0114-KDIP1-3.4012.327.2026.2.JG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 30 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy wynajem mieszkania wlicza się do limitu zwolnienia podmiotowego VAT, po przekroczeniu którego należy dokonać rejestracji jako czynny podatnik podatku VAT. Uzupełnił go Pan pismem z 27 maja 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego W roku 2024 i zeznaniu rocznym PIT-28 wykazał Pan: -        przychód z działalności gospodarczej 168860 zł, -        przychód z najmu prywatnego na cele mieszkalne 38400 zł. Rozliczał się Pan ryczałtem, zarówno w działalności jak i najmie - na jednym druku PIT-28. Nie rejestrował się Pan jako podatnik VAT czynny. Przychód w pozostałych latach: 2022, 2023 i 2025 r. nie przekroczył limitu 200 000 zł. Prowadzona działalność opierała się o kod 74.90.Z (nowy 74.99.Z) i dotyczyła pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego i z racji jej charakteru nie była w żadnym zakresie związana z najmem. Nie posiadał Pan też żadnych środków trwałych i ruchomych, które by były związane z działalnością gospodarczą. Od marca 2025 r. działalność gospodarczą jest zawieszona. Jest Pan jedynym właścicielem nieruchomości, a najemcami były osoby prywatne. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego Stan faktyczny dotyczy lat 2022-2025, uznał Pan, że rozszerzy informacje o rok przed i po 2024 roku, żeby lepiej przedstawić sytuację. Działalność gospodarczą w zakresie pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego prowadzi Pan od 2019 r. Wspierał Pan mechaników przy naprawach, organizowaniu części zamiennych i narzędzi oraz tworzeniu kosztorysów napraw. Mieszkanie wynajmuje Pan od 2019 r. korzystając ze zwolnienia art. 113 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług. Wartość sprzedaży usług w zakresie pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego oraz wynajmu mieszkania nie przekroczyła w roku podatkowym 2025 kwoty 240 000 zł. W ramach pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego nie wykonywał Pan innych czynności wskazanych w art. 113 ust. 13 ustawy. W Pana wniosku miała miejsce omyłka pisarska. Chodziło nie o rok 2014 tylko o rok 2024. Pytania (ostatecznie sprecyzowane w uzupełnieniu do wniosku) 1)    Czy wynajem mieszkania wyłącznie na cele mieszkaniowe wlicza się do limitu zwolnienia podmiotowego VAT, po przekroczeniu którego należy dokonać rejestracji jako czynny podatnik podatku VAT? 2)    Czy w Pana sytuacji transakcje związane z najmem może Pan uznać jako pomocnicze w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej? Pana stanowisko w sprawie W świetle obowiązujących przepisów Pana zdaniem najem stanowił transakcje pomocnicze zwane również pobocznymi i nie powinien zaliczać ich do przychodu. Transakcje były pomocniczymi, bo nie: stanowiły bezpośredniego i koniecznego uzupełnienia podstawowej działalności podatnika, nie wymagały nadmiernego zaangażowania aktywów podatnika, występowały rzadko (raz na 1-2 miesiące) i wyraźnie odrywały (w sensie tematycznym i merytorycznym) od głównej działalności gospodarczej. To były zupełnie dwa inne profile działań. Uzyskiwane w skali miesiąca kwoty za wynajem wynosiły 3200 zł, a zaangażowanie środków było znikome. Ponadto w celu upewnienia się jeszcze w 2023 r. pod koniec roku już po 6 pierwszych miesiącach prowadzenia działalności pierwszy raz podliczał Pan przychód, żeby upewnić się czy nie przekroczy kwoty podmiotowego zwolnienia z VAT co dla Pana - początkującego przedsiębiorcy (JDG) rodzi znacznie bardziej zaawansowaną w obsłudze księgowość i czego Pan się obawia. Również aktualnie zapytane dwie wieloletnie księgowe, z których porad wcześniej Pan korzystał wykazały zgodne z Pana punktem widzenia stanowisko. Pod uwagę wziął Pan również interpretację, np.: www.gofin.pl/podatki/vat-i-akcyza/39702/opodatkowanie-vat-wynajmu-nieruchomosci-mieszkalnych-na-cele-mieszkaniowe-interpretacja-ogolna-mf?page=4, gdzie spełnia Pan trzy założenia: 1) wynajmowana lub dzierżawiona nieruchomość musi mieć charakter mieszkalny, 2) wynajem lub dzierżawa dokonywane są na własny rachunek, 3) wynajem lub dzierżawa dokonywane są wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2195 ze zm.) w której to mowa była, że przychód z najmu prywatnego na cele mieszkalne jeśli jest pomocniczym i nie związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest wliczany do przychodu. Z tego co Pan czytał obecnie nie ilość transakcji, a ich ewentualny związek z podstawową działalnością podatnika decyduje o włączeniu bądź wyłączeniu przedmiotowego obrotu z proporcji. Ich wspólnym mianownikiem jest na pewno to, że takie transakcje (mające charakter pomocniczy, incydentalny czy też dodatkowy) nie są zasadniczą częścią (głównym przedmiotem) działalności danego podatnika. W tym kontekście wskazuje się, że transakcje, o których mowa, to transakcje poboczne względem zasadniczej działalności podatnika (H. Bogdanowska, M. Chomiuk, Transakcje dotyczące papierów wartościowych na gruncie VAT, M. Pod. 2005, nr 9, s. 23)”, [A. Bartosiewicz, VAT. Komentarz. LEX, 2014]. W licznych interpretacjach podatkowych i wyrokach sądowych organy podatkowe i sądy wyjaśniają, że transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, ile raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika. Takie wyjaśnienie znajdziemy m.in. w interpretacjach indywidualnych o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.161.2024.2.KP z  9 maja 2024 roku oraz o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.881.2022.3.WL z 28 lutego 2023 roku wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej lub wyroku o sygn. I SA/Go 176/14 z 15 maja 2024 roku wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. Również obecna polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE (art. 174 ust. 2) posługuje się pojęciem transakcje „pomocnicze” (odstąpiono od wcześniejszego sformułowania „transakcje sporadyczne”). Powyższe podejście potwierdza rozstrzygnięcie TSUE w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie C-306/94 (Regie Dauphinoise-Cabinet A. Forest SARL przeciwko Ministre du Budget), z którego wynika, że są transakcjami pomocniczymi te transakcje, które nie są bezpośrednim i stałym uzupełnieniem i jednocześnie nie są koniecznym uzupełnieniem, zasadniczej działalności podatnika. Pomija się zatem przy ustalaniu proporcji czynności niestanowiące bezpośredniego, stałego i koniecznego uzupełnienia podstawowej działalności podatnika – tak też TSUE w wyroku z 29 kwietnia 2004 r. C-77/01 (Empresa de Desenvolvimento Mineiro SGPS SA (EDM), dawniej Empresa de Desenvolvimento Mineiro SA przeciwko Fazenda Publica. Por. W. Varga, Glosa do wyroku TSUE z 29 kwietnia 2004 r., C-77/01. Lex 2009). W opinii do wyżej wymienionej sprawy Rzecznik Generalny wskazał, że transakcje pomocnicze to swego rodzaju transakcje poboczne względem zasadniczej działalności podatnika i wskazuje, że TSUE stworzył negatywną definicję określając czym transakcje pomocnicze nie są: „(...) activity which constitutes the direct, permanent and necessary extension of the taxable activity of the taxable person cannot, by its naturę, be considered an incidental transaction (...)” [Opinia rzecznika generalnego Leger przedstawiona 12 września 2002 r. Empresa de Desenvolvimento Mineiro SGPS SA (EDM) przeciwko Fazenda Publica – opinia dotyczy zwrotu „incidential transactions”]. Zdaniem Rzecznika, które zaakceptował TSUE, pomocniczy charakter wymaga, by skala transakcji pomocniczych nie była większa niż skala działalności podstawowej (co dotyczy nie wielkości obrotu i stopnia zaangażowania podatnika w działalność) [„Applied to the transactions referred to in the Sixth Directive, 'accessoire' (incidental) therefore means that the transactions concerned do not belong directly to the main activity of the taxpayer but are closely linked to it and that they cannot be on a larger scalę than the main activity” – ibidem]. Polskie orzecznictwo potwierdza wyżej opisane rozumienie terminu transakcji pomocniczych. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 7 maja 2021 roku (sygn. akt I FSK 943/18) wskazano, że: „transakcje pomocnicze nie mogą stanowić podstawowej, głównej działalności podatnika, lecz muszą mieć charakter poboczny, uzupełniający tę działalność. Nie mogą więc stanowić bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia lub uzupełnienia zasadniczej działalności podatnika”. Drugim wyrokiem potwierdzającym powyższe podejście jest Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 737/18: „Pomocnicze transakcje finansowe w rozumieniu art. 174 ust. 2 lit. b) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, to transakcje, które: 1) nie są wykonywane jako element podstawowej działalności gospodarczej podatnika, 2) nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu, 3) nie stanowią bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia działalności podatnika.” Na podstawie przedstawionych powyżej wyjaśnień, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter pomocniczy, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. W Pana sprawie podstawowym przedmiotem działalności była działalność na zasadzie pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego, a nieruchomości były wynajmowane na rzecz osób fizycznych. Zatem najem nie stanowił podstawowej działalność podatnika. Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia dzierżawę i najem nieruchomości. Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów. Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa http://synonim.net/synonim/ pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”. Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika, co ma potwierdzenie w charakterze Pana działalności. Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”. Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowiłaby stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogłyby być uznane za pomocnicze – a tak nie było. Do limitu zwolnienia podmiotowego wlicza się transakcje związane z nieruchomościami (zarówno w brzmieniu przepisu na dzień 31 grudnia 2024 r. jak i na dzień 9 kwietnia 2026 r.), o ile nie mają charakteru transakcji pomocniczych i pod uwagę wziąłem zarówno ostatnie jak i aktualne brzmienie przepisu. Mając na uwadze poniższe artykuły i przepisy uważa Pan, że świadczony wynajem zdecydowanie nie był uzupełnieniem prowadzonej w tamtym czasie działalności i nie powinien Pan zostać czynnym płatnikiem VAT. W Pana sytuacji i w oparciu o przytoczone powyżej przykłady, sytuacje prawne i interpretacje wynajem miał charakter transakcji pomocniczych. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym miejscu należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki. Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej Kodeksem cywilnym: Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego: Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe. Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego od 2019 r. korzystając ze zwolnienia podmiotowego. Od 2019 r. wynajmuje Pan mieszkanie na cele mieszkaniowe. W ramach pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego nie wykonywał Pan innych czynności wskazanych w art. 113 ust. 13 ustawy. Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy wynajem mieszkania wyłącznie na cele mieszkaniowe wlicza się do limitu zwolnienia podmiotowego VAT, po przekroczeniu którego należy dokonać rejestracji jako czynny podatnik  podatku VAT oraz czy transakcje związane z najmem są pomocnicze w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej. Odnosząc się do Pana wątpliwości należy wskazać, że stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy: Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693). Z powołanego wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy. Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące: ·         świadczenie usługi na własny rachunek, ·         charakter mieszkalny nieruchomości, ·         mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy. Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi. Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje również możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego wskazanego z art. 113 ustawy. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy: Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200.000 zł. Jednocześnie należy wskazać, że od 1 stycznia 2026 r. zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy: Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240.000 zł. Przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się: 1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju; 1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju; 2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: a) transakcji związanych z nieruchomościami, b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych; 3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy: Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę. W myśl art. 113 ust. 11 ustawy: Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. Tym samym podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. W myśl tego przepisu: Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników: 1) dokonujących dostaw: a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy, b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem: - energii elektrycznej (CN 2716 00 00), - wyrobów tytoniowych, - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji, c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b, d) terenów budowlanych, e) nowych środków transportu, f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie: - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1), - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26), - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27), - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28), g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do: - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3), - motocykli (PKWiU ex 45.4); 2) świadczących usługi: a) prawnicze, b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego, c) jubilerskie, d) ściągania długów, w tym factoringu; 3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju. Jeżeli więc stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy podatnik przekroczy kwotę wynikającą z art. 113 ust. 1 ustawy zobowiązany jest w myśl art. 96 ust. 1 i ust. 5 ustawy zarejestrować się jako czynny podatnik podatku VAT. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 1 ustawy: Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3. Jak stanowi art. 96 ust. 3 ustawy: Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne. Natomiast art. 96 ust. 5 ustawy wskazuje, że: Jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie sprzedaży opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia, obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, a w przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT zwolnieni - do aktualizacji tego zgłoszenia, (…). Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.): 1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT: a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem; b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a; c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146–149 oraz art. 151, 152 i 153; d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma zwolnienie przewidziane w tym artykule; e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)–g), oraz usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych. 2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1. Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami. Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia dzierżawę i najem nieruchomości. Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów. Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”. Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika. Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”. Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze. Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Zauważenia wymaga, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych. W okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów należy więc stwierdzić, że czynność najmu przez Pana mieszkania na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Przedmiotowy lokal stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Bez znaczenia, dla uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu mieszkania, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. Należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku mieszkania) w sposób ciągły dla celów zarobkowych z tytułu tej czynności. Tym samym, skoro świadczy Pan usługi najmu mieszkania za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu. Odnosząc się zatem do Pana wątpliwości, wskazać należy, że z cytowanego brzmienia art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy wynika, że do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1 (czyli uprawniającej do zwolnienia podmiotowego) nie wlicza się m.in. obrotu z tytułu odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku (na podstawie m.in. art. 43 ust. 1 ustawy), jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności, co w Pana przypadku nie ma miejsca. Prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie usług najmu przedmiotowego mieszkania nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy, obok działalności w zakresie pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego, drugi rodzaj wykonywanej przez Pana, na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, działalności gospodarczej. Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest zwolnieniem podmiotowym, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego podatnika. Skoro, jak wyżej wskazano wykonuje Pan oprócz działalności gospodarczej polegającej na pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego również działalność gospodarczą w zakresie najmu, to na podstawie art. 113 ust. 1 pkt 2 lit b) sprzedaż z tej działalności również powinna być wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. W efekcie należy stwierdzić, że wartość świadczonych przez Pana usług najmu mieszkania, stanowiących odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej w tym zakresie przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wlicza się do limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy i po przekroczeniu limitu określonego w tym przepisie jest Pan zobowiązany dokonać rejestracji jako czynny podatnik podatku VAT. W przedstawionej sytuacji działalność ta nie stanowi transakcji pomocniczej do działalności w zakresie pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego tylko drugi rodzaj wykonywanej przez Pana działalności. Zatem Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe. W odniesieniu do powołanych przez Pana wyroków NSA Organ wskazuje, że wyrok NSA z 7 maja 2021 r., sygn. akt. I FSK 943/18 dotyczy udzielanie przez Spółkę pożyczek oraz poręczeń na rzecz spółek powiązanych, wyrok NSA z 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 737/18 dotyczy określenia, czy usługi przystąpienia do długu oraz usługi poręczenia kredytu mają charakter usług pomocniczych. Zatem powyższe rozstrzygnięcia zapadły w indywidualnych sprawach osadzonych w odmiennym stanie faktycznym i wiążący charakter mają w tychże sprawach, w których zapadły. Każdy indywidualny opis sprawy wymaga każdorazowo zbadania wielu występujących okoliczności. Stanowisko wskazane w wyrokach TSUE: z 11 lipca 1996 r. w sprawie C-306/94 oraz z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01, zgodnie z którym transakcje pomocnicze to swego rodzaju transakcje poboczne względem zasadniczej działalności podatnika. Transakcjami pomocniczymi są te transakcje, które nie są bezpośrednim i stałym uzupełnieniem i jednocześnie nie są koniecznym uzupełnieniem, zasadniczej działalności podatnika – w pełni potwierdza stanowisko Organu zawarte w niniejszej interpretacji, że działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług najmu nie stanowi transakcji pomocniczej do działalności w zakresie pomocy technicznej przy naprawie i obsłudze urządzeń transportu magazynowego, tylko drugi rodzaj wykonywanej przez Pana działalności. Natomiast wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Go 176/14 jest nieprawomocny. W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych z: 9 maja 2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.161.2024.2.KP oraz z 28 lutego 2023 r. o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.881.2022.3.WL stwierdzam, że interpretacje te zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych i są wiążące tylko w przedstawionych stanach. Jednakże powołane interpretacje zawierają zgodne z niniejszą interpretacją stanowisko dotyczące transakcji pomocniczych. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.