0114-KDIP1-3.4012.300.2026.1.MPA.KAB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 17 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 17 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek niezabudowanych otrzymanych w darowiźnie. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Jest Pan polskim rezydentem podatkowym. Nie prowadził i obecnie nie prowadzi Pan działalności gospodarczej. Nie jest Pan zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie posiada Pan statusu rolnika ryczałtowego w rozumieniu ustawy VAT. 12 marca 2008 r. otrzymał Pan od rodziców w darowiźnie kilkanaście działek, w tym działki o nr: 1, 2 (obręb (...), gmina (...)). Grunt ten stanowi Pana majątek prywatny. Przed darowizną grunt był użytkowany rolniczo przez Pana rodziców. Po darowiźnie również Pana ojciec nieodpłatnie zajmował się tą ziemią, tak jak robił to wcześniej, póki siły mu na to pozwalały. Nieruchomości były jedynie nieodpłatnie użyczone członkowi rodziny tylko po to, żeby nie leżały odłogiem. Nie wykorzystywał Pan gruntu w działalności gospodarczej ani rolniczej. Pozostaje Pan w stosunku umowy o pracę, pracuje jako informatyk. Nabyte nieruchomości obecnie nie są wykorzystywane (użytkowane) w żaden sposób, poza zwykłą dbałością, aby nie zarosły wyższą roślinnością. Nie były i nie są przedmiotem umów najmu czy dzierżawy w formie odpłatnej. W 2009 r. podzielił Pan działkę nr 1 na dwie mniejsze działki o numerach 3 i 4. Następnie ½ udziału do działki 3 Pan odprzedał. Od sprzedaży zapłacił Pan podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości przed upływem 5 lat od jej nabycia. W 2011 r. znieśli Państwo współwłasność i tak z działki 3 powstały działki 8 oraz 9, z czego działka nr 8 przypadła Panu. W 2023 r. z działki nr 2 wydzielił Pan działkę nr 2/1 oraz działkę 2/2. Na działce nr 2/1 planował Pan wybudować dom na własne potrzeby mieszkaniowe. Z tego tytułu wystąpił Pan o warunki zabudowy na tę działkę oraz wykonał do niej przyłącze wodne. Przyłącze wodne wykonał Pan z własnych środków z myślą o przyszłej budowie domu, ponieważ pierwotnie tutaj planował Pan się pobudować. W 2024 r. zmienił Pan koncepcję o miejscu wybudowania domu, a tym samym postanowił podzielić działkę nr 2/2, z której powstały działki nr 2/3 i 2/4. Ostatecznie postanowił Pan pobudować się na działce 2/3. W tym samym roku wystąpił Pan o warunki zabudowy do tej działki (nr 2/3) i po dopełnieniu wszelkich formalności rozpoczął budowę domu. Do dnia sporządzenia niniejszego wniosku wybudował Pan dom do stanu surowego zamkniętego. W 2023 r. wystąpił Pan o warunki zabudowy oraz podział działki nr 4, w wyniku czego powstały działki o numerach 5, 6 i 7. W 2024 r. sprzedał Pan działki o numerach 5, 6, 7 i 8. Wszystkie działki były nieuzbrojone, nieogrodzone, grunt nie był wyrównywany. Były to działki rolne z wydanymi warunkami zabudowy. W żaden sposób nie starał się Pan ich uatrakcyjnić dla potencjalnych nabywców. Środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży nieruchomości niezabudowanych zostały wykorzystane na cele prywatne mieszkaniowe oraz egzystencjonalne. W 2024 r. sprzedał Pan działkę nr 2/1, a uzyskane środki pieniężne również zostały wykorzystane do budowy domu. W 2025 r. ze względu na trudną sytuację życiową (śmierć żony) i finansową, a także z myślą, aby uporządkować sytuację prawną terenu (ze względu na obowiązek uchwalenia przez gminy planów ogólnych, a tym samym na zmianę przepisów dotyczących wydawania decyzji o warunkach zabudowy w 2026 r.), postanowił Pan podzielić działkę 2/4 na działki o numerach: 2/5, 2/6, 2/7, 2/8, 2/9, 2/10, 2/11, 2/12, 2/13, 2/14, 2/15, 2/16, 2/17, 2/18, 2/19, 2/20, 2/21, 2/22, 2/23, 2/24, 2/25, 2/26. W tym samym roku wystąpił Pan o warunki zabudowy na każdą z nich, oprócz działki 2/26, ponieważ jest to wyznaczona droga wewnętrzna. Wydzielenie drogi jako działki ewidencyjnej było wymogiem, a zarazem bezpośrednią konsekwencją decyzji podziałowej, co nie wpłynęło w istotny sposób na wzrost wartości ani atrakcyjności gruntów. W 2026 r. sprzedał Pan dwie działki o numerach 2/22 i 2/15. Środki pieniężne pozyskane ze sprzedaży przedmiotowych działek posłużyły i dalej posłużą na budowę i wykończenie domu oraz na zaspokojenie potrzeb egzystencjonalnych rodziny w trudnej sytuacji życiowej. Do działki nr 2/1 zostało wykonane przyłącze wodne (wyłącznie z tego powodu, że pierwotnie to tam planował Pan wybudować dom dla celów prywatnych mieszkaniowych), pozostałe działki nie były i nie są w żaden sposób uzbrojone. Nie występował Pan z wnioskiem o sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nr 2/26 stanowi drogę wewnętrzną dojazdową do pozostałych wydzielonych działek. Działki nie są ogrodzone. Przed dokonaniem sprzedaży nie dokonywał Pan żadnych czynności polegających na zwiększeniu atrakcyjności działek. Nie podejmował Pan działań polegających na utwardzeniu czy też wyrównaniu gruntu. W związku z planowaną sprzedażą nie korzystał Pan z prasy, radia i telewizji. Zdecydował się Pan na pomoc biura nieruchomości, które zajęło się kwestią szukania potencjalnych nabywców, ponieważ sam nie zajmuje się Pan profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Nie udzielał Pan pełnomocnictw przyszłym nabywcom działek do działania w Pana imieniu w sprawach dotyczących działek. Przedmiotowe nieruchomości nigdy nie były wykorzystywane jako środek trwały w działalności gospodarczej ani też nie były ujęte w ewidencji środków trwałych. Nieruchomości zawsze stanowiły składnik majątku prywatnego i nigdy nie były przedmiotem umowy najmu lub dzierżawy gruntów. Zdarzenie przyszłe: W przyszłości może Pan sprzedać jeszcze kilka działek w ciągu najbliższych kilku lat (działki nr 2/16, 2/17, 2/18, 2/19, 2/20, 2/21, 2/23, 2/24, 2/25), ponieważ środki z ich sprzedaży są Panu potrzebne do sfinansowania budowy i wykończenia domu, którą rozpoczął Pan w 2024 r. oraz do pokrycia bieżących kosztów utrzymania rodziny. Sprzedaż kolejnych działek nie wynika z zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej, lecz z konieczności zapewnienia środków finansowych na cele mieszkaniowe i życiowe. Nie prowadzi Pan żadnych działań marketingowych, nie inwestuje w infrastrukturę. Nie prowadzi Pan działalności deweloperskiej ani podobnej. Pozostałe, nowopowstałe działki nr 2/5, 2/6, 2/7, 2/8, 2/9, 2/10, 2/11, 2/12, 2/13 i 2/14 planuje Pan pozostawić dla dorosłego syna bądź córki. O warunki zabudowy wystąpił Pan dla wszystkich działek ze względu na to, że w roku 2026 zmieniły się przepisy prawne dotyczące wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Chciał Pan zabezpieczyć dzieciom możliwość pobudowania się w przyszłości w bliskim sąsiedztwie. Po uzyskaniu środków pieniężnych z planowanych transakcji sprzedaży kolejnych gruntów, zamierza Pan wykonać wodociąg po wyznaczonej drodze dojazdowej, by zapewnić dzieciom lepszy start. Dorosły syn przejawia wolę budowy domu jednorodzinnego w przyszłości na działce nr 2/14. Podsumowując: grunt został otrzymany w darowiźnie 18 lat temu,sprzedaż ma charakter okazjonalny – nie będzie stanowić stałego źródła zarobkowania,nieruchomości zawsze należały do składników mojego majątku prywatnego,nie nabył Pan gruntu w celu odsprzedaży ani na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej,działki nie są przedmiotem żadnych umów najmu, dzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze,nieruchomości nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej,nie jest Pan podatnikiem od podatku od towarów i usług,sprzedaż wynika z potrzeb życiowych i finansowych, w tym głównie na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych Pana rodziny,podział działek oraz uzyskanie warunków zabudowy wynikały z konieczności uporządkowania stanu prawnego, planów mieszkaniowych Pana i w przyszłości Pana dzieci, a także zmian w przepisach prawa dotyczących wydawania decyzji o warunkach zabudowy,działki nie były uzbrojone, poza częściowo jedną, która początkowo miała stanowić podłoże pod Pana dom w celach prywatnych mieszkaniowych, do której wykonał Pan wyłącznie przyłącze wodne,działki nie były i nie są ogrodzone,nie prowadzi Pan działalności gospodarczej,nie udziela Pan pełnomocnictw nabywcom/potencjalnym nabywcom,nie prowadzi Pan działań marketingowych,nie wyrównywał Pan terenu,korzysta Pan z usług biura nieruchomości, ponieważ sam nie zajmuje się Pan profesjonalnym obrotem nieruchomościami,sprzedaż działek odbywała się w sposób incydentalny, a nie zorganizowany,sprzedaż działek nie jest wykonywana w sposób ciągły, nie ma charakteru zarobkowego, nie jest prowadzona w sposób zorganizowany, dotyczy majątku prywatnego, wynika z potrzeb życiowych i finansowych, nie jest poprzedzona działaniami typowymi dla deweloperów,planowana sprzedaż kilku kolejnych działek również nie zmienia charakteru Pana działań — środki są potrzebne wyłącznie na dokończenie budowy domu i utrzymanie rodziny,fakt, że sprzedaż niezabudowanych nieruchomości następuje i będzie następować po długim okresie od ich nabycia oraz same okoliczności ich nabycia (darowizna) - dodatkowo wskazuje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym – cyt. interpretację indywidualną z 27 maja 2022 r. (sygn. 0114-KDIP3-1.4011.1163.2021.4.AC) „Całokształt czynności, a w szczególności fakt, że sprzedaż nieruchomości nastąpi po upływie długiego okresu czasu od jej nabycia oraz okoliczności nabycia nieruchomości sugeruje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatny”. Mając na względzie to, że nie nabył Pan nieruchomości w celach odsprzedaży, a nadto sprzedaż dokonywana jest okazjonalnie i nie zmierza Pan do nadania jej stałego charakteru, Pana zdaniem - brak jest podstaw do stwierdzenia obowiązku naliczenia podatku od towarów i usług. Pytanie Czy sprzedaż opisanych działek - nieruchomości niezabudowanych, otrzymanych w darowiźnie i stanowiących Pana majątek prywatny, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)? Pana stanowisko w sprawie W Pana opinii, w opisanym stanie faktycznym doszło do sprzedaży majątku prywatnego, która nie stanowi działalności gospodarczej, w rozumieniu ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, dalej zwanej VAT-u lub ustawą. W konsekwencji, z tytułu sprzedaży nie jest Pan podatnikiem podatku od towarów i usług, zaś odpłatne zbycie nieruchomości gruntowych w ogóle nie podlega regulacjom VAT-u. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 2 pkt 6 VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przez sprzedaż, zgodnie z art. 2 pkt 22 VAT, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W myśl art. 7 ust. 1 VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,po drugie – czynność wykonywana jest przez podmiot, który jest podatnikiem VAT. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 VAT, zbycie nieruchomości gruntowej (działki), dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 VAT. Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 VAT, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą zbycie majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem, jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT jest jej realizacja przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem występuje jako podatnik VAT, tzn. dokonuje czynności kwalifikowanej jako działalność gospodarcza. W opisanej sprawie kluczowe zatem staje się ustalenie, czy sprzedaż opisanych działek spełnia kryteria do uznania, iż odbywa się to w warunkach działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 VATU. Podatek od towarów i usług dotyczy czynności dokonywanych przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, co wyklucza opodatkowanie tym podatkiem sprzedaży majątku prywatnego, dokonywanej w ramach zwykłego zarządu prawem własności. Dopiero w przypadku, gdy osoba fizyczna nadaje sprzedaży charakter handlu profesjonalnego, zbliżonego swoją formą do zawodowo podejmowanych czynności w zakresie obrotu nieruchomościami możemy mieć do czynienia z opodatkowaną podatkiem VAT sprzedażą prywatnej nieruchomości. Aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. W zakresie ustalenia, co jest majątkiem prywatnym warto odnieść się do treści orzeczenia TSUE z 4 października 1995 r., C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), gdzie wskazano, że majątek prywatny to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego – w tym przypadku jest to część nieruchomości (działka nr 2/3, na której powstaje Pana dom do celów prywatnych mieszkaniowych). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r., C-180/10 oraz C-181/10: TSUE w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne polskiego sądu orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast jeżeli osoba w celu dokonania sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku VAT. W konsekwencji, należy stwierdzić, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku, gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie nieruchomości nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Należy wskazać, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. W kontekście przedstawionej sprawy warto przywołać wyrok NSA z 6 lipca 2018 r., I FSK 1986/16: Przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać czynności podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. To, czy dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności. Do podobnych wniosków doszedł także WSA w Gliwicach w wyroku z 19 marca 2008 r., III SA/Gl 161/08: Majątek taki nabywany, bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. Zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można też pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Jeśli nieruchomość cały czas znajdowała się w majątku osobistym, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej (w tym wynajmowana, wydzierżawiana), ani nie podejmowano aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, przy zaangażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowców, wówczas czynność będzie poza VAT. Wyrok WSA w Łodzi z 7 września 2017 r., I SA/Łd 610/17: Zbycie natomiast nawet kilkunastu działek o charakterze budowlanym powstałych z podziału i po uzyskaniu warunków ich zabudowy nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w zakresie zbycia przedmiotowych udziałów w gruncie, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Sprzedaż gruntów w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie oznacza, że sprzedający nie mógł nabyć przedmiotu sprzedaży w celu jego zbycia z zamiarem uzyskania jak największej ceny z tego rodzaju sprzedaży. Nie jest to żadne kryterium wskazujące na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż naturalne jest, że również w obrocie „prywatnym” dąży się do uzyskania jak najkorzystniejszych warunków sprzedaży. Kluczowe w kontekście powyższych wyroków czy interpretacji jest to, aby każdorazowo dokonywać oceny całokształtu okoliczności, które dla wystąpienia podatku VAT muszą wskazywać na profesjonalną działalność. Same pojedyncze okoliczności nie mogą powodować kwalifikowania późniejszej sprzedaży nieruchomości jako działalności gospodarczej. Dopiero ogół działań podatnika traktowanych jako pewien zorganizowany proces przybierający formę profesjonalną i wykraczający poza typowe działania związane z zarządem majątkiem prywatnym daje podstawy do uznania, iż dochodzi do opodatkowanej podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości. W konsekwencji należy stwierdzić, że osoba fizyczna działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, gdy jej działalność w tym zakresie przybiera formę zbliżoną do profesjonalnej, nastawioną na cel zarobkowy i prowadzoną w sposób ciągły. Natomiast nie stanowią działalności gospodarczej czynności wykonywane przez osobę fizyczną w zakresie zwykłego zarządu jej majątkiem prywatnym, które nie przekraczają typowego wykonywania prawa własności. Dokonując oceny, czy mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, należy w sposób obiektywny analizować ogół działań oraz okoliczności faktycznych towarzyszących sprzedaży nieruchomości. Liczba, zakres oraz wielkość dokonanych transakcji zbycia nieruchomości nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Przenosząc powyższe na grunt przedstawionej we wniosku sprawy należy wskazać, że działki będące przedmiotem sprzedaży zostały nabyte prawie 20 lat temu w drodze darowizny, zatem nie było to w celach inwestycyjnych. Skoro zatem działki nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej i nie zostały nabyte w celach dalszego inwestowania, to należy uznać, że stanowią one element majątku prywatnego. W rezultacie, sprzedaż działek będących elementem majątku prywatnego nie jest w ogóle objęta podatkiem VAT. Planowaną sprzedaż uznać należy za zwykłe wykonywanie prawa własności, które jest działaniem w sferze prywatnej, do której to przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Grunt nabyty był wyłącznie na własne potrzeby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej. Za pojedynczą okoliczność powodującą uznanie, iż mamy do czynienia z aktywnością zbliżoną do profesjonalnego przedsiębiorcy nie może zostać uznane również wydzielenie działek do sprzedaży z większej całości czy też wystąpienie o warunki zabudowy dla tychże działek. Takie działanie jest również przykładem typowego działania osoby prywatnej w zakresie posiadanego prawa własności i nie wykracza poza zakres zwykłego zarządu. Tego rodzaju aktywność nie powoduje uznania sprzedaży za działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT. Przykładowo w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 marca 2019 r. nr 02- KDIB3-2.4012.791.2018.2.MGO czytamy: Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku, gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie nieruchomości nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Końcowo należy zatem wskazać, że skoro grunt nigdy nie był wykorzystywany w żadnej działalności gospodarczej i nie podejmowano żadnych czynności inwestycyjnych przekraczających zwykły zarząd majątkiem, to nie sposób zatem przyjąć, że w zakresie dokonanej sprzedaży działał Pan jako podatnik VAT prowadzący działalność gospodarczą, bowiem nie podejmował i nie podejmuje Pan aktywności przekraczających zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Również samo wydzielenie części nieruchomości, jak i wystąpienie o warunki zabudowy, nie może być uznane za przejaw działalności gospodarczej, ponieważ jest to element zwykłego zarządu majątkiem. Skoro dla oceny, czy dana aktywność osoby fizycznej spełnia kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu VAT należy brać pod uwagę ogół okoliczności faktycznych danej sprawy, to wystąpienie pojedynczej przesłanki nie może być determinującą okolicznością, która w sposób definitywny kwalifikuje planowaną sprzedaż jako wykonywaną w ramach działalności gospodarczej. Skoro zatem w zakresie planowanej sprzedaży nie działał Pan w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to opisana czynność sprzedaży działek nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 VAT. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów prawa jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku prywatnego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku prywatnego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/ WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Według TSUE sprzedaż działek przekształconych z rolnych na budowlane nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli następuje w ramach zarządzania majątkiem prywatnym. Trybunał orzekł, że: Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu prawa UE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych (tak jak w Pana przypadku). Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. W tym miejscu należy wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 234/16, w którym sąd stwierdził, że: Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla czterech działek powstałych w wyniku podziału działki siedliskowej, a także sprzedaż za pośrednictwem portali internetowych oraz biura nieruchomości nie stanowi o zawodowej działalności skarżącej. (…) Korzystanie z biura nieruchomości czy portali internetowych przy sprzedaży nieruchomości przemawia raczej za tym, że skarżąca nie zajmuje się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Trudno przy tym wyobrazić sobie w jaki inny sposób mogłaby znaleźć potencjalnych nabywców działek. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 września 2020 r., sygn. akt I FSK 1476/17 wskazał, że: W sytuacji zaś, gdy działka otrzymana przez Skarżącą nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego, nie wykracza poza zarząd majątkiem prywatnym uzyskanie warunków zabudowy i tym samym uzyskanie wskazówek co do możliwego przeznaczenia tej działki. Przeznaczenie działki, określające możliwy sposób jej wykorzystania, wpływa na wartość działki, a uzyskanie informacji o tym przeznaczeniu, istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest uzasadnione przy każdej transakcji sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne tylko dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Analogicznie należy ocenić zamieszczanie oferty w lokalnej telewizji i wywieszanie ogłoszeń, skoro jest to działanie umożliwiające zapoznanie się z ofertą większej grupie potencjalnych nabywców. Brak jest nie tylko prawnych, ale i racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do uzyskania przez sprzedającego korzystnej ceny poprzez ustalenie wartości działki oraz udostępnienie informacji o sprzedaży szerokiemu kręgowi podmiotów. Wyrok NSA z 30 lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 357/19: Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że skarżący zamierza skorzystać okazjonalnie z możliwości zbycia zgromadzonego wcześniej majątku prywatnego, nie wykorzystywanego wcześniej do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W zakresie zarządzania majątkiem prywatnym mieści się też aktywność polegająca na podziale działek na mniejsze działki również o charakterze rolnym. Zarządzenie majątkiem prywatnym nie wyklucza bowiem podejmowania takich kroków, aby w razie zbywania majątku uzyskać jak najlepszą cenę. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lutego 2022 r. III SA/Wa 1403/21: Skarżący w roku 2014 rozpoczął stopniowy podział gruntów na mniejsze działki. Z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (inaczej bowiem taki podział nie byłby możliwy). W 2018 roku Wnioskodawca rozpoczął ich sprzedaż. Nieregularnie zamieszczał też ogłoszenia w serwisie internetowym. Od 2018 roku do połowy 2020 roku sprzedanych zostało 14 działek, a ich nabywcami były osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej. Jak wskazuje Skarżący nie prowadził i nie planuje prowadzić w stosunku do działek jakichkolwiek działań podnoszących ich wartość. Wydzielenie drogi jako działki ewidencyjnej było wymogiem, a zarazem bezpośrednią konsekwencją decyzji podziałowej, co nie wpłynęło w istotny sposób na wzrost wartości ani atrakcyjności gruntów. Wnioskodawca udzielił w przeszłości dwóch pełnomocnictw, które obejmowały wyłącznie możliwość dokonania sprzedaży w jego imieniu, tj. podpisanie aktu notarialnego. Było to spowodowane ograniczoną dostępnością Wnioskodawcy (prowadzącego swoją zwykłą działalność zawodową). Mając na uwadze przedstawione działania Skarżącego Sąd nie dostrzega w nich profesjonalnego charakteru. Są to czynności mieszczące się w ramach "zwykłych" czynności podejmowanych przy sprzedaży gruntów. Sama okoliczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wyrazem działania profesjonalnego a w związku z tym nabycia statusu podatnika podatku VAT. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2020 r. I FSK 1888/17: Za aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami nie można uznać zamiaru umieszczenia ogłoszenia na portalu internetowym lub skorzystania z usług biura nieruchomości. Tego rodzaju czynności są standardowymi czynności podejmowanymi przez osoby zamierzające dokonać sprzedaży nieruchomości. Samo umieszczenie ogłoszenia na wyspecjalizowanym portalu internetowym nie jest przejawem wykonywania działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Tym bardziej za element prowadzenia działalności gospodarczej nie może być uznana chęć skorzystania z pomocy profesjonalnego podmiotu zajmującego się sprzedażą nieruchomości. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2009 roku, I FSK 1043/08: Tylko taka aktywność handlowa obywatela jego majątkiem czyni go podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), która przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich dłuższej kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Sprzedaż kilku działek budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę, wskazująca na ograniczony ilościowo zakres realizacji tej sprzedaży, a tym samym jej okazjonalność, a nie zamiar częstotliwego realizowania takiej działalności, nie może być kwalifikowana jako prowadzenie handlowej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 VAT. Ponadto, TSUE w sprawach:C 291/92 Armbrecht,C 25/03 HE,C 180/10 i C 181/10 Słaby i Kuć, jednoznacznie wskazał, że sprzedaż majątku prywatnego nie stanowi działalności gospodarczej, jeśli sprzedający nie podejmuje działań podobnych do profesjonalnych handlowców.TSUE w sprawach: C 180/10 i C 181/10 wskazał, że:sam podział gruntu,sama liczba działek,uzyskanie decyzji administracyjnych nie przesądzają o prowadzeniu działalności gospodarczej.NSA wielokrotnie potwierdzał, że:podział działek nie oznacza działalności gospodarczej (I FSK 104/17),sprzedaż majątku prywatnego nie podlega VAT (I FSK 1275/17),nawet wielokrotna sprzedaż działek nie oznacza automatycznie działalności gospodarczej (I FSK 203/17). Również wcześniejsze zbycie kilku działek nie stanowi per se o podjęciu przez Pana działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym – nie mających cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. W związku z powyżej przytoczonymi wyrokami oraz interpretacjami, należy wskazać, że elementami przesądzającymi o uznaniu transakcji sprzedaży nieruchomości za prowadzenie działalności gospodarczej jest cel nabycia oraz całokształt działań jakie zostały podjęte w odniesieniu do tychże nieruchomości przez cały okres ich posiadania. Natomiast z przytoczonego wyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła majątek prywatny, to podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar wykorzystania danej nieruchomości, czy jej części, w ramach majątku osobistego (w moim przypadku jest to budowa domu na części nieruchomości – działka nr 2/3). Zatem w rozpatrywanej sprawie sprzedaż ww. działek, w Pana ocenie, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując tej dostawy korzystał Pan z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełnił Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpił w roli podatnika podatku od towarów i usług. Skutkiem powyższego, transakcja sprzedaży działek nr 8, 5, 6, 7 i 2/1 (dokonana w roku 2024) i działek nr 2/22 i 2/15 (dokonana w roku 2026) nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W Pana opinii, planowana sprzedaż kolejnych działek nr 2/16, 2/17, 2/18, 2/19, 2/20, 2/21, 2/23, 2/24, 2/25 (w kolejnych latach – data i potencjalni nabywcy nie są jeszcze znani) również nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pana zdaniem nie można przypisać Pana osobie wykonywania działalności gospodarczej. Zatem nie działa Pan i nie będę działał w charakterze podatnika VAT. W skutek tego, dostawa gruntów w opisanych zdarzeniach przeszłych i przyszłych na gruncie powyższych przepisów, Pana zdaniem, nie podlega w ogóle opodatkowaniu VAT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek niezabudowanych, otrzymanych w darowiźnie, istotne jest, czy w celu dokonania ich dostawy podjął/podejmie Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Z wniosku wynika, że nie prowadził i obecnie nie prowadzi Pan działalności gospodarczej. Nie jest Pan zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie posiada Pan statusu rolnika ryczałtowego. W 2026 r. sprzedał Pan działki nr 2/22 i 2/15 i planuje Pan sprzedaż działek niezabudowanych, otrzymanych w darowiźnie, które powstały z podziału działki nr 1 i 2. Grunt ten stanowi Pana majątek prywatny. Na tle przedstawionego opisu sprawy Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż opisanych działek niezabudowanych, otrzymanych w darowiźnie i stanowiących Pana majątek prywatny, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pana zapytania, należy wskazać, że najpierw podzielił Pan działkę nr 1 na dwie mniejsze działki o numerach 3 i 4. Następnie z działki nr 2 wydzielił Pan działkę nr 2/1 oraz działkę 2/2. Na działce nr 2/1 planował Pan wybudować dom na własne potrzeby mieszkaniowe. Z tego tytułu wystąpił Pan o warunki zabudowy na tę działkę oraz wykonał do niej przyłącze wodne. W 2024 r. zmienił Pan koncepcję o miejscu wybudowania domu, a tym samym postanowił podzielić działkę nr 2/2, z której powstały działki nr 2/3 i 2/4. Ostatecznie postanowił Pan pobudować się na działce 2/3. W tym samym roku wystąpił Pan o warunki zabudowy do tej działki (nr 2/3) i po dopełnieniu wszelkich formalności rozpoczął budowę domu. W 2023 r. wystąpił Pan o warunki zabudowy oraz podział działki nr 4, w wyniku czego powstały działki o numerach 5, 6 i 7. W 2024 r. sprzedał Pan działki o numerach 5, 6, 7 i 8. Następnie w 2025 r. podzielił Pan działkę 2/4 na działki o numerach: 2/5, 2/6, 2/7, 2/8, 2/9, 2/10, 2/11, 2/12, 2/13, 2/14, 2/15, 2/16, 2/17, 2/18, 2/19, 2/20, 2/21, 2/22, 2/23, 2/24, 2/25, 2/26. W tym samym roku wystąpił Pan o warunki zabudowy na każdą z nich, oprócz działki 2/26 (droga wewnętrzna). Do działki nr 2/1 zostało wykonane przyłącze wodne (wyłącznie z tego powodu, że pierwotnie to tam planował Pan wybudować dom dla celów prywatnych mieszkaniowych). Dodatkowo, zdecydował się Pan na pomoc biura nieruchomości, które zajęło się kwestią szukania potencjalnych nabywców, ponieważ sam nie zajmuje się Pan profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Odnosząc się do opisu sprawy, należy stwierdzić że w związku ze sprzedażą przez Pana przedmiotowych nieruchomości, nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że ta sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. W stosunku do tej nieruchomości nie ponosił Pan jakichkolwiek nakładów w celu ich uatrakcyjnienia. Nie wykorzystywał Pan nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Nieruchomości nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze na rzecz osób trzecich. Ponadto, nie prowadził Pan żadnych działań marketingowych. Sam podział działek otrzymanych w darowiźnie, wystąpienie o warunki zabudowy, oraz wykonanie przyłączy wodnych w celu budowy domu, nie powoduje, że zostanie Pan z tego powodu uznany za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. Dodatkowo, skorzystał Pan również z pomocy biura nieruchomości, jednak ta czynność nie stanowi czynności, w myśl tez wynikających z wyroku TSUE C-180/10 i 181/10 wystarczających, jako czynności dokonanych przez Pana, do uznania, że w odniesieniu do sprzedaży wskazanej nieruchomości zachowa się Pan jak handlowiec. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10. Zatem, zarówno sprzedając działki w 2024 r. i 2026 r. jak i dokonując ich zbycia w przyszłości korzystał/będzie Pan korzystać z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i nie stanowi/ nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, nie był/nie będzie Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższych transakcji, a dostawy te nie podlegały/nie będą podlegały opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji, sprzedaż przez Pana w roku 2024 i 2026 działek oraz ich sprzedaż w przyszłości, nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe. Dodatkowe informacje Zaznaczenia wymaga, że jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zgodnie z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku (np. udzielenie pełnomocnictwa osobom trzecim do dysponowania Nieruchomością, podjęcie działań marketingowych, itd.), udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.