0114-KDIP3-2.4011.511.2026.2.JM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 24 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – na wezwanie – pismem z 25 maja 2025 r. (data wpływu 25 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Z dniem 31 marca skończył Pan pracę w oparciu o umowę o pracę, za porozumieniem stron. Porozumienie mówi wypłacie dodatkowego wynagrodzenia w kwietniu 2026 r. Wynagrodzenie otrzymał Pan w kwietniu, jednak policzono 32% podatek, pomimo wcześniejszego złożenia PIT-2 (wspólne rozliczenie z małżonką). Pracodawca pomimo prośby z Pana strony o korektę, odmówił i poinformował Pana, że nie ma możliwości zmiany kalkulacji podatku kwietniowej wypłaty wynagrodzenia. Uzupełnienie opisu sprawy Zgodnie z porozumieniem stron z dnia 10 marca 2026 r. umowa o pracę została rozwiązana z dniem 31 marca 2026 r. Wtedy też zakończył Pan stosunek pracy. Oświadczenie PIT-2 zostało złożone w roku 2024. W roku 2025 został Pan poinformowany, że nie musi Pan składać kolejnego oświadczenia, jeśli złożył je Pan już wcześniej. Nie składał Pan dodatkowego oświadczenia po ustaniu stosunku pracy (po 31 marca 2026 r.). Dodatkowe wynagrodzenie, które otrzymał Pan w kwietniu dotyczyło postanowień z porozumienia stron zawartego w dniu 10 marca 2026 r. Pytanie Czy pracodawca powinien uwzględnić złożony przez Pana wniosek PIT-2 i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy w pomniejszonej wielkości? Pana stanowisko w sprawie Według Pana stanowiska, pracodawca powinien uwzględnić złożony wniosek PIT-2 i odprowadzić zaliczkę w pomniejszonej wysokości od dodatkowego wynagrodzenia, określonego w porozumieniu stron zawartego w trakcie trwania stosunku pracy (10 marca 2026 r.), bez względu, kiedy nastąpiła jego faktyczna wypłata. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno w postaci pieniężnej, jak i w postaci niepieniężnej, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Przy tym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest m.in. określona w art. 10 ust. 1 pkt 1: Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W tym miejscu wskazać należy, że użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. W konsekwencji, w niniejszej sprawie, wartość wypłaconemu Panu dodatkowego wynagrodzenia stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na podmiotach dokonujących świadczeń z ww. tytułu ciążą natomiast obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1 omawianej ustawy, zgodnie z którym: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy. Treść powyższego przepisu zobowiązuje płatnika do obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od osób, które uzyskują od płatnika przychody ze stosunku pracy. Według art. 32 ust. 2 ustawy: Zaliczki za miesiące od stycznia do grudnia wynoszą: 1)     za miesiące, w których dochód podatnika uzyskany od początku roku od danego płatnika nie przekroczył kwoty 120.000 zł - 12% dochodu uzyskanego w danym miesiącu; 2)     za miesiąc, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku od danego płatnika przekroczył kwotę 120 000 zł - 12% od tej części dochodu uzyskanego w tym miesiącu, która nie przekroczyła tej kwoty, i 32% od nadwyżki ponad kwotę 120 000 zł; 3)     za miesiące następujące po miesiącu, o którym mowa w pkt 2 - 32% dochodu uzyskanego w danym miesiącu od danego płatnika. Przepis art. 32 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że: Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie, że za dany rok zamierza opodatkować dochody w sposób określony w art. 6 ust. 2 albo 4d, a za rok podatkowy przewidywane, określone w oświadczeniu: 1)     dochody podatnika nie przekroczą kwoty 120.000 zł, a małżonek lub dziecko nie uzyskują żadnych dochodów, które łączy się z dochodami podatnika – zaliczki za wszystkie miesiące roku podatkowego wynoszą 12% dochodu uzyskanego w danym miesiącu od tego płatnika i są dodatkowo pomniejszane za każdy miesiąc o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek w przypadku oświadczenia dotyczącego opodatkowania dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 albo 4d; 2)     dochody podatnika przekroczą kwotę 120.000 zł, a dochody małżonka lub dziecka, które łączy się z dochodami podatnika, nie przekraczają tej kwoty – zaliczki za wszystkie miesiące roku podatkowego wynoszą 12% dochodu uzyskanego w danym miesiącu od tego płatnika. Z art. 32 ust. 6 i 8 ustawy: 6. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi wniosek o obliczanie zaliczek bez stosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148 lub miesięcznych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3, płatnik oblicza zaliczki bez stosowania tego zwolnienia lub tych kosztów. 8. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi wniosek o rezygnację ze stosowania kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 9 pkt 1–3, płatnik oblicza zaliczki, nie stosując tych kosztów. W świetle art. 41 ust. 11 ustawy: Płatnicy przy obliczaniu zaliczki nie stosują kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 9 pkt 1–3, jeżeli podatnik złoży płatnikowi sporządzony na piśmie wniosek o rezygnację z ich stosowania. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że z dniem 31 marca 2026 r. rozwiązana została Pana umowa o pracę. Zgodnie z porozumieniem stron z dnia 10 marca 2026 r. w kwietniu 2026 r. wypłacono Panu dodatkowe wynagrodzenie. Pana były pracodawca od tego wynagrodzenia pobrał zaliczkę na podatek w wysokości 32%, pomimo wcześniejszego, tj. w 2024 r. złożenia PIT-2. Nie składał Pan dodatkowego oświadczenia po ustaniu stosunku pracy (po 31 marca 2026 r.). Pana wątpliwości budzi kwestia, czy pracodawca powinien uwzględnić złożony przez Pana w 2024 r. wniosek PIT-2 i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy w pomniejszonej wielkości od dodatkowego wynagrodzenia wypłaconego w kwietniu 2026 r. po ustaniu stosunku zatrudnienia. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 31a ust. 1-7 tej ustawy: 1.      Podatnik składa płatnikowi na piśmie albo w inny sposób przyjęty u danego płatnika oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki. 2.      Oświadczenia i wnioski, o których mowa w art. 31b ust. 1, art. 32 ust. 3 i 6-8 oraz art. 41 ust. 11, mogą być składane według ustalonego wzoru. 3.      Podatnik jest obowiązany wycofać lub zmienić złożone uprzednio oświadczenie lub wniosek, jeżeli uległy zmianie okoliczności mające wpływ na obliczenie zaliczki. 4.      Wycofanie i zmiana złożonego uprzednio oświadczenia lub wniosku następuje w drodze nowego oświadczenia lub wniosku, o którym mowa w ust. 1. 5.      Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie lub wniosek mające wpływ na obliczanie zaliczki, płatnik uwzględnia to oświadczenie lub ten wniosek najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał, a w przypadku płatnika, o którym mowa w art. 34 - najpóźniej od drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał. 6.      Oświadczenie i wniosek mające wpływ na obliczenie zaliczki dotyczą również kolejnych lat podatkowych, chyba że odrębny przepis stanowi inaczej. 7.      Po ustaniu stosunku prawnego stanowiącego podstawę dokonywania przez płatnika świadczeń podatnikowi, płatnik przy obliczaniu zaliczki pomija oświadczenia i wnioski złożone uprzednio przez podatnika, z wyjątkiem wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11. Na podstawie art. 31b ust. 1 ww. ustawy: W przypadkach, o których mowa w art. 32, art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i 7-9 oraz art. 41 ust. 1, płatnik pomniejsza zaliczki o kwotę stanowiącą nie więcej niż 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia. Jak wynika z art. 31b ust. 2 ww. ustawy: Oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia podatnik może złożyć nie więcej niż trzem płatnikom. Na mocy art. 31b ust. 3 ww. ustawy: W oświadczeniu o stosowaniu pomniejszenia podatnik wskazuje, że płatnik jest uprawniony do pomniejszenia zaliczki o kwotę stanowiącą: 1)  1/12 kwoty zmniejszającej podatek, albo 2)  1/24 kwoty zmniejszającej podatek, albo 3)  1/36 kwoty zmniejszającej podatek. W przytoczonym powyżej art. 31a ust. 7 ustawy ustawodawca posłużył się określeniem „uprzednio” złożonych wniosków i oświadczeń. Analiza wyrazu „uprzednio” została dokonana przez A. Choduń, sekretarza Komisji Języka Prawnego, który wskazał w opinii opublikowanej w „Komunikatach RJP” nr 2(15)/2004, jak należy rozumieć słowo „uprzednio” pojawiające się w przepisach prawnych (): „(…) wyraz „uprzednio”, znaczy tyle co „przedtem”, „wcześniej”, „poprzednio”. Jeśli mówimy, że coś odbyło się uprzednio, tzn., że coś miało miejsce przed czymś, czyli np. przed jakimś zdarzeniem, zachowaniem czy też przed jakąś konkretną datą. Tak więc jeśli towary zostały „nabyte lub uprzednio importowane”, to oczywiście przed jakąś datą, a nie po jakiejś dacie, w której miało miejsce jakieś zdarzenie czy zachowanie. (…)”. Skoro zatem art. 31 ust. 7 ustawy odwołuje się w swej treści do słowa „uprzednio” – to należy przyjąć, że odnosi się to wyłącznie do oświadczeń i wniosków złożonych przed datą, z którą ustaje stosunek prawny łączący podatnika z płatnikiem. Z Objaśnień podatkowych z 30 grudnia 2022 r. dotyczących oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczanych przez płatników tego podatku wynika, że złożone oświadczenia i wnioski: ·         dotyczą również kolejnych lat podatkowych. Obecnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wyjątku od tej reguły. W konsekwencji, wszystkie oświadczenia i wnioski są wieloletnie, chyba że uległy zmianie okoliczności mające wpływ na obliczenie zaliczki; ·         wygasają po ustaniu stosunku prawnego łączącego podatnika z płatnikiem. Oznacza to, że jeśli w momencie realizacji świadczenia nie istnieje „więź” łącząca podatnika z płatnikiem, płatnik pomija oświadczenia i wnioski uprzednio złożone przez podatnika w odniesieniu do tych świadczeń. Jest to generalna zasada, od której przepisy ustawy PIT przewidują tylko dwa wyjątki. Mianowicie po ustaniu stosunku prawnego płatnik nadal uwzględnia oświadczenia i wnioski podatnika dotyczące: niestosowania ulgi dla młodych,niestosowania kosztów uzyskania przychodów dla pracowników w wysokości podstawowej (250 zł miesięcznie) lub podwyższonej (300 zł miesięcznie), bądź kosztów uzyskania przychodów według normy 50%. Z treści art. 31a ust. 7 ustawy należy zatem wywieść, że skoro ustał stosunek prawny stanowiący podstawę dokonania świadczeń, to do wypłacanych świadczeń nie mogą mieć zastosowania oświadczenia i wnioski złożone przez podatnika przed ustaniem stosunku prawnego – z wyjątkiem wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11. Tym samym, w przypadku wypłaty wynagrodzenia po ustaniu stosunku pracy pracodawca nie powinien uwzględniać oświadczeń złożonych przed ustaniem zatrudnienia, bowiem oświadczenia te już wygasły. Przy czym, literalne brzmienie art. 31a ust. 7 ustawy, jak również żaden inny przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wyklucza możliwości składania przez podatnika wniosków i oświadczeń po ustaniu stosunku prawnego. Brak możliwości składania wniosków i oświadczeń po ustaniu stosunku prawnego nie został również wskazany w treści ww. objaśnień podatkowych. Wobec powyższego, oświadczenie złożone przez Pana w 2024 r. (w trakcie zatrudnienia) automatycznie straciło ważność z chwilą rozwiązania stosunku pracy (tj. gdy umowa o pracę została rozwiązana) – 31 marca 2026 r. Ponadto, w uzupełnieniu wskazał Pan, że nie składał dodatkowego oświadczenia po ustaniu stosunku pracy. W konsekwencji, Pana pracodawca właściwie od wypłaconego w kwietniu 2026 r. dodatkowego wynagrodzenia – po ustaniu stosunku pracy 31 marca 2026 r., odprowadził zaliczkę na podatek dochodowy bez uwzględnienia złożonego w 2024 r. oświadczenia. Pana stanowisko jest nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionych stanie faktycznym. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·       Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.