uzyskanych w 2021 r., o którym mowa w art. 6 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021 r., przepis art. 6 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio do osoby samotnie wychowującej dzieci i jej dziecka (art. 70 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej). W tym miejscu należy jednoznacznie podkreślić, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.), stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 ww. ustawy. Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania. Jak wskazał Pan w opisie stanu faktycznego Sąd w wyroku rozwodowym pozostawił władzę rodzicielską nad małoletnią córką obojgu rodzicom i ustalił miejsce pobytu dziecka u matki. W toku postępowania rodzice złożyli do akt sprawy plan wychowawczy, w którym wskazali, że dziecko będzie odbierane przez Pana ze szkoły 2 razy w tygodniu, spędzało z Panem co drugi weekend oraz dwa tygodnie wakacji i co drugie święta. Rodzice ustalili ponadto, że w przypadkach losowych będą się wzajemnie zastępować, tak aby dobro dziecka nie ucierpiało. Od dnia orzeczenia rozwodu, do chwili obecnej, rodzice nie zamieszkują wspólnie, realizując obowiązek wychowawczy względem dziecka w odrębnych lokalach mieszkalnych. W czasie obowiązywania porozumienia każdy z rodziców samodzielnie troszczył i troszczy się o rozwój fizyczny, duchowy, psychiczny dziecka, przygotowuje posiłki, chodzi na zajęcia pozalekcyjne, pierze, dba o higienę, utrzymuje kontakt ze szkołą, zapewnia opiekę medyczną, rozrywkę, organizuje wolny czas, urodziny, itp. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 837/22 wskazał, że: (…) Skarżący w skardze stwierdził, że zaskarża interpretację w części dotyczącej prawa do preferencyjnego rozliczenia podatku w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących małoletnie dzieci za lata 2018 - 2021. Sąd nie będzie więc badał i oceniał stanowiska Organu dotyczącego 2017 r. Następnie, Sąd wskazał, że: (…) istota sporu w rozpoznawanej sprawie, sprowadza się w istocie do oceny, czy określony w art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. warunek samotnego wychowywania dzieci jest spełniony, gdy rodzice opiekują się dzieckiem w ciągu roku podatkowego, w ten sposób że każde z nich osobno sprawuje nad nimi opiekę przez ustalony czas, bez udziału drugiego rodzica i w efekcie Skarżący „będzie mógł rozliczyć dochód na formularzu PIT, w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci”. Wskazany problem był już przedmiotem badania w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 20 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 383/20 przesądził już o tym jak należy interpretować przepisy prawa podatkowego, które znajdują w nim zastosowanie (art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f.). Trafnej analizy omawianego zagadnienia dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 4 lutego 2021 r., I SA/Sz 869/20, zajmując w nim stanowisko uwzględniające poglądy sądów administracyjnych w zakresie wykładni wskazanego przepisu prawa, w tym ocenę prawną zawartą w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w przywołanym wyroku i przyjmując je za własne będzie się do nich odwoływał w dalszej części uzasadnienia wyroku. Dalej, Sąd wskazał, że: Należy podkreślić, że ustawodawca uzależnił prawo, określonych w art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. osób (rodziców), do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego, między innymi do tego, czy osoba ta w roku podatkowym samotnie wychowywała małoletnie dzieci. Przy czym ustawodawca nie uzależnił prawa podatnika do preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobę samotnie wychowującą dziecko. Wystarczające, aby taki stan zaistniał w ciągu roku. Zgodnie z powołanym wcześniej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 383/20 literalna, celowościowa i systemowa wykładania art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. prowadzi do wniosku, że określone w tym przepisie kryterium samotnego wychowywania dzieci jest spełnione również wtedy, gdy dany rodzic, wychowuje dzieci naprzemiennie z drugim rodzicem, tj. bez udziału drugiego rodzica, samodzielnie wykonuje czynności stanowiące proces wychowania w innym miejscu i czasie niż drugi rodzic. W uzasadnieniu powołanego wyroku NSA podkreślił, że dla potrzeb odkodowania znaczenia sformułowania „rodzic samotnie wychowujący dzieci”, fundamentalne znaczenie ma wyraz „samotnie”. Zgodnie z ujęciem słownikowym „samotność” lub „samotny” oznacza „przebywanie, życie w odosobnieniu, bez rodziny, bez towarzystwa”, „niemający w nikim wsparcia, dziejący się bez wsparcia innych”, „niemający żony lub niemająca męża”, „znajdujący się gdzieś całkiem sam, zdany tylko na siebie” (sjp.pl; sjp.pwn.pl; SJP pod red. M. Szymczaka, t. III, s. 177, PWN, Warszawa 1981 r.). Leksykalne znaczenie wyrazu „samotny” („samotność”) ukierunkowuje na odkodowanie sformułowania „rodzic samotnie wychowujący dzieci”, jako rodzica wychowującego dzieci (dziecko) w odosobnieniu od drugiego rodzica dzieci (dziecka) i bez jego udziału, przebywającego z dziećmi (dzieckiem) w innym miejscu niż drugi rodzic. Bezsprzecznie kryterium „samotności” wyklucza się z kryterium „wspólności”. Wyraz „wspólny” w jego zasadniczym znaczeniu oznacza m.in. „wykonywanie razem z innymi” (SJP jak wyżej). Jeśli zatem rozwiedziony rodzić nie wykonuje w tym samym czasie i w tym samym miejscu czynności, przy współudziale drugiego rodzica, składających się na proces jego czynności wychowawczych, to wręcz nielogiczne jest twierdzenie, że czyni to wspólnie z drugim rodzicem. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni podziela pogląd wyrażony w wyżej przytoczonym wyroku, wskazując że nie istnieje żadna z przyczyn uzasadniająca odstąpienie od literalnej wykładni art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. Zdaniem Sądu, skoro w art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. ustawodawca nie zastrzegł wprost, że z ustanowionej tym przepisem ulgi podatkowej może korzystać tylko jeden z rodziców dziecka, mając świadomość, iż zgodnie z art. 93 § 1 oraz art. 95 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego władza rodzicielska, która obejmuje wychowanie dziecka, przysługuje obojgu rodzicom oraz że co do zasady rozwód nie pozbawia żadnego z rodziców władzy rodzicielskiej (dziecko ma prawo do wychowywania przez oboje rodziców), lecz ustanowił jako warunek zwolnienia od podatku „samotne wychowywanie dzieci”, to nieuprawniona jest taka wykładnia tego przepisu, która wyklucza spod jego działania jednego z rodziców wychowującego dziecko bez udziału drugiego rodzica, czyli samotnie. Inaczej mówiąc, prawidłowo dokonana wykładnia omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że rodzic samotnie wychowujący dziecko (dzieci), w znaczeniu powyżej wskazanym, jest uprawniony do ulgi ustanowionej w tym przepisie, jeśli spełnia pozostałe warunki zwolnienia, które, co trzeba zastrzec, nie zostały zakwestionowane przez organ interpretacyjny. Równocześnie wykładnię literalną art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. wspiera wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Celem wprowadzenia ulgi było umożliwienie preferencyjnego rozliczenia podatkowego dla tych osób, które w roku podatkowym doświadczyły samotnej, samodzielnej pieczy nad dzieckiem i jego wychowywaniem. Cel ten wpisuje się w idee polityki prorodzinnej Państwa, która na gruncie prawa podatkowego realizowana jest na wiele sposobów (m.in. odliczenia od podatku dochodowego od osób fizycznych, zwolnienia podatkowe w podatku od spadków i darowizn). Zgodnie z art. 71 ust. 1 Konstytucji RP Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Co prawda wychowywanie dzieci w rodzinach niepełnych nie jest stanem pożądanym, jednak w zmieniających się realiach społecznych, należy uwzględnić szczególną ochronę i pomoc Państwa wobec takich rodzin, np. poprzez umożliwienie rodzicom samotnie wychowującym dzieci skorzystanie z ulgi podatkowej. Nie jest przy tym konieczne, aby drugi z rodziców był w tym czasie wyeliminowany z opieki i wychowania dzieci, taki bowiem warunek przeczyłby polityce prorodzinnej Państwa zmierzającej do systemowego wsparcia rodziców w wychowaniu dzieci, zwłaszcza w samotnym wychowaniu dzieci. Następnie, Sąd wskazał, że: W tym miejscu wskazać należy, co uszło uwadze Organu, że w odniesieniu do wcześniejszego stanu prawnego tj. obowiązującego do końca 2010 r., w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w miarę jednolicie przyjmowano, że art. 6 ust. 4 i ust. 5 u.p.d.o.f. ogranicza preferencyjne zasady opodatkowania do osób „samotnie wychowujących dzieci”, a więc będących w sposób rzeczywisty pozbawionych udziału i wsparcia drugiego z rodziców w procesie wychowywania dziecka. Przyjmowano także, że status osoby „samotnie wychowującej dzieci” przysługiwać może tylko jednemu z rodziców (postanowienie siedmiu sędziów NSA z 11 października 2010 r. sygn. akt II FPS 3/10, wraz z powołanym w nim orzecznictwem sądów administracyjnych, Trybunału Konstytucyjnego i poglądami doktryny). Podobny pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08, w którym przyjęto, że wprowadzając tę ulgę, ustawodawca nie kierował jej do każdego rodzica, który ma władzę rodzicielską i jednocześnie jest stanu wolnego, ale tylko do tych osób spełniających powyższe kryteria, które samotnie i osobiście troszczą się o zaspokajanie codziennych potrzeb dziecka. Podkreślić jednak należy, że wskazane wyżej poglądy były ugruntowane w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego do końca 2010 r. Natomiast nowelizacja omawianego przepisu od 1 stycznia 2011 r., w ocenie Sądu, nadała nową treść normatywną analizowanej regulacji. W wyniku tej nowelizacji nie tylko zmienione zostało literalne brzmienie art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f., ale ustawodawca, uchylając art. 6 ust. 5 u.p.d.o.f. zrezygnował z legalnej definicji „osoby samotnie wychowującej dzieci”. Zgodnie z tą definicją, za osobę samotnie wychowującą dzieci uważało się jednego z rodziców albo opiekuna prawnego, jeżeli osoba ta jest panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, jak również osobę pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności. Stąd w stanie prawnym obowiązującym do końca 2010 r. uzasadniony byłby wniosek, że status osoby samotnie wychowującej dzieci przysługiwać może tylko jednemu z rodziców spełniających powyższe kryteria co do jego stanu cywilnego lub sytuacji prawnej bądź faktycznej. Obecne, zacytowane wcześniej brzmienie art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f., nie zawiera natomiast zastrzeżenia, że chodzi wyłącznie o jednego z rodziców, stąd w ocenie Sądu, status taki może mieć każde z rodziców dziecka, spełniających pozostałe wymagania określone w tym przepisie. Taki kierunek widoczny jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Łodzi z 15 września 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 360/20; wyrok WSA w Gliwicach z 21 października 2020 r., sygn. akt I SA/GI 465/20; wyrok WSA w Gdańsku z 12 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 785/20). W wyrokach tych podkreślono, że proces wychowywania dzieci jest realizowany samotnie przez każdego z rodziców w sytuacji, w której rodzice nie wychowują i nie opiekują się dziećmi wspólnie lecz każdy z nich oddzielnie, w innym miejscu, w wyznaczonym czasie, bez udziału drugiego. W tej sytuacji prawo do skorzystania z preferencyjnego opodatkowania wynikającego z art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. może mieć każde z rodziców uczestniczących w takim naprzemiennym systemie wychowania dziecka. Wobec braku wymogu samotnego wychowywania dziecka przez cały rok podatkowy, zdaniem Sądu, nie może mieć znaczenia prawnego szczegółowe (np. procentowe) określenie czasu faktycznie spędzonego z dzieckiem w ciągu roku czy też stopień rzeczywistego zaangażowania w proces wychowania dziecka, który zresztą w niektórych przypadkach mógłby wymykać się jednoznacznej ocenie. Z punktu widzenia treści obecnie obowiązującego przepisu art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. liczy się zatem status osoby rodzica określony w tym przepisie (tj. jej stan cywilny lub określona tam sytuacja prawna lub faktyczna) oraz samotne podejmowanie czynności wychowawczych w stosunku do dziecka w ciągu roku podatkowego. Należy wskazać, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym, nie budziło wątpliwości, że Skarżący jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f., jest osobą stanu wolnego (nie pozostaje w związku małżeńskim), posiada małoletnie dziecko, wobec którego wykonuje władzę rodzicielską, opiekując się nim naprzemiennie z matką dziecka w ciągu roku podatkowego. Skarżący czynnie uczestniczy w opiece i wychowaniu córki w czasie, kiedy z nim przebywa, spędza z nim część wakacji, czy ferii. Zaspokaja materialne i emocjonalne potrzeby dziecka i aktywnie uczestniczy w jego życiu. Zgodnie z wyrokiem Sąd Okręgowy w (…) z (…) 2017 r. wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem powierzono obojgu rodzicom. Ponadto jak wskazano we wniosku, mamy do czynienia z sytuacją nieuzyskiwania przez rodzica i dziecko (dzieci) dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. (…) Reasumując powyższa wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że stanowisko Dyrektora KIS przedstawione w zaskarżonej interpretacji jest błędne i zarzut naruszenia przez Dyrektora KIS jako organ interpretacyjny art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. przez jego błędną wykładnię jest uzasadniony. Z powyższym rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 13 listopada 2025 r., sygn. akt II FSK 210/23, wskazał, że: (…) wykładnia literalna art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. nie pozwala na ograniczenie statusu osoby samotnie wychowującej dziecko wyłącznie do rodzica, który w trakcie roku podatkowego faktycznie samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z rodziców wychowuje dziecko. Ustawodawca nie zastrzegł tego wprost w tym przepisie, wskazując tylko, że rodzic chcący skorzystać z ulgi musi „w roku podatkowym samotnie wychowywać dzieci”. (…) Przyjąć zatem należy, że w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. ustawodawca nie zastrzegł wart. 6 ust. 4 u.p.d.o.f., że z ustanowionej tym przepisem ulgi podatkowej może korzystać tylko jeden z rozwiedzionych rodziców. Należy mieć także świadomość, że zgodnie z art. 93 § 1 oraz art. 95 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego władza rodzicielska, która obejmuje wychowanie dziecka, przysługuje obojgu rodzicom oraz, że co do zasady rozwód nie pozbawia żadnego z rodziców władzy rodzicielskiej (dziecko ma prawo do wychowywania przez oboje rodziców), lecz ustanowił jako warunek zwolnienia od podatku „samotne wychowywanie dzieci”. Nieuprawniona jest wobec tego taka wykładnia tego przepisu, która wyklucza spod jego działania jednego z rozwiedzionych rodziców wychowującego dziecko bez udziału drugiego rodzica, czyli samotnie. Inaczej mówiąc, prawidłowo dokonana wykładnia omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że rozwiedziony rodzic samotnie wychowujący dziecko (dzieci), w znaczeniu powyżej wskazanym, jest uprawniony do ulgi ustanowionej w tym przepisie, jeśli spełnia pozostałe warunki zwolnienia, które, co istotne, nie były w sprawie kwestią sporną. Mając powyższe na uwadze, zasadnie sąd pierwszej instancji ocenił, że wydana przez organ interpretacja naruszała art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. Naczelny Sąd Administracyjny jedynie podkreśla, że przedstawiona powyżej wykładnia spornego przepisu jest aktualna w zakresie ulgi dotyczącej roku 2018-2021 r., natomiast w przypadku stosowania ulgi w odniesieniu do lat kolejnych, tj. 2022 r. i następnych interpretacja nie będzie wiążąca z uwagi na zmianę stanu prawnego. Wobec powyższego, mając na uwadze prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 837/22 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2025 r., sygn. akt II FSK 210/23, stwierdzam, że może Pan skorzystać z opodatkowania dochodów za 2018 r., 2019 r., 2020 r. oraz 2021 r. w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Wobec powyższego, może Pan dokonać korekt zeznań za lata 2018-2020 w celu rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko oraz przysługuje Panu prawo do złożenia zeznania podatkowego za 2021 r. w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko. W odniesieniu natomiast do dochodów osiągniętych przez Pana za 2017 r., wskazać należy,  że poza przesłanką wykluczającą możliwość preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego wynikającą wprost z brzmienia art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób  fizycznych – braku wychowywania samotnie w roku podatkowym dziecka, należy mieć na względzie treść art. 6 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązującego na dzień 31 grudnia 2017 r., z którego precyzyjnie wynika, że preferencyjny sposób opodatkowania nie będzie miał zastosowania do tych podatników, którzy wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym złożą po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. po dniu 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. W sytuacji niezłożenia w powyższym terminie zeznania podatkowego w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko nie ma możliwości dokonania zmiany zasad opodatkowania poprzez złożenie korekty zeznania. W konsekwencji, nie może Pan skorzystać z opodatkowania dochodów za 2017 r. w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko.Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Odnosząc się do powołanych przez Pana wyroków sądów administracyjnych wskazać należy, że niewątpliwie wyroki sądów kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie prawnym. Należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t .j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.