0113-KDIPT2-2.4011.416.2026.2.AKU

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 15 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani pismem z 22 czerwca 2026 r. (data wpływu 24 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego (we wniosku oraz jego uzupełnieniu) W 2010 r. zachorowała Pani na nowotwór …. W 2018 r. nastąpiła wznowa. Miała Pani operację 31 października 2018 r. i reoperację 19 grudnia 2018 r. Wyniku reoperacji usunięto Pani …, …, … oraz usunięto część …. Po radioterapii w 2019 r. dostała Pani silnego odczynu popromiennego, którego do tej pory nie udało się wyleczyć. Dodatkowo, dostała Pani … trzeciego stopnia. Przez 2 lata otwierała Pani jamę ustną na pół centymetra. W dniu 17 września 2019 r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wydał orzeczenie, zgodnie z którym stan zdrowie uzasadniał zaliczenie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (do 30 listopada 2028 r.). Po nieudanych próbach rehabilitacji w placówkach publicznych, we wrześniu 2020 r. poddała się Pani operacji komercyjnej w …. sp. z o.o. w X. W dniu 24 września 2020 r. wykonano …, uwolniono …. Wykonano rekonstrukcję … i … …. Dokonano przeszczepu …. Koszt zabiegu wyniósł 90 000 zł (faktura …). Ponieważ … się nie wchłonął, konieczne było przeprowadzenie kolejnego zabiegu. W 2023 r. odbył się kolejny zabieg komercyjny – korekta … i …. Koszt tego zabiegu to 14 000 zł (faktura nr …). Chcąc skorzystać z ulgi podatkowej przedstawionej w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, złożyła Pani dokumenty za 2020 r. Musiała Pani dokonać korekty PIT, bo pouczono Panią, że w celu odliczenia od podstawy opodatkowania kosztów związanych z rehabilitacją konieczne jest uzyskanie interpretacji indywidualnej. Oczekuje Pani wydania interpretacji za 2020 r. i 2023 r. W wyżej wymienionych latach uzyskiwała Pani dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce (emerytura). Jest Pani w posiadaniu orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Niepełnosprawność ustalono i wydano orzeczenie 30 października 2018 r. do 30 listopada 2028 r. Orzeczenie wydano ze względu na ograniczenie … oraz zaburzeń … i … po kilkuetapowym, radykalnym leczeniu raka …, … i …. Wydatki na zabiegi były poniesione osobiście z własnych środków. Wydatki, o których mowa nie zostały zwrócone (dofinansowane) z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Przed zabiegiem otwierała Pani usta na 0,5 cm. Po przeprowadzonych zabiegach problem nie zniknął zupełnie, ale były one niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. Brak tych zabiegów pogłębiłby niepełnosprawność, gdyż choroba ma charakter postępujący. Pozostają one w ścisłym związku z Pani niepełnosprawnością. W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że wydatki poniesione na zabiegi operacyjne w kwocie 90 000 zł oraz 14 000 zł pozostawały w bezpośrednim związku z Pani niepełnosprawnością i miały charakter rehabilitacyjny, gdyż ich celem było przywrócenie utraconych funkcji organizmu oraz umożliwienie Pani podstawowego funkcjonowania w życiu codziennym. Oba przeprowadzone zabiegi były zabiegami o charakterze rehabilitacyjnym, o czym świadczą następujące okoliczności. Przeszła Pani leczenie nowotworu, w wyniku którego wykonano rozległą operację obejmującą usunięcie …, … oraz …, a także …. Samo leczenie nowotworowe zostało przeprowadzone w ramach świadczeń finansowanych przez NFZ. Niestety, następstwem tego leczenia były ciężkie powikłania, w szczególności szczękościsk, który doprowadził do skrajnego ograniczenia możliwości otwierania ust. Przed wykonaniem zabiegów mogła Pani otworzyć usta jedynie na około 0,5 cm. Stan ten uniemożliwiał Pani normalne spożywanie posiłków, utrudniał mowę, higienę jamy ustnej oraz codzienne funkcjonowanie. Szczękościsk nie był jedynie dolegliwością powodującą dyskomfort, lecz poważnym ograniczeniem sprawności organizmu, który praktycznie wyłączał możliwość wykonywania podstawowych czynności życiowych. Zabiegi, których dotyczy odliczenie, nie były leczeniem nowotworu, ponieważ proces leczenia choroby nowotworowej został zakończony wcześniej. Ich celem nie było również usunięcie przyczyny choroby, lecz likwidacja skutków powikłań powstałych po leczeniu onkologicznym oraz odzyskanie utraconej sprawności. Operacje miały doprowadzić do zwiększenia rozwarcia szczęk, przywrócenia możliwości przyjmowania pokarmów, poprawy mowy oraz umożliwienia normalnego funkcjonowania społecznego i życiowego. W Pani ocenie, zabiegi te stanowiły element procesu rehabilitacji, rozumianej jako działania zmierzające do przywrócenia sprawności utraconej wskutek choroby i jej leczenia. Ich zasadniczym celem było usprawnienie funkcji narządu żucia i mowy oraz ograniczenie skutków niepełnosprawności będącej następstwem leczenia nowotworowego. Podkreśliła Pani, że wykonanie tych zabiegów było konieczne. Bez ich przeprowadzenia nie była Pani w stanie normalnie funkcjonować, spożywać posiłków ani komunikować się w sposób umożliwiający codzienne życie. Zabiegi nie miały charakteru fakultatywnego ani poprawiającego komfort życia, lecz były niezbędne do odzyskania podstawowych funkcji organizmu, utraconych wskutek powikłań po leczeniu nowotworu. Na potwierdzenie powyższego załączyła Pani zaświadczenie lekarskie wydane przez prof. dr hab. n. med. A.A. Z uwagi na brak możliwości uzyskania skutecznej pomocy w odpowiednim czasie, w ramach publicznej opieki zdrowotnej została Pani zmuszona do przeprowadzenia tych zabiegów odpłatnie. Wydatki te zostały poniesione wyłącznie w celu przywrócenia sprawności i możliwości samodzielnego funkcjonowania. W związku z powyższym uważa Pani, że poniesione przez Nią koszty pozostają w bezpośrednim związku z procesem rehabilitacji po leczeniu onkologicznym i służyły przywróceniu utraconych funkcji organizmu oraz ograniczeniu skutków niepełnosprawności. Pytanie 1.  Czy art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma zastosowanie do wskazanych przez Panią stanów faktycznych? 2.  Czy na podstawie tego przepisu może Pani domagać się odliczenia od podstawy opodatkowania kosztów poniesionych w związku z rehabilitacją i wydatkami związanymi z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych? Pani stanowisko w sprawie Pani zdaniem, art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma zastosowanie do wskazanego przez Panią stanu faktycznego. Posiada Pani umiarkowany stopień niepełnosprawności. Przeprowadzone zabiegi były konieczne do prawidłowego funkcjonowania i niewątpliwie przyczyniły się do ułatwienia wykonywania czynności życiowych. Bez tych zabiegów takie czynności jak przyjmowanie pokarmu, gryzienie czy też artykulacja, byłyby dla Pani ogromnym wyzwaniem (wręcz niemożliwe) i powodowały ogromny dyskomfort. Brak dostępu do jamy ustnej uniemożliwiał higienę jamy i uzębienia. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.): Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb i art. 30da-30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b – 7g tego artykułu. Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2020 r.): Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na: 1) adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; 2) przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; 3) zakup, naprawę lub najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego; 4) zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; 5) odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym; 6) odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne; 7) opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł; 8) utrzymanie psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł; 9) opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa; 10) opłacenie tłumacza języka migowego; 11) kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia; 12) leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo); 13) odpłatny przewóz: a) osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego, b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a; 14) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł; 15) odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem: a) na turnusie rehabilitacyjnym, b) w zakładach, o których mowa w pkt 6, c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11. Natomiast, w 2023 r. przepis art. 26 ust. 7a pkt 1 ww. ustawy brzmiał następująco: Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na: 1) adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; 2) przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; 2a) zakup, naprawę lub najem wyrobów medycznych wymienionych w wykazie wyrobów medycznych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 463 , 583 i 974 ) oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, z wyjątkiem pieluchomajtek, pieluch anatomicznych, chłonnych majtek, podkładów i wkładów anatomicznych; 3) zakup, naprawę lub najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, niewymienionych w wykazie, o którym mowa w pkt 2a, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego; 3a) pieluchomajtki, pieluchy anatomiczne, chłonne majtki, podkłady, wkłady anatomiczne, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł; 4) zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; 5) odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym; 6) odpłatność za pobyt w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym; 6a) odpłatność za pobyt opiekuna osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I grupy inwalidztwa lub dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym, w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego lub zakładzie rehabilitacji leczniczej; 6b) odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne; 7) opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł; 8) utrzymanie psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł; 9) opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa; 10) opłacenie tłumacza języka migowego; 11) kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia; 12) leki, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 686) - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować stale lub czasowo te leki; 13) odpłatny przewóz: a) osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego, b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a; 14) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł; 15) odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem: a) na turnusie rehabilitacyjnym, b) w zakładach, o których mowa w pkt 6, c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11, d) opiekuna osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I grupy inwalidztwa lub dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym lub w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, lub zakładzie rehabilitacji leczniczej. Zgodnie z art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: 1)  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub 2)  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo 3)  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów. W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy: Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do: 1) I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo b) znaczny stopień niepełnosprawności; 2) II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: a) całkowitą niezdolność do pracy albo b) umiarkowany stopień niepełnosprawności. Zauważyć należy, że odliczeniu od dochodu podlegają co do zasady wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności. Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 7g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r. Stosownie do treści art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy: Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3. Na podstawie art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie. Art. 26 ust. 7c ww. ustawy wskazuje, że: W przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności: 1)  wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika; 2)  okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego. 3)  (uchylony) Zgodnie z art. 26 ust. 13a ww. ustawy: Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w 2010 r. zachorowała Pani na nowotwór …. W 2018 r. nastąpiła wznowa. Przeszła Pani operację 31 października 2018 r. i reoperację 19 grudnia 2018 r. W wyniku reoperacji usunięto Pani …, …, dokonano … oraz usunięto …. Po radioterapii w 2019 r. dostała Pani silnego odczynu popromiennego, którego do tej pory nie udało się wyleczyć. Dodatkowo, dostała Pani szczękościsku trzeciego stopnia. Przez 2 lata otwierała Pani jamę ustną na pół centymetra. Posiada Pani orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane 17 września 2019 r. Niepełnosprawność ustalono od 30 października 2018 r. do 30 listopada 2028 r. Orzeczenie wydano ze względu na ograniczenie … oraz … i … po kilkuetapowym, radykalnym leczeniu raka …, … i …. We wrześniu 2020 r. poddała się Pani operacji komercyjnej, którą przeprowadzono w … sp. z o.o. w X, w dniu 24 września 2020 r. Wykonano rekonstrukcję … i … …. Dokonano przeszczepu …. Koszt zabiegu wyniósł 90 000 zł (faktura …). Ponieważ płat się nie wchłonął, konieczne było przeprowadzenie kolejnego zabiegu. W 2023 r. odbył się kolejny zabieg komercyjny – korekta … i …. Koszt tego zabiegu to 14 000 zł (faktura nr …). Wydatki na operację/zabieg były poniesione osobiście z własnych środków. Wydatki, o których mowa, nie zostały zwrócone (dofinansowane) z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Zabiegi, których dotyczy odliczenie, nie były leczeniem nowotworu, ponieważ proces leczenia choroby nowotworowej został zakończony wcześniej. Ich celem nie było również usunięcie przyczyny choroby, lecz likwidacja skutków powikłań powstałych po leczeniu onkologicznym oraz odzyskanie utraconej sprawności. Operacje miały doprowadzić do zwiększenia rozwarcia szczęk, przywrócenia możliwości przyjmowania pokarmów, poprawy mowy oraz umożliwienia normalnego funkcjonowania społecznego i życiowego. W Pani ocenie, zabiegi te stanowiły element procesu rehabilitacji, rozumianej jako działania zmierzające do przywrócenia sprawności utraconej wskutek choroby i jej leczenia. Ich zasadniczym celem było usprawnienie funkcji narządu żucia i mowy oraz ograniczenie skutków niepełnosprawności będącej następstwem leczenia nowotworowego. Posiada Pani zaświadczenie lekarskie wydane przez lekarza specjalistę na potwierdzenie, że wykonanie zabiegów było konieczne. Bez ich przeprowadzenia nie była Pani w stanie normalnie funkcjonować, spożywać posiłków ani komunikować się w sposób umożliwiający codzienne życie. Zabiegi nie miały charakteru fakultatywnego ani poprawiającego komfort życia, lecz były niezbędne do odzyskania podstawowych funkcji organizmu, utraconych wskutek powikłań po leczeniu nowotworu. Należy zaznaczyć, że katalog wydatków wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Zgodnie bowiem z zasadą przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tak więc przepisy regulujące prawo do ulgi winny być interpretowane ściśle; niedopuszczalna jest zatem ich interpretacja rozszerzająca. Odnosząc się do możliwości odliczenia przez Panią w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na opisane zabiegi wskazać należy, że ulga ta została uregulowana w: ·      art. 26 ust. 7a pkt 6 – w zakresie wydatków poniesionych w 2020 r., tj. odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne; ·      w art. 26 ust. 7a pkt 6b – w zakresie wydatków poniesionych w 2023 r., tj. odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne. Z przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że poniosła Pani wydatki na operację i na zabieg operacyjny : ·      we wrześniu 2020 r. poddała się Pani w … sp. z o.o. w X operacji komercyjnej - wykonano …, …. Wykonano … i …. Dokonano przeszczepu …; ·      w 2023 r. ponieważ płat się nie wchłonął odbył się kolejny zabieg komercyjny – korekta …. i …. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg” i „rehabilitacja”. Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN, Warszawa 1991 r.) oraz „Encyklopedii” PWN, zabieg stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); rehabilitacja jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych. W zamkniętym katalogu wydatków uprawniających do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej nie mieszczą się wydatki na ww. opisane operację/zabieg operacyjny, które nawet gdy zostały zlecone przez lekarza specjalistę oraz były niezbędne i służyły poprawie Pani stanu zdrowia w związku z orzeczonym stopniem niepełnosprawności – nie mogą zostać zaliczone do zabiegów rehabilitacyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1417/10: Nie powinno nasuwać wątpliwości, że zabieg operacyjny jest procedurą leczniczą, a nie rehabilitacyjną. W przepisach art. 26 ust. 7a PDOFizU użyto zwrotów „zabieg rehabilitacyjny” i „zabieg leczniczo – rehabilitacyjny”. Przyjmuje się, że ustawodawca posługuje się określonymi zwrotami w sposób racjonalny, a zatem nie można przyjmować w procesie wykładni, iż określonych słów użyto w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby, że są one „puste” i nic nie znaczą (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt FPS 14/99, POP 2001, nr 2, poz. 39). (…) Przy różnorodności definicji tego pojęcia zawartych w słownikach, encyklopediach medycznych, tekstach aktów prawnych (pozapodatkowych), to właśnie intuicja językowa adresata normy prawnej i organów stosujących prawo ma istotne znaczenie. W języku powszechnym rozumienie pojęcia „rehabilitacja” nie obejmuje operacji chirurgicznych zapobiegających różnym rodzajom upośledzenia, ale obejmuje zespół działań przystosowujących pacjenta po zabiegu operacyjnym do normalnej lub możliwej do osiągnięcia zdolności do samodzielności ruchowej. Na rehabilitację kieruje lekarz prowadzący i odbywa się ona pod kierunkiem lekarza rehabilitanta lub fizjoterapeuty (lub innych uprawnionych specjalistów). Zatem, nie wszystkie wydatki, które ponosi osoba niepełnosprawna mogą podlegać odliczeniu w ramach przywołanego przepisu, a tylko te, które są w nim wymienione. Odliczenie od dochodu wydatków możliwe jest tylko wówczas, gdy mieszczą się one w katalogu art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzują takich pojęć jak „zabiegi rehabilitacyjne” czy „zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne”, a co za tym idzie rozstrzygnięcie jakie zabiegi wchodzą w zakres zabiegów rehabilitacyjnych lub leczniczo rehabilitacyjnych wykracza poza kompetencje organu podatkowego i należy do lekarza specjalisty. Dlatego też tutejszy organ wezwał Panią do wskazania, czy komercyjna operacja, o której mowa we wniosku została przez lekarza specjalistę zaliczona do zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych; czy posiada Pani stosowne zaświadczenie/orzeczenie wydane przez lekarza potwierdzające kwalifikację ww. komercyjnej operacji do zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych oraz do wskazania czy zabieg komercyjny, o którym mowa we wniosku został przez lekarza specjalistę zaliczony do zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych, oraz czy posiada Pani stosowne zaświadczenie/orzeczenie wydane przez lekarza potwierdzające kwalifikację ww. zabiegu komercyjnego, o którym mowa we wniosku do zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. W odpowiedzi wskazała Pani jedynie, że posiada zaświadczenie lekarskie, iż wykonanie tych zabiegów było konieczne, oraz że zabiegi te nie miały charakteru fakultatywnego ani poprawiającego komfort życia, lecz były niezbędne do odzyskania podstawowych funkcji organizmu, utraconych wskutek powikłań po leczeniu nowotworu. W związku z tym, skorzystanie przez Panią z odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej poniesionych wydatków na opisane operację/zabieg operacyjny, mimo tego, że niewątpliwie były to wydatki poniesione w celu poprawy Pani zdrowia – nie mogą zostać odliczone przez Panią od dochodu w rocznym zeznaniu podatkowym w ramach ulgi rehabilitacyjnej w myśl art. 26 ust. 7a w zw. z ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wydatki te nie mogą zostać odliczone na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 6 – w zakresie wydatków poniesionych w 2020 r. i art. 26 ust. 7a pkt 6b – w zakresie wydatków poniesionych w 2023 r. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również nie mogą zostać odliczone z żadnego innego przepisu art. 26 ust. 7a ww. ustawy, traktującego o odliczeniu wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne lub związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. W związku z tym, nie przysługuje Pani prawo odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej ww. wydatków poniesionych na operację/zabieg operacyjny w zeznaniach podatkowych składanych za 2020 r. oraz za 2023 r. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretację opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.