0113-KDIPT2-3.4011.378.2026.1.MS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 30 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:Opis stanu faktycznego Wnioskodawczyni wraz z mężem przeniosła centrum interesów życiowych do Holandii we wrześniu 2022 r. Od tego momentu do dnia 31 sierpnia 2025 r. Wnioskodawczyni wykonywała pracę na terytorium Holandii w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony do 31 marca 2025 r., a następnie uzyskiwała świadczenia z tytułu bezrobocia (UWV). Mąż Wnioskodawczyni wykonywał tam pracę w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony. W całym tym okresie Wnioskodawczyni wraz z mężem była zameldowana na terytorium Holandii oraz wynajmowała tam mieszkanie na podstawie umowy najmu i oboje posiadają numer BSN (Holenderski odpowiednik PESEL). Od 1 stycznia 2025 r. do 31 sierpnia 2025 r., rodzina (Wnioskodawczyni, małżonek i dziecko) przebywała na terytorium Holandii więcej niż 183 dni roku podatkowego. Syn Wnioskodawczyni urodził się w Holandii w dniu 2 marca 2024 r. i od momentu urodzenia przebywał na terytorium Holandii. W okresie od stycznia do sierpnia 2025 r. uczęszczał do żłobka w Holandii. W okresie od września 2022 r. do sierpnia 2025 r. cała rodzina Wnioskodawczyni przebywała w Holandii, gdzie koncentrowało się życie rodzinne, zawodowe i społeczne Wnioskodawczyni. W okresie pobytu w Holandii Wnioskodawczyni posiadała w Polsce mieszkanie nabyte na kredyt hipoteczny wraz z małżonkiem, jeszcze w 2021 r. Mieszkanie to nie stanowiło jednak miejsca stałego zamieszkania, ani centrum interesów życiowych rodziny, lecz służyło wyłącznie jako miejsce okazjonalnego pobytu podczas urlopów w Polsce. W okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 sierpnia 2025 r. (okres pobytu w Holandii): ·         Wnioskodawczyni wraz z rodziną przebywała na terenie Holandii więcej niż 183 dni roku podatkowego, ·         Wnioskodawczyni uzyskiwała dochody wyłącznie z pracy i świadczeń wypłacanych w Holandii, ·         mąż Wnioskodawczyni uzyskiwał dochody z pracy w Holandii, ·         cała rodzina przebywała w Holandii, ·         centrum interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się w Holandii. Od dnia 1 września 2025 r.: (przeniesienie centrum interesów życiowych do Polski) ·         Wnioskodawczyni wraz z rodziną powróciła na stałe do Polski, ·         centrum interesów życiowych i gospodarczych zostało przeniesione do Polski, ·         Wnioskodawczyni oraz Jej małżonek podjęli zatrudnienie na podstawie umowy o pracę w Polsce, ·         rodzina przebywa w Polsce z zamiarem stałego pobytu. Jako dowody potwierdzające stan faktyczny, Wnioskodawczyni może przedłożyć: 1.    Umowy o pracę zawarte w Holandii, 2.    Paski płacowe i oświadczenie pracodawców potwierdzające zatrudnienie i uzyskiwanie dochodów w Holandii, 3.    Umowę najmu mieszkania w Holandii, 4.    Potwierdzenie zameldowania w Holandii (nadanie BSN), 5.    Akt urodzenia dziecka w Holandii, 6.    Faktury za żłobek w Holandii za okres styczeń-sierpień 2025 r., 7.    Dokumenty potwierdzające podjęcie pracy w Polsce od 1 września 2025 r. Pytanie Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawczyni: 1.    od 1 stycznia do dnia 31 sierpnia 2025 r. podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu? 2.    od dnia 1 września 2025 r. podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu? 3.    w związku z powyższym w zeznaniu rocznym za 2025 r. powinna wykazać w Polsce wyłącznie dochody uzyskane od 1 września 2025 r., natomiast dochody uzyskane w Holandii w okresie 1 stycznia 2025 r. - 31 sierpnia 2025 r. rozliczyć wyłącznie w Holandii? Pani stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawczyni, w okresie od września 2022 r. do 31 sierpnia 2025 r. Jej miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się w Holandii. W tym okresie spełnione były przesłanki uznania Holandii za państwo rezydencji podatkowej, w szczególności z uwagi na centrum interesów życiowych oraz faktyczne miejsce zamieszkania rodziny. Od 1 września 2025 r. centrum interesów życiowych zostało przeniesione do Polski, w konsekwencji: ·         od 1 stycznia 2025 r. do 31 sierpnia 2025 r. Wnioskodawczyni podlegała w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ·         od 1 września 2025 r. podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ·         dochody uzyskane w Holandii w okresie 1 stycznia 2025 r. – 31 sierpnia 2025 r. nie powinny podlegać opodatkowaniu w Polsce i powinny zostać rozliczone wyłącznie w Holandii. Zaś wszystkie dochody uzyskane od 1 września 2025 r. (w Polsce i za granicą) podlegają opodatkowaniu w Polsce. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie z art. 4a ww. ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności. Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci. W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym. W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek. Powyższe przepisy w zakresie rezydencji podatkowej stosuje się z uwzględnieniem zawartych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a królestwem Niderlandów w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania z dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. 2003 Nr 216 poz. 2120 ze zm.): W rozumieniu niniejszej konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie. – brzmienie przepisu mające zastosowanie do 31 grudnia 2022 r. W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce pobytu, miejsce zarządu albo jakiekolwiek inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny, jak również uznawany fundusz emerytalny tego Państwa. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód osiągany ze źródeł w tym Państwie lub majątek w nim położony. – brzmienie przepisu mające zastosowanie od 1 stycznia 2023 r. Wedle art. 4 ust. 2 tej Konwencji: Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad: a)    osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); b)    jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa; c)    jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem; d)    jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w drodze wzajemnego porozumienia. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Mając zatem na uwadze fakt, że: ·         we wrześniu 2022 r. wraz z małżonkiem przeniosła Pani centrum interesów życiowych do Holandii, ·         w okresie od września 2022 r. do sierpnia 2025 r. cała rodzina przebywała w Holandii, gdzie koncentrowało się Pani życie rodzinne, zawodowe i społeczne, a centrum interesów osobistych i gospodarczych rodziny znajdowało się w Holandii, ·         wraz z rodziną przebywała Pani na terenie Holandii więcej niż 183 dni roku podatkowego, uznać należy, że w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 sierpnia 2025 r. nie posiadała Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terenie Polski, a w konsekwencji podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z opisu zdarzenia wynika również, że od dnia 1 września 2025 r. nastąpiło przeniesienie centrum Pani interesów życiowych do Polski; wraz z rodziną powróciła Pani na stałe do Polski, centrum interesów życiowych i gospodarczych zostało przeniesione do Polski, Pani i Pani małżonek podjęli zatrudnienie na podstawie umowy o pracę w Polsce i rodzina przebywa w Polsce z zamiarem stałego pobytu. Zatem stwierdzić należy, że od 1 września 2025 r., tj. od momentu przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Polski, posiada Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Od tego dnia podlega Pani zatem w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. ustawy, tj. podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów), bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Jednocześnie wskazać należy, że na mocy art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym. W konsekwencji, w rocznym zeznaniu podatkowym składanym w Polsce za 2025 r. jest Pani zobowiązana do wykazania dochodów, które uzyskała Pani od 1 września 2025 r. zarówno w Polsce, jak i za granicą. Z tym, że dochody uzyskane z zagranicy powinna Pani opodatkować z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Natomiast, dochody uzyskane w Holandii do 31 sierpnia 2025 r., tj. w okresie gdy posiadała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Holandii nie podlegają opodatkowaniu w Polsce, a zatem nie należy ich wykazywać w ww. zeznaniu podatkowym. Zatem, Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako: „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.