0114-KDIP3-2.4011.523.2026.2.MG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 29 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 27 maja 2026 r. Treść wniosku wspólnego jest następująca:Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1.  Zainteresowana będąca stroną postępowania: A.B. 2.  Zainteresowany niebędący stroną postępowania: C.B. Opis zdarzenia przyszłego (doprecyzowany w uzupełnieniu) Wraz z mężem (dalej także jako „Kredytobiorcy”) jesteście Państwo osobami fizycznymi, nieprowadzącymi działalności gospodarczej. Oboje jesteście Państwo polskimi rezydentami podatkowym. W Państwa małżeństwie panuje ustrój wspólności majątkowej. W dniu 16 lutego 2007 r. zawarliście Państwo z Bankiem X. SA (obecnie Y. SA z siedzibą w (…)) („Bank”), umowę kredytu hipotecznego nr (…) („Umowa") w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z § 1 ust. 1 Umowy Bank udzielił Państwu kredytu w kwocie 727.749,60 złotych polskich, indeksowanego kursem CHF. Zgodnie z postanowieniami Umowy, w dniu wypłaty saldo miało zostać wyrażone w walucie, do której indeksowany jest Kredyt według kursu kupna waluty, do której indeksowany jest Kredyt, podanego w Tabeli kursów kupna/sprzedaży dla kredytów hipotecznych udzielanych przez X. S.A., opisanej szczegółowo w § 17, następnie saldo walutowe przeliczane było dziennie na złote polskie według kursu sprzedaży waluty, do której indeksowany jest Kredyt, podanego w Tabeli kursów kupna/sprzedaży dla kredytów hipotecznych udzielanych przez X. S.A., opisanej szczegółowo w § 17 Umowy. Zgodnie z § 10 ust. 6 zd. 1 Umowy, rozliczenie każdej wpłaty dokonanej przez Kredytobiorców odbywało się według kursu sprzedaży waluty, do której jest indeksowany kredyt, podanego w tabeli kursów kupna/sprzedaży dla kredytów hipotecznych udzielanych przez X. S.A., obowiązującego w dniu wpływu środków do banku. Celem kredytu było: pokrycie części ceny budowy samodzielnego budynku mieszkalnego przy ul. (…), opisanego w § 3 ust. 1 Umowy, realizowanego przez Z. Sp. z o.o. w kwocie 514.080,00 zł, pokrycie części kosztów wykończenia ww. nieruchomości w kwocie 30.000,00 zł, refinansowanie kosztów poniesionych kosztów 4.000,00 zł,refinansowanie (spłatę) istniejącego wówczas zobowiązania kredytobiorców - kredytu mieszkaniowego w Y. SA, umowa nr (…) z dnia 28 września 2004 r.- w kwocie 165.000,00 złskredytowanie prowizji i opłat bankowych w kwocie 14.669,60 zł. Łączna wysokość udzielonego kredytu wynosiła 727.749,60 zł, z czego po odjęciu skredytowanych opłat i prowizji bankowych w kwocie 14.669,60 zł do dyspozycji kredytobiorcy zostało 713.080,00 zł. W związku podpisaniem Aneksu do umowy kredytowej i nie wykorzystaniu ostatniej transzy, finalnie Kredytobiorcom została wypłacona mniejsza kwota kredytu niż została przyznana czyli 687.176,01 zł. Wypłacona kwota została zindeksowana do wartości 299.692,74 CHF. Po zakończeniu budowy kredytowanej nieruchomości zostało na Państwa przeniesione prawo własności ww. nieruchomości (Akt notarialny Rep. (…)) oraz zamieszkaliście Państwo we wskazanym miejscu. Kwota kredytu przeznaczona na refinansowanie wcześniejszego zadłużenia kredytobiorców, w wysokości 165.000,00 zł została spłacona 30 stycznia 2008 r. (na dzień spłaty, po przeliczeniu waluty indeksowanej spłacono 171.271,67 zł). Pozostały kredyt dotyczący nieruchomości przy ul. (…) był spłacany terminowo w walucie PLN, a od maja 2014 roku, bezpośrednio w walucie CHF. Zadłużenie zostało spłacone całkowicie w dniu 2 grudnia 2021 r., co bank potwierdził stosownym zaświadczeniem z dnia 7 grudnia 2021 r., a hipoteka w księdze wieczystej została zwolniona. Finalnie, w wykonaniu Umowy Kredytobiorcy przekazali Bankowi kwotę 969.213,57 zł oraz 56.336,46 CHF tytułem rat kapitałowo- odsetkowych. W związku z weryfikacją zapisów ww. umowy kredytowej i przeświadczeniem o abuzywnym charakterze niektórych postanowień tej umowy, wnieśliście Państwo przeciwko Bankowi Y. S.A. z siedzibą w (…), pozew o ustalenie, że umowa kredytu nr (…) zawarta w dniu 16 lutego 2007 roku jest nieważna, a w związku z tym o zasądzenie od pozwanego Banku Y. S.A. z siedzibą w (…) na Państwa rzecz, kwot 452.300,99 zł oraz 42 150,80 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 15 maja 2020 r. do dnia zapłaty, na którą to kwotę składały się świadczenia wykonane przez Państwa zgodnie z Umową w okresie od 21 lutego 2007 r. do 21 stycznia 2020 r. Następnie, w wyniku dalszej spłaty kredytu powództwo zostało rozszerzone i finalnie, poza żądaniem stwierdzenia nieważności umowy, wnosiliście Państwo o zasądzenie od Banku na Państwa rzecz, solidarnie, kwoty 969.213,57 zł oraz 56.336,46 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Sprawa rozpoznawana była przez Sąd Okręgowy (…), I Wydział Cywilny pod sygnaturą akt (…). Po złożeniu ww. pozwu bank wystąpił przeciwko Państwu z powództwem o zwrot kwoty nominalnej kredytu wypłaconej Państwu w 2007 r. Powództwo Banku rozpoznawane jest przez Sąd Okręgowy (…), I Wydział Cywilny pod sygn. akt: (…). Postępowanie jest zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o ustalenie nieważności Umowy. W obu ww. sprawach sądowych jesteście Państwo reprezentowani przez radcę prawnego. W dniu 29 lipca 2024 r. Sąd Okręgowy (…), I Wydział Cywilny wydał wyrok w sprawie (…), w którym: w pkt 1 „zasądza od pozwanego Banku Y. Spółki Akcyjnej z siedzibą w (…) na rzecz A.B. i C.B. kwotę 954.544,02 (dziewięćset pięćdziesiąt cztery tysiące pięćset czterdzieści cztery 02/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot: a) 437.631,44 (czterysta trzydzieści siedem tysięcy sześćset trzydzieści jeden 44/100) złotych od dnia 23 maja 2020 roku do dnia zapłaty; b) 516.912,58 (pięćset szesnaście tysięcy dziewięćset dwanaście 58/100) złotych od dnia 23 listopada 2022 roku do dnia zapłaty;'' w pkt 2 „zasądza od pozwanego Banku Y. Spółki Akcyjnej z siedzibą w (…) na rzecz A.B. i C.B. kwotę 56.336,46 (pięćdziesiąt sześć tysięcy trzysta trzydzieści sześć 46/100) franków szwajcarskich z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty: a) 42.150,80 (czterdzieści dwa tysiące sto pięćdziesiąt 80/100) franków szwajcarskich od dnia 23 maja 2020 roku do dnia zapłaty; b) 14.185,66 (czternaście tysięcy sto osiemdziesiąt pięć 66/100) franków szwajcarskich od dnia 23 listopada 2022 roku do dnia zapłaty; w pkt 3: „oddala powództwo w pozostałym zakresie;"w pkt 4: znosi wzajemnie między stronami koszty procesu." Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku Sąd I instancji uznał, że Umowa jest nieważna w związku z czym uwzględnił żądanie zwrotu zapłaconych w jej wykonaniu świadczeń. Równocześnie, Sąd oddalił żądanie ustalenia w wyroku nieważności Umowy stwierdzając, że w związku z całkowitą spłatą kredytu, na datę zamknięcia rozprawy nie posiadacie Państwo interesu prawnego w żądaniu ustalenia, który ogranicza się do zapłaty. W dacie złożenia wniosku ww. wyrok pozostaje nieprawomocny, gdyż w dniu 23 września 2024 r., Bank złożył od niego apelację. Kredytobiorcy odwołali się natomiast od części rozstrzygnięcia w zakresie w jakim dotyczy wzajemnego zniesienia kosztów procesu (pkt 4). Apelacja Banku rozpoznawana jest przez Sąd Apelacyjny w (…) pod sygn. akt: (…). Do dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji nie wyznaczono terminu rozprawy apelacyjnej, ani nie doręczono Państwu apelacji Banku. Otrzymaliście Państwo od Banku propozycję ugodowego zakończenia sporów sądowych powstałych w związku z Umową. Zgodnie z propozycją ugodową w celu rozliczenia wzajemnych świadczeń Stron spełnionych w wykonaniu Umowy: Bank zapłaci na Państwa rzecz kwotę 532.260,00 PLN tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności, określonych wyrokiem Sądu I instancji;Bank poniesie koszty związane z postępowaniem z powództwa Kredytobiorców i postępowaniem z powództwa Banku, tym koszty zastępstwa procesowego Kredytobiorców w wysokości do jednokrotności stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie lub Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, które wynoszą 18.900,00 PLN łącznie za I i II instancję w postępowaniu z powództwa Kredytobiorców, połowę opłaty za czynności radców prawnych 5.400,00 PLN w postępowaniu z powództwa Banku oraz opłatę sądową od pozwu w kwocie 1.000,00 PLN w postępowaniu z powództwa Kredytobiorców. Koszty zastępstwa procesowego zostaną uiszczone bezpośrednio na rachunek bankowy pełnomocnika procesowego Kredytobiorców;obie strony zrzekają się i rezygnują z dochodzenia od drugiej strony roszczeń pieniężnych wynikających z lub związanych z zawarciem Umowy. Ugoda nie zawiera wyraźnego potwierdzenia przez Strony, że Umowa jest nieważna, jednak jej skutki są tożsame ze skutkami nieważności Umowy. W ugodzie strony wskazują wprost, że kwota, która ma zostać zapłacona Kredytobiorcom stanowi zwrot świadczenia nienależnego przekazanego Bankowi przez Kredytobiorców w wykonaniu Umowy. Do zawarcia ugody z Bankiem bez rozstrzygnięcia sądowego jeszcze nie doszło, aczkolwiek, po negocjacji kwoty zwrotu do wysokości zasądzonej na Państwa rzecz w wyroku sądu pierwszej instancji, rozważacie Państwo takie zakończenie sprawy. Kwota, która jest wskazana w projekcie ugody z Bankiem i ma być zwrócona na Państwa rzecz, stanowi różnicę pomiędzy kwotą zapłaconą przez Państwo Bankowi w wykonaniu umowy kredytowej, a kwotą wypłaconego Państwu wcześniej kapitału. Przyznana Państwu kwota stanowi zatem zwrot środków wpłaconych przez Państwa wcześniej do Banku w części odpowiadającej ww. różnicy, którą to kwotę Bank w ramach ugody uznaje za świadczenie nienależne. Istotą i celem planowanej ugody jest rozliczenie umowy kredytowej i wzajemnych świadczeń Stron wykonanych na jej podstawie w taki sposób, jakby umowa nie istniała od początku, co związane jest z podnoszonym przez Państwa w procesie sądowym zarzutem dotyczącym nieważności umowy. Wraz z mężem złożyliście Państwo powództwo w Sądzie Okręgowym (…) przeciwko Bankowi o ustalenie nieważności umowy i zapłatę wpłaconych przez Państwo rat kapitałowo-odsetkowych w wysokości 954.620,11 PLN i 56.322,12 CHF. Postępowanie toczyło się pod sygn. akt (…). Sąd wydał wyrok w którym zasądził od Banku na Państwa rzecz ww. kwoty. Wyrok jest nieprawomocny, gdyż Bank złożył apelację, której rozpoznanie jest w toku. Bank natomiast złożył w Sądzie Okręgowym (…) przeciwko Państwu, pozew o zapłatę kwoty 687.176,00 PLN, tytułem zwrotu kapitału wypłaconego na podstawie zaskarżonej umowy kredytowej. Sprawa prowadzona jest pod sygn. akt (…). Strony są zainteresowane zakończeniem trwających od kilku lat sporów sądowych w drodze wzajemnych ustępstw i polubownym rozliczeniem świadczeń przekazanych w wykonaniu umowy, tak jakby umowa nie została zawarta. Zgodnie z literalną treścią planowanej ugody „W świetle zapadłego Wyroku i w celu rozliczenia wzajemnych świadczeń Stron spełnionych w wykonaniu Umowy, o których mowa w [§ 2 ust. 1 i 2 powyżej], w ramach wzajemnych ustępstw Strony postanowiły, co następuje: a. Bank dokona na rzecz Klienta zapłaty kwoty 532.260,00 PLN (tytułem zwrotu świadczenia nienależnego oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności, o których mowa w [§ 2 ust. 1 lit. b] powyżej) w terminie (…).” Stosownie do art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. W oparciu o definicję ugody zawartą w Kodeksie cywilnym uznać należy, że: 1) ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego stosunku; 2) celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu 3) strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. Postanowienia ugody powinny być zatem interpretowane w świetle roszczeń dochodzonych przez Strony w postępowaniach sądowych – w tym przypadku są to roszczenia wynikające z nieważności umowy kredytu (zwrot wzajemnych świadczeń). Na takie rozumienie ugody wskazuje m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 25 listopada 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.764.2024.1.KF: „Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.” Celem uzupełnienia wyjaśnień poniżej zamieszczają Państwo zestawienie wzajemnych roszczeń Stron, które mają zostać rozliczone ugodą: (...)By dokonać zwrotu różnicy w świadczeniach w walucie PLN, Bank przeliczył wpłacaną przez Państwo kwotę wyrażoną w walucie CHF, po średnim kursie 1 CHF = 4,7006 PLN. Podsumowując, na kwotę, którą Bank zobowiąże się zapłacić na Państwa rzecz składa się zwrot świadczeń spełnionych przez Państwo wcześniej na rzecz Banku ponad wartość wypłaconego Państwu kapitału, uznanych w ramach ugody – zawieranej w celu rozliczenia skutków nieważności umowy kredytowej – za świadczenie nienależne. W zakresie w jakim zwrot kosztów procesu obejmuje zwrot opłaty sądowej od pozwu o ustalenie nieważności umowy i zapłatę (1.000,00 zł) Bank zwróci Państwu te koszty w kwocie faktycznie poniesionej. W zakresie w jakim zwrot kosztów procesu obejmuje koszty zastępstwa procesowego, Bank zwróci Państwu te koszty w części, tj. w wysokości niższej niż kwota, którą jesteście Państwo zobowiązani zapłacić pełnomocnikowi za usługi prawne na podstawie zawartej z nim umowy. Określona w ugodzie kwota, którą Bank zapłaci tytułem kosztów zastępstwa procesowego odpowiada minimalnej stawce opłaty za czynności radców prawnych, właściwej dla wartości przedmiotu sporu, określonej w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Zgodnie z zapisem w propozycji ugody, kwota ta będzie przekazana bezpośrednio na konto bankowe Państwa Pełnomocnika.Pytanie Czy w przypadku zakończenia sporu z Bankiem poprzez zawarcie ugody sądowej lub pozasądowej na warunkach, o których mowa w zdarzeniu przyszłym, kwoty otrzymane przez Kredytobiorców od Banku na podstawie ugody, obejmujące zwrot nienależnego świadczenia (tj. świadczenia zapłaconego Bankowi w wykonaniu umowy kredytowej ponad wypłacony kapitał), część odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia nienależnego oraz koszty procesu (zwrot opłaty oraz koszty zastępstwa procesowego) stanowią przychód podatkowy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT), a w konsekwencji podlegają opodatkowaniu? Stanowisko Zainteresowanych w sprawie W Państwa opinii, w razie zawarcia przez Państwo ugody z Bankiem, zarówno w formie ugody sądowej jak i pozasądowej, na warunkach opisanych w stanie faktycznym, kwoty otrzymane od Banku na podstawie tej ugody, nie stanowią przychodów podatkowych w rozumieniu ustawy o PIT, a zatem nie podlegają opodatkowaniu. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przychodami, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o PIT, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że elementem istotnym dla uznania danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez podatnika realnego przysporzenia majątkowego. O uzyskaniu przychodu można mówić zatem jedynie w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje rzeczywistą korzyść majątkową - czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych zwiększających jego aktywa (pieniędzy, wartości pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń), czy określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań. Oznacza to, że nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego stronie przychodu podatkowego dla celów PIT. Nie wystarczy bowiem zidentyfikowanie strumienia pieniądza, który płynie w kierunku podatnika. Konieczne jest ustalenie, że mamy do czynienia ze świadczeniem, które powoduje rzeczywiste wzbogacenie się podatnika (przyrost w jego majątku). Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o PIT). W Państwa jednak przypadku, w związku z ewentualną ugodą, otrzymalibyście Państwo zwrot części pieniędzy wynikający z rozliczenia z Bankiem wzajemnie przekazywanych środków (nadwyżkę ponad wypłacony przez Bank kapitał), które wcześniej zostały zapłacone z własnych środków na rzecz Banku w związku z zaciągniętym kredytem oraz część odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie tej kwoty. Wobec powyższego, wypłata przez Bank na Państwa rzecz tego zwrotu, będzie neutralna podatkowo. W wyniku tego zwrotu nie będzie przysporzenia majątkowego, a więc zwrot nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym - nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu. W przypadku zwrotu kosztów procesu, obejmujących zwrot kwoty wpłaconej na rzecz sądu (tytułem opłaty sądowej od pozwu) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (radcy prawnego) za prowadzenie sprawy sądowej z powództwa Kredytobiorców oraz z powództwa Banku, w tym w szczególności przygotowanie pozwu, mają one również charakter zwrotu wydatków przez Państwa poniesionych. W tym kontekście wskazać należy na art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.), zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się m.in. poniesione przez nią koszty sądowe (w tym opłatę sądową). Do kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się także wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata. Zgodnie z art. 99 k.p.c. stronom reprezentowanym przez radcę prawnego, zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata. Otrzymanie należności tytułem zwrotu kosztów procesu (zwrot opłaty sądowej od pozwu oraz kosztów zastępstwa procesowego) nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Wynika to z art. 98 § 1-4 ustawy z 17 listopada 1964 r. k.p.c. Państwa stanowisko zostało potwierdzone w następujących indywidualnych interpretacjach podatkowych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w odniesieniu do analogicznych rozliczeń pomiędzy bankami a kredytobiorcami z tytułu kredytów indeksowanych do walut obcych: Interpretacji z 9 marca 2023 r. sygn. 0114-KDIP3-1.4011.4.2023.1.MS2; Interpretacji z 27 grudnia 2023 r. sygn. 0115-KDIT2.4011.491.2023.2.ŁS; Interpretacji z 22 listopada 2024 r. sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.682.2024.2.ACZ. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są również odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Tym samym, także część kwoty określonej w ugodzie tytułem części ustawowych odsetek za opóźnienie od zwracanej kwoty głównej, nie będzie podlegać opodatkowaniu. Skoro bowiem zwrot wpłaconych przez Kredytobiorców rat kapitałowo-odsetkowych, składek na ubezpieczenie oraz opłat i prowizji nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy powołanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT. Państwa stanowisko znalazło potwierdzenie w wielu interpretacjach podatkowych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w analogicznych sytuacjach. Przykładowo dotyczy to interpretacji podatkowych z:  17 listopada 2023 r. sygn. 0115-KDIT3.4011.613.2023.1.DP; 1 marca 2024 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.95.2024.DJ; 24 czerwca 2024 r. sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.342.2024.2.AKU. Tożsame stanowisko zostało przedstawione w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 27 grudnia 2023 r., sygn.: 0115-KDIT2.4011.491.2023.2.ŁS, w odpowiedzi na zapytanie jednego z banków o skutki podatkowe ugody przewidującej zwrot środków pieniężnych na rzecz Kredytobiorcy oraz związany z tym obowiązek sporządzenia przez bank informacji o wysokości przychodów (PIT-11). Podsumowując, kwoty, jakie otrzymalibyście Państwo w wyniku zawarcia ugody, zarówno w przypadku zawarcia ugody sądowej, jak i pozasądowej, nie będą stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu, gdyż nie spowodują zwiększenia Państwa majątku, a będą stanowić jedynie zwrot środków, jakie nadpłaciliście Państwo w przeszłości od umowy, która była wadliwa, część odsetek ustawowych za opóźnienie od zapłaty tej kwoty oraz zwrot wydatków poniesionych w związku z wszczęciem i prowadzeniem procesów sądowych z Bankiem.Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnejReguły dotyczące opodatkowania Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą: dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku orazdochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników). W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego przepisu: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są: pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika. Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.Źródła przychodów W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są inne źródła. Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Wskazali Państwo, że na podstawie ugody bank wypłacił Państwu określoną kwotę. Powzięli Państwo wątpliwość, czy wypłata tej kwoty stanowi dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłata określonej kwoty Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać. Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38, ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Państwa skutki podatkowe z tytułu wypłaty kwoty określonej przez bank Jak wynika z opisu sprawy, w wyniku zawarcia ugody, Bank zwrócił Państwu (Panu i żonie) środki które stanowią zwrot środków wpłaconych przez Państwo wcześniej do Banku w części odpowiadającej różnicy pomiędzy kwotą zapłaconą przez Państwo Bankowi w wykonaniu umowy kredytowej, a kwotą wypłaconego Państwu wcześniej kapitału. Bank w ramach ugody uznaje tę kwotę za świadczenie nienależne. Taka wypłata jest więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstał przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wobec tego zwrócona kwota nie stanowi dla Państwa przychodu podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym - nie ciąży na Państwu obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu. Zatem nie muszą Państwo wykazywać otrzymanej kwoty w zeznaniu rocznym. Zatem Państwa stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.Skutki podatkowe zwrotu kosztów procesu Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.): Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego. Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego: Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy. Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego, koszty sądowe) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Mając na uwadze powyższe, zwrot poniesionych przez Państwa kosztów procesu – do wysokości poniesionych przez Państwa wydatków - nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Państwa stanowisko tej części również jest prawidłowe.Skutki podatkowe wypłaty odsetek Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym: Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie. Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r. Zgodnie z ww. przepisem: Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia zatem z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Skoro – jak już wyżej wspomniano - proponowany przez bank na Państwa rzecz zwrot kwot nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki ustawowe nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem Państwa stanowisko w tej części także jest prawidłowe.Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622).  Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli   skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pani A.B. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.