0114-KDIP2-2.4010.176.2026.2.RK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 24 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości ujęcia kwoty Opłaty aranżacyjnej w kosztch podatkowych. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego A. sp. z o.o. (dalej jako: Spółka lub Wnioskodawca) jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczona odpowiedzialnością, jest on czynnym podatnikiem VAT. Siedziba Wnioskodawcy znajduje się na terytorium RP. Przedmiotem działalność gospodarczej Wnioskodawcy jest sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. W ramach przedstawionego profilu działalności, Spółka sprzedaje samochody do autoryzowanych dealerów samochodowych (dalej jako: Dealerzy), którzy następnie odsprzedają je do odbiorców końcowych (dalej jako: Klienci), którzy niejednokrotnie korzystają z finansowania leasingiem/kredytem. W związku z niniejszym modelem biznesowym Wnioskodawca przystąpił do modelu finansowania, zgodnie z którym celem zwiększenia wolumeny sprzedaży samochodów na rynku polskim, Spółka nawiązała współpracę z niepowiązanym ze sobą podmiotem udzielającym finansowania Klientom. Finansowania w tym zakresie udziela B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: Bank). Bank w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy różnego rodzaju usługi finansowe polegające m.in. na udzielaniu kredytów na zakup samochodów nowych i używanych. Bank jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. W celu określenia ram współpracy w ramach nowego modelu finansowania Spółka, Dealerzy oraz Bank zawarli odpowiednie (odrębne) umowy. Wnioskodawca i Bank - Umowę o współpracy finansowej (dalej jako: Umowa o współpracy). Umowa o współpracy jest umową ramową dla długoterminowego programu finansowania samochodów Wnioskodawcy w Polsce. Współpraca pomiędzy Stronami polega na oferowaniu przez Bank promocyjnych warunków kredytu lub pożyczek Klientom, aby decydowali się na zakup samochodów Wnioskodawcy. Jednocześnie, Wnioskodawca pokrywa różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania, a warunkami promocyjnymi, z których korzystają Klienci (dalej jako: "Opłata aranżacyjna"). Opłata aranżacyjna jest wypłacana przez Spółkę w miesięcznych okresach rozliczeniowych na podstawie wystawianych przez Bank faktur. Wskazać należy, że warunki ponoszenia kosztów związanych z Opłatą aranżacyjną są określone w Umowie o współpracy pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcą oraz w kwartalnych protokołach, w których to strony wskazują jaki będzie procentowy udział Wnioskodawcy w kosztach finansowania. Jak wskazano wcześniej, w tym modelu współpracy nie dochodzi do bezpośredniej sprzedaży samochodów przez Spółkę na rzecz Banku. Są one najpierw sprzedawane przez Spółkę do Dealerów, a następnie odprzedawane przez Dealerów do Klientów korzystających z finansowania Banku. Celem współpracy pomiędzy Spółką, a Bankiem jest wzrost sprzedaży samochodów po stronie Spółki, jak i wzrost sprzedaży produktów finansowych po stronie Banku. Współpraca ma więc zatem bezpośrednie przełożenie na wynik finansowy prowadzonej działalności gospodarczej Spółki. Klienci będą mogli bowiem uzyskać atrakcyjne warunki finansowania, co ma często duże znaczenie w wyborze nabywanego pojazdu. Dodatkowo, jak również wskazano wcześniej, w związku z niniejszą umową Bank wystawia na Wnioskodawcę fakturę VAT. Jednocześnie, Spółka zwraca uwagę, że wniosek nie jest złożony w celu obejścia prawa podatkowego lub unikania opodatkowania. Celem wniosku jest potwierdzenie istotnych kwestii podatkowych rzutujących na działalność Spółki w Polsce. Na ten moment, z ostrożności nie dokonano zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu i nie odliczono podatku VAT naliczonego. Pytania 1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym, Wnioskodawca może zaliczyć wydatki (Opłaty aranżacyjne) opisane wyżej do kosztów uzyskania przychodu? 2.  Czy w przedmiotowym stanie faktycznym Wnioskodawca ma prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu faktur wystawionych przez Bank w ramach Opłaty aranżacyjnej? Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź na pytanie nr 1 dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytania nr 2, dotyczącego podatku od towarów i usług zostało/zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Państwa stanowisko w sprawie Ad 1 Zdaniem Wnioskodawcy kwoty Opłat aranżacyjnych stanowią koszt uzyskania przychodu Spółki. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy W ocenie Wnioskodawcy, Opłata aranżacyjna ponoszona na rzecz Banku jest kosztem uzyskania przychodu potrącalnym w dacie jego poniesienia, ponieważ jego poniesienie ma na celu zwiększenie wolumenu opodatkowanej działalności gospodarczej i w tym celu jest płacone. Opłata aranżacyjna ma zatem bezpośrednie przełożenie na wynik finansowy prowadzonej działalności gospodarczej Spółki. W rezultacie poniesienia tego kosztu przez Wnioskodawcę powoduje, że Klienci uzyskują atrakcyjne warunki finansowania, co ma w praktyce duże znaczenie przy wyborze nabywanego pojazdu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, za koszty uzyskania przychodów uznaje się koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT. Definicja kosztu uzyskania przychodu sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w zakresie spełnienia ustawowych przesłanek uznania go za koszt uzyskania przychodu. Po to, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: a)  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), b)  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, c)  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, d)  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, e)  został właściwie udokumentowany, f)   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach Ustawy CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Jak wskazano powyżej, Wnioskodawca zawarł z Bankiem umowę, na podstawie której Bank będzie oferować promocyjne warunki finansowania Klientom, aby kupili oni samochody Spółki. Jednocześnie, Wnioskodawca będzie pokrywać Bankowi różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania, a warunkami promocyjnymi, z których korzystaliby Klienci (Opłata aranżacyjna). Dzięki współpracy Banku i Spółki wzrasta wolumen sprzedaży zarówno po stronie Spółki, jak i Banku. W ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że Opłata aranżacyjna stanowi koszt uzyskania przychodu bowiem: a)  koszt Opłaty aranżacyjnej ponoszony jest przez podatnika tj. przez Wnioskodawcę, b)  jest on definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie zostanie Wnioskodawcy w jakikolwiek sposób zwrócona, c)  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą - ma związek ze sprzedażą samochodów i bezpośrednio wiąże się z działaniami nakierowanymi na jej zwiększenie, d)  jest ponoszony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów podlegających opodatkowaniu a co najmniej będzie mógł mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, bowiem Spółka będzie mogła sprzedawać Dealerom więcej samochodów w wyniku wzrostu popytu po stronie Klientów, którzy będą mogli kupić samochód na atrakcyjnych warunkach finansowych, e)  jest właściwie udokumentowany - zawarta została Umowa o współpracy a Bank wystawia fakturę VAT. f)   jednocześnie, wydatki tego typu nie zostały wymienione w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, kosztu poniesionego na rzecz Banku nie da się jednoznacznie przypisać do określonego przychodu osiąganego przez Wnioskodawcę, w związku z czym powinno ono zostać potrącane w dacie poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Stosownie zaś do art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Zatem, Opłata aranżacyjna będzie spełniać przesłanki określone w art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, a tym samym będzie mogła zostać rozpoznana jako koszt uzyskania przychodu Spółki w momencie poniesienia, którym to dniem będzie data, w której ujęto koszt w księgach Wnioskodawcy na podstawie faktury VAT. Z uwagi jednocześnie na fakt poniesienia niniejszej Opłaty aranżacyjnej na rzecz Banku, który nie bierze udziału w sprzedaży (dostawie)samochodów i które jest wypłacane w związku z oferowaniem bardziej korzystnych warunków finansowania nie powinno ono stanowić pomniejszenia przychodów Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży samochodów. Treść art. 15 ust. 4d i 4e Ustawy o CIT przemawia za ujęciem kwoty Opłaty aranżacyjnej w kosztach podatkowych Wnioskodawcy w dacie poniesienia tego kosztu. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej W art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa CIT”, wyrażono ogólną regułę, że: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT, stanowić mogą koszt uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zgodnie z powyższymi uregulowaniami podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub jego zachowanie albo zabezpieczenie. Aby dany wydatek mógł być zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodów muszą być spełnione łącznie następujące warunki, a mianowicie: ·      wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika, ·      musi być definitywny, a więc bezzwrotny, ·      musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ·      musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, ·      musi zostać właściwie udokumentowany, ·      nie może być kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie jego przychodu. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę: -     przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz -     potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na podatniku spoczywa więc ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na: 1.  bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód), 2.  inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie). Za koszty bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Zatem z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy CIT, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są co do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie jest związane, tzn. pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w momencie, w którym zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym. Natomiast, koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy. W myśl art. 15 ust. 4d ustawy CIT: Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy CIT: Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. W świetle powyższego, dniem poniesienia kosztu uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4e ustawy CIT jest, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, bez względu na sposób ujęcia tego kosztu dla celów rachunkowych (bilansowych), tj. bez względu na to, czy dany wydatek ujęto w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na koncie kosztowym czy też nie. Z treści wniosku wynika, że w ramach przedstawionego profilu działalności, Spółka sprzedaje samochody do autoryzowanych dealerów samochodowych („Dealerzy”), którzy następnie odsprzedają je do odbiorców końcowych („Klienci”). Klienci niejednokrotnie korzystają z finansowania leasingiem/kredytem. W związku z niniejszym modelem biznesowym przystąpili Państwo do modelu finansowania, zgodnie z którym celem Spółki jest zwiększenia wolumeny sprzedaży samochodów na rynku polskim. Spółka nawiązała współpracę z niepowiązanym ze sobą podmiotem udzielającym finansowania Klientom („Bank”). W celu określenia ram współpracy w ramach nowego modelu finansowania Spółka, Dealerzy oraz Bank zawarli odpowiednie (odrębne) umowy. Wnioskodawca i Bank - Umowę o współpracy finansowej („Umowa o współpracy”). Współpraca pomiędzy Stronami polega na oferowaniu przez Bank promocyjnych warunków kredytu lub pożyczek Klientom, aby decydowali się na zakup Państwa samochodów. Jednocześnie, pokrywają Państwo różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania, a warunkami promocyjnymi, z których korzystają Klienci („Opłata aranżacyjna"). Opłata aranżacyjna jest wypłacana przez Spółkę w miesięcznych okresach rozliczeniowych na podstawie wystawianych przez Bank faktur. W tym modelu współpracy nie dochodzi do bezpośredniej sprzedaży samochodów przez Państwa na rzecz Banku. Są one najpierw sprzedawane przez Spółkę do Dealerów, a następnie odprzedawane przez Dealerów do Klientów korzystających z finansowania Banku. Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka będzie miała prawo do zaliczenia ponoszonych przez nią Opłat aranżacyjnych do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy CIT. Wydatki na Opłatę aranżacyjną nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt uzyskania przychodów, zawartym w 16 ust. 1 ustawy CIT. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia poniesionych wydatków z tytułu Opłaty aranżacyjnej do kosztów uzyskania przychodów. Jak już wskazano, dla uzyskania takiego statusu konieczne jest również zaistnienie związku przyczynowego między poniesionymi wydatkami a celem, jakim jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. W pierwszej kolejności, by odpowiedzieć na zadane przez Państwa pytanie należy ocenić, czy kwota Opłaty aranżacyjnej, o której mowa w złożonym przez Państwa wniosku będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu Spółki. Dopiero w takim przypadku, gdy dany wydatek spełnia przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy CIT i stanowi koszt uzyskania przychodu, rozpatrywać można kwestie związane z ustaleniem momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów podatkowych. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości. W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów. Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie: a.  „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”, b.  „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast c.   „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”. Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. Konkludując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia”. (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11). Poza tym, „przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanymi w ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por. wyrok NSA z 9 września 2011 roku, sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 roku, sygn. akt II FSK 4009/13). W odniesieniu do Państwa argumentacji zauważyć należy, że sprzedają Państwo samochody Dealerom, którzy następnie odsprzedają pojazdy Klientom (odbiorcom końcowym) w celu oferowania przez nich (Dealerów) korzystnych usług finansowania zakupu w postaci promocyjnych kredytów/pożyczek. Co istotne, samochody sprzedają Państwo bezpośrednio Dealerom i z tytułu tej sprzedaży uzyskują Państwo przychody. Wyraźnie należy podkreślić, zgodnie z opisem stanu faktycznego Klient, któremu zostanie zaoferowane korzystne finansowanie samochodu przez Bank będzie nabywał samochód od Dealera, a nie od Spółki, która prowadzi sprzedaż hurtową samochodów. Pomiędzy stronami nie ma łańcucha sprzedaży, który uzasadniałby „stosowanie efektu synergii”. Jeśli klient końcowy zdecyduje się na kupno samochodu i skorzysta z korzystnych warunków kredytowania, jakie zaoferuje Bank, to nie należy takiego zdarzenia gospodarczego wiązać ze sprzedażą promocyjną Spółki, w sytuacji, gdy samochód sprzedawany jest przez Dealera, a Spółka nie jest stroną ani umowy kupna sprzedaży samochodu, ani umowy kredytowej. W przypadku, gdy Państwo z tytułu sprzedaży pojazdów rozliczają tą sprzedaż z Dealerem, kwestią wtórną jest opisana przez Państwa kwota Opłaty aranżacyjnej oparta o procentowy udział Spółki w kosztach finasowania sprzedanych przez Dealera pojazdów przy wykorzystaniu finansowania oferowanego przez Bank. W opisanym przez Państwa modelu sprzedaży Klient obsługiwany będzie bowiem przez Dealera i Bank, a nie przez Państwa. W tym stanie rzeczy Opłata aranżacyjna będzie miała charakter wydatku ponoszonego za kogoś, bo pokryje różnice w kwocie udzielanego przez Bank kredytu, stwarzając promocyjne warunki kredytowania dla klienta końcowego, który samochód kupuje od Dealera. W konsekwencji, wydatki na Opłatę aranżacyjną opisane we wniosku, będą stanowić w istocie niczym nieuzasadnione, nieracjonalne transakcje pomiędzy podatnikami, którzy nie dokonują między sobą żadnych czynności gospodarczych. Organ interpretacyjny w kontekście normy prawnej art. 15 ust. 1 ustawy CIT, nie dostrzega żadnego racjonalnego powodu dla pokrywania przez Państwa kosztu kredytowania w celu stworzenia korzystnych dla odbiorców końcowych, zachęcających w ten sposób do zakupu aut u Dealera. Opłata aranżacyjna ma charakter wydatku ponoszonego za kogoś, bo pokryje różnice w kwocie udzielanego przez Bank kredytu, stwarzając promocyjne warunki kredytowania. W związku z tym stwierdzić należy, że Opłata aranżacyjna, jaką Państwo płacą na rzecz Banku (Kredytodawcy) w postaci różnicy pomiędzy standardowymi warunkami finansowania a warunkami promocyjnymi, z których korzystają Klienci, nie spełnia dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy CIT, umożliwiającej zaliczenie tego typu wydatków do Państwa kosztów podatkowych. Tym samym, kwoty Opłaty aranżacyjnej płaconej co miesiąc na rzecz Banku w celu stworzenia promocyjnych warunków kredytowania pojazdów sprzedawanych przez Dealerów, nie można uznać za związaną z Państwa działalnością gospodarczą. Podsumowując, Opłata aranżacyjna, jaką płacą Państwo na rzecz Banku − Kredytodawcy w postaci różnicy pomiędzy standardowymi warunkami finansowania a warunkami promocyjnymi, z których korzystają Klienci, nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT. W konsekwencji, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe. W tym stanie rzeczy, ustalenie momentu zaliczenia wydatków tytułem Opłaty aranżacyjnej w ciężar kosztów uzyskania przychodów nie jest celowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622)