0113-KDIPT2-2.4011.436.2026.2.KR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 27 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani pismem z 22 kwietnia 2026 r. (data wpływu 6 maja 2026 r.) oraz pismem z 5 czerwca 2026 r. (data wpływu 9 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego W dniu 7 kwietnia 2009 r., na podstawie aktu notarialnego Repertorium A Nr (…), lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość został nabyty od spółdzielni mieszkaniowej do majątku wspólnego małżonków, na zasadach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, co oznacza, że od momentu nabycia nieruchomość stanowiła składnik majątku objętego wspólnością łączną, w której nie występują udziały poszczególnych małżonków. W dniu 27 marca 2021 r. zmarł jeden ze współmałżonków. Spadek po zmarłym nabył w całości drugi współmałżonek, co zostało potwierdzone postanowieniem sądu z dnia 27 czerwca 2022 r., sygn. akt (…). W dniu 12 września 2022 r. żyjący współmałżonek sporządził testament notarialny w formie aktu notarialnego Repertorium A nr (…), w którym ustanowił zapis windykacyjny, że z chwilą otwarcia spadku po niej wskazuje Panią jako zapisobiercę przedmiotowego lokalu mieszkalnego. W dniu 12 października 2022 r. nastąpiła śmierć spadkodawcy. Postanowieniem sądu z dnia 27 lipca 2023 r. potwierdzono nabycie przez Panią przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Jako spadkobierca na podst. art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 o podatku od spadków i darowizn dopełniła Pani wszelkich obowiązków podatkowych związanych z nabyciem lokalu mieszkalnego, rozliczając podatek od spadków i darowizn. W dniu 25 lutego 2026 r. dokonała Pani sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Sprzedaż nie nastąpiła w ramach działalności gospodarczej. Uzupełnienie stanu faktycznego W piśmie złożonym 9 czerwca 2026 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, udzieliła Pani następujących odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania: 1)  kim jest zmarły w dniu 27 marca 2021 r. (spadkodawca), o którym mowa we wniosku? Prosimy, żeby zindywidualizowała Pani ten podmiot/tę osobę. Odpowiedź: Zmarły w dniu 27 marca 2021 (…), to A, ostatnio zamieszkały: ul. (…), (…). Zmarły nie był z Panią osobą spokrewnioną. 2)  kto dziedziczył spadek po ww. zmarłym w dniu 27 marca 2021 r.? Odpowiedź: Spadek po wyżej wymienionym zmarłym w dniu 27 marca 2021 r. na mocy testamentu notarialnego z dnia 16 września 2008 r. nabyła w całości jego żona - B. 3)  jakie składniki majątkowe wchodziły w skład masy spadkowej po zmarłym w dniu 27 marca 2021 r. (spadkodawcy)? Czy w skład spadku po ww. zmarłym, wchodził lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, o którym mowa we wniosku? Odpowiedź: W skład masy spadkowej po zmarłym w dniu 27 marca 2021 r. wchodziły: nieruchomość gruntowa zabudowana domem letniskowym oraz lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, o którym mowa we wniosku, tj. mieszkanie zlokalizowane w (…) przy ul. (…). 4)  kim jest zmarły/a w dniu 12 października 2022 r. (spadkodawca), o którym mowa we wniosku? Prosimy, żeby zindywidualizowała Pani ten podmiot/tę osobę. Odpowiedź: Zmarła w dniu 12 października 2022 r. (opisana we wniosku jako spadkodawca) to B, ostatnio zamieszkała: ul. (…), (…). Zmarła nie była z Panią osobą spokrewnioną. W ostatnich latach życia zmarłej sprawowała Pani nad nią opiekę. 5)  kto dziedziczył spadek po ww. zmarłym/ej w dniu 12 października 2022 r., o którym mowa we wniosku i w jakich częściach (udziałach)? Odpowiedź: Całość spadku na mocy testamentu z zapisem windykacyjnym z dnia 8 września 2022 r. po zmarłej w dniu 12 października 2022 r. nabył (…), zamieszkały ul. (…) w (…). Pani na mocy zapisu windykacyjnego we wspomnianym powyżej testamencie odziedziczyła lokal mieszkalny zlokalizowany przy ul. (…). 6)  na podstawie jakiego dokumentu nastąpiło stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym/ej w dniu 12 października 2022 r. (spadkodawcy) - (postanowienie sądu, akt poświadczenia dziedziczenia)? W przypadku stwierdzenia nabycia spadku na podstawie postanowienia sądu, należy wskazać datę uprawomocnienia się ww. postanowienia. Odpowiedź: Stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej B nastąpiło na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla (…) w (…) z dnia 27 lipca 2023 r. (uprawomocnione w dniu 03.10.2023 r.). 7)  jakie składniki majątkowe wchodziły w skład masy spadkowej po zmarłym/ej w dniu 12 października 2022 r. (spadkodawcy)? Odpowiedź: Nieruchomość gruntowa zabudowana domem letniskowym oraz lokal mieszkalny zlokalizowany przy ul. (…) w (…). Pytanie Czy nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku PIT z tytułu zbycia przedmiotowej nieruchomości? Pani stanowisko w sprawie W Pani ocenie, sprzedaż lokalu mieszkalnego dokonana w dniu 25 lutego 2026 r. nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Uzasadnienie: Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym jest odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Zatem sprzedaż nieruchomości po upływie pięciu lat od końca roku, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie, nie stanowi źródła przychodu i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowe znaczenie ma moment i sposób jej nabycia. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nic definiuje pojęcia „nabycia”, dlatego należy je rozumieć szeroko jako każde uzyskanie prawa własności. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku nieruchomości nabytych w drodze spadku, pięcioletni termin liczy się od końca roku, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości przez spadkodawcę. Oznacza to, że do okresu posiadania nieruchomości wlicza się również okres jej posiadania przez spadkodawcę. W niniejszej sprawie nieruchomość została pierwotnie nabyta do majątku wspólnego małżonków w 2009 r. Wspólność majątkowa ma charakter łączny, co oznacza, że w czasie jej trwania nie występują udziały poszczególnych małżonków. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2017 r., sygn. II FPS 2/17, dla celów podatkowych datą nabycia nieruchomości jest moment nabycia do majątku wspólnego małżonków, a nie późniejsze zdarzenia prawne, takie jak dziedziczenie. Nabycie przez Panią lokalu mieszkalnego nastąpiło w drodze zapisu windykacyjnego, uregulowanego w przepisach Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 9811 § 1 Kodeksu cywilnego, w testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego spadkodawca może postanowić, że oznaczona osoba nabywa przedmiot zapisu z chwilą otwarcia spadku. Oznacza to, że nabycie prawa własności następuje bezpośrednio z chwilą śmierci spadkodawcy, a więc w ramach sukcesji mortis causa. Jednocześnie, zgodnie z art. 9815 Kodeksu cywilnego, do zapisów windykacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące powołania spadkobiercy, przyjęcia i odrzucenia spadku, zdolności do dziedziczenia oraz niegodności dziedziczenia. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że zapis windykacyjny stanowi instytucję prawa spadkowego i podlega zasadom właściwym dla dziedziczenia. Dodatkowo, zgodnie z art. 9816 Kodeksu cywilnego, w sprawach nieuregulowanych do zapisu windykacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o zapisie zwykłym, który również stanowi element prawa spadkowego. Powyższe potwierdza systemowy charakter zapisu windykacyjnego jako części regulacji dotyczących dziedziczenia. W konsekwencji należy uznać, że zapis windykacyjny jest szczególną formą sukcesji spadkowej, różniącą się od dziedziczenia jedynie sposobem i zakresem nabycia (nabycie konkretnego składnika majątku zamiast udziału w masie spadkowej), jednak nie jego istotą prawną. Skoro zatem zapis windykacyjny stanowi element prawa spadkowego i prowadzi do nabycia prawa majątkowego z chwilą otwarcia spadku, brak jest podstaw do jego odmiennego traktowania na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do nabycia w drodze spadku, o którym mowa w art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższe potwierdza, że zapis windykacyjny nie stanowi odrębnego od dziedziczenia sposobu nabycia w sensie materialnoprawnym, lecz jego szczególną formę. Tym samym, pięcioletni termin należy liczyć od momentu nabycia nieruchomości do majątku wspólnego w 2009 r., a więc sprzedaż dokonana w 2026 r. nastąpiła po jego upływie. W związku z tym sprzedaż nie stanowi źródła przychodu i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Należy przy tym podkreślić, że nabycie nieruchomości przez Panią w drodze zapisu windykacyjnego nie stanowiło nowego, ekonomicznego przysporzenia majątkowego w rozumieniu przepisów podatkowych, lecz było kontynuacją prawa własności przysługującego uprzednio spadkodawcom. W konsekwencji dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych zasadne jest przyjęcie, że moment nabycia nieruchomości należy odnosić do chwili jej nabycia do majątku wspólnego małżonków w 2009 r., a nie od momentu nabycia w drodze zapisu windykacyjnego. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że sprzedaż lokalu mieszkalnego dokonana przez Panią w dniu 25 lutego 2026 r. nastąpiła po upływie pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie stanowi źródła przychodu i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy: Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Jak stanowi art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę. Stosownie do art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej. Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) tej ustawy zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę. Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkobiercy, który dokonuje sprzedaży, ale także okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkodawcy. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) w związku z art. 10 ust. 5 ww. ustawy (czyli nabytych w drodze spadku), decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia przez spadkodawcę. Przejście majątku, a więc praw i obowiązków majątkowych zmarłego, na inne osoby fizyczne i prawne reguluje Księga IV ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795). Art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że: Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej. Stosownie do art. 924 Kodeksu cywilnego: Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. Z art. 925 Kodeksu cywilnego wynika, że: Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. W świetle art. 926 § 1 Kodeksu cywilnego: Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu. Art. 968 § 1 przytoczonej ustawy stanowi, że: Spadkodawca może przez rozrządzenie testamentowe zobowiązać spadkobiercę ustawowego lub testamentowego do spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz oznaczonej osoby (zapis zwykły). Na gruncie art. 9811 § 1 omawianej ustawy: W testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego spadkodawca może postanowić, że oznaczona osoba nabywa przedmiot zapisu z chwilą otwarcia spadku (zapis windykacyjny). Stosownie do art. 1025 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia. Według art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego, prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku, czy też akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. Uwzględniając powyższe uznać należy, że pojęcie „nabycie w drodze spadku”, użyte w art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje zarówno nabycie nieruchomości w drodze dziedziczenia ustawowego i testamentowego, jak i nabycie nieruchomości na podstawie rozporządzenia testamentowego w drodze zapisu zwykłego i windykacyjnego. Zważywszy na powołane powyżej przepisy stwierdzić należy, że nabycie przez Panią lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość będącego przedmiotem zapisu windykacyjnego mieści się w pojęciu nabycia w drodze spadku, o którym mowa w art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślić więc należy, że w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) w związku z art. 10 ust. 5 ww. ustawy (czyli nabytych w drodze spadku, w tym zapisu zwykłego i windykacyjnego), decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment nabycia przez spadkodawcę. Jak wynika z opisu sprawy, B (spadkodawczyni) i jej mąż nabyli w 2009 r. lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. Zatem, w rozpatrywanej sprawie, należy odnieść się do przepisów regulujących stosunki majątkowe małżeńskie zawartych w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236 ze zm.). Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe – zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Z ww. przepisu wynika, że wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. Zaprezentowane stanowisko znajduje odzwierciedlenie w podjętej przez NSA uchwale w składzie siedmiu sędziów z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, w której Sąd stwierdził, że: Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.) nabytych przez współmałżonka w wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku wspólnego małżonków. W uzasadnieniu Uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku nabycia nieruchomości przez małżonków pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej przewidzianej w art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie ma możliwości określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest możliwe nabycie nieruchomości w określonym udziale przez małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co wynika z istoty wspólności małżeńskiej. Wspólność małżeńska (łączna) to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Nie mogą także rozporządzać udziałem w jakimkolwiek przedmiocie należącym do tego majątku. Wobec powyższego, w związku z odpłatnym zbyciem nabytego przez Panią w drodze spadku po B lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość będącego przedmiotem zapisu windykacyjnego, przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych okres pięciu lat, w myśl art. 10 ust. 5 w zw. z ust. 6 tej ustawy, należy liczyć od końca roku, w którym nastąpiło nabycie lokalu przez spadkodawczynię do majątku wspólnego małżonków, tj. 2009 r. W konsekwencji, nienastępujące w wykonywaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie w lutym 2026 r. przez Panią lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, nabytego w drodze zapisu windykacyjnego, nie będzie stanowić dla Pani źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ okres pięciu lat określony zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) oraz art. 10 ust. 5 ww. ustawy niewątpliwie minął. Tym samym, nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu tej sprzedaży. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Panią w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.