0113-KDIPT2-2.4011.493.2026.1.KK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 5 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 25 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Pani brat – A A i jego żona B B byli małżeństwem i w ramach współwłasności małżeńskiej w skład ich majątku wchodziła nieruchomość lokalowa przy ul. (…) w X, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (…). Mocą umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności z dnia 4 listopada 2009 r., A A i B B zostali właścicielami w ramach współwłasności małżeńskiej wyżej wymienionej nieruchomości lokalowej. 14 listopada 2021 r. B B zmarła, a spadek po niej na podstawie ustawy w oparciu o zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia z dnia 4 stycznia 2022 r. (Rep. …) nabyli: matka w 1/4 części, brat w 1/8 części, siostra w 1/8 części oraz mąż A A w 1/2 części. W dniu 31 lutego 2022 r. spadkobiercy po B B zawarli umowę o dział spadku i podział majątku wspólnego (akt notarialny Rep. …), na mocy którego spadkobiercy dokonali zgodnego działu spadku po zmarłej B B i podziału majątku wspólnego w ten sposób, że A A nabył w całości własność nieruchomość lokalową, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (…) (tj. A A po śmierci żony B B posiadał 1/2 swojego udziału (w związku ze wspólnością małżeńską) w przedmiotowej nieruchomości, w wyniku dziedziczenia ustawowego dziedziczył po zmarłej żonie w części 1/2, tym samym jego udział w przedmiotowej nieruchomości przed zawarciem umowy o dział spadku wynosił 3/4, zaś po zawarciu umowy o dział spadku stał się wyłącznym właścicielem przedmiotowej nieruchomości). Ponadto, na mocy wspomnianego działu spadku, A A odziedziczoną po zmarłej żonie niezabudowaną nieruchomość w części 1/2 (pozostali spadkobiercy odziedziczyli w częściach: matka w 1/4, brat w 1/8 i siostra w 1/8) oddał na rzecz brata zmarłej. Spadkobiercy określili wartość przedmiotowej nieruchomości lokalowej na kwotę 240 000 zł, zaś wartość niezabudowanej nieruchomości (którą spadkobiercy odziedziczyli po zmarłej) na 190 000 zł. A A, w ramach dziedziczenia ustawowego, przypadał udział w 1/2 części nieruchomości lokalowej po zmarłej żonie (czyli 1/4 całości nieruchomości lokalowej, tj. 60 000 zł) i w 1/2 części nieruchomości niezabudowanej po zmarłej żonie (czyli 1/2 całości nieruchomości niezabudowanej, tj. 95 000 zł). Po zawarciu umowy o dział spadku A A był wyłącznym właścicielem nieruchomości lokalowej, a brat zmarłej nieruchomości zabudowanej. Tym samym, na zasadach ustawowych, A A dziedziczył spadek o wartości 155 000 zł, a po zawarciu umowy o dział spadku faktycznie odziedziczył spadek o wartości 120 000 zł. A A zmarł w 19 września 2024 r. Siostra zmarłego (Pani) w ramach dziedziczenia ustawowego, co zostało stwierdzone postanowieniem SR w (…) z dnia 21 marca 2025 r., odziedziczyła 1/6 części w przedmiotowej nieruchomości lokalowej. Jednocześnie między spadkobiercami nie została zawarta umowa o dział spadku. Zgodnie z zaświadczeniem wydanym 5 listopada 2025 r., z up. Naczelnika US w (…) w trybie art. 144b Ordynacji podatkowej, znak sprawy: (…), podatek od spadków i darowizn z tytułu dziedziczenia po A A przez Panią nie należy się, gdyż zastosowano zwolnienie od podatku. W dniu 18 listopada 2025 r. spadkobiercy po zmarłym A A dokonali sprzedaży nieruchomości na mocy aktu notarialnego (Rep A nr …) za cenę 300 000 zł, z której to, zgodnie z udziałem w nieruchomości przypadającym Pani, a wynikającym z dziedziczenia ustawowego, otrzymała Pani kwotę 50 000 zł. Pytania 1.  Czy w świetle art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, termin 5-letni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) tej ustawy, w odniesieniu do zbycia przez Panią udziału w nieruchomości lokalowej nabytej w drodze spadku po zmarłym bracie, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości do majątku wspólnego małżonków, czyli od końca 2009 r.? 2.  Czy prawidłowe jest Pani stanowisko, zgodnie z którym późniejsze zdarzenia prawne, tj. śmierć żony spadkodawcy w 2021 r. oraz zawarcie przez spadkodawcę umowy o dział spadku i podział majątku wspólnego w 2022 r. (na mocy której stał się on wyłącznym właścicielem lokalu), pozostają bez wpływu na bieg 5-letniego terminu opodatkowania przy sprzedaży tej nieruchomości przez Panią, z uwagi na treść art. 10 ust. 6 oraz art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? 3.  Czy sprzedaż udziału w nieruchomości lokalowej dokonana 18 listopada 2025 r. przez Panią stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, skoro zbycie to nastąpiło po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego przez spadkodawcę (2009 r.)? Pani stanowisko w sprawie Ad 1 W Pani ocenie, termin 5-letni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”), należy liczyć od końca 2009 r., tj. od roku, w którym nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego małżonków A A i B B. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o PIT, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku, okres 5 lat liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości przez spadkodawcę. Z kolei art. 10 ust. 6 ustawy o PIT doprecyzowuje, że jeśli zbycie następuje po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, a nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego, okres ten liczy się od końca roku, w którym nastąpiło nabycie do majątku wspólnego. Ponieważ spadkodawca (A A) nabył nieruchomość wraz z żoną w 2009 r., to dla niego (jako spadkodawcy) termin 5-letni upłynął z końcem 2014 r. Pani, jako spadkobierca A A, „wstępuje” w tę sytuację prawną na mocy art. 10 ust. 5 ustawy o PIT, co oznacza, że datą wiążącą pozostaje 2009 r. Ad 2 W Pani ocenie, śmierć B B w 2021 r. oraz umowa o dział spadku z 2022 r. nie spowodowały przerwania biegu terminu 5-letniego w odniesieniu do żadnej części udziałów w nieruchomości. Art. 10 ust. 7 ustawy o PIT jednoznacznie wskazuje, że nabycie w drodze działu spadku nie stanowi „nabycia” w rozumieniu przepisów podatkowych, o ile mieści się w granicach przysługującego udziału w spadku. W opisanym stanie faktycznym A A w wyniku działu spadku i podziału majątku wspólnego stał się wyłącznym właścicielem lokalu, co było konsekwencją rozliczeń między spadkobiercami (w zamian za przekazanie udziałów w innej nieruchomości). Co kluczowe, art. 10 ust. 6 ustawy o PIT został wprowadzony właśnie po to, aby uniknąć opodatkowania w sytuacjach, gdy jeden z małżonków przejmuje całość nieruchomości po śmierci drugiego lub w wyniku podziału majątku. Skoro nieruchomość weszła do majątku wspólnego w 2009 r., to każde późniejsze przesunięcie własnościowe między małżonkiem a spadkobiercami drugiego małżonka (w ramach działu spadku) nie zmienia pierwotnej daty nabycia dla celów podatkowych. Ad 3 W Pani ocenie, sprzedaż udziału w nieruchomości dokonana w 2025 r. nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym nie ma Pani obowiązku zapłaty podatku. Podatek dochodowy od sprzedaży nieruchomości występuje tylko wtedy, gdy zbycie nastąpi przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Jak wykazano powyżej, na podstawie art. 10 ust. 5 i ust. 6 ustawy o PIT, wiążącą datą nabycia jest koniec 2009 r. Pięcioletni okres wygasł z dniem 31 grudnia 2014 r. Sprzedaż dokonana 18 listopada 2025 r. nastąpiła zatem prawie 11 lat po upływie terminu ustawowego. W związku z tym, przychód uzyskany przez Panią w kwocie 50 000 zł jest w całości wyłączony z opodatkowania podatkiem dochodowym. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy: Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów, d)  innych rzeczy, – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia. W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę. Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z art. 10 ust. 7 ww. ustawy: Nie stanowi nabycia albo odpłatnego zbycia, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), odpowiednio nabycie albo odpłatne zbycie, w drodze działu spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), do wysokości przysługującego podatnikowi udziału w spadku. Natomiast w myśl art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2026 r. poz. 795): Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej. W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego: Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. Zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego: Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Stosownie do treści art. 926 Kodeksu cywilnego: Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu. W myśl art. 1025 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku, czy też akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. Przepis art. 1035 Kodeksu cywilnego stanowi, że: Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu. Zgodnie z art. 1037 § 1 i § 2 ww. Kodeksu: Dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi spadkobiercami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek ze spadkobierców. Jeżeli do spadku należy nieruchomość, umowa o dział powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. Natomiast w wyniku działu spadku prawa majątkowe objęte spadkiem przyznane poszczególnym spadkobiercom, przechodzą na nich, ustaje więc wspólność majątku spadkowego. Umowa o dział spadku lub prawomocne orzeczenie sądowe o dziale spadku stanowią tytuł własności rzeczy, które w dziale przypadły poszczególnym spadkobiercom. Na skutek zniesienia współwłasności (działu spadku) następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom. Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks cywilny jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności. Ponadto wskazać należy, że stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236). Przepis art. 31 § 1 ww. Kodeksu stanowi, że: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Z ww. przepisu wynika, że wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, nabycie nieruchomości w czasie trwania wspólności oznacza nabycie przez każdego z małżonków tej nieruchomości w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. W konsekwencji, po śmierci jednego z małżonków drugi z nich nie mógł ponownie nabyć udziału w tej nieruchomości w drodze dziedziczenia, jak też w drodze działu spadku, skoro nieruchomość ta wchodziła wcześniej do wspólnego majątku małżeńskiego, a małżonkowi z tego tytułu przysługiwało już prawo własności całej nieruchomości. Zaprezentowane stanowisko znajduje odzwierciedlenie w podjętej przez NSA uchwale w składzie siedmiu sędziów z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, w której Sąd stwierdził, że: Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.), nabytych przez współmałżonka w wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku wspólnego małżonków. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane przepisy prawa, zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych datą nabycia przez Panią udziału we wskazanej we wniosku nieruchomości jest data nabycia tej nieruchomości przez spadkodawcę, tj. Pani brata. Z uwagi na panujący w małżeństwie Pani brata ustrój małżeńskiej wspólności majątkowej nie można wyodrębnić udziałów, które Pani brat oraz jego żona posiadali w chwili nabycia przedmiotowej nieruchomości. Z tego względu Pani brat nie mógł ponownie nabyć udziału w przedmiotowej nieruchomości, ani w drodze dziedziczenia, ani w drodze działu spadku. W związku z tym, nabycie nieruchomości przez Pani brata nastąpiło 4 listopada 2009 r., tj. w momencie nabycia jej do majątku wspólnego małżonków. Późniejsze zdarzenia prawne tj. śmierć żony Pani spadkodawcy w 2021 r. oraz zawarcie przez spadkodawcę umowy o dział spadku i podział majątku wspólnego w 2022 r. (na mocy, której stał się on wyłącznym właścicielem lokalu) pozostają bez wpływu na bieg 5-letniego terminu opodatkowania przy sprzedaży udziału w tej nieruchomości przez Panią. W konsekwencji, termin pięcioletni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, upłynął z dniem 31 grudnia 2014 r. Oznacza to, że dokonana 18 listopada 2025 r. przez Panią sprzedaż udziału w nieruchomości lokalowej, nie stanowi źródła przychodu podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż została dokonana po upływie pięciu lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości przez spadkodawcę (Pani brata). W konsekwencji nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z ww. sprzedażą. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (np. pozostałych spadkobierców). Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.