0114-KDIP1-2.4012.223.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 3 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych poza KSeF oraz braku obowiązku wystawiania faktur przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20 maja 2026 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Wnioskodawca posiada interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.57.2023.1.RD, dotyczącą modelu sprzedaży realizowanego z wykorzystaniem kart paliwowych. W interpretacji tej organ potwierdził prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy w szczególności w zakresie kwalifikacji czynności realizowanych przez Wnioskodawcę jako odpłatnej dostawy towarów oraz prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących nabycie paliwa i innych materiałów eksploatacyjnych przeznaczonych do dalszej odsprzedaży. Niniejszy wniosek stanowi nowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej i nie zmierza do ponownego rozstrzygania kwestii objętych interpretacją z dnia 12 kwietnia 2023 r. Jego przedmiotem są wyłącznie nowe wątpliwości powstałe na tle wejścia w życie regulacji dotyczących obowiązkowego Krajowego Systemu e-Faktur. Wnioskodawca powołuje powyższą interpretację jako punkt odniesienia dla uprzednio potwierdzonego modelu działalności, bez ponownego obejmowania oceną zagadnień już rozstrzygniętych. Model działalności Wnioskodawca jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą w Niemczech. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT w Polsce. Jednocześnie Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy polega na umożliwianiu klientom nabywania paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych przy użyciu kart paliwowych. W zakresie działalności prowadzonej w Polsce sprzedaż realizowana jest na stacjach partnerskich, tj. na stacjach paliw położonych na terytorium Polski, które nie stanowią własności Wnioskodawcy, lecz na których Klient może dokonać transakcji po identyfikacji kartą paliwową Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnych stacji paliw. Karty paliwowe mogą przybrać postać fizycznej karty flotowej emitowanej przez Wnioskodawcę albo postać elektroniczną, dostępną w aplikacji mobilnej Wnioskodawcy instalowanej na urządzeniu mobilnym Klienta. Karta paliwowa jest przypisana do konkretnego Klienta. Po identyfikacji karty na stacji paliw Wnioskodawca zdalnie autoryzuje transakcję. Dane dotyczące transakcji, w szczególności miejsce nabycia, data, ilość i rodzaj towaru, są przekazywane automatycznie drogą elektroniczną do systemu Wnioskodawcy, co pozwala na identyfikację konkretnej sprzedaży. Karta paliwowa nie jest kartą płatniczą ani kredytową, nie umożliwia gromadzenia środków pieniężnych ani dysponowania nimi, lecz służy wyłącznie do identyfikacji transakcji i umożliwienia jej przeprowadzenia. Karty paliwowe są emitowane przez Wnioskodawcę we własnym imieniu i na własny rachunek oraz pozostają jego własnością. Wnioskodawca rozlicza się z klientami na podstawie faktur VAT wystawianych za ustalone okresy rozliczeniowe. Faktury te obejmują zbiorczo transakcje dokonane przy użyciu kart paliwowych udostępnionych danemu klientowi. Dokumentują one faktyczną wartość sprzedanych towarów, a nie jedynie ilości szacunkowe lub techniczne zestawienia wykorzystania kart. Faktury wystawiane są przez Wnioskodawcę jako sprzedawcę na rzecz klienta jako nabywcy. Warunki współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a klientami wynikają z ogólnych warunków umów oraz z indywidualnych uzgodnień zawieranych z poszczególnymi klientami. Transakcje dokonywane przy użyciu kart paliwowych mogą być realizowane wyłącznie w okresie obowiązywania umowy zawartej z Wnioskodawcą. Wnioskodawca zastrzega sobie własność towarów do chwili pełnego uregulowania należności przez klienta. Wnioskodawca określa zakres sieci, w której możliwe jest korzystanie z kart paliwowych, publikuje wykaz stacji i zastrzega możliwość jego zmiany. Wnioskodawca przyznaje klientowi limit transakcyjny i może odmówić autoryzacji albo zablokować kartę w szczególności w przypadku niewłaściwego użycia lub zaległości płatniczych. Wnioskodawca ponosi ryzyko niedokonania płatności przez klienta. Odpowiada również wobec klienta za jakość oferowanego paliwa i innych materiałów eksploatacyjnych, a reklamacje oraz ewentualne roszczenia odszkodowawcze kierowane są do Wnioskodawcy. Klient może nabywać przy użyciu kart wyłącznie towary oferowane przez Wnioskodawcę, w szczególności paliwo oraz inne materiały eksploatacyjne. Ceny towarów sprzedawanych klientowi odpowiadają co do zasady cenom obowiązującym na stacji w chwili transakcji, chyba że strony uzgodniły odmiennie, a Wnioskodawca pobiera również dodatkowe opłaty związane z korzystaniem z kart i obsługą transakcji. Wnioskodawca określa okresy rozliczeniowe oraz terminy płatności i jest uprawniony do wypowiedzenia umowy, po czym klient traci możliwość dokonywania transakcji przy użyciu karty. W pierwszej kolejności Wnioskodawca zawiera umowy z dostawcami paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych. Dostawca sprzedaje towary Wnioskodawcy, przy czym ich fizyczne wydanie następuje bezpośrednio na stacji partnerskiej na rzecz klienta Wnioskodawcy po identyfikacji kartą paliwową Wnioskodawcy. Ceny towarów nabywanych przez Wnioskodawcę są negocjowane przez Wnioskodawcę z dostawcą. Dostawca wystawia fakturę dokumentującą dostawę na rzecz Wnioskodawcy, a Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty tej faktury niezależnie od tego, czy klient uregulował płatność wobec Wnioskodawcy. Ponieważ do wydania towaru dochodzi na terytorium Polski, dostawca wystawiając faktury dokumentujące dostawę paliwa i innych materiałów eksploatacyjnych nalicza podatek VAT według stawki właściwej dla danego towaru. Następnie Wnioskodawca dokonuje dalszej sprzedaży tych towarów na rzecz swoich klientów i wykazuje podatek VAT należny. Powyższe warunki sprzedaży, w tym potwierdzone ww. indywidualną interpretacją podatkową, pozostają zgodne z wcześniej przedstawionym opisem i nie uległy zmianie. W zakresie objętym niniejszym wnioskiem Wnioskodawca będzie otrzymywał po 1 kwietnia 2026 r. faktury zakupowe od podatników, którzy nie posiadają na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej oraz zadeklarowali Wnioskodawcy w formie pisemnego oświadczenia, że nie posiadają stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Faktury te będą wystawiane i przekazywane Wnioskodawcy poza Krajowym Systemem e-Faktur. W związku z wejściem w życie obowiązkowego modelu KSeF Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy zachowuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z takich faktur oraz czy sam, jako podatnik zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, lecz nieposiadający na terytorium Polski siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jest objęty obowiązkiem wystawiania faktur w KSeF. Pytania 1.    Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych, wystawionych na rzecz Wnioskodawcy przez dostawców nieposiadających na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej oraz deklarujących brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli faktury te są wystawiane i przekazywane Wnioskodawcy poza Krajowym Systemem e-Faktur? 2.    Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca, jako podatnik zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, nieposiadający na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jest wyłączony z obowiązku wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w odniesieniu do sprzedaży realizowanej w ramach opisanego modelu i może dokumentować tę sprzedaż fakturami wystawianymi poza Krajowym Systemem e-Faktur? Państwa stanowisko w sprawie Stanowisko w zakresie pytania 1 W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie pierwsze powinna być twierdząca. Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych, wystawianych przez dostawców nieposiadających na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej oraz deklarujących brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, także wtedy, gdy faktury te są wystawiane i przekazywane poza Krajowym Systemem e-Faktur. Stanowisko w zakresie pytania 2 W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie drugie również powinna być twierdząca. Wnioskodawca, jako podatnik zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, który nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jest wyłączony z obowiązku wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur i może dokumentować sprzedaż fakturami wystawianymi poza tym systemem. Uzasadnienie stanowiska Na wstępie Wnioskodawca podkreśla, że niniejszy wniosek nie dotyczy ponownej oceny charakteru czynności realizowanych przez Wnioskodawcę przy użyciu kart paliwowych. Kwestia ta została już rozstrzygnięta w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.57.2023.1.RD. Organ potwierdził wówczas, że model działalności Wnioskodawcy odpowiada konstrukcji odpłatnej dostawy towarów, a Wnioskodawca nie działa wyłącznie jako podmiot technicznie umożliwiający zakup lub jako dostawca usługi finansowej, lecz jako podmiot uczestniczący w obrocie towarowym, który nabywa towary od dostawcy i następnie dokonuje ich dalszej sprzedaży na rzecz klientów. Organ potwierdził również, że paliwo i inne materiały eksploatacyjne nabywane przez Wnioskodawcę w tym modelu stanowią towary przeznaczone do dalszej odsprzedaży, a zatem – co do zasady – dają prawo do odliczenia podatku naliczonego. Niniejszy wniosek ma zatem zakres węższy i odnosi się wyłącznie do nowych skutków wynikających z przepisów o obowiązkowym Krajowym Systemie e-Faktur. Innymi słowy, materialny model działalności pozostaje niezmieniony, co zostało potwierdzone przez Wnioskodawcę, natomiast nowy element dotyczy sposobu dokumentowania zakupów i sprzedaży po wejściu w życie regulacji dotyczących KSeF. Uzasadnienie w zakresie pytania nr 1 Odnosząc się w pierwszej kolejności do pytania pierwszego, należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z kolei stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Przepisy te statuują podstawową zasadę neutralności podatku VAT, zgodnie z którą podatnik prowadzący działalność opodatkowaną nie powinien ponosić ekonomicznego ciężaru podatku naliczonego związanego z tą działalnością. Powyższa zasada ma zastosowanie pod warunkiem spełnienia przesłanek materialnych, tj. przede wszystkim istnienia związku pomiędzy nabywanymi towarami lub usługami a wykonywaniem czynności opodatkowanych. W niniejszej sprawie przesłanka ta jest spełniona. Wnioskodawca nabywa paliwo oraz inne materiały eksploatacyjne jako towary handlowe przeznaczone do dalszej odsprzedaży na rzecz klientów. Związek między zakupem a sprzedażą opodatkowaną jest bezpośredni i ścisły. Zakupy te nie mają charakteru pomocniczego ani konsumpcyjnego po stronie Wnioskodawcy, lecz pozostają bezpośrednio związane z działalnością opodatkowaną polegającą na sprzedaży paliwa i materiałów eksploatacyjnych klientom przy użyciu kart paliwowych. Taki właśnie charakter nabyć został już potwierdzony we wcześniejszej interpretacji indywidualnej wydanej dla Wnioskodawcy. Dalej należy zauważyć, że art. 88 ustawy o VAT określa przypadki, w których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Przepis ten ma charakter wyjątkowy względem art. 86 ustawy i nie może być interpretowany rozszerzająco. W szczególności art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy wyłącza prawo do odliczenia wówczas, gdy faktura dokumentuje czynność niepodlegającą opodatkowaniu albo zwolnioną z VAT. W sprawie Wnioskodawcy taka sytuacja nie występuje. Faktury dokumentują rzeczywiste dostawy towarów, które są opodatkowane VAT. W konsekwencji nie występuje negatywna przesłanka z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy. W ocenie Wnioskodawcy samo wejście w życie przepisów dotyczących obowiązkowego Krajowego Systemu e-Faktur nie zmienia powyższej konkluzji. Regulacje dotyczące KSeF odnoszą się do sposobu wystawiania i obiegu faktur, a nie do materialnych przesłanek prawa do odliczenia określonych w art. 86 i art. 88 ustawy o VAT. Innymi słowy, KSeF reguluje formę i tryb dokumentowania transakcji, natomiast nie kreuje nowej, generalnej przesłanki wyłączającej odliczenie podatku naliczonego wyłącznie z tego powodu, że faktura została wystawiona lub przekazana poza systemem. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić tak daleko idący skutek, uczyniłby to wyraźnie w ustawie, w szczególności w przepisach odpowiadających art. 88 ustawy o VAT. Tego rodzaju regulacja nie została jednak wprowadzona. W niniejszej sprawie istotne jest ponadto to, że pytanie dotyczy faktur wystawianych przez dostawców nieposiadających na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej oraz wskazujących na brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Oznacza to, że chodzi o kategorię podmiotów, które – zgodnie z ustawą o VAT – nie są objęte obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur. Zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie dotyczy podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Skoro zatem ustawodawca wyłączył daną kategorię podatników spod obowiązku KSeF, to faktura wystawiona przez taki podmiot poza KSeF nie może być traktowana jako dokument wadliwy tylko z tego powodu, że nie została wystawiona w systemie. Przeciwnie – jest to sposób dokumentowania odpowiadający ustawowemu wyłączeniu. W rezultacie, jeżeli faktura dokumentuje rzeczywiste nabycie towarów, zawiera wymagane dane i dotyczy towarów wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych, to spełnia funkcję dokumentu, o którym mowa w art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT. Okoliczność, że została wystawiona i przekazana poza KSeF, nie pozbawia Wnioskodawcy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Taki kierunek wykładni znajduje potwierdzenie również w aktualnej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na tle obowiązkowego KSeF. W interpretacjach o sygnaturach 0114-KDIP1-3.4012.507.2025.1.JG, 0114-KDIP1-1.4012.1053.2025.1.KOM, 0114-KDIP1-1.4012.1022.2025.1.ESZ, 0114-KDIP1-3.4012.900.2025.2.KAB, 0114-KDIP1-3.4012.804.2025.1.JG oraz 0114-KDIP1-3.4012.739.2025.1.AMA zaakcentowano, że dla prawa do odliczenia decydujące znaczenie mają przesłanki materialne wynikające z art. 86 ustawy o VAT oraz brak przesłanek negatywnych z art. 88 ustawy, natomiast sam sposób wystawienia faktury – jako okoliczność formalna – nie może automatycznie przekreślać prawa do odliczenia, jeżeli transakcja jest rzeczywista i służy działalności opodatkowanej. W konsekwencji Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych, wystawianych przez dostawców nieposiadających na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nawet jeżeli faktury te są wystawiane i przekazywane poza Krajowym Systemem e-Faktur. Uzasadnienie w zakresie pytania nr 2 Odnosząc się następnie do pytania drugiego, należy wskazać, że zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie. Jednym z tych wyjątków jest sytuacja określona w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie dotyczy podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Stan faktyczny niniejszego wniosku wyraźnie zakłada, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność ta stanowi element stanu faktycznego przyjmowanego na potrzeby niniejszego wniosku. W konsekwencji Wnioskodawca mieści się wprost w hipotezie art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Skutkiem tego po stronie Wnioskodawcy nie powstaje ustawowy obowiązek wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Oznacza to, że Wnioskodawca może nadal dokumentować swoją sprzedaż fakturami wystawianymi poza KSeF, przy zachowaniu ogólnych wymogów przewidzianych dla faktur na gruncie ustawy o VAT. Bez znaczenia dla powyższej konkluzji pozostaje sama okoliczność, że Wnioskodawca jest zarejestrowany dla celów VAT w Polsce. Dla zastosowania wyłączenia z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy decydujące znaczenie ma bowiem brak siedziby oraz brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a nie sam fakt rejestracji do polskiego VAT. Rejestracja podatkowa nie prowadzi sama przez się do powstania obowiązku KSeF, jeżeli podatnik należy do kategorii podmiotów ustawowo wyłączonych spod tego obowiązku. Takie rozumienie przepisów znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W interpretacjach o sygnaturach 0114-KDIP1-2.4012.603.2025.2.RST, 0114-KDIP1-2.4012.602.2025.2.RM, 0114-KDIP1-2.4012.562.2024.1.RM, 0114-KDIP1-2.4012.659. 2025.2.AP oraz 0114-KDIP1-2.4012.788.2025.1.RM potwierdzono, że zagraniczni podatnicy zarejestrowani dla celów VAT w Polsce, którzy nie posiadają na terytorium kraju siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, są wyłączeni z obowiązku wystawiania faktur w KSeF i mogą dokumentować swoją sprzedaż poza tym systemem. Powyższe prowadzi do wniosku, że także w odniesieniu do pytania drugiego stanowisko Wnioskodawcy powinno zostać uznane za prawidłowe. Skoro bowiem Wnioskodawca – zgodnie z opisem stanu faktycznego – nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to jest objęty wyłączeniem przewidzianym w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Tym samym nie jest zobowiązany do wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur i może dokumentować sprzedaż realizowaną w opisanym modelu fakturami wystawianymi poza tym systemem. Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, po pierwsze, przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących nabycie paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych od dostawców nieposiadających na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, także w sytuacji, gdy faktury te są wystawiane i przekazywane poza Krajowym Systemem e-Faktur, a po drugie, Wnioskodawca – jako podatnik zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, lecz nieposiadający na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – jest wyłączony z obowiązku wystawiania faktur w KSeF i może dokumentować swoją sprzedaż fakturami wystawianymi poza tym systemem. W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska w całości.Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy: Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi. Jak wynika z powyższych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. takimi, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. W myśl art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy: Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami. Według art. 86 ust. 10 ustawy: Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Ponadto, w myśl art. 86 ust. 11 ustawy: Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych. Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W myśl art. 88 ust. 3a ustawy: Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy: 1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi: a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący; b) (uchylona) 2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku; 3) (uchylony) 4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności, b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością, c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności; 5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego; 6) (uchylony) 7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze – w części dotyczącej tych czynności. W oparciu o art. 88 ust. 4 ustawy: Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W świetle art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ponadto, zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy: Podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem; 2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a; 3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1; 4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy: a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4, c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b. Przepis art. 2 pkt 31 ustawy stanowi, że: Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze - rozumie się przez to dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy: Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze elektronicznej - rozumie się przez to fakturę w formie elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym. Według art. 2 pkt 32a ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie. Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy: 1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. 2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur: 1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju; 2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę; 3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach; 4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej; 5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s; 6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane. Ponadto zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy: 1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy: W przypadku gdy: 1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub 2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub 3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub 4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1 - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą w Niemczech. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT w Polsce. Jednocześnie Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy polega na umożliwianiu klientom nabywania paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych przy użyciu kart paliwowych. W zakresie działalności prowadzonej w Polsce sprzedaż realizowana jest na stacjach partnerskich, tj. na stacjach paliw położonych na terytorium Polski, które nie stanowią własności Wnioskodawcy, lecz na których Klient może dokonać transakcji po identyfikacji kartą paliwową. Wnioskodawca zawiera umowy z dostawcami paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych. Ponieważ do wydania towaru dochodzi na terytorium Polski, dostawca wystawiając faktury dokumentujące dostawę paliwa i innych materiałów eksploatacyjnych nalicza podatek VAT według stawki właściwej dla danego towaru. Następnie Wnioskodawca dokonuje dalszej sprzedaży tych towarów na rzecz swoich klientów i wykazuje podatek VAT należny. W zakresie objętym niniejszym wnioskiem Wnioskodawca będzie otrzymywał po 1 kwietnia 2026 r. faktury zakupowe od podatników, którzy nie posiadają na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej oraz zadeklarowali Wnioskodawcy w formie pisemnego oświadczenia, że nie posiadają stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Faktury te będą wystawiane i przekazywane Wnioskodawcy poza Krajowym Systemem e-Faktur. Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy: Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych, wystawionych na rzecz Wnioskodawcy przez dostawców nieposiadających na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej oraz deklarujących brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli faktury te są wystawiane i przekazywane Wnioskodawcy poza Krajowym Systemem e-Faktur (pytanie nr 1); Wnioskodawca jest wyłączony z obowiązku wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w odniesieniu do sprzedaży realizowanej w ramach opisanego modelu i może dokumentować tę sprzedaż fakturami wystawianymi poza Krajowym Systemem e-Faktur (pytanie nr 2). Należy jeszcze raz wskazać, że prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, a także od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis art. 88 ustawy enumeratywnie określa listę przypadków, w których podatnik został pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jednakże nie wymienia opisanego we wniosku przypadku, gdy podatek naliczony wynika z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług, wystawionych bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur jako przesłanki negatywnej, powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego (w sytuacji, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze). Mając na uwadze powołane przepisy prawa w kontekście przedstawionego opisu sprawy stwierdzić należy, że Wnioskodawcy (czynnemu podatnikowi podatku VAT) przysługuje – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy – prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych i przekazywanych Wnioskodawcy poza Krajowym Systemem e-Faktur dokumentujących nabycie paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych. Wskazać należy, że zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W analizowanym przypadku dostawcy nie posiadają na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, tym samym zastosowanie znajdzie wyłączenie o którym mowa w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy. W konsekwencji dostawcy nie są zobowiązani do wystawiania faktur przy użyciu KSeF. Zatem prawidłowo wystawione przez dostawców faktury (poza systemem KSeF) stanowią spełnienie jednej z przesłanek do skorzystania z prawa do odliczenia. Tym samym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych i przekazywanych poza KSeF dokumentujących nabycie paliwa oraz innych materiałów eksploatacyjnych, przy założeniu, że spełnione będą pozostałe warunki uprawniające Wnioskodawcę do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Natomiast odnosząc się do wątpliwości w zakresie obowiązku wystawiania przez Wnioskodawcę faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w odniesieniu do sprzedaży realizowanej w ramach opisanego modelu wskazać należy, że skoro jak Państwo wskazali, Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie należy wskazać, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy. W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 uznaję za prawidłowe.Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.