0114-KDIP3-2.4011.408.2026.3.JK2

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 31 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 5 maja 2026 r. oraz z 14 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Jest Pan osobą fizyczną posiadającą obywatelstwo polskie oraz niemieckie. Obywatelstwo polskie uzyskał w 2018 r. Posiada Pan wyższe wykształcenie oraz ukończone szkolenia uprawniające do wykonywania zawodu ratownika medycznego. Proces kształcenia oraz pierwsze doświadczenia zawodowe zostały zrealizowane na terytorium Niemiec. Od dnia 10 lipca 2024 r. przebywa Pan na terytorium Polski w związku z otrzymaniem spadku po zmarłej matce. W konsekwencji objął Pan funkcję pełnomocnika w hotelu położonym w (…), a następnie, w dniu 1 grudnia 2024 r., rozpoczął pracę na stanowisku managera w tym obiekcie. Z tytułu uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę na terytorium Polski odprowadzane są zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Posiada Pan w Niemczech zarejestrowane na swoje nazwisko środki transportu, tj. samochód osobowy oraz motocykl. W 2024 r. nie przebywał Pan na terytorium Polski dłużej niż 180 dni w roku podatkowym, natomiast w 2025 r. jego pobyt na terytorium Polski przekroczył 180 dni. W konsekwencji, z uwagi na długość pobytu oraz wykonywanie pracy zarobkowej na terytorium Polski, Pana centrum interesów życiowych i gospodarczych uległo przeniesieniu do Polski. W 2026 roku przebywa Pan na stałe w Polsce. W związku z powyższym podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. jest zobowiązany do opodatkowania w Polsce całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Uzupełnienie stanu faktycznego Przedmiotem Pana zapytania jest okres od 10 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. oraz 2025 r. Na dzień złożenia wniosku Pana miejscem zamieszkania jest: (…). Na stałe zamieszkuje Pan w Polsce. Przeniósł Pan centrum interesów życiowych do Polski we wrześniu 2020 r. W 2020 r. rozpoczął Pan kształcenie na uczelni wyższej w Polsce. Od 10 lipca 2024 r. przebywa Pan w Polsce sam. Nie posiada Pan partnerki, żony, dzieci. W 2025 r. na stałe przebywał Pan w Polsce. Od 10 lipca 2024 r. zamieszkiwał Pan w nieruchomości adres: (…), której jest Pan właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Poza opisaną we wniosku działalnością zawodową nie wykonywał Pan innej działalności zarobkowej. Obecnie Pan nie pracuje. Posiada Pan w Polsce stałe ognisko domowe, które urządził i zastrzegł dla swojego trwałego użytkowania od 9 sierpnia 2024 r. Prowadził Pan (nadal prowadzi) w Polsce różnorodną działalność o charakterze społecznym, politycznym, kulturalnym i obywatelskim w okresie 2024 -2025. Aktywnie uczestniczył (nadal uczestniczy) w życiu społecznym oraz kulturalnym, m.in. poprzez regularne wizyty w restauracjach i innych miejscach sprzyjających integracji oraz wymianie poglądów. Nie należy Pan do żadnych organizacji i klubów. Posiada Pan w Polsce konto bankowe od listopada 2020 r. Posiada Pan zawartą umowę na usługi telekomunikacyjne w nieruchomości (…) od września 2024 r. Posiada Pan w Polsce samochód marki (…) zakupiony 13 maja 2025 r. oraz samochód marki (…) zakupiony 24 kwietnia 2026 r. Posiada Pan nieruchomość w Polsce od 9 sierpnia 2024 r. Był Pan uznawany za rezydenta podatkowego Niemiec do momentu przeprowadzki do Polski, tj.: wrzesień 2020 r. Przeprowadził się Pan do Polski na stałe, gdzie na stałe Pan mieszka. Pismem z 14 czerwca 2026 r. wyjaśnił Pan, że przedmiotem niniejszego zapytania jest okres od września 2020 r. do końca 2025 r. W okresie od września 2020 r. do 9 lipca 2024 r. przebywał Pan na terytorium Polski samodzielnie. W tym czasie utrzymywał Pan relacje towarzyskie i osobiste z osobami przebywającymi w Polsce, w tym z partnerkami oraz osobami poznanymi w trakcie studiów. Od września 2020 r. do 9 lipca 2024 r. zamieszkiwał Pan w wynajętych lokalach. Pomimo korzystania z wynajmowanych nieruchomości, regularnie i często powracał Pan do domu rodzinnego położonego w (…). Do dnia śmierci matki, nieruchomość ta stanowiła jej własność i była Pana rodzinnym miejscem zamieszkania. Następnie nabył Pan tę nieruchomość w drodze dziedziczenia po matce. W okresie od września 2020 r. do 9 lipca 2024 r. poza opisaną we wniosku działalnością zawodową nie wykonywał Pan innej działalności zarobkowej. Jedyną dodatkową aktywnością była okazjonalna działalność w zakresie ratownictwa medycznego na terenie Niemiec, wykonywana na zasadach wolontariatu i niemająca charakteru zatrudnienia ani działalności zarobkowej. Ponadto, po wybuchu wojny w Ukrainie, przez krótki okres angażował się Pan w pomoc w punkcie pierwszego zakwaterowania dla uchodźców w Polsce. Działalność ta miała charakter społeczny i charytatywny oraz nie wiązała się z uzyskiwaniem wynagrodzenia. W okresie od września 2020 r. do 9 lipca 2024 r.: posiadał Pan konto bankowe w banku (…);posiadał Pan oszczędności na wskazanym wyżej koncie bankowym;posiadał Pan umowę na świadczenie usług internetowych zawartą z operatorem (…) od września 2023 r., która obowiązuje do chwili obecnej. Wcześniej korzystał Pan z telefonu komórkowego za pośrednictwem karty SIM zarejestrowanej w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez matkę w Polsce. W okresie od września 2020 r. do 9 lipca 2024 r. nie posiadał Pan na terytorium Polski żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego. Dopiero po śmierci matki nabył Pan w drodze dziedziczenia majątek położony w Polsce. Pana pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od września 2020 r. do 9 lipca 2024 r. miał charakter stały. Od września 2020 r. był Pan studentem (…), co wiązało się z jego stałą obecnością i koncentracją aktywności życiowej na terytorium Polski. W każdym roku w okresie od września 2020 r. do 9 lipca 2024 r. przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres przekraczający 183 dni. Pana pobyty w Niemczech będą miały wyłącznie charakter prywatny, związany z odwiedzinami rodziców, i nie przekraczały około 80 dni w ciągu roku. Pytanie Czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym opisie stanu faktycznego podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu? Pana stanowisko w sprawie Stoi Pan na stanowisku, że podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce nieprzerwanie od września 2020 r. do chwili obecnej. Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy PIT: " Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy)". Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy PIT: "Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym." Na podstawie art. 2a ustawy PIT: " Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy)". Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592): Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Jako pierwszy warunek przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów życiowych. Według art. 4a ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 12 poz. 90; dalej: umowa polsko-niemiecka): W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie. Jak wynika z art. 4 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej: Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad: a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych), b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa, c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem, d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w drodze wzajemnego porozumienia. Umowa polsko-niemiecka nie została zmieniona w wyniku Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku (dalej: Konwencja MLI). Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami, została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym umowa polsko-niemiecka. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je, biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je, biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Z wniosku i jego uzupełnienia wynika, że był Pan uznawany za rezydenta podatkowego Niemiec do momentu przeprowadzki do Polski. We wrześniu 2020 r. przeniósł Pan centrum interesów życiowych do Polski i w związku z tym zamieszkuje Pan na stałe w Polsce. W 2020 r. rozpoczął Pan kształcenie na uczelni wyższej w Polsce. Nie posiada Pan partnerki, żony, dzieci. Posiada Pan obywatelstwo polskie oraz niemieckie. W okresie od września 2020 r. przebywa Pan na terytorium Polski samodzielnie i zamieszkiwał Pan w wynajętych lokalach. Pomimo korzystania z wynajmowanych nieruchomości, regularnie i często powracał Pan do domu rodzinnego położonego. W dniu 1 grudnia 2024 r., rozpoczął pracę na stanowisku managera. Z tytułu uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę na terytorium Polski odprowadzane były zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Obecnie Pan nie pracuje. Prowadził Pan (nadal prowadzi) w Polsce różnorodną działalność o charakterze społecznym, politycznym, kulturalnym i obywatelskim w okresie 2024 -2025. Posiada Pan w Polsce zawartą umowę na usługi telekomunikacyjne. Posiada Pan w Polsce dwa samochody zakupione 13 maja 2025 r. i 24 kwietnia 2026 r. Posiada Pan nieruchomość w Polsce od 9 sierpnia 2024 r. Analizując Pana powiązania osobiste i gospodarcze, stwierdzam, że od września 2020 r. posiada Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Od tego momentu przeniósł Pan bowiem centrum interesów życiowych do Polski. Charakter Pana pobytu w Polsce ma charakter stały. Pana stanowisko jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.