0114-KDIP1-2.4012.257.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie pytania nr 3 oraz nieprawidłowe z zakresie pytania nr 1 i 2.Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 14 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF oraz nadania uprawnień do posługiwania się KSeF osobie trzeciej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 czerwca 2026 r. (wpływ 12 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Pani A.A. (dalej „Wnioskodawca”) jest obywatelką USA. Z Polski wyjechała na pobyt stały przed 1950 r. Nie posiada nr PESEL, polskiego paszportu, dowodu osobistego, profilu zaufanego ani konta bankowego w Polsce. Ze względu na wiek (ur. (...) 1932 r.) oraz słaby wzrok nie posługuje się komputerem. Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości zabudowanej kamienicą w (...) przy (...). Kamienica jest wynajmowana m.in. podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą. Zarząd kamienicą został wiele lat temu powierzony osobie trzeciej (osoba fizyczna), która prowadzi działalność gospodarczą polegającą na zarządzaniu nieruchomościami w Polsce (dalej „Zarządca”). Zarządca prowadzi zarząd kamienicą w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zadaniem Zarządcy jest m.in.: 1)    zawieranie i rozwiązywanie umów z najemcami i dostawcami mediów, 2)    dbanie o utrzymywanie kamienicy w odpowiednim stanie technicznym również poprzez angażowanie podmiotów zewnętrznych do przeprowadzania remontów i modernizacji, 3)    pobieranie czynszu od najemców, 4)    regulowanie opłat za media i wywóz nieczystości, 5)    zawieranie umów ubezpieczenia nieruchomości, 6)    reprezentowanie Wnioskodawcy w ewentualnych sporach z najemcami lub innymi kontrahentami i dostawcami usług dla nieruchomości, 7)    reprezentowanie Wnioskodawcy przed organami administracji rządowej i samorządowej oraz organami podatkowymi we wszelkich sprawach dotyczących nieruchomości. Wnioskodawca sam nie wykonuje żadnych czynności związanych z najmem, zarządem czy obsługą techniczną nieruchomości. Zarządca nie jest pracownikiem Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie zatrudnia żadnych pracowników w Polsce. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w Polsce od 1998 r. Wnioskodawca nie posiada żadnej innej nieruchomości w Polsce, nie prowadzi żadnej innej działalności w Polsce i od 2019 r. nie odwiedza Polski. Oczekiwany przychód z ww. nieruchomości w 2026 r. szacuje się na około (...) zł, w tym sprzedaż opodatkowaną VAT na około (...) zł (różnica wynika z faktu częściowego najmu na cele mieszkalne, który nie jest opodatkowany VAT). Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego 1.    od kiedy prowadzi Pani działalność polegającą na wynajmie kamienicy; Kamienica znajdująca się na (...) w (...) (dalej „Nieruchomość”) jest wynajmowana przez Wnioskodawcę co najmniej od 1998 r. 2.    na podstawie jakiego dokumentu (umowy o świadczenie usług/pełnomocnictwa/innego dokumentu) powierzyła Pani Zarządcy prowadzenie zarządu kamienicą; Zarząd Nieruchomością Wnioskodawca powierzył osobie prowadzącej profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie zarządzania nieruchomościami (dalej „Zarządca”) na podstawie umowy o zarządzaniu. Jednocześnie, w celu umożliwienia wykonywania czynności związanych z bieżącym zarządem Nieruchomością, Wnioskodawca udzielił Zarządcy pełnomocnictwa do działania w jego imieniu i na jego rzecz w zakresie określonym w tym pełnomocnictwie. 3.    jeśli powierzyła Pani prowadzenie zarządu kamienicą Zarządcy na podstawie pełnomocnictwa to jaki konkretnie jest jego zakres, do jakich czynności upoważniony jest pełnomocnik; Zakres czynności, do których Zarządca został upoważniony na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, obejmuje w szczególności: -        zawieranie, wykonywanie, zmianę i rozwiązywanie umów najmu lokali znajdujących się w Nieruchomości, -        zawieranie ugód związanych z najmem lokali, -        zawieranie, wykonywanie i rozwiązywanie umów dotyczących remontów, modernizacji, napraw i konserwacji Nieruchomości, -        reprezentowanie Wnioskodawcy przed organami administracji publicznej w sprawach związanych z bieżącym zarządem Nieruchomością, -        reprezentowanie Wnioskodawcy przed organami administracji publicznej w sprawach architektonicznych, budowlanych, konserwatorskich i środowiskowych, -        zawieranie, zmianę i rozwiązywanie umów dotyczących dostawy mediów i innych usług związanych z funkcjonowaniem Nieruchomości, -        reprezentowanie Wnioskodawcy przed organami podatkowymi w sprawach dotyczących Nieruchomości, -        pobieranie należności związanych z Nieruchomością, -        zawieranie umów ubezpieczenia Nieruchomości oraz ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej właściciela Nieruchomości, -        zatrudnianie ekspertów i doradców niezbędnych do wykonywania czynności związanych z zarządzaniem Nieruchomością, -        reprezentowanie Wnioskodawcy w sporach z najemcami oraz innymi kontrahentami związanymi z Nieruchomością. Jednocześnie, zakres samodzielności Zarządcy został ograniczony postanowieniami umowy o zarządzaniu Nieruchomością. Pełnomocnictwo określa zakres umocowania Zarządcy wobec osób trzecich, natomiast umowa o zarządzaniu reguluje wewnętrzne zasady wykonywania zarządu i ogranicza możliwość samodzielnego podejmowania określonych decyzji przez Zarządcę. Zgodnie z tą umową, Zarządca jest zobowiązany do uzyskania uprzedniej zgody Wnioskodawcy m.in. na: -        zawarcie umów powodujących zobowiązanie Wnioskodawcy przekraczające 80.000 zł brutto, -        zawarcie umów najmu, których roczny czynsz przekracza 80.000 zł netto, -        zawarcie umów najmu na okres przekraczający trzy lata. Ponadto inwestycje, modernizacje oraz tworzenie rezerw finansowych wymagają akceptacji Wnioskodawcy. 4.    jeśli powierzyła Pani prowadzenie zarządu kamienicą Zarządcy na podstawie innego dokumentu/umowy niż pełnomocnictwo to czy posiada Pani kontrolę/nadzór /jakikolwiek wpływ na sposób wykonywania zarządu przez Zarządcę, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana; Pomimo powierzenia bieżącego zarządu Nieruchomością Zarządcy, Wnioskodawca zachowuje uprawnienia właścicielskie oraz kontrolę nad najważniejszymi decyzjami dotyczącymi Nieruchomości. Kontrola ta realizowana jest w szczególności poprzez następujące obowiązki nałożone przez Wnioskodawcę na Zarządcę: -        obowiązek przedstawiania kwartalnych raportów z zarządzania Nieruchomością oraz raportów finansowych, -        obowiązek przedstawiania rocznych rozliczeń i projektów budżetów, -        możliwość Wnioskodawcy żądania dodatkowych raportów i wyjaśnień w każdym czasie, -        prawo Wnioskodawcy do kontroli dokumentacji dotyczącej Nieruchomości, -        obowiązek Zarządcy uzyskania uprzedniej zgody Wnioskodawcy dla określonych czynności przekraczających ustalone limity lub dotyczących inwestycji i modernizacji. Jednocześnie Zarządca wykonuje swoje czynności samodzielnie jako przedsiębiorca - niezależny usługodawca, wykorzystując własne zasoby organizacyjne i osobowe. Wnioskodawca nie wyznacza czasu, miejsca ani sposobu wykonywania czynności zarządczych, a jedynie określa ogólne ramy współpracy i cele zarządzania. 5.    kto jest stroną umów zawieranych w związku z wynajmem kamienicy np. umów z najemcami, dostawcami mediów, ubezpieczycielem czy podmiotami przeprowadzającymi remonty i modernizacje; Stroną umów zawieranych w związku z wynajmem Nieruchomości jest Wnioskodawca. Dotyczy to w szczególności: -        umów najmu zawieranych z najemcami, -        umów z dostawcami mediów, -        umów ubezpieczenia, -        umów dotyczących remontów, napraw, konserwacji i modernizacji Nieruchomości, -        innych umów związanych z funkcjonowaniem Nieruchomości. Zarządca zawiera wymienione umowy działając w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy na podstawie udzielonego pełnomocnictwa. 6.    gdzie podejmowanie są wszystkie istotne decyzje dotyczące wynajmu kamienicy, wyboru usługodawców, dokonywania inwestycji i napraw oraz sposobu ich finansowania. Bieżące decyzje operacyjne związane z codziennym zarządzaniem Nieruchomością podejmowane są przez Zarządcę w granicach wynikających z umowy o zarządzaniu. Natomiast kluczowe decyzje strategiczne dotyczące działalności Wnioskodawcy podejmowane są w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy – w USA. Dotyczy to w szczególności decyzji dotyczących: -        modelu prowadzenia działalności związanej z Nieruchomością, -        finansowania działalności, -        inwestycji i modernizacji wymagających zgody właściciela, -        tworzenia rezerw finansowych, -        czynności przekraczających limity określone w umowie o zarządzaniu, -        zawierania umów wymagających uprzedniej zgody Wnioskodawcy, -        innych decyzji o charakterze strategicznym i właścicielskim. Pytania 1.    Czy Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów Ustawy VAT? 2.    Czy Wnioskodawca ma obowiązek wystawiać i otrzymywać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur? 3.    Jeżeli odpowiedź na pytanie 2 jest pozytywna, w jaki sposób Wnioskodawca może nadać uprawnienia do posługiwania się Krajowym Systemem e-Faktur osobie trzeciej bez użycia narzędzi identyfikacji elektronicznej? Pani stanowisko w sprawie Ad 1 Zdaniem Wnioskodawcy nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Ad 2 Zdaniem Wnioskodawcy nie ma on obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej „KSeF”). Ad 3 Zdaniem Wnioskodawcy nie ma on możliwości nadania uprawnień do posługiwania się KSeF osobie trzeciej bez użycia narzędzi identyfikacji elektronicznej. Uzasadnienie stanowiska Ad 1 Ustawa VAT nie zawiera legalnej definicji pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Definicję te należy jednak wywodzić z art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady Unii Europejskiej nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej „Rozporządzenie”). Zgodnie z tym przepisem, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych dla potrzeb tego miejsca. W art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wskazano natomiast, że stałe miejsce wykonywania działalności może również oznaczać miejsce wykorzystywane do świadczenia usług pod warunkiem, że również charakteryzuje się odpowiednim zapleczem personalnym i technicznym oraz stałością działania. Definicje te były przedmiotem analizy orzecznictwa organów i sądów, w tym Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej „TSUE”). W wyroku TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. sygn. C- 931/19 (Titanium Lts vs Finanzamt Österreich) analizowano sytuację spółki z siedzibą na wyspie Jersey, będącej właścicielem nieruchomości w Austrii. Spółka oddała nieruchomość w najem i upoważniła austriacką spółkę zarządzającą nieruchomościami do pośredniczenia w relacjach z usługodawcami i dostawcami, fakturowania czynszu i kosztów eksploatacji oraz prowadzenia rejestrów handlowych i przygotowywania danych dotyczących deklaracji VAT. TSUE w sprawie zajął stanowisko co do zadanego pytania tj. czy nieruchomość wynajmowana w państwie członkowskim stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem. W odpowiedzi TSUE przyjęto następujące stanowisko: „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” wymaga stałej obecności zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do świadczenia określonych usług. Wymaga ono zatem wystarczającego stopnia trwałości oraz struktury, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić samodzielne świadczenie rozpatrywanych usług (wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r., Planzer Luxembourg, C-73/06, EU:C:2007:397, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo). W szczególności struktura pozbawiona własnego personelu nie może mieścić się w zakresie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” (zob. podobnie wyrok z dnia 17 lipca 1997 r., ARO Lease, C- 190/95, EU:C:1997:374, pkt 19). (…) Tymczasem nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu zarówno dyrektywy 2006/112, jak i dyrektywy 2006/112. W świetle powyższego odpowiedź na zadane pytanie powinna brzmieć następująco: Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy 2006/112 oraz art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 ze zm., w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem”. Podsumowując, TSUE stanął na stanowisku, że sam fakt posiadania i wynajmowania nieruchomości w danym państwie nie przesądza o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium tego kraju. Oprócz samej nieruchomości podatnik musi jeszcze dysponować odpowiednią infrastrukturą techniczną oraz zasobami ludzkimi tj. pracownikami niezbędnymi do obsługi nieruchomości. Warto nadmienić, że podobnie jak w sprawie Wnioskodawcy, w sprawie TSUE, sygn. C- 931/19, spółka powierzyła obowiązki zarządzania nieruchomością profesjonalnemu podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą w tym zakresie. W świetle powyższego, brak jest podstaw do uznania, że Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Jak opisano w stanie faktycznym Wnioskodawca jest osobą w podeszłym wieku i nie prowadzi faktycznej działalności gospodarczej ani w Polsce, ani w kraju zamieszkania. Nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani jakiejkolwiek infrastruktury organizacyjnej, takiej jak biuro, magazyn czy zaplecze techniczne. Nie zatrudnia również pracowników ani nie dysponuje środkami trwałymi zlokalizowanymi na terytorium kraju. Uzyskuje pasywny przychód z nieruchomości, której jest właścicielem i która znajduje się na terytorium kraju. Zarząd kamienicą Wnioskodawca powierzył profesjonaliście i nie dokonuje osobiście żadnych faktycznych ani prawnych czynności związanych z najmem. W konsekwencji należy uznać, że Wnioskodawca nie dysponuje w Polsce ani odpowiednim zapleczem technicznym, ani personelem, które umożliwiałyby prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie najmu nieruchomości, co wyklucza istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów VAT. Należy nadmienić, że podobne stany faktyczne były już przedmiotem analizy w interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS, na gruncie przepisów dotyczących obowiązku korzystania z KSeF. W interpretacji indywidualnej z dnia 11 grudnia 2025 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.657.2025.2.MW, Dyrektor KIS rozpatrywał sytuację spółki austriackiej osiągającej w Polsce przychody z najmu budynków biurowych, których była właścicielem. Spółka nie posiadała w Polsce żadnej innej infrastruktury, natomiast wszystkie czynności operacyjne związane z nieruchomościami zostały powierzone zewnętrznemu podmiotowi wyspecjalizowanemu w zarządzaniu nieruchomościami. Organ zgodził się ze stanowiskiem spółki, że w sytuacji, gdy nie sprawuje ona rzeczywistej kontroli nad zapleczem techniczno-organizacyjnym podmiotu zarządzającego, nie posiada ona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W konsekwencji, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 Ustawy VAT, nie jest zobowiązana do wystawiania ani odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane również w innych interpretacjach indywidualnych, dotyczących podmiotów zagranicznych wynajmujących nieruchomości położone w Polsce: -        interpretacja indywidualna z dnia 21 listopada 2025 r., znak 0114-KDIP1- 2.4012.603.2025. 2.RST; -        interpretacja  indywidualna z dnia 25 listopada 2025 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.610.2025. 2.RST; -        interpretacja  indywidualna z dnia 15 grudnia 2025 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.658. 2025.2.AP. We wszystkich ww. sprawach Dyrektor KIS analizował sytuację zagranicznych osób prawnych będących właścicielami nieruchomości w Polsce i osiągających z tego tytułu przychody, przy jednoczesnym powierzeniu czynności związanych z najmem podmiotom trzecim działającym w Polsce. Mimo rejestracji tych podmiotów dla celów VAT w Polsce, Organ potwierdził, że w takich okolicznościach nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w kraju. W konsekwencji podmioty te nie są zobowiązane do korzystania z KSeF ani w zakresie wystawiania, ani odbierania faktur ustrukturyzowanych. Odnosząc powyższe do sytuacji Wnioskodawcy, należy uznać, że powinna ona zostać oceniona analogicznie. Sam fakt posiadania nieruchomości na terytorium Polski nie przesądza o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie dysponuje bowiem w Polsce zapleczem technicznym ani personalnym umożliwiającym prowadzenie działalności, a wszelkie czynności związane z najmem oraz obsługą nieruchomości zostały powierzone Zarządcy. Podsumowując, należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Ad 2 Zgodnie z art. 106ga ust. 1 Ustawy VAT podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF. Zgodnie natomiast z art. 106gb ust. 4 pkt 2 Ustawy VAT faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu KSeF za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podatnicy są zobowiązani do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Wyjątek od tej reguły przewidziano między innymi w art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy VAT, zgodnie z którym obowiązek wystawiania faktury przy użyciu KSeF, nie dotyczy wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. W takim przypadku, stosownie do art. 106ga ust. 3 Ustawy VAT, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej. Analogicznie kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 pkt 2 Ustawy VAT, który wskazuje, że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, podatnik, który nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce na podstawie ww. przepisów nie będzie zobowiązany do wystawienia faktury z pomocą KSeF ani odbioru faktur od polskich podmiotów przy użyciu KSeF. Ad 3 Zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia KSeF, uwierzytelnianie podmiotów korzystających z KSeF wymaga użycia: 1.    środka identyfikacji elektronicznej wydanego w systemie identyfikacji elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 21a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej, albo 2.    danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego podpisu elektronicznego, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie wymagane w celu korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur, albo 3.    danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanej pieczęci elektronicznej, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie wymagane w celu korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur, albo 4.    certyfikatu KSeF wytworzonego po uwierzytelnieniu się w sposób, o którym mowa w pkt 1¬3, przez podatnika lub osoby fizyczne i inne podmioty uprawnione - oraz weryfikacji posiadanych uprawnień. Zgodnie z § 4 ust. 1 Rozporządzenia KSeF, nadawanie oraz odbieranie uprawnień do korzystania z KSeF jest dokonywane za pomocą oprogramowania interfejsowego w sposób określony w specyfikacji tego oprogramowania, po weryfikacji posiadanych uprawnień. Stosownie do § 5 ust. 1 Rozporządzenia KSeF, w przypadku podatników niebędących osobami fizycznymi lub podmiotów niebędących osobami fizycznymi, nieposiadających możliwości uwierzytelnienia się w sposób, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 3, nadawanie lub odbieranie uprawnień do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur jest dokonywane przez złożenie zawiadomienia o nadaniu lub odebraniu uprawnień do korzystania z Krajowego Systemu e- Faktur do właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Z powyższego wynika, że w celu nadania uprawnień do korzystania z KSeF innej osobie, należy uwierzytelnić się w KSeF za pomocą któregoś ze wskazanych narzędzi elektronicznej identyfikacji i następnie, używając narzędzi KSeF, wskazać osobę upoważnioną i ustalić jej uprawnienia. W tym zakresie przewidziano wyjątek, który dotyczy wyłącznie podatników niebędących osobami fizycznymi. Podmioty te mogą dokonać nadania lub odebrania uprawnień poprzez złożenie, w formie papierowej, zawiadomienia do właściwego naczelnika urzędu skarbowego (na formularzu ZAW-FA stanowiącym załącznik do Rozporządzenia KSeF). Z takiej możliwości nie może jednak skorzystać osoba fizyczna. W świetle powyższego należy stwierdzić, że osoba fizyczna nie ma, zgodnie z obowiązującymi przepisami, możliwości nadania innej osobie uprawnień do korzystania z KSeF poza systemem KSeF. Dostęp do systemu, a tym samym możliwość zarządzania uprawnieniami, wymaga bowiem wykorzystania środków identyfikacji elektronicznej. W konsekwencji nadanie uprawnień innemu podmiotowi przez osobę fizyczną możliwe jest wyłącznie przy użyciu narzędzi elektronicznych. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju. Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy: Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Przez terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (…). Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Według art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która również została uregulowana w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 95 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795): § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. § 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Jak wynika z przytoczonego przepisu Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy. Pełnomocnik zastępuje swojego mocodawcę przy dokonywaniu czynności prawnych. Pomimo tego, że to pełnomocnik składa oświadczenie woli osobie trzeciej to skutki tego oświadczenia rodzą się pomiędzy tym, kogo pełnomocnik reprezentuje a osobą trzecią. Z opisu sprawy wynika, że Pani A.A. jest obywatelką USA. Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości zabudowanej kamienicą w (...) przy (...). Kamienica jest wynajmowana m.in. podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą co najmniej od 1998 r. Zarząd kamienicą został wiele lat temu powierzony Zarządcy na podstawie umowy o zarządzaniu. Jednocześnie, w celu umożliwienia wykonywania czynności związanych z bieżącym zarządem Nieruchomością, Wnioskodawca udzielił Zarządcy pełnomocnictwa do działania w jego imieniu i na jego rzecz w zakresie określonym w tym pełnomocnictwie. Wnioskodawca sam nie wykonuje żadnych czynności związanych z najmem, zarządem czy obsługą techniczną nieruchomości. Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów Ustawy VAT (pytanie nr 1). Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011. Jednocześnie wskazać należy, że przepisy krajowe oraz unijne w zakresie VAT nie wprowadzają odrębnej definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb fakturowania. Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie. Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że: Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak „siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu”. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011: Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011: Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje: a.    art. 45 dyrektywy 2006/112/WE; b.    począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE; c.    do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE; d.    art. 192a dyrektywy 2006/112/WE. Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011: Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011: Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy. Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o. Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający. Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby. Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE w odniesieniu do posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego. W analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C- 931/19. Sprawa dotyczyła spółki Titanium z siedzibą na wyspie Jersey zajmującej się wynajmem nieruchomości w Austrii. Z uwagi na brak własnego personelu spółka korzystała z usług austriackiej spółki zarządzającej (zajmującej się pośrednictwem w relacjach z kontrahentami, fakturowaniem czynszu oraz prowadzeniem rozliczeń). Spółka Titanium zachowała jednak uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, określania ich warunków, a także wyboru dostawców, w tym spółki zarządzającej nieruchomością. Na tle tak przedstawionego opisu stanu TSUE wskazał, że w przypadku, gdy podatnik dysponuje w innym kraju jedynie zapleczem technicznym (nieruchomością) i nie ma na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie są spełnione kryteria posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, wynajmowana w innym państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie ma własnego personelu niezbędnego do świadczenia usług związanych z najmem. Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”. Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy uznać, że Wnioskodawca spełnia przesłanki do uznania opisanej działalności prowadzonej w Polsce związanej z najmem nieruchomości (kamienicy w (...)) za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Wnioskodawca zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednie zasoby personalne niezbędne do świadczenia usług związanych z najmem kamienicy, której jest właścicielem. Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez dany podmiot z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla tego podmiotu jak jego własne tj. podmiot musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości zlokalizowanej w (...), którą wynajmuje m.in. podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą. Wnioskodawca zarząd nieruchomością powierzył Zarządcy (osobie prowadzącej profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie zarządzania nieruchomościami) na podstawie umowy o zarządzaniu. Jednocześnie, w celu umożliwienia wykonywania czynności związanych z bieżącym zarządem nieruchomością, Wnioskodawca udzielił Zarządcy pełnomocnictwa do działania w jego imieniu i na jego rzecz w zakresie określonym w tym pełnomocnictwie. Co również istotne bieżące decyzje operacyjne związane z codziennym zarządzaniem nieruchomością podejmowane są przez Zarządcę w granicach wynikających z umowy o zarządzaniu. Jedynie kluczowe decyzje strategiczne dotyczące działalności Wnioskodawcy, co zrozumiałe, podejmowane są w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy – tj. w USA. Jak już wskazałem w analizowanej sprawie istotny jest, wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C- 931/19, w którym Sąd wskazał, że: „Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (...), w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem”. Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca powierzył zarządzanie nieruchomością w Polsce Zarządcy na podstawie umowy o zarządzaniu i jednocześnie, w celu umożliwienia wykonywania czynności związanych z bieżącym zarządem Nieruchomością, Wnioskodawca udzielił Zarządcy pełnomocnictwa do działania w jego imieniu i na jego rzecz. Zarządca podejmuje szereg działań związanych z wynajmem kamienicy, może m.in. podpisywać umowy z najemcami i dostawcami mediów, pobierać czynsz od najemców, zawierać umowy dotyczące remontów, modernizacji, napraw i konserwacji nieruchomości, reprezentować Wnioskodawcę przed organami administracji publicznej w sprawach związanych z bieżącym zarządem nieruchomością, zawierać i rozwiązywać umowy dotyczące dostawy mediów i innych usług związanych z funkcjonowaniem nieruchomości, reprezentować Wnioskodawcę przed organami podatkowymi w sprawach dotyczących nieruchomości, zatrudniać ekspertów i doradców niezbędnych do wykonywania czynności związanych z zarządzaniem Nieruchomością, a także reprezentować Wnioskodawcę w sporach z najemcami oraz innymi kontrahentami związanymi z nieruchomością. Jest to ogół spraw związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną na terytorium Polski związaną z zarządem i najmem nieruchomości (kamienicy w (...)) na podstawie m.in. pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo to jednostronna czynność prawna polegająca na upoważnieniu konkretnej osoby do działania w imieniu mocodawcy. Co istotne po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez Zarządcę wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Wnioskodawcy, bowiem pełnomocnictwo upoważnia do dokonywania czynności prawnych i faktycznych w imieniu oraz ze skutkiem dla mocodawcy. Zatem fakt, że Wnioskodawca posiada pełnomocnika (Zarządcę), który działa w oparciu o formalne pełnomocnictwo i podejmuje wszelkie działania niezbędne do prowadzenia na terytorium Polski działalności w zakresie wynajmu kamienicy świadczy o tym, że Wnioskodawca posiada niezbędny personel do świadczenia usług związanych z najmem kamienicy.  Natomiast to, że w umowie o zarządzaniu nieruchomością wskazano pewne ograniczenia związane z określoną kwotą np. przekroczeniem 80 000 zł jest zrozumiałe mając na uwadze fakt, że to Wnioskodawca jest de facto właścicielem nieruchomości i może, a nawet powinien mieć wgląd i prawo ostatecznej decyzji przy znaczących kwotach związanych z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą na terytorium Polski. W tym kontekście Zarządca jako pełnomocnik zobowiązany jest do przedstawiania kwartalnych raportów z zarządzania Nieruchomością i raportów finansowych oraz przedstawiania rocznych rozliczeń i projektów budżetów. Wnioskodawca ma również możliwość żądania dodatkowych raportów i wyjaśnień w każdym czasie oraz ma prawo do kontroli dokumentacji dotyczącej Nieruchomości. Te nałożone obowiązki na Zarządcę jako Pani pełnomocnika pozwalają Wnioskodawcy również na ocenę prowadzonych działań związanych z najmem nieruchomości. W konsekwencji mając ma uwadze przepisy prawa oraz aktualne orzecznictwo TSUE, w tym przede wszystkim wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C- 931/19 wskazać należy, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Tym samym stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe. Wątpliwości przedstawione we wniosku dotyczą także ustalenia czy Wnioskodawca ma obowiązek wystawiać i otrzymywać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (pytanie nr 2). Mając na uwadze powyższe wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie. Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.: 1.    Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. 2.    Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur: 1)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju; 2)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę; 3)    przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach; 4)    na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej; 5)    w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s. 6)    przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1. 3.    W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej. 4.    W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane. Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.: 1.    Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 2.    Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy: W przypadku gdy: 1)    miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub 2)    nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub 3)    nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub 4)    nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, 5)    nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub 6)    nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy przewiduje również wyłączenie z tego obowiązku podmiotów, które nie posiadają siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, lecz posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę. Zatem istotne jest zbadanie czy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej ma możliwość dokonania transakcji, która zostałaby objęta przepisami krajowymi w zakresie fakturowania, w tym w odniesieniu do KSeF. Jeżeli podatnik zagraniczny posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które czynnie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, spowoduje to, że podatnik ten będzie zobligowany do faktur ustrukturyzowanych. Jak już stwierdziłem Wnioskodawca spełnia przesłanki do uznania opisanej działalności prowadzonej w Polsce związanej z wynajmem kamienicy za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Przy czym okoliczności sprawy wskazują, że to stałe miejsce  prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczy w świadczeniu usług na rzecz usługobiorców. Tym samym, wyłączenie, o którym mowa w art. 106ga ust. 2 pkt 2 nie będzie miało zastosowania. Wnioskodawca wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu poprzez stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W konsekwencji dokonując sprzedaży z terytorium Polski Wnioskodawca, zarejestrowany czynny podatnik VAT, posiadając stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, które uczestniczy w świadczeniu usług jest zobowiązany do wystawiania faktury w systemie KSeF mając na uwadze status podatkowy klienta oraz miejsca zamieszkania lub ich siedziby. Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca nabywa w Polsce m.in. usługi w zakresie zarządzania nieruchomością oraz usługi związane z najmem nieruchomości np. usługi dotyczące remontów, modernizacji i napraw lokali, usługi ubezpieczenia nieruchomości i inne usługi związane z nieruchomością. Usługi te nabywane są dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy w Polsce. Tym samym stałe miejsce prowadzenia działalności uczestniczy w nabyciu ww. usług. W konsekwencji wyłączenie, o którym mowa w art. 106bg ust. 4 pkt 3 nie ma zastosowania w analizowanej sytuacji. W związku z tym, Wnioskodawca posiadając stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, które uczestniczy w nabyciu usług opodatkowanych w Polsce jest zobowiązany do odbioru od polskich usługodawców faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe. Ponadto przedmiotem Wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 3 jest ustalenie w jaki sposób Wnioskodawca może nadać uprawnienia do posługiwania się Krajowym Systemem e-Faktur osobie trzeciej bez użycia narzędzi identyfikacji elektronicznej. Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki w sprawie korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur z dnia 12 grudnia 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 1815): Nadawanie oraz odbieranie uprawnień do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur jest dokonywane za pomocą oprogramowania interfejsowego w sposób określony w specyfikacji tego oprogramowania, po weryfikacji posiadanych uprawnień. Stosownie do § 4 ust. 2 Rozporządzenia: Nadanie uprawnień do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur wymaga podania: 1) numeru identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika; 2) w przypadku podmiotu niebędącego osobą fizyczną, któremu jest nadawane lub odbierane uprawnienie: a) numeru identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu, b) nazwy podmiotu, c) danych unikalnych powiązanych z certyfikatem kwalifikowanej pieczęci elektronicznej podmiotu, obliczanych na podstawie tego certyfikatu i tworzonych przy użyciu funkcji skrótu kryptograficznego opartej na algorytmie SHA–256 – w przypadku gdy ten certyfikat nie zawiera numeru identyfikacji podatkowej (NIP); 3) w przypadku osoby fizycznej, której jest nadawane lub odbierane uprawnienie: a) numeru identyfikacji podatkowej (NIP) osoby fizycznej lub numeru PESEL osoby fizycznej, a w przypadku niepodania numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru PESEL – daty urodzenia osoby fizycznej, b) imienia i nazwiska osoby fizycznej, c) numeru i serii dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby fizycznej wraz z krajem jego wydania – w przypadku nieposiadania numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru PESEL, d) danych unikalnych powiązanych z certyfikatem kwalifikowanego podpisu elektronicznego osoby fizycznej, obliczanych na podstawie tego certyfikatu i tworzonych przy użyciu funkcji skrótu kryptograficznego opartej na algorytmie SHA–256 – w przypadku gdy ten certyfikat nie zawiera numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru PESEL; 4) rodzaju uprawnienia; 5) w przypadku gdy podatnik ustanowił przedstawiciela podatkowego, o którym mowa w art. 18a ustawy – informacji o nadaniu lub odebraniu uprawnienia temu przedstawicielowi. Według § 5 ust. 1 Rozporządzenia: W przypadku podatników niebędących osobami fizycznymi lub podmiotów niebędących osobami fizycznymi, nieposiadających możliwości uwierzytelnienia się w sposób, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 3, nadawanie lub odbieranie uprawnień do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur jest dokonywane przez złożenie zawiadomienia o nadaniu lub odebraniu uprawnień do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur do właściwego naczelnika urzędu skarbowego. W przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 106c pkt 1 ustawy, zawiadomienie jest składane niezależnie od sposobu uwierzytelnienia, o którym mowa w § 6. W myśl § 6 ust. 1 Rozporządzenia: Uwierzytelnianie podmiotów korzystających z Krajowego Systemu e-Faktur wymaga użycia: 1) środka identyfikacji elektronicznej wydanego w systemie identyfikacji elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 21a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1725 ), albo 2) danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego podpisu elektronicznego, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie wymagane w celu korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur, albo 3) danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanej pieczęci elektronicznej, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie wymagane w celu korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur, albo 4) certyfikatu KSeF wytworzonego po uwierzytelnieniu się w sposób, o którym mowa w pkt 1–3, przez podatnika lub osoby fizyczne i inne podmioty uprawnione – oraz weryfikacji posiadanych uprawnień. Nadawanie lub odbieranie uprawnień do korzystania z KSeF jest dokonywane za pomocą oprogramowania interfejsowego w sposób określony w specyfikacji tego oprogramowania, po weryfikacji posiadanych uprawnień. Podstawowym sposobem nadawania uprawnień jest sposób elektroniczny. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą autoryzują się wyłącznie za pomocą narzędzi elektronicznych, nie dokonują zgłoszenia poprzez ZAW-FA. Natomiast nadanie uprawnień za pomocą zawiadomienia ZAW-FA składanego do US jest możliwe wyłącznie w przypadku podatników lub podmiotów niebędących osobami fizycznymi, które nie posiadają możliwości uwierzytelnienia się elektronicznie (kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną). Zawiadomienie ZAW-FA pozwala na wyznaczenie pierwszej osoby fizycznej uprawnionej do zarządzania uprawnieniami w systemie KSeF w imieniu podmiotu posiadającego osobowość prawną. Jest to dokument, który pozwoli na uzyskanie pełnego dostępu do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych, a także nadawania dalszych uprawnień w KSeF. W analizowanej sprawie Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą najem nieruchomości zlokalizowanej w (...). Natomiast w przypadku gdy osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą chce nadać uprawnienia innej osobie trzeciej do korzystania z systemu KSeF wymagane jest użycie środków identyfikacji elektronicznej. W konsekwencji stanowisko w zakresie pytania nr 3, że Wnioskodawcy nie ma możliwości nadania uprawnień do posługiwania się KSeF osobie trzeciej bez użycia narzędzi identyfikacji elektronicznej jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: -        stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz -        zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.