0114-KDIP1-3.4012.193.2026.2.JG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 12 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych związanych z organizacją obozów tanecznych. Uzupełnili go Państwo pismem z 16 czerwca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawczyni jest osobą prawną - spółką z ograniczoną odpowiedzialnością - posiadającą siedzibę na terytorium Polski oraz status czynnego podatnika VAT. Spółka prowadzi szkołę tańca i centrum zajęć tanecznych, w ramach których prowadzone są zajęcia regularne, grupy treningowe, specjalne warsztaty oraz wydarzenia taneczne dla osób w różnym wieku i na różnych poziomach zaawansowania. Wnioskodawczyni planuje organizację obozów tanecznych dla dzieci i młodzieży w wieku szkolnym oraz osób pełnoletnich. Spółka będzie wpisana do rejestru organizatorów wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej prowadzonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Organizacja obozów będzie zgłaszana do bazy wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Zgłoszenie wypoczynku do ww. bazy dokonywane będzie najpóźniej na 21 dni przed terminem rozpoczęcia obozu. Spółka nie jest niepubliczną placówką oświatowo-wychowawczą w systemie oświaty wpisanym do rejestru szkół i placówek oświatowych, jak również nie będzie działać jako podmiot sprawujący opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat. Organizowane przez Wnioskodawczynię obozy taneczne odbywać będą się w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Obozy taneczne organizowane będą na terytorium Polski. W ramach obozu uczestnicy otrzymują : 1)    w ramach pakietu „A”: zakwaterowanie w hotelu, pełne wyżywienie, codzienne zajęcia ruchowe oraz dydaktyczne, możliwość udziału w różnych atrakcjach (np. noc gier, noc filmowa, sesja zdjęciowa), a także opiekę wychowawców i ubezpieczenie NNW ; 2)    w ramach pakietu „B”: wyżywienie, codzienne zajęcia ruchowe i dydaktyczne, możliwość udziału w ww. atrakcjach, opiekę wychowawców oraz ubezpieczenie NNW; 3)    w ramach pakietu „C”: możliwość udziału we wszystkich zajęciach ruchowych i dydaktycznych oraz atrakcjach, a także opiekę wychowawców. Wnioskodawczyni we własnym zakresie zapewnia pełną opiekę wychowawców, organizację zajęć ruchowych, tanecznych, wokalnych, dydaktycznych (np. językowych, fotograficznych, pisania tekstów), zajęć rozwojowych (np. budowanie poczucia własnej wartości) oraz organizację różnych atrakcji. Część wychowawców zatrudnianych przez Spółkę pełni również funkcję instruktorów podczas wskazanych wyżej zajęć. Spółka zatrudnia także osoby, które pełnią wyłącznie funkcję wychowawców lub instruktorów. Dodatkowo Spółka częściowo nabywa usługi prowadzenia zajęć tanecznych od innych przedsiębiorców (w tym od podmiotów zagranicznych np. z (…)). W celu organizacji obozu Wnioskodawczyni nabywa od innych podatników usługi transportu, zakwaterowania, wyżywienia, ubezpieczenia uczestników, wynajmu sal szkoleniowych i konferencyjnych oraz wynajmu sal widowiskowych (np. scena w kinie lub teatrze na pokazy zakończenia obozu). Płatność za uczestnictwo w obozie tanecznym przyjmowana jest przed terminem rozpoczęcia obozu. Istnieje możliwość płatności w formie ratalnej - płatność jest w takim przypadku dzielona na zadatek wnoszony przy zapisie oraz dwie raty płatne przed terminem rozpoczęcia obozu. Świadczone w ramach obozu usługi własne Wnioskodawczyni, w tym organizacja zajęć ruchowych i dydaktycznych są w sposób oczywisty związane z organizacją obozu, a ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Spółkę, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do innych podatników prowadzących podobne obozy. Obozy taneczne będą organizowane w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej. Czas nieprzerwanego trwania obozu będzie przekraczał 2 dni. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego Będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej obozy taneczne są prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t .j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.; dalej: u.s.o.) oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (Dz. U. z 2016 r., poz. 452 ze zm.; dalej: rozporządzenie). Zasady organizacji obozów zostały uregulowane w szczególności w art. 92a, art. 92c, art. 92d, art. 92f, art. 92h ust. 4 oraz art. 92i – art. 92t u.s.o. w zw. z § 2 - § 10 rozporządzenia. Obozy taneczne organizowane w pakietach: „B” i „C” będą realizowane w ten sposób, że uczestnicy obozów będą codziennie na czas trwania obozu przybywać na miejsce, gdzie obóz jest organizowany a następnie wracać do miejsca zamieszkania lub zorganizowanego i opłaconego we własnym zakresie miejsca zakwaterowania. Obozy i prowadzone w ich ramach zajęcia będą odbywać się poza miejscem zamieszkania uczestników. Spółka zapewnia transport uczestników wyłącznie w ramach pakietu „A”. Opieka nad uczestnikami przedmiotowych obozów będzie organizowana w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Towary i usługi zakupione od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestnika obozów Spółka nabywa we własnym imieniu i na własny rachunek. Wnioskodawczyni, w ramach wszystkich oferowanych pakietów („A”, „B” oraz „C”) wykonuje następujące usługi własne na rzecz uczestników obozu: opieka wychowawców, organizacja zajęć ruchowych, tanecznych, wokalnych, dydaktycznych (np. językowych, fotograficznych, pisania tekstów), zajęć rozwojowych (np. budowanie poczucia własnej wartości) oraz organizacja atrakcji (np. noc gier, noc filmowa, sesja zdjęciowa). Wnioskodawczyni w ramach organizacji obozów nabywa od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników następujące usługi: a)    w ramach pakietu „A”: transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie uczestnika, najem sal szkoleniowych, konferencyjnych i widowiskowych; b)    w ramach pakietu „B”: wyżywienie, ubezpieczenie uczestnika, najem sal szkoleniowych, konferencyjnych i widowiskowych; c)    w ramach pakietu „C”: najem sal szkoleniowych, konferencyjnych i widowiskowych. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Spółka prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników obozów oraz będzie posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty. Ewidencja będzie prowadzona od daty rejestracji Spółka jako podatnika VAT czynnego. Pytania1.   Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym organizacja obozów tanecznych przez Wnioskodawczynię będzie świadczeniem złożonym stanowiącym usługi turystyki opodatkowane według procedury określonej w art. 119 ustawy, tj. na zasadzie opodatkowania marży? 2.   Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym usługi własne Wnioskodawczyni świadczone w ramach obozów tanecznych, w tym organizacja zajęć tanecznych, ruchowych, wokalnych, dydaktycznych oraz organizacja atrakcji dla uczestników obozu, będą mogły korzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a w zw. z ust. 17 ustawy? 3.   Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w przypadku przyjmowania płatności w formie ratalnej, Wnioskodawczyni powinna naliczyć VAT od marży określanej jako różnica między sumą otrzymanej zaliczki, a proporcjonalną częścią przewidywanych kosztów organizacji obozu tanecznego?Państwa stanowisko w sprawie Ad 1 Zdaniem Wnioskodawczyni organizacja opisanych obozów tanecznych, w ramach których uczestnikom zostaną zapewnione m.in. transport, nocleg, wyżywienie oraz ubezpieczenie (pakiety „A” i „B”) jest świadczeniem złożonym, składającym się w istotnej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy, tj. na zasadzie marży. Zgodnie z art. 119 ust. 1 i 2 ustawy podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Zaś przez marżę, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. W piśmie z dnia 4 września 2025 r., nr DOP7.8101.84.2025.APMU Szef Krajowej Administracji Skarbowej wyjaśniając zakres znaczeniowy pojęcia normatywnego „usługa turystyki” wskazał: „(...) usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług (obcych i własnych) takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty. A contrario, w sytuacji gdy świadczący usługę nie działa we własnym imieniu i na własny rachunek, nie nabywa usług dla bezpośredniej korzyści turysty od innych podmiotów, a także usługa ta jest usługą pojedynczą (nie jest złożona z co najmniej dwóch świadczeń), usługa taka nie może być uznana za usługę turystyki, o której mowa w cytowanym wcześniej art. 119 ust. 1 ustawy o VAT.” Pogląd powyższy uznać należy za słuszny i znajdujący zastosowanie do opisanego wyżej zdarzenia przyszłego. Dodatkowo, mając na uwadze powyższe stanowisko Szefa KAS, wskazać należy, że w ocenie Wnioskodawczyni, obozy taneczne odbywane w ramach pakietu "C" (obejmującego wyłącznie możliwość uczestnictwa we wszystkich zajęciach ruchowych i dydaktycznych oraz opiekę wychowawców) nie stanowią usług turystyki w rozumieniu art. 119 ust. 1 ustawy. Do wskazanego pakietu „C” odnieść można uwagi cytowanego wyżej pisma Szefa KAS nr DOP7.8101.84. 2025.APMU dotyczące sposobu opodatkowania półkolonii. W związku z tym w ocenie Wnioskodawczyni obozy w pakiecie „C” powinny być opodatkowane na zasadach ogólnych podatku od towarów i usług, a w konsekwencji podlegać zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a w zw. z ust. 17 ustawy. Ad 2 Zdaniem Wnioskodawczyni w opisanym zdarzeniu przyszłym świadczenie przez nią usług własnych w ramach obozów tanecznych, w tym organizacja zajęć tanecznych, ruchowych, wokalnych, dydaktycznych oraz organizacja atrakcji dla uczestników obozu, będą mogły korzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 43 ust.1 pkt 24 lit. a w zw. z ust. 17 ustawy. Zgodnie ze wskazanym przepisem zwolnieniu podlegają usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 737, ze. zm.). Zwolnienie nie ma jednak zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: 1)    nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej lub 2)    ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.; dalej: u.s.o.): Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku. Według art. 92c ust. 1 pkt 2 u.s.o. organizatorami wypoczynku mogą być przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211). Co istotne, zgodnie z art. 92c ust. 2 obowiązkiem organizatora wypoczynku jest zapewnienie jego uczestnikom m.in.: bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku,kadry wypoczynku (kierownik wypoczynku, wychowawcy oraz w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno- oświatowej, lektorzy języka i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku),dostępu do opieki medycznej,programu wypoczynku i zajęć dostosowanych do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności,żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że z uwagi na fakt, że świadczone przez Wnioskodawczynię usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą są wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty, podlegają pod zwolnienie z podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Ponadto, zgodnie z przywołanymi przepisami u.s.o. obowiązkiem organizatora wypoczynku jest zapewnienie programu wypoczynku, zajęć związanych z rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży oraz zapewnienie kadry wypoczynku do której zaliczani są, oprócz kierownika wypoczynku i wychowawców, również trenerzy i instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku. W świetle powyższego stwierdzić należy zatem, że usługi własne Wnioskodawczyni, świadczone w ramach obozów tanecznych będę podlegać ww. zwolnieniu podatkowemu, jako usługi ściśle związane z usługami w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą. Wynika to z faktu, że bez zapewnienia tego rodzaju usług nie byłaby możliwa organizacja obozu zgodnego z wymogami ustawy o systemie oświaty. Podkreślić należy, że usługi te są niezbędne dla wykonania usługi podstawowej oraz to, że ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Podatniczkę, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Przedmiotowe usługi stanowić będą jednocześnie „usługi własne”, o których mowa w art. 119 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym: W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a. Zgodnie z art. 119 ust. 6 ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne. Jak wskazano w cytowanym już piśmie Szefa KAS z 4 września 2025 r.: „Zatem dla usług polegających na organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży w formie kolonii, zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT nie będzie miało zastosowania w odniesieniu do całej usługi, a jedynie do - świadczonej w jej ramach - usługi własnej w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywanej w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty”. Z powyższego wynika, że usługa organizacji obozu tanecznego przez Wnioskodawczynię jako całość będzie podlegać opodatkowaniu w procedurze VAT-marża, wg art. 119 ust. 1 ustawy. Jednak świadczone w ramach usługi turystycznej własne usługi Wnioskodawczyni w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty będą korzystać ze zwolnienia z podatku od towarowi usług. W prowadzonej ewidencji Wnioskodawczyni będzie obowiązana wykazać jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne. Ad 3 Zdaniem Wnioskodawczyni w opisanym zdarzeniu przyszłym, w przypadku przyjmowania płatności w formie ratalnej, Spółka powinna naliczyć VAT od marży określanej jako różnica między sumą otrzymanej zaliczki, a proporcjonalną częścią przewidywanych kosztów organizacji obozu tanecznego. Zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty. Kwestia prawidłowego sposobu rozliczania zaliczek przy stosowaniu procedury VAT-marża, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy została rozstrzygnięta w wyroku TSUE z 19 grudnia 2018 r., sygn. C- 422/17, Szef Krajowej Administracji Skarbowej v. Skarpa Travel sp. z o.o. (ZOTSiS 2018, nr 12, poz. 1-1029). W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził: 1)    Przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że obowiązek podatkowy z tytułu zaliczek otrzymanych przez podatnika świadczącego usługi turystyki, opodatkowane w procedurze szczególnej przewidzianej dla biur podróży w art. 306-310 dyrektywy 2006/112, powstaje w momencie określonym w art. 65 tej dyrektywy, tzn. w chwili otrzymania odnośnej zaliczki. 2)    W tym momencie VAT należy naliczyć od marży określonej jako różnica między sumą otrzymanej zaliczki a odnośnym odsetkiem całkowitych przewidywanych kosztów dla danej transakcji. Według TSUE artykuły 65 i 306-310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy biuro podróży, podlegające procedurze szczególnej przewidzianej w tych art. 306-310, pobiera zaliczkę na poczet zapłaty za usługi turystyczne, które będzie świadczyć turyście, podatek od wartości dodanej (VAT) jest wymagalny, zgodnie z owym art. 65, w chwili otrzymania wspomnianej zaliczki, pod warunkiem że w chwili tej świadczone usługi turystyczne są precyzyjnie określone. Ponadto w świetle ww. orzeczenia TSUE artykuł 308 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, należy interpretować w ten sposób, że marża biura podróży, a w konsekwencji podstawa opodatkowania, stanowi różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej (VAT), do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży na poprzednim etapie obrotu z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty. Jeżeli kwota zaliczki jest równa całkowitej cenie usługi turystycznej lub istotnej części tej ceny, a biuro podróży nie poniosło jeszcze żadnych faktycznych kosztów lub tylko ograniczoną część całkowitych kosztów tej konkretnej usługi, lub jeżeli faktyczne koszty konkretnej podróży poniesione przez biuro podróży nie mogą być ustalone w chwili wpłaty zaliczki, marża zysku może być ustalona na podstawie oszacowania faktycznych kosztów całkowitych, jakie biuro to ostatecznie poniesie. W celu dokonania takiego oszacowania biuro podróży powinno uwzględnić, w stosownych przypadkach, koszty dotychczas faktycznie poniesione w momencie wpłaty zaliczki. Dla celów obliczenia marży od całkowitej ceny podróży należy odjąć szacowane faktyczne koszty całkowite, a podstawa opodatkowania VAT podlegającego zapłacie w związku z wpłatą zaliczki jest obliczana poprzez pomnożenie kwoty tej zaliczki przez procent, jaki stanowi określona w ten sposób przewidywalna marża zysku w całkowitej cenie podróży. TSUE zaznaczył dodatkowo, że rozwiązanie to pozostaje bez uszczerbku dla faktu, że z chwilą, w której biuro podróży będzie znało ostateczne koszty faktyczne konkretnej podróży, powinny one zostać uwzględnione dla celów określenia VAT zgodnie z art. 308 dyrektywy VAT, w razie potrzeby poprzez korektę deklaracji VAT złożonej w chwili otrzymania zaliczki. Wykładnię przedstawioną przez TSUE uznać należy za zasadną i znajdującą zastosowanie w niniejszej sprawie. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia. Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy: Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane: a)  w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 737, z późn. zm.), b)  przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat. Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy: Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: 1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub 2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT. Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881): Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku. Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty: Organizatorami wypoczynku mogą być: 1)  szkoły i placówki; 2)  przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2211); 3)  osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu: a)  niezarobkowym albo b)  zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty: Organizator wypoczynku zapewnia: 1)    bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne, określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników wypoczynku; 2)  kadrę wypoczynku, którą stanowią: a)  kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do liczby uczestników wypoczynku, b)  w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki: mają ukończone 18 lat,posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć; 3)  dostęp do opieki medycznej: a)  w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146, z późn. zm.) lub b)  na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym; 4)  program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności; 5)  żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448); 6)  bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 714); 7)  bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154). Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej. W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty: Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1. W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty: Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia termin złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1, jego formę, dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia, mając na uwadze potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków związanych z umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.): Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku: 1)    w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku; 2)  w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej przerwy świątecznej - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku. Dodatkowo w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży: W przypadkach uzasadnionych względami społecznymi organizator wypoczynku może zgłosić kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, nie później jednak niż na 7 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy: Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5. W świetle art. 119 ust. 2 ustawy: Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży. W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy: Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek, przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki. Według art. 119 ust. 3a ustawy: Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty. Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji. Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usługi turystyki, opodatkowanej wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy. Art. 119 ust. 5 ustawy stanowi, że: W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a. Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy: W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne. Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które podatnik nabywa od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej podatnika, która następnie staje się elementem usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez podatnika dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych. Należy wskazać, że pomimo użycia w przepisie słowa „turysta” obowiązku stosowania zasady VAT marża nie można ograniczać wyłącznie do typowego turysty. Jak bowiem wskazano w wyroku NSA z 7 grudnia 2022 r. o sygn. akt I FSK 1933/19 TSUE, pojęcie „podróżny”, jakim posłużył się prawodawca unijny w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej: „Dyrektywą” regulujących procedurę szczególną dla biur podróży (art. 306-310) należy rozmieć szeroko („podejście oparte na kliencie”), a zatem procedura VAT marża ma zastosowanie, gdy bezpośrednim odbiorcą jest każdy klient (instytucja, przedsiębiorca, biuro podróży). Ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA). Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji legalnej pojęcia „usługi turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 306 i 307 Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 ust. 1 Dyrektywy: Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, zgodnie z niniejszym rozdziałem, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników. Niniejsza procedura szczególna nie ma zastosowania do biur podróży, które działają wyłącznie w charakterze pośredników i do których w celu obliczenia podstawy opodatkowania stosuje się art. 79 akapit pierwszy lit. c). Z kolei art. 306 ust. 2 Dyrektywy stanowi, że: Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani jak biura podróży. Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników. W myśl art. 307 Dyrektywy: Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (…). Ww. przepisy Dyrektywy nie przesądzają, że tylko usługa kompleksowa, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, np.: transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie, zwiedzanie itp. może być objęta szczególną procedurę VAT marża. Na mocy art. 308 Dyrektywy: W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty. W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że: Głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14). W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47). W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży. Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że: Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112/WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College” polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza świadczenie usług innym podatnikom. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14: Jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd, nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa, żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u. Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej. A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie, na które może się składać szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Aby daną usługę uznać za usługę turystyki, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty. W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel TSUE uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10). Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej. Z wniosku wynika, że Spółka prowadzi szkołę tańca i centrum zajęć tanecznych, w ramach których prowadzone są zajęcia regularne, grupy treningowe, specjalne warsztaty oraz wydarzenia taneczne. Spółka planuje organizację obozów tanecznych dla dzieci i młodzieży w wieku szkolnym oraz osób pełnoletnich. Spółka będzie wpisana do rejestru organizatorów wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej prowadzonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Organizacja obozów będzie zgłaszana do bazy wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Organizowane przez Spółkę obozy taneczne odbywać będą się w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Obozy taneczne organizowane będą na terytorium Polski. W ramach obozu uczestnicy otrzymują : 1)    w ramach pakietu „A”: transport, zakwaterowanie, wyżywienie, codzienne zajęcia ruchowe oraz dydaktyczne, możliwość udziału w różnych atrakcjach (np. noc gier, noc filmowa, sesja zdjęciowa), a także opiekę wychowawców i ubezpieczenie NNW; 2)  w ramach pakietu „B”: wyżywienie, codzienne zajęcia ruchowe i dydaktyczne, możliwość udziału w ww. atrakcjach, opiekę wychowawców oraz ubezpieczenie NNW; 3)  w ramach pakietu „C”: możliwość udziału we wszystkich zajęciach ruchowych i dydaktycznych oraz atrakcjach, a także opiekę wychowawców. Spółka we własnym zakresie zapewnia pełną opiekę wychowawców, organizację zajęć ruchowych, tanecznych, wokalnych, dydaktycznych (np. językowych, fotograficznych, pisania tekstów), zajęć rozwojowych (np. budowanie poczucia własnej wartości) oraz organizację różnych atrakcji. Część wychowawców zatrudnianych przez Spółkę pełni również funkcję instruktorów podczas wskazanych wyżej zajęć. Spółka zatrudnia także osoby, które pełnią wyłącznie funkcję wychowawców lub instruktorów. Dodatkowo Spółka częściowo nabywa usługi prowadzenia zajęć tanecznych od innych przedsiębiorców (w tym od podmiotów zagranicznych np. z (…)). W celu organizacji obozu Spółka nabywa od innych podatników usługi transportu, zakwaterowania, wyżywienia, ubezpieczenia uczestników, wynajmu sal szkoleniowych i konferencyjnych oraz wynajmu sal widowiskowych. Państwa wątpliwości dotyczą m.in. kwestii, czy organizacja obozów tanecznych będzie stanowiła usługi turystyki opodatkowane według procedury określonej w art. 119 ustawy, oraz czy usługi własne Spółki świadczone w ramach obozów tanecznych, w tym organizacja zajęć tanecznych, ruchowych, wokalnych, dydaktycznych oraz organizacja atrakcji dla uczestników obozu, będą mogły korzystać ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a w zw. z ust.17 ustawy. Jak już wcześniej wskazano, zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Użycie w ww. przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również objęte są tym przepisem. Odpowiadając na wątpliwości Spółki należy się odnieść do każdego pakietu odrębnie, gdyż każdy pakiet związany jest z innymi warunkami korzystania z obozu przez uczestników. Pakiet „A” Należy wskazać, że usługa turystyki to usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką. Usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej. W przedstawionych okolicznościach sprawy w ramach pakietu „A” obozy są realizowane poza miejscem zamieszkania, a Spółka w celu wyświadczenia usługi, nabywa od innym podatników usługi transportu, zakwaterowania, wyżywienia i ubezpieczenia. Nabywane usługi stanowią składniki świadczonej usługi turystyki, bowiem nabywają je Państwo we własnym imieniu i na własną rzecz od innych podmiotów, aby następnie odsprzedać je uczestnikom jako element usługi organizowania obozów tanecznych we wskazanym pakiecie. Świadczone przez Państwa usługi organizacji obozów tanecznych dla dzieci, młodzieży i dorosłych w ramach pakietu „A” składają się również z Państwa usług własnych (opieka wychowawców, organizacja zajęć ruchowych, tanecznych, wokalnych i dydaktycznych) oraz wskazanych powyżej usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników obozu. Nabywane przez Państwa towary i usługi od innych podmiotów stanowią element składowy usługi organizacji obozów w pakiecie „A”. Usługą podstawową jest usługa organizacji obozów (danego pakietu), natomiast wszystkie nabywane świadczenia są niezbędne i ściśle związane z usługą organizacji obozów tanecznych dla dzieci, młodzieży i dorosłych - bez zapewnienia uczestnikom obozu nabywanych od podmiotów zewnętrznych towarów i usług nie jest możliwe poprawne wykonanie usługi organizacji obozu. Tym samym, w zakresie organizacji obozów w pakiecie „A” Spółka działa na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników. Biorąc zatem pod uwagę charakter organizacji obozów w pakiecie „A” należy wskazać, że mamy do czynienia w tym przypadku z usługą turystyki, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy. Z opisu sprawy wynika bowiem, że świadczone przez Spółkę usługi organizowania wypoczynku w zakresie obozów tanecznych dla dzieci, młodzieży i dorosłych w ramach pakietu „A” składają się z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników obozu, m.in. usługi hotelowe wraz z wyżywieniem, transport, ubezpieczenie. Spółka w celu świadczenia obozów nabywa towary i usługi we własnym imieniu i na własny rachunek. Obozy są organizowane w celu wypoczynku. Zatem organizacja opisanych obozów tanecznych w ramach pakietu „A”, w których uczestnikom zostaną zapewnione usługi hotelowe wraz z wyżywieniem, transport, ubezpieczenie, a także zajęcia ruchowe, taneczne, wokalne i dydaktyczne oraz opieka - jest świadczeniem złożonym, składającym się w części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługę turystyki opodatkowaną według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT. W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy. Jeszcze raz należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywają Państwo od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników obozu i nie stanowią one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem usługi turystyki. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Państwa dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych. W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzystają usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. W opisie sprawy wskazali Państwo, że Spółka będzie wpisana do rejestru organizatorów wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej prowadzonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Organizacja obozów będzie zgłaszana do bazy wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Organizowane przez Spółkę obozy taneczne odbywać się będą w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Przenosząc powyższą analizę na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w odniesieniu do usług własnych ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy może korzystać jedynie świadczona przez Państwa w ramach ww. usługi organizacji obozów tanecznych w pakiecie „A” usługa w zakresie opieki nad dziećmi, wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty. Ze zwolnienia od podatku nie korzysta natomiast - jako całość – usługa organizacji wypoczynku, gdzie m.in. świadczenie opieki nad uczestnikami jest elementem opisanej usługi złożonej. Również pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji obozów tanecznych w pakiecie „A”, tj. zajęcia ruchowe, wokalne, dydaktyczne oraz inne atrakcje organizowane dla uczestników obozu, które nie stanowią usługi opieki i których zasadniczym celem jest wypoczynek, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Celem obozów tanecznych jest wypoczynek dla dzieci i młodzieży, a nie tylko zapewnienie im opieki w trakcie tego wypoczynku. Tym samym, świadczone przez Państwa usługi własne w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą w ramach obozów, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym zwolnienie to nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do całej usługi organizacji obozów tanecznych, a jedynie do świadczonej w ich ramach usługi opieki nad uczestnikami (dziećmi i młodzieżą). Zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit a nie znajdzie natomiast zastosowania w odniesieniu do świadczenia usług w nim wskazanych dla dorosłych uczestników obozów tanecznych, które powinny zostać opodatkowane na zasadach ogólnych, wskazanych w art. 29a ustawy. Pakiety „B” i „C” W odniesieniu do świadczenia usług organizacji obozów tanecznych w pakiecie „B” i „C” należy wskazać, że znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Powyższe wynika z faktu, że świadczone przez Spółkę usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Spółka wskazała, że będzie wpisana do rejestru organizatorów wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej prowadzonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Organizacja obozów będzie zgłaszana do bazy wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Organizowane przez Spółkę obozy taneczne odbywać się będą w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Będą organizowane w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwie świątecznej. Zatem, skoro: świadczone przez Spółkę usługi organizacji obozów tanecznych będą obejmować usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz wykonywane będą w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty;w czasie trwania obozów Spółka będzie zapewniała opiekę nad uczestnikami;usługa obozów będzie wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży;organizowane przez Spółkę obozy będą zgłaszane kuratorowi oświaty i ich realizacja będzie podlegała nadzorowi i kontroli przez kuratorium,  to organizowane przez Spółkę obozy taneczne w ramach pakietu „B” i „C” będą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Jednocześnie wskazać należy, że zakresem określonego w ww. przepisie zwolnienia jest objęta nie tylko opieka nad dziećmi i młodzieżą, ale również dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związana - pod warunkiem jednak, że są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej i ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Spółkę, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności, w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Z opisu niniejszej sprawy wynika, że w związku z usługą organizacji obozów tanecznych w pakiecie „B” i „C” Spółka będzie nabywała również towary i usługi od innych podmiotów, takich jak: wyżywienie (pakiet B”), najem sal szkoleniowych, konferencyjnych i widowiskowych i że są to usługi ściśle związane z usługą podstawową czyli organizacją obozów oraz będą one niezbędne do jej wykonania i stanowić będą element składowy obozu, bez zapewnienia których usługa organizacji obozu tanecznego nie będzie możliwa, zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Ponadto Spółka wskazała, że głównym celem organizacji obozów nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Spółkę, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do innych podatników prowadzących podobne obozy. Zatem organizowane przez Spółkę obozy taneczne w ramach pakietu „B” i „C” będą korzystać w całości ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Wskazuję przy tym, że ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy będą korzystać obozy taneczne w ramach pakietu „B” i „C”, których uczestnikami zgodnie z ustawą o systemie oświaty będą dzieci i młodzież, natomiast w odniesieniu do dorosłych uczestników obozu w ramach ww. pakietów, zastosowanie znajdzie opodatkowanie na zasadach ogólnych. Podsumowując: organizacja obozów tanecznych, w ramach których uczestnikom zostaną zapewnione transport, nocleg, wyżywienie oraz ubezpieczenie (pakiet „A”) jest świadczeniem złożonym, składającym się w istotnej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników (dzieci, młodzież, dorośli), co w konsekwencji stanowi usługę turystyki opodatkowaną według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy, usługi własne świadczone w ramach obozów tanecznych w pakiecie „A”, tj. zajęcia ruchowe, wokalne, dydaktyczne oraz organizacja atrakcji dla uczestników obozu, nie będą mogły korzystać ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a w zw. z ust. 17 ustawy. Ze zwolnienia z powyższego przepisu będą mogły korzystać jedynie świadczone przez Państwa usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty,usługi w zakresie opieki w pakiecie „A” świadczone na rzecz dorosłych nie będą mogły korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy,organizacja obozów tanecznych, w ramach których uczestnikom (dzieciom i młodzieży) zostaną zapewnione wyżywienie oraz codzienne zajęcia ruchowe i dydaktyczne, możliwość udziału w ww. atrakcjach, opiekę wychowawców (pakiet „B” i „C”) będzie korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy,organizacja obozów tanecznych, w ramach pakietu „B” i „C”, gdzie uczestnikami będą dorośli nie będzie korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Usługi dla tej grupy uczestników powinny zostać opodatkowane na zasadach ogólnych. Zatem oceniając całościowo Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i nr 2 uznaję za nieprawidłowe. Mają Państwo również wątpliwości, czy w przypadku przyjmowania płatności w formie ratalnej, Spółka powinna naliczyć VAT od marży określanej jako różnica między sumą otrzymanej zaliczki, a proporcjonalną częścią przewidywanych kosztów organizacji obozu tanecznego. Wskazali Państwo, że płatność za uczestnictwo w obozie tanecznym przyjmowana jest przed terminem rozpoczęcia obozu. Istnieje możliwość płatności w formie ratalnej - płatność jest w takim przypadku dzielona na zadatek wnoszony przy zapisie oraz dwie raty płatne przed terminem rozpoczęcia obozu. Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że co do zasady, na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy: Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f. Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy: Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:  1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b;  2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4. Należy wskazać, że ustawodawca nie zamieścił w treści ustawy o podatku od towarów i usług definicji zaliczki i zadatku. Zgodnie z definicją zawartą w „Słowniku języka polskiego PWN” www.sjp.pwn.pl) zaliczka to część należności wpłacana lub wypłacana z góry przed faktyczną dostawą lub faktycznym wykonaniem usługi, natomiast zadatek to część należności wpłacana z góry jako gwarancja dotrzymania umowy. Zgodnie z powyższym, aby zapłatę na poczet przyszłej należności uznać za zaliczkę, zadatek musi ona być powiązana z konkretną transakcją, co zostało potwierdzone także przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).  W wyroku z 21 lutego 2006 r. w sprawie C-419/02 BUPA Hospitals Ltd. Goldsborough development Ltd. przeciwko Commisioners Of Customs Excise, TSUE stwierdził, że w zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi VI Dyrektywy VAT, nie mieści się przedpłata dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie, który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumieniem nabywcy i sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na podstawie umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując w całości wykorzystaną przedpłatę. Należy wskazać, że art. 10 ust. 2 akapit drugi powyższej Dyrektywy stanowi, że w przypadku gdy zapłata następuje, przed wykonaniem dostawy towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny w momencie otrzymania płatności i od jej wysokości. W powyższym wyroku TSUE podkreślił, że: „(...) w przypadku dokonania płatności zaliczkowej obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje zanim dostawa towarów lub świadczenie usług zostaną wykonane. Aby obowiązek podatkowy powstał w takiej sytuacji, wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn. przyszła dostawa lub przyszłe świadczenie usług muszą już być znane, a zatem w szczególności, (...) w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być szczegółowo określone”. Powyższy wyrok TSUE zachowuje swoją aktualność na gruncie obecnie obowiązującej Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.). Zatem, aby zapłatę na poczet przyszłych należności uznać za zaliczkę i zadatek, muszą zostać spełnione następujące przesłanki: zapłata musi zostać dokonana na poczet konkretnej transakcji, tj. przyszłe świadczenie powinno być określone co do rodzaju w sposób jednoznaczny (określone powinny być cechy identyfikujące rodzaj towaru bądź usługi), konkretyzacja przyszłego świadczenia powinna być wystarczająco dokładna dla określenia zasad opodatkowania świadczenia, tj. w szczególności należy móc określić miejsce świadczenia i stawkę opodatkowania, w momencie dokonania zaliczki, czy zadatku strony nie mają intencji zmiany świadczenia w przyszłości. Jednocześnie należy wskazać, że zaliczka nie tworzy samodzielnego bytu podatkowego, lecz jest ściśle związana z konkretnym świadczeniem i nie można rozpatrywać jej jako czynności „oderwanej” od sprzedaży. Nie jest ona dodatkową czynnością, lecz jest integralnie związana z dostawą towarów lub świadczeniem usług, na poczet których została uiszczona. Ponadto, na temat opodatkowania podatkiem VAT zaliczki przy świadczeniu usług turystyki wypowiedział się TSUE w wyroku C-442/17. Trybunał stwierdził, że: art. 65 i 306–310 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy biuro podróży, podlegające procedurze szczególnej przewidzianej w tych art. 306–310, pobiera zaliczkę na poczet zapłaty za usługi turystyczne, które będzie świadczyć turyście, VAT jest wymagalny, zgodnie z owym art. 65, w chwili otrzymania wspomnianej zaliczki, pod warunkiem że w chwili tej świadczone usługi turystyczne są precyzyjnie określone.art. 308 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że marża biura podróży, a w konsekwencji podstawa opodatkowania, stanowi różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży na poprzednim etapie obrotu z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty. Jeżeli kwota zaliczki jest równa całkowitej cenie usługi turystycznej lub istotnej części tej ceny, a biuro podróży nie poniosło jeszcze żadnych faktycznych kosztów lub tylko ograniczoną część całkowitych kosztów tej konkretnej usługi, lub jeżeli faktyczne koszty konkretnej podróży poniesione przez biuro podróży nie mogą być ustalone w chwili wpłaty zaliczki, marża zysku może być ustalona na podstawie oszacowania faktycznych kosztów całkowitych, jakie biuro to ostatecznie poniesie. W celu dokonania takiego oszacowania biuro podróży powinno uwzględnić, w stosownych przypadkach, koszty dotychczas faktycznie poniesione w momencie wpłaty zaliczki. Dla celów obliczenia marży od całkowitej ceny podróży należy odjąć szacowane faktyczne koszty całkowite, a podstawa opodatkowania VAT podlegającego zapłacie w związku z wpłatą zaliczki jest obliczana poprzez pomnożenie kwoty tej zaliczki przez procent, jaki stanowi określona w ten sposób przewidywalna marża zysku w całkowitej cenie podróży. Jak wywiedziono wyżej w odniesieniu do organizowania obozów w pakiecie „A” Spółka jest uprawniona do opodatkowania wskazanych usług z zastosowaniem szczególnej procedury marży, na podstawie art. 119 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie wpłacane środki przed wykonywaniem usług należy uznać za zaliczkę, gdyż w momencie wpłaty można określić konkretną usługę. Zatem z tytułu otrzymywanych zaliczek na poczet usługi turystyki w celu ustalenia należnego podatku, Spółka zobowiązana jest do wstępnego ustalenia wysokości marży. Ostateczne rozliczenie nastąpi w momencie wykonania usługi z zastosowaniem faktycznie poniesionych kosztów przyjmowanych do wyliczenia marży. Ponadto, po wykonanej usłudze Spółka ma możliwość skorygowania podstawy opodatkowania i ewentualnie należnego podatku uwzględniając faktycznie poniesione wydatki. Wskazuję, że w przedmiotowej sprawie w przypadku przyjmowania płatności ratalnej Spółka naliczy VAT marżę tylko w odniesieniu do wpłat na poczet obozów tanecznych organizowanych w ramach pakietu „A”, gdyż jak wyżej wskazałem tylko świadczenia usług w pakiecie „A” zastosowanie znajdzie procedura szczególna określona w art. 119 ustawy. W odniesieniu do usług, do których nie znajdzie zastosowania VAT marża, zaliczki należy opodatkować na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem art. 19a ust. 8 ustawy. W efekcie odpowiadając na pytanie nr 3 wniosku stwierdzić należy, że w przypadku przyjmowania płatności w formie ratalnej, Spółka powinna naliczyć VAT od marży określanej jako różnica między sumą otrzymanej zaliczki, a proporcjonalną częścią przewidywanych kosztów organizacji obozu tanecznego tylko w odniesieniu do pakietu „A”. Zatem oceniając całościowo Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznaję za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.