0114-KDIP1-2.4012.266.2026.2.JO

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 27 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami, które wpłynęły 29 maja 2026 r. i 30 maja 2026 r. Treść wniosku jest następująca:Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego A. A/S (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką prawa duńskiego z siedzibą działalności gospodarczej w (…), w Danii. Spółka należy do grupy (…) (dalej: „Grupa”), której głównym przedmiotem działalności jest sprzedaż odzieży damskiej i męskiej w wielu krajach na świecie. Spółka nie posiada na terytorium Polski zagranicznego zakładu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.). Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”), oraz na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych (podatnik VAT UE), a także jako czynny podatnik VAT (w tym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych) w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, w tym w Danii. A.   Działalność w Polsce Wnioskodawca prowadzi w Polsce działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży odzieży (dalej: „Towary”) z magazynu centralnego zlokalizowanego na terytorium Polski (dalej: „Magazyn”) na rzecz osób fizycznych oraz podmiotów gospodarczych (dalej: „Odbiorcy”) zlokalizowanych w Polsce, w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, a także poza Unią Europejską. Działalność Spółki w Polsce prowadzona jest w dwóch strumieniach – jeden za pośrednictwem zewnętrznego operatora magazynowo‑logistycznego, a drugi za pośrednictwem platformy internetowej. 1)    Usługi magazynowe i logistyczne świadczone przez zewnętrznego kontrahenta Magazyn nie stanowi własności Spółki. Jest prowadzony przez zewnętrznego kontrahenta (dalej: „Kontrahent”, lub „B”), który świadczy na rzecz Spółki kompleksowe usługi magazynowo-logistyczne, obejmujące m.in. składowanie, magazyn celny, kompletację i pakowanie zamówień, obsługę zwrotów, zarządzanie statusami oraz wsparcie IT dla systemów związanych z gospodarką magazynową. Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych zasobów technicznych ani ludzkich (w szczególności pracowników lub przedstawicieli uprawnionych do działania w imieniu Spółki). Wszelkie decyzje dotyczące sprzedaży Towarów oraz obsługi administracyjnej procesów sprzedażowych podejmowane są na terytorium Danii, gdzie znajduje się siedziba oraz zaplecze osobowe Wnioskodawcy. Towary, które składowane są w Magazynie, po złożeniu zamówienia przez klienta końcowego wysyłane są bezpośrednio do Odbiorcy: w Polsce, na teren Unii Europejskiej, oraz poza Unię Europejską. Czynności związane z przygotowaniem wysyłki towaru (kontakt ze spedytorem, ustalenie terminu odbioru towaru, przygotowanie towaru do załadunku, wydanie towaru spedytorowi) są realizowane przez Kontrahenta prowadzącego Magazyn, zgodnie z umową zawartą ze Spółką. Transport towarów następuje przy pomocy zewnętrznych przewoźników działających na rzecz Spółki, będącej czynnym podatnikiem podatku VAT w Danii. Towary nie są wywożone własnymi środkami transportu przez Spółkę. Transport może być organizowany na dwa sposoby: ‒     albo przewoźnicy realizujący transport są wybierani bezpośrednio przez Spółkę, która decyduje o nawiązaniu współpracy z danymi kontrahentami i zawiera z nimi umowy ramowe z terytorium Danii, albo ‒     usługa transportu jest nabywana od Kontrahenta, który realizuje ją przy użyciu własnych środków transportu lub poprzez podwykonawców. Wszelkie ryzyka związane z władztwem nad towarami każdorazowo są przenoszone na ostatecznego nabywcę w kraju przeznaczenia, w momencie pozostawienia towarów pod adresem określonym w zamówieniu (tj. po przemieszczeniu towaru do miejsca destynacji). Schemat działalności gospodarczej Spółki na terytorium Polski z wykorzystaniem kompleksowych usług magazynowo-logistycznych świadczonych przez Kontrahenta przedstawia się następująco: 1.    Przemieszczenie towarów własnych Spółki do Magazynu w Polsce, oraz nabycie towarów od innych dostawców, przy czym nabycie towarów następuje zarówno na terytorium Polski, jak i z innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz z państw trzecich (spoza Unii Europejskiej); 2.    Składowanie towarów w Magazynie w Polsce do momentu złożenia zamówienia przez klienta; 3.    Sprzedaż towarów przez Spółkę na rzecz klienta po otrzymaniu zamówienia; 4.    Wysyłka towarów bezpośrednio z Magazynu w Polsce do klienta końcowego, realizowana przy wykorzystaniu zewnętrznego przewoźnika. 2)    Działania realizowane przez platformę internetową w ramach jej własnej sieci logistycznej Ponadto, w ramach globalnej współpracy z platformą internetową (dalej: „Platforma” lub „C.”), Spółka prowadzi również sprzedaż za pośrednictwem tej platformy, w ramach której towary należące do Spółki są sprzedawane za pośrednictwem platformy. Sprzedaż prowadzona za pośrednictwem platformy dotyczy transakcji z konsumentami będącymi osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej. W ramach działań realizowanych we współpracy z platformą internetową, platforma odpowiada za czynności magazynowe i logistyczne związane ze sprzedażą, takie jak kompletacja i wysyłka zamówień, transfery pomiędzy magazynami prowadzonymi przez platformę w różnych krajach w celu utrzymania odpowiedniego poziomu zapasów, a także inne podobne czynności. Platforma organizuje i zarządza również procesem sprzedaży realizowanym za pośrednictwem swojej platformy sprzedażowej, w tym obsługą zamówień od strony klienta oraz koordynacją działań związanych z realizacją zamówień. Schemat działalności Spółki prowadzonej na terytorium Polski z wykorzystaniem usług świadczonych przez platformę przedstawia się następująco: 1.    Przemieszczenie własnych towarów Spółki do Magazynu w Polsce obsługiwanego przez platformę; 2.    Przechowywanie towarów w Magazynie w Polsce do momentu złożenia zamówienia przez klienta lub przemieszczanie towarów pomiędzy innymi magazynami należącymi do C. w celu uzupełnienia zapasów niezbędnych do sprzedaży; 3.    Sprzedaż towarów przez Spółkę za pośrednictwem platformy internetowej na rzecz osób fizycznych; 4.    Wysyłka towarów bezpośrednio z magazynu należącego do C. do osób fizycznych, realizowana przy wykorzystaniu zewnętrznego przewoźnika. Czynności związane z przygotowaniem wysyłki towarów (kontakt z przewoźnikiem, ustalenie terminu odbioru, przygotowanie towarów do załadunku oraz wydanie towarów przewoźnikowi) wykonywane są przez platformę obsługującą Magazyn, zgodnie z umową zawartą ze Spółką. Transport towarów realizowany jest przez zewnętrznych przewoźników działających na rzecz platformy. W przypadku współpracy Spółki z platformą, towary nie są transportowane przy użyciu własnych środków transportu Spółki. W związku z powyższym, Spółka wykonuje na terytorium Polski czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”). Dodatkowo, Spółka realizuje z terytorium Polski wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość (dalej: „WSTO”), a podatek VAT z nimi związany rozliczany jest z wykorzystaniem procedury One Stop Shop, o której mowa w Dziale XII, Rozdziale 6a Ustawy o VAT. W związku z rejestracją na potrzeby procedury VAT OSS w Danii, Spółka rozlicza podatek VAT od transakcji uznawanych za WSTO zgodnie z przepisami prawa podatkowego obowiązującymi w Danii. B.   Zasoby techniczne i osobowe na terytorium Polski Spółka wskazuje, że w związku z prowadzoną działalnością, nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników ani nie planuje ich zatrudniania w przyszłości. Wszelkie decyzje dotyczące działalności Spółki są podejmowane poza terytorium Polski. Co istotne, wszystkie procesy decyzyjne oraz sprzedażowe realizowane są w Danii, gdzie Wnioskodawca posiada swoją siedzibę oraz pracowników odpowiedzialnych za zarządzanie działalnością Spółki. W związku z tym, zatwierdzanie transakcji, negocjowanie umów, zawieranie transakcji z podmiotami trzecimi oraz podpisywanie związanych z tym dokumentów w imieniu Spółki odbywa się z terytorium Danii. Należy również podkreślić, że Spółka nie posiada na własność na terytorium Polski oddziału, biura, budynku, magazynu ani innych struktur organizacyjnych, ani nie planuje nabywać żadnych środków trwałych na terytorium Polski w przyszłości. C.   Współpraca z Kontrahentem Spółka korzysta z usług Kontrahenta, który świadczy kompleksowe usługi magazynowo-logistyczne, obejmujące również pakowanie zamówionych przez klientów Towarów. Spółka, w ramach zawartej z Kontrahentem umowy, nie ma wpływu na wykorzystanie powierzchni magazynowej na swoją rzecz lub inne kwestie dotyczące bieżącego funkcjonowania Magazynu. Spółka nie dysponuje wyznaczonym na stałe miejscem w Magazynie i nie posiada prawa do decydowania o miejscu składowania jej Towarów w Magazynie. Kontrahent zapewnia Spółce jedynie prawo do przechowywania Towarów w Magazynie i to on decyduje o miejscu ich składowania. Kontrahent świadczący usługi magazynowo-logistyczne realizuje analogiczne usługi również na rzecz innych klientów, przy czym Spółka nie posiada wiedzy na temat warunków zawieranych przez niego umów z tymi klientami. Spółka wskazuje, iż nie posiada żadnych środków trwałych, maszyn, sprzętów czy produktów (poza własnymi Towarami, przeznaczonymi do sprzedaży) w niniejszym Magazynie. Spółka ma prawo wejścia do Magazynu w dowolnym czasie, lecz po wcześniejszym uzgodnieniu terminu wizyty z Kontrahentem, oraz w asyście jego pracowników. Spółka nie może wydawać poleceń pracownikom Kontrahenta ani też nie ma wpływu na jego politykę zatrudnienia. D.   Współpraca z platformą sprzedażową W ramach opisywanej wcześniej współpracy z platformą internetową, towary Spółki przechowywane są również w magazynie należącym do platformy internetowej. Podobnie jak w przypadku współpracy z Kontrahentem, Spółka nie ma swobodnego dostępu do pomieszczeń magazynowych, nie posiada w magazynie wyodrębnionej powierzchni przeznaczonej do składowania jej towarów, a dokładna lokalizacja towarów w magazynie jest ustalana przez platformę internetową. Platforma świadcząca usługi magazynowe i logistyczne wykonuje analogiczne usługi również na rzecz innych klientów, a Spółka nie posiada wiedzy na temat warunków umów zawartych przez platformę z tymi klientami. Spółka nie ma prawa wydawać poleceń pracownikom ani podwykonawcom platformy i nie ma wpływu na jej politykę zatrudnienia. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco: 1)    od kiedy Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski i w związku z jakimi czynnościami dokonała tej rejestracji, Spółka wskazuje, że jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku VAT na terytorium Polski od dnia 13 czerwca 2018 r., przy czym pierwsze rozliczenie VAT zostało złożone za okres czerwiec 2018 r. Rejestracja została dokonana w związku z przeniesieniem w 2018 r. centrum dystrybucyjnego Spółki z terytorium Czech do Polski, co skutkowało koniecznością rozliczania czynności opodatkowanych VAT na terytorium kraju. 2)    jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej - należało ogólnie bez wskazywania szczegółów (ale w sposób niebudzący wątpliwości) wskazać jaką działalność w Danii prowadzi Spółka oraz w jaki sposób ją prowadzi np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itd. Działalność gospodarcza Spółki w kraju siedziby, tj. w Danii, prowadzona jest jako część grupy (…), która zajmuje się sprzedażą odzieży w modelu hurtowym, detalicznym oraz sprzedaży internetowej. Spółka posiada siedzibę w Danii, zlokalizowaną w trzech lokalizacjach wykorzystywanych również przez A., gdzie prowadzone są kluczowe funkcje zarządcze i operacyjne. W ramach prowadzonej działalności Spółka korzysta ze wspólnych zasobów grupy, w szczególności w zakresie personelu, systemów IT oraz wsparcia operacyjnego. Działalność Spółki obejmuje w szczególności organizację oraz obsługę sprzedaży internetowej realizowanej zarówno za pośrednictwem własnych stron internetowych, jak i we współpracy z platformami zewnętrznymi. W Danii podejmowane są także kluczowe decyzje biznesowe dotyczące działalności Spółki, w tym w zakresie zaopatrzenia – towary (odzież) są nabywane od dostawców spoza Unii Europejskiej zgodnie z decyzjami gospodarczymi podejmowanymi w kraju siedziby. 3)    przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność na terytorium Polski, należało wskazać przybliżone ramy czasowe, Działalność Spółki w zakresie sprzedaży internetowej jest prowadzona od wielu lat i wykazuje stały wzrost, przy czym Spółka zakłada, że trend ten będzie kontynuowany również w przyszłości. W związku z powyższym nie przewiduje się określenia ram czasowych dla prowadzenia działalności Spółki w Polsce. 4)    czy w odniesieniu do usługodawców (Kontrahenta oraz platformy internetowej), Spółka posiada bezpośrednią kontrolę nad ich zasobami technicznymi/rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana, W opinii Spółki, w odniesieniu do usługodawców (Kontrahenta oraz platformy internetowej), Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad ich zasobami technicznymi ani rzeczowymi. Relacja ze wskazanymi podmiotami opiera się wyłącznie na nabywaniu usług magazynowo-logistycznych oraz usług platformowych, bez ingerencji w sposób zarządzania ich infrastrukturą, zasobami technicznymi czy personelem. 5)    czy świadczenie usług przez Kontrahenta oraz platformę internetową jest/będzie realizowane zgodnie z wytycznymi/ oczekiwaniami/ilościami wskazanymi/określonymi przez Państwa Spółkę, Świadczenie usług przez Kontrahenta oraz platformę internetową nie odbywa się na podstawie szczegółowych wytycznych określanych przez Spółkę, lecz w ramach uprzednio zdefiniowanego zakresu usług nabywanych od tych podmiotów. Spółka wskazuje, że posiada kontrolę w zakresie decyzji dotyczących rodzaju oraz ilości towarów składowanych w magazynie, przy czym kontrola ta sprawowana jest na poziomie siedziby Spółki w Danii. Jednocześnie Spółka nie posiada bezpośredniego dostępu do magazynów ani infrastruktury technicznej usługodawców – dostęp ten możliwy jest wyłącznie za pośrednictwem podmiotu świadczącego usługi magazynowe lub operatora platformy. 6)    czy oddelegowują Państwo do Polski pracowników, jeśli tak należało wskazać ilu (w przybliżeniu/około), jakie czynności wykonują (przy wykorzystaniu jakich i czyich zasobów) do czego są upoważnieni oraz na jak długo zostaną oddelegowani, Spółka wskazuje, że nie oddelegowuje oraz nigdy nie oddelegowywała pracowników na terytorium Polski. Całość działalności gospodarczej Spółki jest organizowana i zarządzana z poziomu jej siedziby w Danii, gdzie zlokalizowane są zasoby osobowe odpowiedzialne za prowadzenie działalności. 7)    czy Państwa Spółka posiada na terytorium Polski jakiś przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów, Nie, Spółka nie posiada takich osób na terytorium Polski. 8)    kto/który podmiot odpowiedzialny jest za sprzedaż towarów z Polski, czyje/należące do kogo zasoby osobowe i rzeczowe zaangażowane są w sprzedaż towarów należących do Spółki, Podmiotem odpowiedzialnym za sprzedaż towarów z Polski jest Spółka, przy czym sprzedaż realizowana jest zarówno za pośrednictwem własnych kanałów sprzedaży, jak i przy współpracy z platformami internetowymi. W przypadku sprzedaży prowadzonej za pośrednictwem własnych stron internetowych, sprzedaż dokonywana jest bezpośrednio przez Spółkę lub – w określonych przypadkach – przez jej spółki zależne. W sytuacji, gdy sprzedaży dokonuje spółka zależna, towary są uprzednio sprzedawane przez Spółkę na rzecz tej spółki. W przypadku sprzedaży realizowanej za pośrednictwem platform internetowych, partner platformowy pełni funkcję podmiotu umożliwiającego techniczną realizację sprzedaży, natomiast Spółka pozostaje sprzedawcą towarów - zarówno w relacji z ostatecznym konsumentem, jak i w przypadku sprzedaży na rzecz platformy (zarówno w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych, jak i sprzedaży lokalnej). Spółka nabywa od swoich partnerów biznesowych usługi wspierające proces sprzedaży, obejmujące w szczególności magazynowanie, dystrybucję, pakowanie oraz obsługę płatności. W ramach tych usług wybrane elementy procesu sprzedaży mogą być realizowane z wykorzystaniem infrastruktury platformy (C.), jednak decyzje dotyczące wprowadzenia towarów do sprzedaży, jak również kluczowe parametry handlowe, pozostają w wyłącznej gestii Spółki i są podejmowane w jej siedzibie w Danii. Jednocześnie Spółka wskazuje, że nie posiada na terytorium Polski własnych zasobów osobowych ani rzeczowych zaangażowanych w proces sprzedaży towarów. 9)    w jaki sposób realizowane jest administrowanie/zarządzanie zwrotami i reklamacjami towarów (należało opisać kto pełni takie obowiązki oraz przy wykorzystaniu jakich zasobów technicznych i personalnych jest ono wykonywane, w jaki sposób przebiega przyjmowanie zwrotów towarów oraz towarów podlegających reklamacji, kto/jaki podmiot rozpatruje reklamacje/zwroty itd.), Spółka wskazuje, że proces administrowania oraz zarządzania zwrotami i reklamacjami towarów realizowany jest przy współudziale podmiotów świadczących na jej rzecz usługi magazynowo-logistyczne oraz platformowe. Zwroty oraz towary objęte reklamacjami kierowane są do magazynu, z którego uprzednio zostały wysłane. Przyjmowanie oraz wstępne przetwarzanie zwrotów realizowane jest przez personel usługodawców (operatora magazynowo-logistycznego lub platformy), którzy dokonują fizycznej obsługi towarów oraz ich ponownego wprowadzenia do magazynu. W przypadku magazynu obsługującego sprzedaż realizowaną za pośrednictwem własnych stron internetowych Spółki, zgodnie z przyjętą przez zarząd Spółki w Danii polityką, wszystkie zwroty i reklamacje są akceptowane, natomiast personel magazynu dokonuje oceny stanu towarów, w szczególności w zakresie ich uszkodzenia oraz możliwości ponownej sprzedaży. W przypadku sprzedaży realizowanej za pośrednictwem platformy internetowej, obsługa zwrotów i reklamacji dokonywana jest przez operatora platformy w zakresie usług logistycznych i platformowych świadczonych na rzecz sprzedawców korzystających z platformy, w tym Spółki. Działania te nie są realizowane na podstawie szczegółowych wytycznych Spółki, lecz na podstawie polityki platformowej C. Spółka posiada bieżący dostęp do informacji dotyczących realizowanych zwrotów. W przypadku lokalnego magazynu Spółka otrzymuje dzienne raporty dotyczące zrealizowanych zamówień oraz posiada dostęp do systemu umożliwiającego wgląd m.in. w status zamówień i stan zapasów, przy czym dostęp ten ma charakter wyłącznie odczytowy. W odniesieniu do sprzedaży realizowanej za pośrednictwem platformy, Spółka otrzymuje dzienne raporty oraz posiada dostęp do portalu sprzedażowego umożliwiającego wgląd w zamówienia oraz zwroty, również wyłącznie w trybie podglądu, bez możliwości ingerencji w procesy operacyjne. Pytania 1.    Czy w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością posiada ona na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT, w szczególności art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej? 2.    Czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie nowelizacji ustawy o VAT, w której dodaje się art. 106ga ust. 1, która weszła w życie z dniem 1 lutego 2026 roku? Państwa stanowisko w sprawie 1.    W ocenie Wnioskodawcy, prowadzona przez Spółkę działalność gospodarcza na terytorium Polski nie kreuje posiadania stałego miejsca prowadzenia na terytorium Polski w rozumieniu przepisów o VAT. 2.    W ocenie Wnioskodawcy, w związku z brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy 1.    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT, w przepisach wykonawczych do tej ustawy ani w przepisach dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. poz. 347.1 z późn. zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”). W celu rozstrzygnięcia, czy Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (co ma znaczenie dla ewentualnego objęcia jej obowiązkiem wystawiania faktur przez Krajowy System e-Faktur), należy odwołać się do innych przepisów w zakresie VAT, a także praktyki podatkowej. Dla ujednolicenia zasad stosowanych przy ustalaniu miejsca opodatkowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zdefiniowana w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 77/1 z 23 marca 2011 r., z późn. zm.; dalej: „Rozporządzenie 282/2011”). Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na potrzeby stosowania art. 44 dyrektywy VAT, przez „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” rozumie się dowolne miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający do uznania, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Stosownie do art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy. Jednocześnie art. 53 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011 stanowi co następuje: W przypadku gdy podatnik ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu art. 192a lit. b Dyrektywy VAT, chyba że zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie.W przypadku gdy zasoby stałego miejsca prowadzenia działalności wykorzystuje się jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie należności, uznaje się, że nie są one wykorzystywane do celów realizacji dostawy towarów lub świadczenia usług. Jak wynika z pkt 14 preambuły do Rozporządzenia 282/2011, przy stosowaniu pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy uwzględniać również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”). W konsekwencji, przed wyszczególnieniem przesłanek determinujących istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy odnieść się do linii orzeczniczej TSUE utrwalonej na przestrzeni lat. Wykładnia pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć TSUE. W związku z tym, w kontekście niniejszej sprawy Wnioskodawca wskazuje poniżej wybrane, kluczowe orzeczenia TSUE oraz wnioski płynące z tych rozstrzygnięć w zakresie przesłanek determinujących istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Na gruncie orzecznictwa TSUE przyjmuje się, że o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” można mówić wówczas, gdy istnieje rozpoznawalna struktura obejmująca odpowiednie zaplecze personalne i techniczne, niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej, a ponadto działalność ta jest prowadzona w skali pozwalającej uznać ją za stałą (nie ma charakteru okresowego), oraz jest wykonywana w sposób samodzielny względem działalności prowadzonej przez siedzibę przedsiębiorstwa. Historycznie, w wyroku TSUE w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz z dnia 4 lipca 1985 r., TSUE uznał, że podstawowym miejscem dla celów określenia miejsca opodatkowania dostawy usług powinno być miejsce siedziby podatnika, przy czym inna lokalizacja może zostać przyjęta wówczas, gdy odniesienie się do miejsca siedziby podatnika nie prowadziłoby do racjonalnych wniosków lub mogłoby prowadzić do konfliktu między systemami prawnymi dwóch państw członkowskich. Ponadto, Trybunał zauważył, że usługi nie mogą być postrzegane jako świadczone na rzecz miejsca innego niż miejsce siedziby podatnika, chyba że to miejsce charakteryzuje się określoną minimalną wielkością i dysponuje odpowiednimi zasobami ludzkimi oraz infrastrukturą techniczną. Z wyroku wynika zatem, że samo posiadanie przez podatnika aktywów materialnych i zasobów ludzkich należących do podatnika na terytorium danego kraju może nie być wystarczające do stworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności w tym kraju, jeśli aktywa te nie tworzą wystarczająco niezależnej struktury, umożliwiającej sprzedaż lub zakup usług na własny rachunek – bez wsparcia jednostki nadrzędnej. Innym ważnym wyrokiem wydanym przez TSUE w sprawie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności to wyrok w sprawie C-190/95 ARO Lease BV z dnia 17 lipca 1997 r., w którym TSUE zauważył, że stałe miejsce prowadzenia działalności powinno cechować się odpowiednim poziomem stabilności, wynikającym z trwałej obecności zaplecza personalnego oraz infrastruktury technicznej niezbędnych do świadczenia usług. Do dotychczasowych kryteriów, Trybunał dodał również warunek niezależności prowadzonej działalności, rozumiany jako funkcjonowanie na terytorium danego państwa członkowskiego takich uwarunkowań, które umożliwiają zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji o charakterze zarządczym w odniesieniu do tego miejsca. Istotne znaczenie dla ukształtowania obecnego rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności ma również wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o., wydany w następstwie pytania prejudycjalnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu tego orzeczenia TSUE wskazał, że podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, może zostać uznany za posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności w tym drugim państwie, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: ‒     stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą trwałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, oraz ‒     posiadane zaplecze personalne i techniczne umożliwia podatnikowi odbiór usług oraz ich wykorzystywanie na potrzeby własnej działalności gospodarczej. W wyroku z dnia 7 maja 2022r. w sprawie C‑547/18 Dong Yang Electronics, TSUE podkreślił, że nie można wywodzić istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim wyłącznie w oparciu o fakt posiadania spółki zależnej przez tą spółkę w tym państwie członkowskim. Dodatkowo, w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL, Trybunał podkreślił, że istnienie wyodrębnionej struktury w postaci zaplecza personalnego, cechującego się odpowiednim stopniem trwałości, powinno być oceniane z perspektywy rzeczywistości gospodarczej i handlowej. Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego (własnych zasobów osobowych i rzeczowych) - podatnikowi musi jednak przysługiwać, na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności, porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Tak przykładowo wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13, który - odwołując się do wyroku TSUE w sprawie C-260/95 - stwierdził, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik może więc "stworzyć" wymaganą strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach. Mając na uwadze powyżej wskazaną argumentację w zakresie rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, uzupełnioną o dorobek orzeczniczy TSUE, obecna praktyka ukształtowała następujące kryteria, których łączne spełnienie powinno świadczyć o powstaniu takiego miejsca: ‒     dysponowanie odpowiednim zapleczem technicznym (infrastruktura), ‒     posiadanie odpowiedniego zaplecza personalnego, ‒     prowadzenie działalności o charakterze trwałym oraz na tyle autonomicznym, aby w jej ramach możliwe było podejmowanie decyzji dotyczących dostaw realizowanych z tego miejsca lub na potrzeby tego miejsca. Niespełnienie któregokolwiek z powyższych kryteriów powoduje brak możliwości stwierdzenia zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego kraju. W konsekwencji, dla ustalenia, czy zagraniczny podmiot posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, każdorazowo należy dokonać analizy, czy działalność wykonywana przez podatnika na terytorium kraju charakteryzuje się odpowiednim zapleczem personalnym i technicznym oraz odpowiednim stopniem trwałości i samodzielności. 2.    Przesłanki determinujące istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Poniżej Spółka przedstawia argumentację wskazującą, że prowadzona przez nią działalność nie spełnia kryteriów w zakresie odpowiedniej struktury zaplecza personalnego ani technicznego, ani stałości oraz niezależności, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. A.   Odpowiednia struktura techniczna (infrastruktura) Pierwszym kluczowym kryterium do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski jest możliwość dysponowania odpowiednim zapleczem technicznym, którego charakter umożliwia faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej na terytorium kraju. Spółka współpracuje z niezależnym Kontrahentem logistycznym posiadającym magazyn na terytorium Polski, jednak współpraca ta nie prowadzi do powstania po stronie Spółki zaplecza technicznego umożliwiającego wykonywanie działalności gospodarczej w Polsce. Wszelkie czynności związane ze składowaniem, przygotowaniem towarów, ich wydaniem oraz obsługą logistyczną realizowane są przez Kontrahenta w ramach jego własnej infrastruktury, urządzeń, systemów i zasobów technicznych, nad którymi Spółka nie sprawuje żadnej kontroli. To Kontrahent decyduje o sposobie wykorzystania przestrzeni magazynowej, lokalizacji towarów Spółki oraz organizacji całego procesu logistycznego. Spółka nie posiada również swobodnego dostępu do magazynu Kontrahenta. Każdorazowe wejście do magazynu wymaga wcześniejszego umówienia terminu oraz odbywa się wyłącznie w celach kontrolnych, w obecności personelu Kontrahenta. Brak możliwości samodzielnego korzystania z infrastruktury magazynowej wyklucza uznanie, że pozostaje ona do stałej dyspozycji Spółki. Analogiczne zasady obowiązują w zakresie współpracy Spółki z platformą internetową C., która świadczy na rzecz Spółki usługi magazynowo-logistyczne we własnej sieci centrów logistycznych. Platforma samodzielnie decyduje o rozmieszczeniu towarów, ich relokacji pomiędzy własnymi magazynami, procesach kompletacji oraz sposobie wykorzystywania infrastruktury technicznej. Spółka nie ma prawa dostępu do magazynów C., nie posiada w nich wydzielonej przestrzeni, a organizacja procesów logistycznych pozostaje całkowicie pod kontrolą platformy. Podobnie jak w przypadku Kontrahenta, czynności logistyczne są wykonywane wyłącznie przez personel C. lub jego podwykonawców, Spółka nie sprawuje nad nimi żadnej kontroli. W świetle powyższego brak jest przesłanek do uznania, że Spółka posiada na terytorium Polski infrastrukturę umożliwiającą samodzielne i stałe prowadzenie działalności gospodarczej. Współpraca z niezależnymi podmiotami świadczącymi profesjonalne usługi logistyczne we własnym imieniu i przy użyciu własnych zasobów nie prowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej po stronie Spółki. W kontekście spełnienia przesłanki posiadania odpowiedniego zaplecza technicznego w ramach kreowania stałego prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, warto zwrócić uwagę na stanowiska zaprezentowane w poniższych wyrokach i interpretacjach: ‒     w interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2023 r. 0114-KDIP1-2.4012.184.2019.15.RST organ wskazał, że: (...) dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednak w analizowanej sprawie Usługodawcy są niezależni w organizacji prac magazynowych i dysponowaniu powierzchniami magazynowymi. (…) Również w stosunku do infrastruktury rzeczowej Usługodawców Spółka nie posiada nad nią żadnego nadzoru i infrastruktura ta może być wykorzystywana również do świadczenia analogicznych usług na rzecz innych podmiotów (...). Również dostępności zaplecza nie można wywodzić z faktu, że przedstawiciele Spółki mogą w godzinach pracy magazynu dokonać inspekcji towarów po uprzednim zawiadomieniu Usługodawcy. Należy odróżnić świadczenie usług magazynowania towarów i obsługi wysyłki towarów od udostępniania Spółce infrastruktury magazynowej, które w analizowanej sprawie nie ma miejsca (...). Ponadto, uwzględniając wskazane przesłanki ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony przez Spółkę stan faktyczny i zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, że Spółka jedynie nabywa w Polsce usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską”. ‒     w interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r. 0114-KDIP1-2.4012.496.2022.2.RST zostało pokreślone: „A. nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce jakiejkolwiek infrastruktury do prowadzenia niezależnej działalności. W szczególności A. nie jest (i nie planuje być) właścicielem, nie wynajmuje ani nie używa (i nie planuje w przyszłości) w ramach własnej działalności gospodarczej w Polsce: nieruchomości takich jak biuro lub punkt sprzedaży; jakichkolwiek maszyn, urządzeń lub narzędzi. Wnioskodawca nie posiada w Polsce infrastruktury, na swój własny, wyłączny użytek, koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Co prawda, towary Wnioskodawcy będą przemieszczane do magazynu w Polsce w celu świadczenia usług logistycznych oraz transportu - jednak ze względu na charakter prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, nie można uznać, że będzie on posiadał zaplecze techniczne wystarczające dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Fakt przechowywania towarów w magazynie na terytorium Polski pozostaje w ścisłym związku z przyjętym modelem dystrybucji towarów, zaś proces sprzedaży Wnioskodawcy jest w całości zarządzany w jego siedzibie w Niemczech (...). Nie sposób uznać, że sam fakt obsługi towarów w magazynie oraz ich transportu może być uznany za wystarczające zaplecze techniczne, zwłaszcza zważywszy na fakt, iż procesy te będą obsługiwane w całości przez podmiot, nad którego zasobami Spółka nie ma jakiejkolwiek kontroli”. ‒     w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 797/19 Sąd podkreślił, że „nabywane przez spółkę usługi od partnera będą opodatkowane w Niemczech, brak bowiem jest przesłanek uzasadniających odstąpienie od ogólnej zasady opodatkowania wg siedziby działalności nabywcy usługi. Spółka nie produkuje w Polsce obuwia, a jedynie sprowadza wyroby gotowe do dalszej odprzedaży bezpośrednio konsumentom lub dystrybutorom. Kupuje usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Nie jest to zatem działalność samodzielna i niezależna. Bez obuwia wyprodukowanego lub zakupionego w innym kraju niż Polska nie będzie potrzeby zakupu usług od partnera. Organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, że spółka posiadała wystarczające zaplecze o charakterze technicznym i personalnym w kraju aby uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności. Spółka nabywając opisane usługi magazynowania, pakowania i konfekcjonowania towaru nie stworzyła w Polsce miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Mając na uwadze całokształt okoliczności związanych z wykorzystywaniem infrastruktury na terytorium Polski, należy uznać, że Spółka nie spełnia przesłanek „odpowiedniej struktury technicznej” w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego. B.   Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego Drugim kryterium o zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski jest możliwość dysponowania zapleczem personalnym w stopniu umożliwiającym wykonywanie działalności gospodarczej na terytorium kraju. W odniesieniu do zasobów personalnych Spółka nie posiada w Polsce zaplecza, które pozwalałoby jej na samodzielne wykonywanie jakichkolwiek czynności składających się na prowadzoną działalność. Wszystkie operacje logistyczne realizowane są przez pracowników Kontrahenta, działających na podstawie jego wewnętrznych procedur oraz pod nadzorem jego własnej kadry kierowniczej. Spółka nie ma prawa wydawania poleceń pracownikom Kontrahenta, nie kontroluje ich czasu pracy, sposobu wykonywania obowiązków, miejsca ich wykonywania ani stosowanych metod działania. Spółka nie posiada również wpływu na dobór, liczbę czy kwalifikacje pracowników przydzielanych przez Kontrahenta do obsługi jej towarów. W konsekwencji zasoby personalne Kontrahenta nie mogą być uznane za pozostające do dyspozycji Spółki w sposób porównywalny do personelu własnego w rozumieniu przepisów dotyczących stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Analogiczne zasady obowiązują w relacjach Spółki z platformą internetową, w ramach której obsługiwany jest drugi strumień sprzedaży. Pracownicy platformy oraz jej podwykonawców działają wyłącznie w strukturach organizacyjnych tej platformy, zgodnie z jej polityką kadrową, procedurami i instrukcjami. Spółka nie sprawuje nad nimi żadnej kontroli prawnej ani faktycznej, nie może wydawać im instrukcji operacyjnych, określać sposobu wykonywania czynności ani wpływać na ich organizację pracy. Platforma wykonuje wszystkie czynności logistyczne całkowicie samodzielnie — we własnym imieniu, na własną odpowiedzialność, w oparciu o własne zasoby osobowe i w ramach własnych procesów operacyjnych. W świetle powyższego Spółka nie dysponuje w Polsce zasobami personalnymi, które mogłyby stanowić zaplecze wystarczające do uznania, że posiada na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Kwestia posiadania odpowiedniej struktury personalnej, mająca znaczenie dla analizy przedstawionego stanu faktycznego została poruszona w poniższych wyrokach i interpretacjach: ‒     w interpretacji indywidualnej z dnia 3 stycznia 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.569.2023.1.RM, gdzie organ interpretujący stwierdził, że „(...) Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nabywać będzie jedynie kompleksowe usługi logistyczne od jej lokalnego dostawcy - Kontrahenta. Żadne własne zasoby personalne Spółki nie będą obecne w Polsce (tymczasowo lub na stałe) w celu prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej z terytorium Polski, podczas gdy wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działań sprzedażowych prowadzonych przez Państwa będą podejmowane poza terytorium Polski (tj. z siedziby Spółki w Holandii). Jednocześnie nie można uznać, iż personel Kontrahenta świadczącego kompleksowe usługi logistyczne stanowi wystarczające zasoby ludzkie dla celów utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce. Należy bowiem wskazać, że nie będą Państwo korzystać z zasobów personalnych Kontrahenta w sposób, w jaki wykorzystywaliby Państwo własny personel. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, nie mają Państwo żadnego nadzoru nad pracownikami Kontrahenta, ani możliwości wydawania im jakichkolwiek poleceń służbowych - personel Kontrahenta jest odpowiedzialny wyłącznie przed swoim pracodawcą, a Państwo nie mają prawa bezpośrednio wpływać na obowiązki pracowników Kontrahenta”. ‒     w interpretacji indywidulanej z dnia 23 stycznia 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.496.2022.2.RST zostało wskazane: „Niezależnie od powyższego, należy również podkreślić, że zważywszy na fakt, iż przedmiotem działalności gospodarczej A. jest handel towarami (...) (globalne zaopatrzenie Grupy), to nie sposób byłoby przyjąć, że pracownicy C mogą stanowić zaplecze personalne dla potrzeb działalności wykonywanej przez Spółkę. W szczególności, w ramach usług logistycznych dokonywane będą czynności związane w przeważającej mierze z fizyczną obsługą towarów (ich przyjmowaniem do magazynu, przechowywaniem, przygotowaniem do transportu i transportem) co stanowi jedynie ułamek wykonywanej działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Globalne zaopatrzenie obejmuje bowiem, poza magazynowaniem i transportem, szereg czynności związanych m.in. z wyszukiwaniem dostawców, przyjmowaniem zamówień, strategią rynkową, które to działania wykonywane są poza granicami Polski”. Podsumowując, w ocenie Spółki nie spełnia ona przesłanek posiadania odpowiedniej struktury personalnej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego. C.   Stałość oraz niezależność prowadzonej działalności gospodarczej Trzecim kryterium koniecznym do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski jest możliwość wykonywania w tym miejscu czynności o charakterze trwałym, cechujących się samodzielnością w stopniu pozwalającym na niezależne podejmowanie decyzji dotyczących działalności gospodarczej oraz jej realizację w sposób porównywalny do działalności prowadzonej w państwie siedziby podatnika. Pojęcie stałości należy rozumieć jako zamiar permanentnego prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej odnosi się również do konieczności utworzenia określonego stopnia zaangażowania środków osobowych i technicznych, wystarczających dla prowadzenia działalności gospodarczej w sposób stały, a nie wyłącznie przemijający. Ponadto, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi przejawiać się w posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych - tj. niezależności decyzyjnej. Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT. W ocenie Wnioskodawcy, z uwagi na brak zarówno zaplecza technicznego, jak i jakichkolwiek zasobów personalnych pozostających pod jego kontrolą, nie sposób mówić o istnieniu na terytorium Polski struktury, która mogłaby działać w sposób samodzielny lub wykonywać czynności właściwe dla stałego miejsca prowadzenia działalności. Niemniej jednak, nawet gdyby Wnioskodawca dysponował takimi odpowiednimi zasobami, które mogłyby działać w granicach powyżej opisanej samodzielności decyzyjnej, w ocenie Wnioskodawcy brak jest argumentów świadczących o istnieniu odpowiedniego stopnia samodzielności działalności Spółki w Polsce. Jak zostało wskazane, Wnioskodawca nie prowadzi (i nie zamierza prowadzić) w Polsce żadnej działalności gospodarczej w formie oddziału, przedstawicielstwa, biura lub innej podobnej struktury, co mogłoby wskazywać na zamiar prowadzenia działalności w sposób nieprzemijający. Jeśli chodzi natomiast o potencjalną niezależność decyzyjną struktur w Polsce, Spółka nie ma możliwości podejmowania jakichkolwiek decyzji biznesowych dotyczących działalności Spółki na terytorium Polski. Za takie decyzje należy w szczególności uznać decyzje zarządcze, decyzje o składaniu zamówień, sprzedaży towarów, negocjowanie, podpisywanie umów i wszystkie powiązane czynności. Wszystkie te decyzje podejmowane są poza granicami Polski, w kraju siedziby Spółki, czyli w Danii. W konsekwencji Polska stanowi jedynie miejsce wykonywania czynności pomocniczych i technicznych (magazynowania oraz obsługi logistycznej towarów) w ramach łańcucha dostaw i dystrybucji, którego planowanie, organizacja, decyzje handlowe oraz odpowiedzialność zarządcza pozostają po stronie Spółki w Danii. Spółka nie tworzy w Polsce struktury pozwalającej na samodzielne i niezależne prowadzenie działalności gospodarczej. Kwestia niezależności i stałości działań podmiotów zagranicznych w kontekście posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski była również przedmiotem licznych wyroków oraz interpretacji: ‒     w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL) TSUE przypomniał: „Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”. ‒     w wyroku z 19 maja 2022 r. (sygn. akt I FSK 968/20), stwierdził, że „(...) do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony, i zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Jednak jeśli stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie”. ‒     w interpretacji indywidualnej z 24 sierpnia 2022 r. (nr 0114-KDIP1-2.4012.294.2022.2.RD), w której DKIS wskazał: „(...) podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby”. Podsumowując działalność Spółki na terytorium Polski, w ocenie Wnioskodawcy nie powinna ona prowadzić do spełnienia warunku stałości oraz niezależności działań prowadzonych w Polsce w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego. Stanowisko Wnioskodawcy w przedmiocie braku wystąpienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku korzystania przez zagraniczne podmioty na terenie kraju z kompleksowych usług o charakterze logistycznym i magazynowym znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych w analogicznych oraz podobnych stanach faktycznych, jak te zaprezentowane w niniejszym wniosku, w tym m.in.: ‒     Interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2025 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.536.2024.2.JO, ‒     Interpretacji indywidualnej z dnia 6 sierpnia 2025 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.472.2025.1.ABA, ‒     Interpretacji indywidualnej z dnia 26 kwietnia 2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.76.2024.2.SST, ‒     Interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r. o sygn. 0114-KDIP1- 2.4012.496.2022.2.RST, ‒     Interpretacji indywidualnej z dnia 18 października 2022 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.431.2022.1.JS, ‒     Interpretacji indywidualnej z dnia 6 września 2022 r. o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.285.2022.1.MR. Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w świetle przedstawionych powyżej okoliczności i regulacji prawnych nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na następujące okoliczności: ‒     Nie zostało spełnione kryterium dotyczące posiadania odpowiedniej infrastruktury technicznej, gdyż: Spółka nie posiada i nie planuje posiadać na terytorium Polski: oddziału, biura, magazynu, nieruchomości, maszyn lub urządzeń, a także nie dysponuje zasobami technicznymi innych podmiotów w sposób porównywalny do dysponowania infrastrukturą własną (na podstawie umowy najmu lub innego typu umowy).Spółka nie ma prawa do kontrolowania procesów magazynowo-logistycznych, ani decydowania o sposobie wykorzystania powierzchni magazynowej, w odniesieniu do magazynu należącego do Kontrahenta jak i platformy.Decyzje dotyczące miejsca składowania Towarów w magazynach podejmowane są odpowiednio przez Kontrahenta bądź przez platformę – Spółka nie ma możliwości decydowania o miejscu składowania własnych Towarów.Spółka nie ma możliwości do swobodnego dostępu do powierzchni magazynowej, każdą wizytację zobowiązana jest odpowiednio zgłosić z wyprzedzeniem, a wejście na teren magazynu jest możliwe tylko w asyście pracowników Kontrahenta bądź platformy.Kontrahent oraz platforma świadczą tożsame usługi magazynowo-logistyczne również na rzecz klientów innych niż Spółka. ‒     Nie zostało spełnione kryterium dotyczące posiadania odpowiedniego zaplecza personalnego, gdyż: Spółka nie zatrudnia i nie planuje zatrudniać na terytorium Polski pracowników lub innego personelu na podstawie umowy o pracę lub innych umów.Spółka nie sprawuje kontroli nad personelem Kontrahenta ani platformy w zakresie porównywalnym do kontroli nad personelem własnym (Spółka nie wydaje poleceń, nie ustala harmonogramu ani sposobu wykonywania czynności, nie ma wpływu na skład ani liczebność personelu). ‒     Nie zostało spełnione kryterium dotyczące stałości i samodzielności, gdyż: Czynności wykonywane na terytorium Polski mają charakter operacyjno-logistyczny i są realizowane przez niezależne podmioty trzecie (Kontrahenta oraz platformę) w ramach typowej relacji usługodawca–usługobiorca, co oznacza, że po stronie Spółki nie powstaje w Polsce rozpoznawalna struktura w postaci zaplecza personalnego i technicznego umożliwiającego prowadzenie działalności w sposób stały; tym samym brak jest przesłanki „stałości” rozumianej jako trwałe zaangażowanie środków osobowych i technicznych.Działalność Spółki na terytorium Polski nie jest prowadzona w sposób niezależny od działalności głównej prowadzonej w państwie siedziby Spółki, tj. w Danii. Kluczowe procesy zarządcze i decyzyjne, w tym w szczególności zatwierdzanie transakcji, negocjowanie i zawieranie umów oraz podpisywanie dokumentów w imieniu Spółki, są i będą realizowane z terytorium Danii. Spółka nie upoważnia żadnych osób przebywających na terytorium Polski (w tym pracowników Kontrahenta ani platformy) do działania w jej imieniu, w szczególności do zawierania lub aktywnego negocjowania umów, zaciągania zobowiązań ani reprezentowania Spółki w Polsce. W konsekwencji czynności realizowane w Polsce nie spełniają przesłanki „samodzielności”, gdyż wszelkie czynności zarządzane są z siedziby Spółki. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów VAT oraz Rozporządzenia 282/2011. 3.    Obowiązek wystawiania faktur w Krajowym Systemie e-Faktur Jeżeli organ podatkowy potwierdzi stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu do pytania pierwszego i tym samym stwierdzi, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, konieczne staje się ustalenie czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie nowelizacji ustawy o VAT - art. 106ga ust. 1, który wszedł w życie 1 lutego 2026 roku. Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który wszedł w życie 1 lutego 2026 r., podatnicy co do zasady zobowiązani są do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur KSeF. Jednocześnie art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT przewiduje katalog sytuacji, w których obowiązek ten nie znajduje zastosowania. W szczególności obowiązek ten nie dotyczy wystawiania faktur: przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1. Kluczowe znaczenie ma zatem ustalenie czy Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Wnioskodawcy, z przyczyn szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu do pytania pierwszego Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W konsekwencji, spełnione zostają przesłanki zastosowania art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, a zatem Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Podsumowanie Jak wskazano w pkt I niniejszego uzasadnienia, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów o VAT oraz Rozporządzenia 282/2011. Działalność Spółki realizowana na terytorium Polski nie spełnia kryteriów przesądzających o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności, w szczególności działalność ta nie charakteryzuje się wystarczającą stałością, samodzielnością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. W konsekwencji, w świetle art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowisk zaprezentowanych w niniejszym wniosku.Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”. Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że: Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011: Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą  w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011: Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą  w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje: a)    art. 45 dyrektywy 2006/112/WE; b)    począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE; c)    do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE; d)    art. 192a dyrektywy 2006/112/WE. Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011: Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011: Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy. Z treści wniosku wynika, że A. A/S jest spółką prawa duńskiego z siedzibą działalności gospodarczej w (…), w Danii należącą do grupy (…), której głównym przedmiotem działalności jest sprzedaż odzieży damskiej i męskiej w wielu krajach na świecie. Spółka prowadzi w Polsce działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży odzieży (Towary) z magazynu centralnego zlokalizowanego na terytorium Polski (Magazyn) na rzecz osób fizycznych oraz podmiotów gospodarczych (Odbiorcy) zlokalizowanych w Polsce, w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, a także poza Unią Europejską. Działalność Spółki w Polsce prowadzona jest w dwóch strumieniach – jeden za pośrednictwem zewnętrznego operatora magazynowo‑logistycznego, a drugi za pośrednictwem platformy internetowej. W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka w związku z prowadzoną działalnością posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT. Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23. Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i nieprzemijający (stały). Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby. Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego. W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”. TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń. Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”. Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”. Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że w ramach działalności prowadzonej na terytorium Polski Spółka przemieszcza własne towary do Magazynu w Polsce oraz nabywa towary od innych dostawców na terytorium Polski, innych państw UE oraz państw trzecich, które są składowe w Magazynach w Polsce aż do momentu złożenia zamówienia przez klienta. Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak wynika z okoliczności wniosku Spółka nie posiada żadnych środków trwałych, maszyn, sprzętów czy produktów (poza własnymi Towarami przeznaczonymi do sprzedaży) w Magazynie Kontrahenta ani nie planuje nabywać żadnych środków trwałych na terytorium Polski w przyszłości. Spółka również nie posiada na terytorium Polski oddziału, biura, budynku, magazynu ani innych struktur organizacyjnych. Jednocześnie, Spółka nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników ani nie planuje ich zatrudniania w przyszłości, jak również nie oddelegowuje oraz nigdy nie oddelegowywała pracowników na terytorium Polski. Ponadto Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli handlowych (osób pozyskujących nowych klientów) ani innych osób działających na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa do zawierania umów. Wszelkie procesy decyzyjne oraz sprzedażowe realizowane są w Danii, gdzie Spółka posiada swoją siedzibę oraz pracowników odpowiedzialnych za zarządzanie działalnością Spółki. W związku z tym zatwierdzanie transakcji, negocjowanie umów, zawieranie transakcji z podmiotami trzecimi oraz podpisywanie związanych z tym dokumentów w imieniu Spółki odbywa się z terytorium Danii. Przy czym to Spółka jest podmiotem odpowiedzialnym za sprzedaż towarów z Polski, która jest realizowane za pośrednictwem własnych kanałów sprzedaży, jak i przy współpracy z platformami internetowymi, gdzie partner platformowy pełni funkcję podmiotu umożliwiającego techniczną realizację sprzedaży, Spółka zaś pozostaje sprzedawcą towarów. Natomiast Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych zasobów osobowych ani rzeczowych zaangażowanych w proces sprzedaży towarów. Proces administrowania oraz zarządzania zwrotami i reklamacjami towarów realizowany jest przy współudziale podmiotów świadczących na jej rzecz usługi magazynowo-logistyczne oraz platformowe. W przypadku magazynu obsługującego sprzedaż realizowaną za pośrednictwem własnych stron internetowych Spółki, zgodnie z przyjętą przez zarząd Spółki w Danii polityką, wszystkie zwroty i reklamacje są akceptowane, natomiast personel magazynu dokonuje oceny stanu towarów, w szczególności w zakresie ich uszkodzenia oraz możliwości ponownej sprzedaży. W przypadku sprzedaży realizowanej za pośrednictwem platformy internetowej, obsługa zwrotów i reklamacji dokonywana jest przez operatora platformy w zakresie usług logistycznych i platformowych świadczonych na rzecz sprzedawców korzystających z platformy, w tym Spółki. Działania te nie są realizowane na podstawie szczegółowych wytycznych Spółki, lecz na podstawie polityki platformowej C. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego. Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże w odniesieniu do usługodawców (Kontrahenta oraz platformy internetowej), Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad ich zasobami technicznymi ani rzeczowymi. Relacja ze wskazanymi podmiotami opiera się wyłącznie na nabywaniu usług magazynowo-logistycznych oraz usług platformowych, bez ingerencji w sposób zarządzania ich infrastrukturą, zasobami technicznymi czy personelem. Spółka nie może wydawać poleceń pracownikom Kontrahenta czy platformy ani też nie ma wpływu na ich politykę zatrudnienia. Ponadto, wskazali Państwo, że Towary będące własnością Spółki przechowywane są w Polsce w Magazynach należących do Kontrahenta oraz platformy, natomiast Spółka nie ma wpływu na wykorzystanie powierzchni magazynowej na swoją rzecz lub inne kwestie dotyczące bieżącego funkcjonowania Magazynów. Spółka nie dysponuje wyznaczonym na stałe miejscem w Magazynach i nie posiada prawa do decydowania o miejscu składowania jej Towarów w Magazynach. Kontrahent oraz platforma zapewniają Spółce jedynie prawo do przechowywania Towarów w Magazynach i to one decydują o miejscu ich składowania/lokalizacji. W konsekwencji należy uznać, że Spółka również nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych (z wyjątkiem Towarów przechowywanych w Magazynach) oraz personalnych, a także nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych. W konsekwencji oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe. Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie. Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy: 1.    Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. 2.    Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur: 1)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju; 2)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę; 3)    przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach; 4)    na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej; 5)    w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s; 6)    przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1. 3.    W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej. 4.    W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane. Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy: 1.    Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 2.    Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu  e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, skoro Spółka A. z siedzibą w Danii nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, to nie ma/nie będzie mieć obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy. W konsekwencji Państwa stanowisko nr 2 uznaję za prawidłowe. Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: ‒     zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz ‒     zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz.143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.