0114-KDIP1-2.4012.248.2026.2.RM

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 20 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 26 maja 2026 r. (wpływ 26 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego (…) sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz jest zarejestrowana dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych (VAT UE). Spółka prowadzi działalność w wyspecjalizowanym sektorze przemysłowym, podlegającym szczególnym wymogom regulacyjnym. W związku z prowadzoną działalnością Spółka posiada stosowne licencje i uprawnienia niezbędne do obrotu oraz magazynowania towarów objętych szczególnym reżimem regulacyjnym. Spółka zawarła ze spółką powiązaną (dalej: „Kontrahent”) umowę dotyczącą świadczenia usług wsparcia. W ramach tej współpracy Spółka świadczy na rzecz Kontrahenta usługi wsparcia, obejmujące w szczególności zapewnienie zaplecza administracyjnego, technicznego, szkoleniowego oraz logistycznego. Kontrahent jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w państwie nienależącym do Unii Europejskiej. W ramach prowadzonej działalności oraz realizowanej współpracy z Kontrahentem, Spółka będzie uczestniczyć w modelu logistycznym obejmującym przywóz do Polski towarów - części zamiennych (dalej jako: „Towary”), ich magazynowanie oraz ich dostawę do polskiego klienta, w przypadku zaistnienia takiej konieczności. Towary mogą być nabywane przez Kontrahenta od dostawców zewnętrznych lub stanowić jego zapasy własne. Zgodnie z modelem operacyjnym współpracy pomiędzy Spółką a Kontrahentem, Towary będą importowane do Polski i przewożone do magazynu prowadzonego przez Spółkę. W momencie przywozu Towarów do Polski Spółka będzie dokonywać ich importu nie będąc ich właścicielem. Spółka lub działający w jej imieniu przedstawiciel celny będzie podmiotem wskazanym w zgłoszeniu celnym jako zgłaszający i to Spółka będzie zobowiązana do dopełnienia obowiązków importowych, w tym do rozliczenia należności celnych oraz podatku VAT z tytułu importu. Spółka będzie dysponowała dokumentami celnymi, z których będzie wynikała kwota podatku VAT. Towary będą przechowywane w magazynie jako zapas części zamiennych utrzymywany przez Kontrahenta (za pośrednictwem Spółki) na potrzeby realizacji zobowiązań w zakresie gwarancji udzielonej na towarach sprzedanych uprzednio do kontrahenta zlokalizowanego na terytorium Polski. Wykonywanie niektórych napraw gwarancyjnych będzie także powierzone Spółce w ramach świadczonej przez nią usługi wsparcia. Dla prawidłowej i terminowej realizacji tych czynności konieczne jest utrzymywanie przez Spółkę odpowiedniego zapasu części zamiennych w magazynie. Celem utrzymywania zapasu Towarów jest zapewnienie dostępności części niezbędnych do wykonywania napraw oraz skrócenie czasu potrzebnego do ich przeprowadzenia, tak aby Kontrahent mógł należycie realizować swoje zobowiązania wobec klienta w Polsce. Bez importu Towarów do Polski oraz ich magazynowania przez Spółkę, realizacja opisanego modelu współpracy i świadczenie usług na rzecz Kontrahenta nie byłyby potencjalnie możliwe. Podczas świadczenia usług Towary pozostaną własnością Kontrahenta. Spółka będzie uprawniona wyłącznie do wykonywania na nich określonych czynności zmierzających do prawidłowego wyświadczenia usługi na rzecz Kontrahenta, tj. wykonania napraw pogwarancyjnych na wskazanych przez Kontrahenta towarach. Przyjęty model wynika z ustaleń stron, zgodnie z którymi Kontrahent chce zachować własność Towarów, w szczególności z przyczyn związanych z odpowiedzialnością za Towary oraz kwestiami ubezpieczeniowymi. Miesięcznie po wykonaniu usług, Spółka wystawi na rzecz Kontrahenta fakturę. Zgodnie z postanowieniami umownymi pomiędzy stronami, wynagrodzenie Spółki obliczane jest na podstawie rzeczywistych kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług, w tym wykonywaniem napraw pogwarancyjnych, powiększonych o ustaloną marżę. Wynagrodzenie przysługujące Spółce za realizację usług na rzecz Kontrahenta będzie uwzględniało wartość importowanych Towarów w taki sposób, że gdyby Spółka była zobowiązana do samodzielnego zakupu i dostarczenia Towarów, wartość wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu świadczonych usług byłaby wyższa. Uściślając, ponieważ Kontrahent dostarczy Spółce Towary bezpłatnie, Spółka uwzględni to obniżając swoje wynagrodzenie o wartość kosztów, które poniosłaby w przypadku samodzielnego zakupu tych Towarów. Przykładowo: jeśli Kontrahent będzie dostarczał Spółce towary nieodpłatnie, wynagrodzenie należne Spółce wyniesie X, natomiast w przeciwnym przypadku, jeżeli Kontrahent nie dostarczałby Spółce Towarów nieodpłatnie, Spółka obciążyłaby Kontrahenta kwotą X + koszty związane z nabyciem i dostarczeniem Towarów z rynku. Opisany model kalkulacji wynagrodzenia ustalany jest w oparciu o metodę koszt plus (cost-plus pricing), która stanowi sposób ustalania cen transferowych lub cen sprzedaży, polegający na dodaniu do kosztów bezpośrednich i pośrednich wytworzenia/zakupu towaru lub usługi odpowiedniego narzutu zysku. Spółka obciąży Kontrahenta wszelkimi kosztami poniesionymi w związku z importem Towarów poprzez wystawienie na jego rzecz faktur. Uzupełnienie wniosku 1)  Na czym polega prowadzona przez Państwa działalność gospodarcza? Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitałowej specjalizującej się w (…). W ramach swojej działalności, Spółka zajmuje się w szczególności rozwojem relacji na rynku lokalnym oraz wspieraniem realizacji wybranych programów prowadzonych w ramach tej grupy. Jej działalność gospodarcza obejmuje głównie (…). 2)  W jakim państwie mieści się siedziba działalności gospodarczej Kontrahenta oraz czy Kontrahent posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które będzie uczestniczyło w nabywaniu od Państwa usług będących przedmiotem umowy, o której mowa we wniosku? Siedziba działalności gospodarczej Kontrahenta mieści się w Wielkiej Brytanii. Wedle najlepszej wiedzy Spółki, Kontrahent nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które uczestniczyłoby w nabywaniu od Spółki usług będących przedmiotem umowy, o których mowa we wniosku. 3)  Jakie postanowienia wynikają z umowy zawartej pomiędzy Państwa Spółką i Kontrahentem co do przedmiotu umowy oraz zasad współpracy, do wykonania jakich czynności w ramach ww. umowy zobowiązane są strony? Kontekst współpracy Stron jest następujący: Kontrahent realizuje dostawę specjalistycznych systemów do polskiego klienta i w związku z tym potrzebuje dostępnych lokalnie Towarów (części zamiennych) oraz innego wsparcia logistycznego i technicznego, świadczonego na miejscu w celu spełnienia wymagań Polskiego klienta. Spółka, jako podmiot posiadający w Polsce odpowiednie zaplecze oraz uprawnienia wymagane do obsługi specjalistycznych części zamiennych i wykonywania napraw, zapewnia Kontrahentowi niezbędne wsparcie. Przedmiotem umowy zawartej pomiędzy Spółką a Kontrahentem jest świadczenie usług wsparcia. Jedną z kategorii tych usług są usługi logistyczne, obejmujące m.in. wsparcie w procesie napraw gwarancyjnych. W celu realizacji tych usług, niezbędne jest magazynowanie i logistyczne zarządzanie Towarami (częściami zamiennymi). Zgodnie z umową oraz załącznikami do tej umowy, w ramach usług wsparcia, Spółka wykonuje na rzecz Kontrahenta w szczególności następujące czynności: zarządzanie zapleczem i administracją, w tym zapewnienie zaplecza, czynności administracyjne;zarządzanie techniczne, w tym raportowanie, weryfikacje gwarancyjne, naprawy gwarancyjne oraz czynności wyjaśniające/diagnostyczne prowadzone na miejscu lub zdalnie;zarządzanie szkoleniami, w tym raportowanie, prowadzenie szkoleń oraz rozwój materiałów/ programu szkoleniowego;zarządzanie logistyczne, w tym raportowanie, zarządzanie częściami zamiennymi, naprawami i materiałami eksploatacyjnymi, pakowanie, odbiór, magazynowanie, wysyłkę/wydanie, przygotowanie dokumentacji;inne czynności wsparcia związane z powyższymi obszarami. W ramach zasad współpracy Spółka zobowiązana jest do wykonywania usług z należytą starannością. W tym celu Spółka zapewnia odpowiednią infrastrukturę w Polsce (zaplecze logistyczne i techniczne) oraz personel posiadający kwalifikacje niezbędne do realizacji usług. Kontrahent jest natomiast zobowiązany do przekazania Spółce informacji oraz wsparcia eksperckiego i technicznego niezbędnego do wykonania usług, odpowiedniego przeszkolenia personelu Spółki, a także do zapłaty wynagrodzenia za świadczone usługi. Spółka działa jako niezależny i bezpośredni usługodawca/podwykonawca Kontrahenta. 4)  Jakie Towary będą przedmiotem importu (proszę wskazać ogólnie)? Przedmiotem importu będą specjalistyczne części zamienne przeznaczone do wykonywania napraw systemów i urządzeń o przeznaczeniu obronnym eksploatowanych przez klienta w Polsce. Towary te będą utrzymywane jako zapas magazynowy na potrzeby zapewnienia ciągłości obsługi, możliwości szybkiego usunięcia usterek, wymiany określonych elementów oraz terminowej realizacji zobowiązań gwarancyjnych i serwisowych. 5)  Co oznacza, że „Spółka będzie uczestniczyć w dostawie Towarów do polskiego klienta, w przypadku zaistnienia takiej konieczności” - proszę opisać na czym będzie polegał udział Spółki w ww. dostawie Towarów, w jaki sposób będą realizowane te dostawy Towarów, jakie okoliczności będą przesądzały o konieczności ich zrealizowania, w jaki sposób i przez kogo będzie dokumentowana ta dostawa Towarów? Spółka wyjaśnia, że użyte we wniosku sformułowanie dotyczące „uczestniczenia w dostawie Towarów” nie odnosi się do dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, lecz do czynności o charakterze logistycznym (transportowym), tj. pakowania transportowego, usług wysyłki i ekspedycji oraz podobnych, realizowanych w ramach świadczonych usług wsparcia. W ramach usług wsparcia Spółka wykonuje czynności logistyczne dotyczące części zamiennych (Towarów), które stanowią własność Kontrahenta - może to służyć na przykład spełnieniu wymagań klienta dotyczących terminów. W wielu przypadkach Towary mogą zostać dostarczone klientowi w celu umożliwienia mu samodzielnej wymiany części, chociaż może to być również dostawa w celu dokonania naprawy przez pracownika Spółki. W określonych przypadkach - ze względów praktycznych, wynikających z uwarunkowań gwarancyjnych, serwisowych lub logistycznych (np. gabaryty elementów) - naprawa może zostać wykonana w miejscu lokalizacji systemu/urządzenia u polskiego klienta. W takich sytuacjach Spółka transportuje Towary należące do Kontrahenta do lokalizacji polskiego klienta w celu naprawy wadliwej części. Czynności te są dokumentowane w ramach raportów przekazywanych Kontrahentowi i stanowią element usługi wsparcia fakturowanej na rzecz Kontrahenta. Spółka podkreśla, że na żadnym etapie nie nabywa prawa do rozporządzania Towarami jak właściciel - pozostają one własnością Kontrahenta. 6)  W jaki sposób będzie przebiegała realizacja usług napraw pogwarancyjnych na rzecz Kontrahenta, na jakich zasadach będzie się ona odbywać, w jaki konkretnie sposób będą Państwo wykorzystywać Towary w ramach napraw pogwarancyjnych (do czego one służą, czy są w jakiś sposób przerabiane/modyfikowane, stają się elementem jakiegoś urządzenia itp.)? Realizacja usług napraw wynikających ze zobowiązań gwarancyjnych Kontrahenta będzie obejmować: zarządzanie techniczne, w tym weryfikacje gwarancyjne, naprawy gwarancyjne, czynności wyjaśniające/diagnostyczne prowadzone na miejscu oraz zdalnie, a także raportowanie w tym zakresie. Strony zakładają, że proces napraw wynikających ze zobowiązań gwarancyjnych Kontrahenta będzie przebiegał wedle wstępnie ustalonego modelu: polski klient zgłosi roszczenie/potrzebę naprawy do Kontrahenta;Kontrahent przekaże Spółce zlecenie/żądanie wykonania czynności w tym zakresie;Spółka przeprowadzi weryfikację/analizę gwarancyjną;Spółka, zgodnie z instrukcjami Kontrahenta, wykona naprawę, polegającą w szczególności na wymianie uszkodzonej części na nową albo naprawie uszkodzonej części (jeżeli roszczenie zostanie uznane za zasadne);Spółka sporządzi odpowiedni raport z wykonanych czynności i przekaże go Kontrahentowi. Spółka będzie działała w tym zakresie jako podwykonawca/usługodawca Kontrahenta. Naprawy będą wykonywane przez Spółkę we własnym zakresie, bez angażowania dalszych podwykonawców. Towary będą wykorzystywane wyłącznie w celu przywrócenia danego systemu do pierwotnego stanu używalności - w szczególności poprzez wymianę uszkodzonych komponentów. Nie będą służyły modernizacji, adaptacji ani zmianie parametrów systemu. W zależności od charakteru konkretnej naprawy, dana część zamienna może zostać zamontowana w naprawianym urządzeniu/systemie jako zamiennik części uszkodzonej lub wadliwej. W takim przypadku część zamienna stanie się elementem naprawianego urządzenia/systemu w zakresie niezbędnym do przywrócenia jego pierwotnego stanu używalności. 7)  Czy towary zostaną zaimportowane w Polsce oraz czy będą Państwo podmiotem, na którym będzie ciążył obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną? Tak, Towary będą importowane na terytorium Polski w wyniku ich przywozu z Wielkiej Brytanii. Spółka będzie podmiotem wskazanym w zgłoszeniu celnym jako zgłaszający - bezpośrednio albo za pośrednictwem działającego w jej imieniu przedstawiciela celnego - i to na Spółce będą ciążyły obowiązki importowe, w tym obowiązek uiszczenia należności celnych oraz rozliczenia podatku VAT z tytułu importu, również w przypadku, gdy zgodnie z przepisami celnymi importowany towar będzie zwolniony od cła albo cło na towar zostanie zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowanie znajdzie preferencyjna, obniżona lub zerowa stawka celna. 8)  Czy w przypadku transakcji będącej przedmiotem zapytania wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) powodujące powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów? Jeśli tak - proszę dokładnie opisać te okoliczności. Na moment składania niniejszego wniosku, w zakresie opisanego zdarzenia przyszłego, Spółka zakłada, że obowiązek podatkowy z tytułu importu powstanie na zasadach ogólnych określonych w art. 19a ust. 9 ustawy o VAT i nie wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 10a lub ust. 11 ustawy o VAT. Spółka nie wyklucza jednak, że w przyszłości model biznesowy może podlegać modyfikacjom i procedury celne wskazane w tych przepisach (lub inne procedury celne) mogą zostać zastosowane w stosunku do Towarów. Niemniej, niezależnie od procedur celnych, w każdym przypadku, w którym powstanie dług celny skutkujący obowiązkiem zapłaty VAT z tytułu importu Towarów, to Spółka będzie podmiotem zobowiązanym do zapłaty długu celnego oraz podatku VAT z tytułu importu Towarów, a import będzie dokonywany w związku ze świadczeniem przez Spółkę na rzecz Kontrahenta usług wsparcia. Pytania Czy Spółka będzie uprawniona do obniżenia kwoty podatku VAT należnego z tytułu importu Towarów o kwotę podatku naliczonego, pomimo faktu, że nie jest właścicielem tych towarów w momencie ich importu? Państwa stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka będzie uprawniona do obniżenia kwoty podatku należnego z tytułu importu Towarów o kwotę podatku naliczonego pomimo faktu, że nie jest właścicielem tych towarów w momencie ich importu. Uzasadnienie prawne A. Definicja podatnika Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów. Zgodnie z art. 2 pkt 7 przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikami są również podmioty, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. Tym samym, każdy podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła (w związku z przywozem towarów do Polski z państwa członkowskiego) jest podatnikiem VAT z tytułu importu niezależnie od tego, czy na gruncie przepisów celnych importowany towar jest w części lub też w całości zwolniony z cła. Import towarów stanowi zatem czynność opodatkowaną VAT o charakterze faktycznym i jest niezależny od przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Tym samym, status podatnika VAT z tytułu importu towarów nie jest uzależniony od tego, czy dany podmiot nabył prawo do rozporządzania towarami jak właściciel (istotny jest natomiast obowiązek uiszczenia cła zgodnie z przepisami celnymi, który może spoczywać zarówno na właścicielu towaru, jak i na innym podmiocie, np. tymczasowym użytkowniku). Zgodnie z art. 77 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U.UE.L.2013.269.1 z dnia 2013.10.10, dalej: „UKC”), dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym: a) procedurą dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu, b) procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych. Na podstawie art. 77 ust. 3 UKC, dłużnikiem jest zgłaszający, a w przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. Obowiązek uiszczenia cła będzie zatem spoczywać zasadniczo na zgłaszającym towary do procedury dopuszczenia do obrotu bądź do procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych. Nie ma wątpliwości, iż w przedstawionym opisie sprawy dłużnikiem celnym będzie Spółka, ponieważ będzie podmiotem zobowiązanym do zapłaty należności celnych przywozowych. Tym samym, Spółka będzie również podatnikiem z tytułu importu Towarów. B. Prawo do odliczenia VAT naliczonego Zgodnie z art. 168 lit. e Dyrektywy VAT, jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić: (...) VAT należnego lub zapłaconego z tytułu importu towarów na terytorium tego państwa członkowskiego. Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 2 ustawy VAT kwotę podatku naliczonego stanowi w przypadku importu towarów - kwota podatku: a)  wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego, b)  należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a, c)  wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b, d)  wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34. Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami. Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Jednocześnie zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d - powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem, że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek. Tym samym, na podstawie przytoczonych regulacji, dla posiadania prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu Towarów konieczne jest spełnienie następujących warunków: 1)  posiadanie statusu podatnika z tytułu importu Towarów, od którego podatek naliczony ma być odliczony, 2)  wykorzystywanie importowanych Towarów na cele działalności gospodarczej, podlegającej opodatkowaniu VAT, 3)  dysponowanie dokumentami celnymi, z których wynika kwota podatku, 4)  brak wystąpienia przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT. W ocenie Spółki, w przedmiotowej sprawie spełni ona wszystkie powyższe przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu Towarów, tj.: 1)  Spółka dokona zgłoszenia celnego w związku z importem Towarów do Polski, i tym samym będzie na niej spoczywał obowiązek uiszczenia cła i VAT importowego. Podatek wraz z cłem będą rozliczane przez Spółkę; 2)  Spółka będzie wykorzystywać importowane Towary na cele działalności wykonywanej w Polsce (tj. na cele świadczenia usług na rzecz Kontrahenta); 3)  Spółka będzie dysponowała dokumentami celnymi, z których będzie wynikała kwota podatku; 4)  Nie wystąpią przesłanki negatywne, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT. Poniżej Spółka przedstawia szczegółowe uzasadnienie ww. stanowiska. Uzasadnienie spełnienia przesłanki 1 Jak wskazano, warunkiem koniecznym dla odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu jest posiadanie przez podmiot statusu podatnika z tytułu tej czynności opodatkowanej. Obowiązujące przepisy nie wiążą w żaden sposób tego statusu z prawem własności towarów będących przedmiotem importu. Tym samym, również podmiot, który nie jest właścicielem towarów może posiadać status podatnika z tytułu importu i być zobowiązanym do rozliczenia podatku należnego. W niniejszym zdarzeniu przyszłym, to Spółka będzie miała status importera, z uwagi na fakt, że to Spółka lub działający w jej imieniu przedstawiciel celny będzie podmiotem wskazanym w zgłoszeniu celnym jako zgłaszający i to Spółka będzie zobowiązana do dopełnienia obowiązków importowych, w tym do rozliczenia należności celnych oraz podatku VAT z tytułu importu. Oznacza to, że spełniona będzie przesłanka nr 1 wskazana powyżej. Uzasadnienie spełnienia przesłanki 2 Podatek naliczony z tytułu importu towarów może zostać odliczony, gdy importowane towary są związane z czynnościami opodatkowanymi VAT lub czynnościami opodatkowanymi poza terytorium kraju (w tym drugim przypadku wymagane jest posiadanie dodatkowej dokumentacji, o której mowa powyżej). Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka będzie wykorzystywała Towary (części zamienne) do wykonywania czynności związanych ze zleconymi przez Kontrahenta naprawami pogwarancyjnymi. Tym samym, Spółka będzie wykorzystywała importowane Towary do odpłatnego świadczenia usług na rzecz Kontrahenta. Bez wykorzystania tych Towarów świadczenie usług, które są przedmiotem działalności Spółki, byłoby niemożliwe. Jednocześnie, w ocenie Spółki, nie ma w tym zakresie znaczenia fakt, że: Spółka nie będzie nabywała prawa własności Towarów, oraz żezgodnie z art. 28b ustawy o VAT miejscem świadczenia usług przez Spółkę będzie inny kraj niż Polska (Klient ma siedzibę w innym kraju UE lub poza UE). W takiej sytuacji, zgodnie z przytoczonym na wstępie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem posiadania stosownej dokumentacji. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS (zob. np. interpretacja indywidualna z: 8 stycznia 2026 r. znak: 0114-KDIP1-2.4012.694.2025.2.RM oraz z 16 czerwca 2023 r. znak: 0112-KDIL1-3.4012.190.2023.1.KK). Ponadto Spółka pragnie zaznaczyć, że brak przejścia prawa własności Towarów na Spółkę nie warunkuje prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów. Z przytoczonych wyżej przepisów UKC wynika, że co do zasady dłużnikiem celnym jest zgłaszający. Oznacza to, że mogą mieć miejsce sytuacje (np. taka jak ta przedstawiona w niniejszym wniosku), gdy zgłaszającym jest podmiot wykonujący czynności naprawy/serwisowe przy wykorzystaniu materiałów powierzonych. Kwestia braku własności towarów importowych była już przedmiotem rozważań organów podatkowych, które nie odmawiały prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu importu takich towarów (zob. np. interpretacja indywidualna z dnia: 8 stycznia 2026 r. znak: 0114-KDIP1-2.4012.694.2025.2.RM oraz 24 kwietnia 2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.126.2024.1.GK). Z powyższych powodów, w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, spełniony będzie również warunek wykorzystywania importowanych Towarów do czynności opodatkowanych (tutaj - świadczenia usług). Uzasadnienie spełnienia przesłanki 3 i 4 Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka będzie spełniała również wymogi formalne prawa do odliczenia, tj. będzie posiadała dokumenty celne, z których będzie wynikała kwota podatku. Ponadto, dokumenty te: będą stwierdzały czynności, które zostały dokonane,będą podawały kwoty zgodne z rzeczywistością,nie będą dotyczyły czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji, spełnione są warunki nr 3 i 4 odliczenia podatku naliczonego. C. Stanowiska TSUE w zakresie ograniczenia odliczenia podatku naliczonego w imporcie Spółka pragnie wskazać, że znane są jej stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej „TSUE”, „Trybunał”) dotyczące ograniczenia odliczenia podatku naliczonego w imporcie prezentowane w wyroku TSUE z dnia 25 czerwca 2015 r. C-187/14 (DSV Road) oraz w postanowieniu TSUE z dnia 8 lutego 2021 r. C-621/19 (Weindel). Zgodnie z tymi orzeczeniami, przesłanką warunkującą prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu jest włączenie kosztu świadczeń powodujących obliczenie podatku w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej. TSUE zwraca przy tym uwagę na istotność prawa własności przysługującego importerowi. Spółka nie kwestionuje konkluzji tych orzeczeń; w jej ocenie nie znajdują one jednak zastosowania wprost w jej sytuacji, ponieważ ich przedmiotem są odmienne co do kluczowych czynników stany faktyczne, co zostanie szczegółowo przeanalizowane poniżej. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że te orzeczenia zostały wydane w odniesieniu do przewoźników, którzy jedynie świadczyli usługi transportu i odprawy celnej w ramach swoich działalności transportowych opodatkowanych VAT. Co więcej, DSV Road nie był nawet importerem towarów. W takich okolicznościach nie było możliwości, aby wartość towarów została uwzględniona w cenie świadczonych usług (transportowych). Natomiast w rozpatrywanych przypadkach wartość importowanych Towarów jest uwzględniana - w szerszym znaczeniu - w cenie dystrybucji/logistyki i usług serwisowych świadczonych na rzecz Kontrahenta. Jak wspomniano w opisie zdarzenia przyszłego, wynagrodzenie przysługujące Spółce za realizację usług na rzecz Kontrahenta będzie uwzględniało wartość importowanych Towarów w taki sposób, że gdyby Spółka była zobowiązana do samodzielnego zakupu i dostarczenia Towarów, wartość wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu świadczonych usług byłaby wyższa. Uściślając, ponieważ Kontrahent dostarczy Spółce Towary bezpłatnie, Spółka uwzględni to obniżając swoje wynagrodzenie o wartość kosztów, które poniosłaby w przypadku samodzielnego zakupu tych Towarów. Przykładowo: jeśli Kontrahent będzie dostarczał Spółce towary nieodpłatnie, wynagrodzenie należne Spółce wyniesie X, natomiast w przeciwnym przypadku, jeżeli Kontrahent nie dostarczałby Spółce Towarów nieodpłatnie, Spółka obciążyłaby Kontrahenta kwotą X + koszty związane z nabyciem i dostarczeniem Towarów z rynku. Jednocześnie, jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, wykonanie w ramach świadczonych usług czynności naprawa pogwarancyjnych nie byłoby możliwe bez utrzymania zapasu części zamiennych (Towarów). Nieodpłatne udostępnienie przez Kontrahenta Towarów (importowanych przez Spółkę), będzie jednocześnie zwiększało koszty, które Spółka będzie musiała ponieść w związku z dokonanym importem, tj. wysokość należnego cła i podatku VAT należnego od importu. Koszty te stanowiły pośredni element kalkulacyjny wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz Kontrahenta w momencie negocjacji umownych. Jednocześnie, zdaniem Spółki, okoliczność, że Spółka nie będzie bezpośrednio uwzględniała ceny (wartości) wykorzystanych Towarów przy kalkulacji ceny świadczonych na rzecz Kontrahenta usług, nie powinien mieć negatywnego wpływu na odpowiedź na pytanie Spółki. Po pierwsze, nie zmienia to faktu, że Towary są niezbędne do świadczenia usług na rzecz Kontrahenta, a w konsekwencji do dokonania czynności opodatkowanej (świadczenia usług). Po drugie, wartość Towarów jest uwzględniana w cenie usług świadczonych na rzecz Kontrahenta. Uwzględnienie tej wartości polega na odpowiednim dostosowaniu ceny z wzięciem pod uwagę, że Towary zostały udostępnione Spółce nieodpłatnie (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu w analogicznej sytuacji w interpretacjach indywidualnych z 8 stycznia 2026 r. znak: 0114-KDIP1-2.4012.694.2025.2.RM oraz z 1 lipca 2021 r. znak: 0112-KDIL1-3.4012.215.2021.1.JK). Jak wspomniano w opisie zdarzenia przyszłego, wartość importowanych Towarów będzie miała wpływ na ostateczną wartość (cenę) usługi świadczonej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta, ponieważ gdyby Kontrahent nie powierzył Spółce Towarów - części zamiennych na potrzeby świadczenia na jego rzecz usługi, a Spółka wykorzystywałaby do tego celu wyłącznie towary nabyte we własnym zakresie, a koszt usługi świadczonej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta byłby odpowiednio wyższy. Wnioskodawca pragnie dla jasności wskazać na różnice pomiędzy zdarzeniem przyszłym a stanem faktycznym będącym przedmiotem rozstrzygnięcia TSUE w sprawie o sygn. C-187/14. Wskazać należy, że w sprawie C-187/14 dług celny powstał w związku z naruszeniem przepisów prawa celnego. Gdyby podmioty zachowały się prawidłowo, tj. nie dokonały dwukrotnie procedury tranzytu tych samych towarów, nie powstałby dług celny a w konsekwencji zobowiązanie do zapłaty podatku VAT z tytułu importu towarów. W ocenie Spółki to właśnie ten fakt - nieprawidłowego zachowania się podatnika - sprawił w tym przypadku, że możliwe było odstąpienie od zasady neutralności i obciążenie go ciężarem podatku. Innymi słowy, w ocenie Spółki przywołany wyrok TSUE powinien być interpretowany w ten sposób, że zasada neutralności VAT może zostać ograniczona jedynie w określonych sytuacjach. W ocenie Spółki, z żadnym takim przypadkiem nie mamy do czynienia w opisanym zdarzeniu przyszłym. Jak wskazuje Sylwia Adamczyk-Kaczmara w monografii „Nadużycie prawa a zasada neutralności VAT” (ebook, Warszawa, 2022), prawo do odliczenia podatku naliczonego może zostać ograniczone wyłącznie w wyraźnie wskazany przypadkach w Dyrektywie VAT i w ramach wytyczonych wyrokami TSUE. Ograniczenie tego prawa może mieć miejsce jedynie w sytuacji: 1)  uzyskania na podstawie art. 395 Dyrektywy VAT przez państwo członkowskie odstępstwa od ogólnych zasad odliczania podatku naliczonego; 2)  utrzymania przez państwo członkowskie ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego na podstawie klauzuli standstill (zgodnie z art. 176 Dyrektywy VAT); 3)  wprowadzenia przez państwo członkowskie (po uprzedniej konsultacji z Komitetem ds. VAT) na podstawie art. 177 Dyrektywy VAT uzasadnionego koniunkturą gospodarczą wyłączenia lub ograniczenia w odliczeniu podatku naliczonego; 4)  naruszenia przez podatnika wymogów formalnych uniemożliwiających dostarczenie dowodów na spełnienie wymagań materialnych do przyznania prawa do odliczenia; 5)  powoływania się bezprawnie na zasadę neutralności przez podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie (tzw. wyłączenie prawa do odliczenia z uwagi na brak dobrej wiary); 6)  wystąpienia nadużycia prawa. W orzecznictwie TSUE znane są przypadki dopuszczenia odstąpienia od stosowania zasad właśnie w sytuacji, gdy podatnik dopuścił się nadużycia prawa lub popełnienia innego rodzaju istotnego błędu. Przykładowo, w wyroku TSUE z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie C-285/11 , Trybunał stwierdził, że „podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii w celu popełnienia przestępstwa lub nadużycia swoich uprawnień (...). W związku z tym krajowe organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że skorzystanie z tego prawa wiązałoby się z przestępstwem lub nadużyciem”. Jednakże w przedmiotowej sytuacji żaden błąd nie zaistnieje po stronie Spółki lub Kontrahenta. Jak wskazano, przepisy podatkowe ani celne nie nakazują opodatkowania importu przez podmiot będący właścicielem towarów. Tym samym nie jest zachowaniem nieprawidłowym dokonanie zgłoszenia celnego przez Spółkę. Jako zobowiązana do zapłaty podatku należnego z tytułu importu Towarów, Spółka będzie dochowywała tego obowiązku. W konsekwencji nie ma podstaw - takich, jakie wystąpiły w sprawie DSV Road - uzasadniających ograniczenie zastosowania zasady neutralności i ograniczenie prawa do odliczenia. Z wydawanych interpretacji indywidualnych wynika, że Dyrektor KIS zgadza się z powyższą tezą, iż brak przejścia własności towarów na importera nie powinien co do zasady wyłączać możliwości odliczenia podatku naliczonego z tytułu importów. Odliczenie takie zostało zaakceptowane bowiem m.in. w przytoczonych już interpretacjach indywidualnych z: 8 stycznia 2026 r. znak: 0114-KDIP1-2.4012.694.2025.2.RM, z 18 lutego 2025 r. znak: 0111-KDIB3-3.4012.603.2024.1.MAZ oraz z 24 kwietnia 2024 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.126.2024.1.GK. Podsumowując, w ocenie Spółki wnioski płynące z orzeczeń TSUE dotyczących możliwego ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu w sytuacji, kiedy importer nie jest właścicielem towarów, nie znajdują zastosowania w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, ponieważ: Spółka wykorzystuje importowane Towary do czynności opodatkowanych VAT lub - zrównanych z nimi na potrzeby odliczenia VAT - czynności opodatkowanych poza terytorium kraju - tj. do świadczenia usług,wartość importowanych Towarów jest uwzględniana - w szerszym znaczeniu - w cenie logistyki/dystrybucji i usług serwisowych świadczonych na rzecz Kontrahenta,Spółka nie dopuściła/nie dopuści się nadużycia prawa lub błędu, które uzasadniałyby ograniczenie w zastosowaniu zasady neutralności. W konsekwencji, Spółka powinna mieć prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu Towarów. Powyżej przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie w szczególności w interpretacjach indywidualnych, w których wnioskodawcy przedstawiali zbliżony stan faktyczny, tj.: w interpretacji indywidualnej z 8 stycznia 2026 r. (znak: 0114-KDIP1-2.4012.694.2025.2.RM) wnioskodawca wskazał, że „Spółka będzie używać importowanych Towarów do wykonania na nich usług (...) Bez importu Towarów niemożliwe byłoby świadczenie ww. usług będących przedmiotem działalności gospodarczej Spółki. (...) Wartość importowanych Towarów będzie wpływać na wynagrodzenie należne za wykonanie usług konfekcjonowania. Z uwagi na to, że Klient przekaże Spółce importowane Towary nieodpłatnie, to Spółka pomniejszy należne jej wynagrodzenie z tytułu wykonanych usług o koszt towarów, który poniosłaby kupując towary we własnym zakresie”, a organ podatkowy potwierdził możliwość odliczenia przez wnioskodawcę VAT od zaimportowanych towarów wskazując, że „należy uznać, że skoro koszty związane z importem Towarów będą wliczone w cenę usług konfekcjonowania opodatkowanych poza terytorium kraju, Spółce jako importerowi będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu importu Towarów, na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy”;w interpretacji indywidualnej z 18 lutego 2025 r. (znak: 0111-KDIB3-3.4012.603.2024.1.MAZ) wnioskodawca wskazał, że „wartość importowanych towarów będzie miała wpływ na ostateczną wartość (cenę) usługi świadczonej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta 2. Gdyby Kontrahent 2 nie powierzał Spółce części zamiennych na potrzeby świadczenia na jego rzecz usługi, a Spółka wykorzystywałaby do tego celu wyłącznie towary, których jest właścicielem, koszt usługi świadczonej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta 2 byłby wyższy”, a organ podatkowy potwierdził możliwość odliczenia przez wnioskodawcę VAT naliczonego z importu towarów wskazując, że „skoro importowane Towary i części naprawiane przez podwykonawców będą przez Spółkę wykorzystywane do czynności opodatkowanych, a przy tym koszty związane z importowanymi Towarami oraz częściami naprawianymi przez podwykonawców będą ujmowane w cenach usług serwisowych sprzedawanych Kontrahentowi 1 i Kontrahentowi 2, Spółka będzie uprawniona do obniżenia kwoty podatku VAT należnego z tytułu opisanego importu, o kwotę podatku naliczonego”. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: 1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2. eksport towarów; 3. import towarów na terytorium kraju; 4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju. Przy czym, stosownie do art. 2 pkt 1 i 5 ustawy: Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (z zastrzeżeniem art. 2a). Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Natomiast w świetle art. 2 pkt 6 ustawy: Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy: Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy: Przez import towarów należy rozumieć przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy: Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. Zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy: Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11. Z powołanego przepisu wynika, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów. Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy: Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy. Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy: Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Przy czym, w myśl art. 26a ust. 2 ustawy: W przypadku gdy towary zostaną objęte z momentem ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej jedną z następujących procedur: 1)  uszlachetniania czynnego, 2)  odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, 3)  składowania celnego, 4)  tranzytu, w tym także składowaniem czasowym przed objęciem towarów jedną z procedur celnych, 5)  wolnego obszaru celnego - miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary te przestaną podlegać tym procedurom. W myśl art. 5 pkt 15, 18 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) - zwanym dalej UKC: - „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane; - „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego; - „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny. Stosownie do art. 77 UKC: 1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych: a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu; b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych. 2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. 3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. (...) Zgodnie z powołanymi przepisami, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, natomiast dłużnikiem, czyli podmiotem odpowiedzialnym za dług celny jest zgłaszający. Obowiązek uiszczenia cła związany jest z długiem celnym ciążącym na określonym podmiocie. Zatem, w przypadku importu towarów, podatnikiem jest ten podmiot, który jest dłużnikiem celnym, czyli co do zasady podmiot dokonujący zgłoszenia celnego lub podmiot, na rzecz którego działa przedstawiciel pośredni. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy: Podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b, są obowiązani do obliczenia i wykazania w: 1) zgłoszeniu celnym albo 2) rozliczeniu zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia 2015/2446, w przypadkach, o których mowa w art. 324 lub art. 325 rozporządzenia 2015/2447 - kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b. Przy tym, jak stanowi art. 33a ust. 1 ustawy: Podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Przede wszystkim należy podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów ciąży na osobach przywożących towary, bez względu na to, czy są one podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy, czy też nie. W konsekwencji każdy podmiot importujący towary obowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w tym przypadku podatek obciąża czynność faktyczną, jaką jest przywóz towarów. Przepisy nie uzależniają natomiast powstania tego obowiązku od warunku posiadania przez importera prawa do dysponowania towarem jak właściciel. Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że import towarów jest jedną z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnikiem, czyli podmiotem zobowiązanym do opodatkowania importu, jest importer. Ponadto, zgodnie z art. 28a ustawy: Na potrzeby stosowania ww. rozdziału: 1.  ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: a.  podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, b.  osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; 2.  podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług. Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich. Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy: Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy: W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Z powołanych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona. Z opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi działalność w wyspecjalizowanym sektorze przemysłowym (…). Kontrahent - spółka powiązana z siedzibą w Wielkiej Brytanii, dostarcza polskiemu klientowi specjalistyczne systemy, co wymaga zapewnienia dostępności części zamiennych, wsparcia logistycznego i technicznego na miejscu. Spółka posiada w Polsce odpowiednie zasoby oraz uprawnienia w związku z tym zawarła z Kontrahentem umowę, której przedmiotem są usługi wsparcia. Towary (specjalistyczne części zamienne) będą transportowane do Polski z Wielkiej Brytanii, tu będą zaimportowane, a następnie będą przechowywane jako zapasy magazynowe, w magazynie prowadzonym przez Spółkę. W ramach usług wsparcia, Spółka będzie wykonywała na rzecz Kontrahenta następujące czynności: zarządzanie zapleczem i administracją (w tym zapewnienie zaplecza, czynności administracyjne), zarządzanie techniczne (raportowanie, weryfikacje gwarancyjne, naprawy gwarancyjne oraz czynności wyjaśniające/diagnostyczne prowadzone na miejscu lub zdalnie), zarządzanie szkoleniami (raportowanie, prowadzenie szkoleń oraz rozwój materiałów/programu szkoleniowego), zarządzanie logistyczne (raportowanie, zarządzanie częściami zamiennymi, naprawami i materiałami eksploatacyjnymi, pakowanie, odbiór, magazynowanie, wysyłkę/wydanie, przygotowanie dokumentacji) oraz inne czynności wsparcia związane z ww. obszarami. Spółka będzie uczestniczyła w dostawach Towarów, przy czym będą to czynności o charakterze logistycznym/transportowym (np. pakowanie transportowe, wysyłka i ekspedycja), realizowane w ramach usług wsparcia, dotyczące części zamiennych należących do Kontrahenta. Przykładowo, może to służyć spełnieniu wymagań klienta dotyczących terminów. Spółka może dostarczać Towary klientowi, aby wymienił wadliwą część we własnym zakresie lub też w celu dokonania naprawy przez pracownika Spółki. Ze względów praktycznych, wynikających z uwarunkowań gwarancyjnych, serwisowych lub logistycznych (np. gabaryty elementów) w niektórych przypadkach naprawa może być wykonana w miejscu lokalizacji systemu/urządzenia u polskiego klienta. Wówczas Spółka transportuje Towary należące do Kontrahenta do tego miejsca, w celu naprawy wadliwej części. Czynności te są raportowane i stanowią element usługi wsparcia fakturowanej na rzecz Kontrahenta. Wynagrodzenie Spółki obliczane jest na podstawie rzeczywistych kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług, w tym wykonywaniem napraw pogwarancyjnych, powiększonych o ustaloną marżę. Wątpliwości Spółki dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów. Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy: Kwotę podatku naliczonego stanowi w przypadku importu towarów - kwota podatku wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego. Z powołanego art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług natomiast towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Przy czym, związek dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub bezpośredni. O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów będących przedmiotem dostawy, czy też niezbędne do świadczenia usług - bezpośrednio wiążą się więc z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania firmy, mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym osiąganymi przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością gospodarczą, musi istnieć związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. Należy również podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ponadto, w myśl art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy: Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą: 1) dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami; 2) (uchylony) 3) dostawy towarów, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16. Z powołanego art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy wynika, że podatnik podatku od towarów i usług, który dokonuje dostawy towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, zachowuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony pod warunkiem, że wykonując takie czynności na terytorium kraju miałby również prawo do odliczenia. Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których będzie wynikać związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności. Istotne pozostaje również to, że omawiany przepis nie wprowadza odrębnej definicji podatnika. Oznacza to, że za podatnika w rozumieniu tego przepisu uznać należy każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą (w rozumieniu ustawy), niezależnie od tego, gdzie ma on „rezydencję” podatkową. Zatem, prawo do odliczenia podatku naliczonego w takiej sytuacji przysługuje zarówno podatnikom z kraju, jak i z innych państw. Kwestię prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów rozpatrywał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w powołanym również przez Państwa wyroku z 25 czerwca 2015 r. w sprawie C-187/14 DSV Road. W orzeczeniu tym TSUE wskazał, że zgodnie z art. 168 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE, prawo do odliczenia istnieje wówczas, gdy przywiezione towary są wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Jednocześnie Trybunał przypomniał, że przesłanka ta jest spełniona jedynie wtedy, gdy koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku jest włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej. Ponieważ w sprawie badanej przez TSUE wartość przewożonych towarów nie stanowiła części kosztów składających się na cenę zafakturowaną przez przewoźnika, którego działalność ogranicza się do przewozu tych towarów za wynagrodzeniem, przesłanki zastosowania art. 168 lit. e) dyrektywy VAT nie zostały spełnione. Zatem, jeżeli zgłoszenie towarów do odprawy celnej dokonywane jest przez przewoźnika, który na podstawie przepisów celnych może zostać zobowiązany do uiszczenia zobowiązania wynikającego z cła oraz podatku VAT z tytułu importu towarów, uiszczony przez tego przewoźnika należny podatek z tytułu importu towarów nie będzie stanowił u niego podatku naliczonego i nie będzie podlegał odliczeniu. Te same zasady w kwestii odliczania podatku naliczonego będą dotyczyły wszystkich podmiotów, które w rozumieniu przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego mogą być uznane za dłużników i zobowiązane do uiszczenia należnego podatku VAT z tytułu importu towarów (np. przedstawiciele pośredni, agencje celne, przewoźnicy, podmioty dokonujące importu towarów na rzecz innych podmiotów itd.). W każdym przypadku należy zatem badać, czy koszt towarów powodujących naliczenie podatku z tytułu importu jest włączony w cenę transakcji objętych podatkiem należnym (w cenę towarów lub usług), świadczonych przez tego konkretnego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej. Zatem, zgodnie z powołanym art. 86 ustawy, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przy czym - stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy - w przypadku importu towarów kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego. Jednocześnie, jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie C-187/14 DSV Road, koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku powinien być włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej. Zatem, aby podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych dokumentów celnych, warunkiem koniecznym jest wykorzystanie importowanego towaru do działalności opodatkowanej tego podatnika. Oznacza to, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT należnego lub zapłaconego w związku z importem towarów do państwa członkowskiego, w którym przeprowadza on transakcje podlegające opodatkowaniu w zakresie, w jakim te (importowane) towary są wykorzystywane do celów tych opodatkowanych transakcji. Przy czym, bez znaczenia pozostaje kwestia, czy podatnik jest właścicielem importowanego towaru. W analizowanej sprawie, Towary będą transportowane do Polski z państwa trzeciego (Wielka Brytania) - wystąpi zatem import towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy. Jednocześnie Spółka wskazała, że w momencie przywozu Towarów do Polski będzie dokonywać ich importu. W zgłoszeniu celnym, jako zgłaszający będzie wskazana Spółka lub działający w jej imieniu przedstawiciel celny. Na Spółce będzie ciążył obowiązek uiszczenia należności celnych oraz rozliczenia podatku VAT z tytułu importu, również w przypadku, gdy zgodnie z przepisami celnymi importowany towar będzie zwolniony od cła albo cło na towar zostanie zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowanie znajdzie preferencyjna, obniżona lub zerowa stawka celna. Spółka zakłada, że obowiązek podatkowy z tytułu importu powstanie na zasadach określonych w art. 19a ust. 9 ustawy oraz, że nie wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 10a lub ust. 11 ustawy, ale nie wyklucza, że w przyszłości, w wyniku zmiany modelu biznesowego ww. procedury celne mogą być stosowane. Niemniej jednak, w każdym przypadku, w którym powstanie dług celny skutkujący obowiązkiem zapłaty VAT z tytułu importu Towarów, to Spółka będzie podmiotem zobowiązanym do zapłaty długu celnego oraz podatku VAT z tytułu importu Towarów, a import będzie dokonywany w związku ze świadczeniem przez Spółkę usług wsparcia na rzecz Kontrahenta. Z okoliczności sprawy wynika więc, że Spółka będzie podatnikiem z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Należy zatem ustalić w związku z jakimi czynnościami Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT zapłaconego przy imporcie towarów. Spółka uważa, że pomimo, iż nie będzie właścicielem importowanych Towarów, będzie miała prawo do odliczenia podatku VAT związanego z ich importem ponieważ będzie wykorzystywała importowane Towary do odpłatnego świadczenia usług na rzecz Kontrahenta, tj. do wykonywania czynności związanych z naprawami pogwarancyjnymi zleconymi przez Kontrahenta, w ramach usług wsparcia. Wykonanie napraw pogwarancyjnych nie byłoby możliwe bez części zamiennych udostępnionych przez Kontrahenta i zaimportowanych przez Spółkę. Bez wykorzystania importowanych Towarów nie byłoby możliwe świadczenie usług, które są przedmiotem działalności Spółki. Jak wynika z okoliczności sprawy, przedmiotem umowy zawartej pomiędzy Spółką i Kontrahentem jest świadczenie usług wsparcia. Jedną z kategorii tych usług są usługi logistyczne, obejmujące m.in. wsparcie w procesie napraw gwarancyjnych. Realizacja tych napraw będzie obejmować: zarządzanie techniczne, w tym weryfikacje gwarancyjne, naprawy gwarancyjne, czynności wyjaśniające/diagnostyczne prowadzone na miejscu oraz zdalnie oraz raportowanie. Proces napraw będzie przebiegał w ten sposób, że polski klient będzie zgłaszał potrzebę naprawy do Kontrahenta, który z kolei przekaże zlecenie/żądanie wykonania czynności Spółce. Wówczas Spółka, działając jako podwykonawca/usługodawca Kontrahenta, przeprowadzi weryfikację/ analizę gwarancyjną i jeśli uzna roszczenie za zasadne, wykona naprawę, zgodnie z instrukcjami Kontrahenta. Po wykonaniu prac Spółka sporządzi raport z wykonanych czynności i przekaże go Kontrahentowi. Z opisu sprawy wynika, że umowa zawarta z Kontrahentem nie dotyczy sprzedaży towarów lecz usług wsparcia. Na żadnym etapie transakcji Spółka nie nabywa prawa do rozporządzania Towarami jak właściciel i nie dokonuje dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Podczas świadczenia usług Towary pozostaną własnością Kontrahenta, a Spółka będzie uprawniona jedynie do wykonywania na nich określonych czynności zmierzających do prawidłowej realizacji usługi na rzecz Kontrahenta, tj. wykonania napraw pogwarancyjnych na towarach wskazanych przez Kontrahenta. Oznacza to, że wynagrodzenie za usługę nie będzie zawierać wartości Towaru, gdyż Towar ten, w trakcie realizacji usług pogwarancyjnych świadczonych w ramach usług wsparcia, będzie należał do Kontrahenta. Zatem w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z dokonywaną przez Spółkę dostawą towarów obejmującą wartość zaimportowanych przez nią towarów. Jednakże, jak wynika z wniosku, Spółka obciąży Kontrahenta kosztami podatku VAT poniesionymi w związku z importem i wystawi z tego tytułu faktury na jego rzecz. W tym miejscu należy zauważyć, że podatek VAT zapłacony przez Spółkę nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu, która to czynność wymagałaby dokumentowania za pomocą faktury. W okolicznościach sprawy, podatek VAT zapłacony przy imporcie towarów może stanowić wyłącznie koszt poniesiony przez Spółkę z tytułu świadczenia usług wykonania napraw pogwarancyjnych realizowanych w ramach usług wsparcia, wpływając jednocześnie na kalkulację ceny za świadczoną usługę. Ponieważ wartość podatku VAT uiszczonego przez Spółkę przy imporcie towarów będących własnością Kontrahenta, jest przez Kontrahenta zwracana Spółce, to podatek ten musi być ujęty w podstawie opodatkowania z tytułu świadczenia usług. Zgodnie bowiem z art. 29a ust. 1 ustawy: Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. A zatem zwrot przez Kontrahenta kwoty będącej równowartością uiszczonego podatku VAT z tytułu importu towarów należy traktować jako część kwoty należnej płaconej przez Kontrahenta Spółce z tytułu świadczenia przez Nią usług wykonania napraw pogwarancyjnych realizowanych w ramach usług wsparcia, podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT wg właściwej stawki. W związku z tym, że Spółka obciąża Kontrahenta kwotą podatku VAT zapłaconego przy imporcie towarów, która to kwota, jak wskazałem, musi być w opisanych okolicznościach włączona do podstawy opodatkowania z tytułu wykonania usług napraw pogwarancyjnych realizowanych w ramach usług wsparcia, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów wynikającego z otrzymanego dokumentu celnego. Na powyższe rozstrzygnięcie nie ma wpływu okoliczność, że Spółka nie będzie właścicielem importowanych Towarów. Przy czym należy wskazać, że Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów na podstawie art. 86 ust. 8 ust. 1 ustawy. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że Spółka jest czynnym podatnikiem VAT. Usługobiorca (Kontrahent) posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii. Kontrahent jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze. Kontrahent nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które uczestniczyłoby w nabywaniu usług od Spółki. Jednocześnie w odniesieniu do usługi świadczonej przez Spółkę, nie mają zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia określone w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. Tym samym, miejscem świadczenia i opodatkowania usługi świadczonej przez Spółkę na rzecz Kontrahenta - stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy - będzie miejsce, w którym Kontrahenta posiada siedzibę działalności gospodarczej. W konsekwencji, usługa świadczona przez Spółkę na rzecz ww. podmiotu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce. Przechodząc do prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów należy zauważyć, że gdyby usługi wsparcia, do realizacji których Spółka importuje Towary podlegały opodatkowaniu w Polsce, to byłyby opodatkowane według właściwej stawki podatku VAT i nie korzystałyby ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zatem, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że skoro koszty związane z importem Towarów będą wliczone w cenę usług wsparcia opodatkowanych poza terytorium kraju, Spółce jako importerowi będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu importu Towarów, na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy. Przy czym, Spółka powinna posiadać dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Zatem oceniając całościowo Państwa stanowisko należy uznać je za prawidłowe. Dodatkowe informacje Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.