0114-KDIP4-2.4012.350.2026.1.KS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 27 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zwolnienia od podatku od towarów i usług organizacji obozów na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Wnioskodawca (A. sp. z o.o.) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT), prowadzącym działalność gospodarczą, której elementem jest organizacja specjalistycznych wyjazdów edukacyjno-biznesowych (obozów) dla dzieci i młodzieży (dalej: obozy). Obozy te organizowane są w formie turnusów wyjazdowych, (np. w okresie ferii zimowych) trwających zazwyczaj sześć dni. Grupę docelową stanowią wyłącznie osoby małoletnie w przedziale wiekowym od 13 do 18 lat, ale zdarzają się również osoby w wieku 19 lat, uczniowie liceum, technikum. W trakcie obozów Wnioskodawca realizuje intensywny program merytoryczny połączony z elementami rekreacji i wypoczynku. Program edukacyjny obejmuje m.in. warsztaty z zakresu wykorzystania sztucznej inteligencji (Al), obsługi narzędzi graficznych oraz systemów zarządzania projektami, a także tzw. hakatony, podczas których uczestnicy pracują nad projektami pod stałym nadzorem merytorycznym i opiekuńczym mentorów. Niezależnie od zaawansowanego programu merytorycznego, wyjazdy zachowują cechy klasycznego wypoczynku zorganizowanego w harmonogramie znajdują się aktywności sportowe, integracyjne oraz gry terenowe, mające na celu zapewnienie uczestnikom odpowiedniego wypoczynku fizycznego i psychicznego w czasie wolnym od nauki. Element opiekuńczy i rekreacyjny stanowi integralną i obiektywnie niezbędną część całego przedsięwzięcia. Uczestnicy obozów wyjazdowych znajdują się pod stałą opieką pełnoletnich wychowawców zapewnianych przez Spółkę (tzw. wychowawcy kolonijni). Wychowawcy ci mają ukończony kurs wychowawcy wypoczynku (kurs obejmuje m.in. zagadnienia pedagogiczne, psychologiczne i organizacyjne), powinni posiadać minimum średnie wykształcenie, doświadczenie w pracy z dziećmi oraz umiejętności animacyjne, (tj. umiejętność organizowania i prowadzenia atrakcyjnych zajęć, zabaw oraz aktywności dla dzieci i młodzieży). Każdy z wychowawców kolonijnych, przed dopuszczeniem do pracy z uczestnikami organizowanych przez Spółkę obozów, jest sprawdzany przez Wnioskodawcę pod kątem niekaralności oraz tego, czy nie widnieje w rejestrze przestępców seksualnych. Organizowane obozy są zgłaszane przez Spółkę we właściwym terminie do Kuratorium Oświaty, a ich realizacja podlega nadzorowi i kontroli właściwego Kuratorium Oświaty. Wszyscy zatrudnieni wychowawcy posiadają odpowiednie wykształcenie i kwalifikacje oraz kursy wychowawcy wypoczynku, a tym samym, spełniają wymogi Prawa Oświatowego. Stąd, należy stwierdzić, że organizowane przez Wnioskodawcę obozy są wykonywane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.; dalej: Prawo oświatowe). Nadzór nad pracą wychowawców kolonijnych i prawidłowym przebiegiem obozów sprawuje tzw. kierownik półkolonii. Od tej osoby Spółka wymaga posiadania wykształcenia wyższego pedagogicznego lub kilkuletniego doświadczenia w organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Kierownik obozów musi mieć też ukończony kurs kierownika wypoczynku oraz - podobnie jak w przypadku wychowawców kolonijnych - zaświadczenie o niekaralności oraz brak wpisu do rejestru przestępców seksualnych. Kluczowym elementem stanu faktycznego jest fakt, że organizowane przez Spółkę obozy są i będą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Wnioskodawca dopełnia i będzie dopełniał wszelkich rygorów administracyjnych związanych z organizacją wypoczynku dzieci i młodzieży, w szczególności: ·      każdorazowo zgłasza zamiar zorganizowania wypoczynku do właściwego miejscowo Kuratora Oświaty poprzez system elektroniczny, ·      obozy uzyskują potwierdzenie wpisu do ogólnopolskiej Bazy Wypoczynku Ministerstwa Edukacji Narodowej (MEN), ·      Wnioskodawca zapewnia kadrę opiekuńczo-wychowawczą posiadającą odpowiednie, udokumentowane kwalifikacje uregulowane ustawowo (kierownik wypoczynku, wychowawcy). Wnioskodawca zapewnia uczestnikom bezpieczne warunki higieniczno-sanitarne oraz obiekt spełniający wymogi ochrony przeciwpożarowej. Wszystkie usługi dodatkowe (zakwaterowanie, wyżywienie) nabywane od podmiotów trzecich mają charakter pomocniczy i są ściśle związane z usługą podstawową, jaką jest organizacja wypoczynku i sprawowanie opieki nad dziećmi i młodzieżą. Świadczenia te są niezbędne do właściwego wykonania usługi podstawowej. Głównym celem Wnioskodawcy w zakresie świadczeń pomocniczych nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia z VAT. W ramach opłaty za uczestnictwo w obozie (ryczałtowe wynagrodzenie za całość pakietu), Wnioskodawca zapewnia uczestnikom kompleksowe świadczenia niezbędne do prawidłowej realizacji opieki i wypoczynku, tj. zakwaterowanie (noclegi), pełne wyżywienie, realizację warsztatów i zajęć rekreacyjnych, a w niektórych przypadkach również transport. Świadczenia te nabywane są częściowo od podmiotów trzecich. Głównym celem tych pomocniczych dostaw towarów i usług w trakcie wyjazdów/obozów nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Wnioskodawcę, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia z VAT. Wspomniana niezbędność tych dostaw towarów i usług wynika z przepisów o systemie oświaty, które stawiają wobec Spółki, jako organizatora wypoczynku, wymóg zapewnienia uczestnikom obozów m.in.: ·      programu wypoczynku i zajęć dostosowanych do ich wieku, ze szczególnym uwzględnieniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, wyżywienia zgodnie z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2023 r. poz. 1448), oraz ·      bezpieczeństwa i higienicznych warunków wypoczynku, w tym bezpiecznego korzystania z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 714). Wnioskodawca nie posiada statusu placówki oświatowej objętej systemem oświaty. Pytania 1.  Czy opisane w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym usługi organizacji obozów przez Wnioskodawcę, korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT? 2.  Czy opisane w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym usługi organizacji obozów przez Wnioskodawcę, korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT w stosunku do dzieci w wieku powyżej 18 roku będących uczniami szkoły średniej? Państwa stanowisko w sprawie Ad. 1 Wnioskodawca wyraża przekonanie, że opisane w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym usługi organizacji obozów przez Wnioskodawcę, korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT. Ad. 2 Wnioskodawca wyraża przekonanie, że opisane w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym usługi organizacji obozów przez Wnioskodawcę, korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT, również w stosunku do pełnoletnich już uczestników obozów, którymi są uczniowie liceum lub technikum. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), podlega m.in. odpłata dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT). Przedstawiona powyżej definicja usługi jest bardzo szeroka i obejmuje swym zakresem wszelkie świadczenia, z którymi wiąże się jakiekolwiek działanie bądź też zaniechanie wobec osoby trzeciej. Definicja ta realizuje zasadę powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Zastrzec jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego Istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Poza tym, usługa musi być odpłatna, zaś wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy ma stanowić wartość możliwą do wyrażenia w pieniądzu. Podstawowa stawka VAT wynosi 23% (art. 41 w związku z art. 146aa ustawy o VAT). W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział również stosowanie stawek obniżonych. Ustawodawca zdecydował się również na objęcie niektórych czynności podlegających opodatkowaniu zwolnieniem z VAT. Zwolnienie takie sprowadza się w istocie do zniesienia obowiązku zapłaty podatku w odniesieniu do pewnej kategorii podatników lub przedmiotów opodatkowania danym podatkiem. Katalog zwolnień z VAT zawarty jest w art. 43 ustawy o VAT. Na mocy regulacji art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane: a)  w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900, 1672, 1718 i 2005), b)  przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat. Warunkiem stosowania zwolnienia przewidzianego w przytoczonej powyżej regulacji jest: ·      świadczenie usług w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, ·      ewentualnie wykonywane czynności dostawy towarów i usług muszą być ściśle związane z usługą opieki nad dziećmi i młodzieżą, ·      czynności te muszą być wykonywane w formach i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach (lit. a) lub przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do lat 3 (lit. b). Jak wynika z opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wniosku, organizowane przez Wnioskodawcę obozy sprowadzają się w istocie do opieki nad dziećmi i młodzieżą, w trakcie oferowanego im wypoczynku. W trakcie tych wyjazdowych obozów uczestnikom zapewniane są również świadczenia (towary i usługi) niezbędne do sprawowania opieki nad dziećmi i młodzieżą, (np. posiłek, nocleg). Obowiązek zapewniania tych świadczeń wynika zasadniczo z przepisów prawa, w tym ustawy o systemie oświaty. Regulacje te nakładają na Wnioskodawcę jako organizatora takiej formy wypoczynku, obowiązek zapewnienia uczestnikom m.in. opieki wychowawczej, wyżywienia, programu zajęć dostosowanego do wieku i potrzeb dzieci i młodzieży, odpowiednich warunków lokalowych i sanitarnych. Na tej podstawie, Wnioskodawca uważa, że spełnione są dwa pierwsze z ww. przesłanek stosowania omawianego zwolnienia. Wnioskodawca nie sprawuje jednak opieki nad dziećmi w wieku do lat 3. Stąd, do rozważania pozostaje, czy obozy te spełniają warunek określony pod lit. a) pkt 24 ust. 1 art. 43 ustawy o VAT, tj. czy są wykonywane w formach i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach. Rozpatrywana regulacja odsyła w tym zakresie m.in. do przepisów o systemie oświaty. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o systemie oświaty: ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku. Na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty, organizatorami wypoczynku mogą być: 1)  szkoły i placówki, 2)  przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211), 3)  osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 12, organizujące wypoczynek w celu: a)  niezarobkowym albo b)  zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi Imprezy turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Na mocy art. 92 ust. 2 tej ustawy, organizator wypoczynku zapewnia: 1)  bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne, określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników wypoczynku; 2)  kadrę wypoczynku, którą stanowią: a)  kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których mowa w art. 92p ust. 1-6, liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do liczby uczestników wypoczynku, b)  w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki: ·      mają ukończone 18 lat, ·      posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe, ·      posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć, 3)  dostęp do opieki medycznej: a)  w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146) lub b)  na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym; 4)  program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności; 5)  żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2023 r. poz. 1448); 6)  bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 714); 7)  bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1154). Z przytoczonych powyżej regulacji wynika w szczególności wymóg zapewniania odpowiedniej formy i warunków organizowanego wypoczynku, w tym w formie obozów. Zasadniczo, ustawa ta stawia w stosunku do organizatora tych obozów wymóg zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej. W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty, organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1. Mając na uwadze potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków związanych z umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku, mocą art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty, ustawodawca upoważnił ministra właściwego ds. oświaty i wychowania do określenia, w drodze rozporządzenia, terminu złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty, jego formę, dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia. Aspekty te zostały określone w wydanym na podstawie tej delegacji ustawowej Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.). Prawo oświatowe nie zawiera szczegółowych regulacji dotyczących organizacji obozów, ale pośrednio wpływa na ich organizację poprzez ogólne przepisy dotyczące opieki nad dziećmi i młodzieżą. Na uwadze należy mieć w szczególności przepis art. 1 Prawa oświatowego, który zakłada, że system oświaty zapewnia m.in.: realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju (pkt 1), wychowanie rozumiane jako wspieranie dziecka w rozwoju ku pełnej dojrzałości w sferze fizycznej, emocjonalnej, intelektualnej, duchowej i społecznej, wzmacniane i uzupełniane przez działania z zakresu profilaktyki problemów dzieci i młodzieży (pkt 3) orazutrzymywanie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki w szkołach i placówkach (pkt 14). Analiza przedstawionego powyżej opisu organizowanych przez Spółkę obozów w kontekście przytoczonych powyżej regulacji prawa podatkowego, przepisów ustawy o systemie oświaty oraz Prawa oświatowego prowadzi do wniosku, że świadczone przez Wnioskodawcę usługi organizacji obozów obejmują swym zakresem usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, które Wnioskodawca wykonuje w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach Prawa oświatowego. W szczególności, w czasie trwania obozu Wnioskodawca zapewnia opiekę nad dziećmi i młodzieżą w wymaganej przepisami formie oraz z zachowaniem wszelkich wytycznych i wymogów określonych przepisami prawa o systemie oświaty. Ponadto, obozy te zgłaszane są w wymaganych terminach właściwemu kuratorium oświaty według procedury określonej przez przepisy ustawy o systemie oświaty, w związku z czym, wypoczynek ten podlega nadzorowi kuratora oświaty. Na tej podstawie uzasadnione jest twierdzenie, że organizowane przez Spółkę obozy wypełniają również trzeci z ww. warunków stosowania zwolnienia z VAT uregulowanego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT. Nie są to jednak wszystkie przesłanki, które muszą być spełnione, aby zwolnieniem z VAT została objęta całość świadczeń wykonywanych przez Wnioskodawcę w trakcie organizowanych obozów. Dodatkowy warunek stosowania tego zwolnienia został bowiem przewidziany w art. 43 ust. 17 ustawy o VAT. W świetle tej regulacji, zwolnienie, o którym mowa w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT, nie ma zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT lubich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Oznacza to, że dostawa towarów i świadczenie usług ściśle związana z usługami w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywane w formach i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach, korzystają ze zwolnienia z VAT, o ile są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, (tj. usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą) oraz głównym celem podatnika nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności, w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. Z okoliczności sprawy wynika, że wszystkie z zapewnianych przez Wnioskodawcę uczestnikom obozów świadczeń (dostawy towarów i usług), takie jak: usługi gastronomiczne/cateringowe (posiłki), noclegi, wynajem obiektów (sal, pomieszczeń, ośrodków wypoczynkowych) są ściśle związane z organizacją obozów przez Wnioskodawcę oraz są niezbędne do ich przeprowadzenia. Nie stanowią one świadczeń, z których Wnioskodawca miałby uzyskać dodatkowy dochód. Wnioskodawca nie zapewnia tych świadczeń jako działanie konkurencyjne w stosunku do podmiotów niekorzystających ze zwolnienia od podatku VAT. Powyższe prowadzi do wniosku, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 43 ust. 17 ustawy o VAT, wyłączający stosowanie zwolnienia z VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT. W konsekwencji, Wnioskodawca wyraża przekonanie, że ze zwolnienia z VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT, korzystają zarówno usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w trakcie organizowanych przez Wnioskodawcę obozów, jak również świadczenia dodatkowe (dostawa towarów oraz świadczenie usług), które są zapewniane uczestnikom obozów, jako świadczenia niezbędne do organizacji tych obozów. Należy zatem stwierdzić, że wykonywana przez Wnioskodawcę usługa wypoczynku dla dzieci i młodzieży w formie obozów jest objęta zwolnieniem z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT. Zaprezentowane powyżej stanowisko Wnioskodawcy znajduje oparcie w ugruntowanej już linii interpretacyjnej Organu, czego przykładem jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 czerwca 2024 r. (sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.262.2024.1.AKA), w której organ uznał, że świadczona usługa organizacji wypoczynku dla dzieci w postaci półkolonii zimowych i letnich korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Ponadto, zgodnie z praktyką organów podatkowych (m.in. interpretacja nr 0114-KDIP4-2.4012.534.2025.2.MMA), obecność 19-letnich uczniów szkół ponadpodstawowych nie wyklucza zastosowania tego zwolnienia, gdyż wciąż wpisują się oni w definicję uczestników kształcenia i wychowania objętych systemem oświatowym. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zwolnienie od podatku jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia. Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy: Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane: a)  w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 737, z późn. zm.), b)  przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat. Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy: Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli: 1)  nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub 2)  ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia. W myśl art. 132 ust. 1 lit. h oraz lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11 grudnia 2006 r. Nr 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE: Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: h) świadczenie usług i dostawa towarów ściśle związanych z opieką nad dziećmi i młodzieżą przez podmioty prawa publicznego lub przez inne podmioty uznane za podmioty o charakterze społecznym przez dane państwo członkowskie; i) kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Uregulowania zawarte w przywołanym przepisie wskazują, że zwolnienie od podatku obejmuje również dostawę towarów i świadczenie usług ściśle związane z usługami opieki nad dziećmi i młodzieżą świadczonymi w formach i na zasadach określonych w odpowiednich przepisach, tj. w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe. Przy czym określenie „ścisły związek” oznacza, że do wykonania usługi podstawowej niezbędna jest dostawa towarów lub świadczenie usług pomocniczych, przy czym nie może to być jakikolwiek związek, lecz relacja o charakterze wskazującym na nieodzowność tych ostatnich dla prawidłowego przebiegu podstawowej działalności. Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.): Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku. Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty: Organizatorami wypoczynku mogą być: 1)  szkoły i placówki; 2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2211); 3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu: a) niezarobkowym albo b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty: Organizator wypoczynku zapewnia: 1)  bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne, określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników wypoczynku; 2)  kadrę wypoczynku, którą stanowią: a)  kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do liczby uczestników wypoczynku, b)  w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki: ‒      mają ukończone 18 lat, ‒      posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe, ‒      posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć; 3)  dostęp do opieki medycznej: a)  w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146, z późn. zm.) lub b)  na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym; 4)  program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności; 5)  żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448); 6)  bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 714); 7)  bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154). Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej. W myśl art. 92d ust. 1 i ust. 2 ustawy o systemie oświaty: 1.  Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1. 2.  Organizator wypoczynku posiadający siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgłasza zamiar zorganizowania wypoczynku kuratorowi oświaty właściwemu ze względu na lokalizację wypoczynku. Zgodnie z art. 92j ustawy o systemie oświaty: Organizator wypoczynku informuje rodziców uczestnika albo pełnoletniego uczestnika wypoczynku o warunkach organizacji wypoczynku, w szczególności o terminie, miejscu lub trasie wypoczynku, jego programie i regulaminie. W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty: Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia termin złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1, jego formę, dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia, mając na uwadze potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków związanych z umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.): Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku: 1)  w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku; 2)  w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej przerwy świątecznej - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku. Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży: W przypadkach uzasadnionych względami społecznymi organizator wypoczynku może zgłosić kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, nie później jednak niż na 7 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku. Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą, której elementem jest organizacja specjalistycznych wyjazdów edukacyjno-biznesowych (obozów) dla dzieci i młodzieży. Obozy te organizowane są w formie turnusów wyjazdowych, (np. w okresie ferii zimowych) trwających zazwyczaj sześć dni. Grupę docelową stanowią wyłącznie osoby małoletnie w przedziale wiekowym od 13 do 18 lat, ale zdarzają się również osoby w wieku 19 lat, uczniowie liceum, technikum. W trakcie obozów realizują Państwo intensywny program merytoryczny połączony z elementami rekreacji i wypoczynku. Program edukacyjny obejmuje m.in. warsztaty z zakresu wykorzystania sztucznej inteligencji (Al), obsługi narzędzi graficznych oraz systemów zarządzania projektami, a także tzw. hakatony, podczas których uczestnicy pracują nad projektami pod stałym nadzorem merytorycznym i opiekuńczym mentorów. Niezależnie od zaawansowanego programu merytorycznego, wyjazdy zachowują cechy klasycznego wypoczynku zorganizowanego - w harmonogramie znajdują się aktywności sportowe, integracyjne oraz gry terenowe, mające na celu zapewnienie uczestnikom odpowiedniego wypoczynku fizycznego i psychicznego w czasie wolnym od nauki. Element opiekuńczy i rekreacyjny stanowi integralną i obiektywnie niezbędną część całego przedsięwzięcia. Uczestnicy obozów wyjazdowych znajdują się pod stałą opieką pełnoletnich wychowawców. Organizowane przez Państwa obozy są wykonywane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. Organizowane przez Państwa obozy są i będą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Wszystkie usługi dodatkowe (zakwaterowanie, wyżywienie) nabywane od podmiotów trzecich mają charakter pomocniczy i są ściśle związane z usługą podstawową, jaką jest organizacja wypoczynku i sprawowanie opieki nad dziećmi i młodzieżą. Świadczenia te są niezbędne do właściwego wykonania usługi podstawowej. Głównym Państwa celem w zakresie świadczeń pomocniczych nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia z VAT. W ramach opłaty za uczestnictwo w obozie (ryczałtowe wynagrodzenie za całość pakietu), zapewniają Państwo uczestnikom kompleksowe świadczenia niezbędne do prawidłowej realizacji opieki i wypoczynku, tj. zakwaterowanie (noclegi), pełne wyżywienie, realizację warsztatów i zajęć rekreacyjnych, a w niektórych przypadkach również transport. Świadczenia te nabywane są częściowo od podmiotów trzecich. Nie posiadają Państwo statusu placówki oświatowej objętej systemem oświaty. Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy usługi organizacji obozów korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy. Organizacja obozów wiąże się - co do zasady - z organizacją wyjazdu i pobytu dzieci i młodzieży poza miejscem zamieszkania, a celem takiego wyjazdu jest przede wszystkim ich wypoczynek. Stąd rozważenia wymaga czy tego typu wyjazd nie nabiera cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o których mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT. Pod pojęciem „usług turystyki” należy bowiem rozumieć pewien zestaw (pakiet) usług, które w całości składają się na zaspokojenie kompleksowych potrzeb turysty (podróżnego). Celem takiego świadczenia (wyjazdu, trakcie którego podatnik zapewnia pobyt oraz realizację dodatkowych zajęć) jest wypoczynek dzieci i młodzieży, a nie tylko zapewnienie im opieki w trakcie tego wypoczynku. Odnosząc się do możliwości zwolnienia od podatku VAT usług organizacji obozów należy wskazać, że w art. 119 ustawy zostały przewidziane szczególne zasady opodatkowania dla usług turystyki. Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy: Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5. W świetle art. 119 ust. 2 ustawy: Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie, jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, że nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży. W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy: Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek, przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki. Według art. 119 ust. 3a ustawy: Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty. Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy: W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a. Na podstawie art. 119 ust 6 ustawy: W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne. Przedmiotowe regulacje w sposób kategoryczny zobowiązują podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji. Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy. Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej. Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub zdrowotnych. Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159). Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S. Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny – Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83). Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch, (np. hotel i wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s. 99). Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez). Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej. Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura opodatkowania określona w art. 119 ustawy jest procedurą szczególną, przewidującą uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT. Podkreślenia wymaga fakt, że cytowane przepisy art. 119 ustawy są zbieżne z przepisami Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy 2006/112/WE: Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników. Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników. Zgodnie z art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE: Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (…). Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy 2006/112/WE: W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty. W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że: Głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14). W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, że Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47). W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży. Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że: Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112/WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College” polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza świadczenie usług innym podatnikom. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle. Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14: Jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd, nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa, żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u. Zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty. W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 2006/112/WE nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA). Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy, ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej. Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do usług organizacji przez Państwa obozów, mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług turystycznych. Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie organizacji obozów działają Państwo na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nabywają Państwo towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników. Opis sprawy wskazuje, że w ramach opłaty za uczestnictwo w obozie, zapewniają Państwo uczestnikom zakwaterowanie (noclegi), pełne wyżywienie, realizację warsztatów i zajęć rekreacyjnych, a w niektórych przypadkach również transport. Świadczenia te nabywane są częściowo od podmiotów trzecich. Nabywają Państwo usługi dodatkowe (zakwaterowanie, wyżywienie) od podmiotów trzecich. Usługi dodatkowe mają charakter pomocniczy i są ściśle związane z usługą podstawową, jaką jest organizacja wypoczynku i sprawowanie opieki nad dziećmi i młodzieżą. Świadczenia te są niezbędne do właściwego wykonania usługi podstawowej. A zatem czynności wymienione w opisie sprawy stanowią/stanowić będą usługę kompleksową w zakresie organizowania obozów, w ramach których zapewniane są/będą: wyżywienie, zakwaterowanie (noclegi), warsztaty i zajęcia rekreacyjne, transport (w niektórych przypadkach) oraz opieka nad dziećmi i młodzieżą. Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez Państwa usług wypoczynku w formie obozów dla dzieci i młodzieży należy zauważyć, że zawierają/zawierać będą one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania przewidziany w art. 119 ustawy. W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Państwa usługi organizowania wypoczynku w zakresie obozów dla dzieci i młodzieży składają się/składają się będą również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja wypoczynku w zakresie obozów dla dzieci i młodzieży, w ramach którego uczestnikom zostało/zostanie zapewnione: zakwaterowanie (noclegi), pełne wyżywienie, w niektórych przypadkach również transport, warsztaty i zajęć rekreacyjnych oraz opieka nad dziećmi i młodzieżą – jest świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi/stanowić będzie usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT. Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy. Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywają/nabywać będą Państwo od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią/nie będą stanowić one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Państwa dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych. W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne. W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. W opisie sprawy wskazali Państwo, że organizowane przez Państwa obozy są i będą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy korzysta/będzie korzystać jedynie, świadczona przez Państwa w ramach opisanej usługi organizacji wypoczynku usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe. Zwolnione od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) są/będą również usługi opieki nad dziećmi/młodzieżą powyżej 18 roku życia, w sytuacji, gdy opieka ta jest/będzie sprawowana w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe. W konsekwencji w analizowanej sprawie, ze zwolnienia od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy korzysta/będzie korzystać również usługa opieki nad uczniami szkoły średniej w wieku powyżej 18 roku życia. Ze zwolnienia od podatku nie korzysta/nie będzie korzystać natomiast - jako całość – usługa organizacji obozów, gdzie m.in. świadczenie opieki nad uczestnikami jest/będzie elementem opisanej usługi złożonej. Pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji obozów, których – jak wynika z wniosku – zasadniczym celem jest wypoczynek, nie mogą/nie będą mogły korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Do tych usług – jako usług turystyki – zastosowanie ma art. 119 ustawy i powinny być one rozliczane na zasadach w nim przewidzianych. Przepisy dotyczące zwolnień nie powinny być stosowane rozszerzająco. Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Wskazać należy, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą organu wydającego interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających interpretacjom. Powołana przez Państwa we własnym stanowisku interpretacja indywidualna z: ·      z 7 czerwca 2024 r. sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.262.2024.1.AKA – dotyczyła zwolnienia od podatku od towarów i usług dla usług organizacji półkolonii, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT, ·      24 września 2025 r. sygn. 0114-KDIP4-2.4012.534.2025.2.MMA - dotyczyła zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, pobieranych opłat za uczestnictwo dzieci uczących się Szkole w zajęciach dodatkowych w zakresie gry w szachy, na pianinie, tańca, robotyki dla juniora, lego, judo, wycieczek edukacyjnych do muzeum lub ZOO, A zatem przedstawiony przez Państwa opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego stanowi odmienny opis sprawy niż zaprezentowany w powołanych interpretacjach indywidualnych. Należy zaznaczyć, że interpretacje indywidualne są wydawane na gruncie unikalnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i w zasadzie wyłącznie do niego się ograniczają. Ocena omawianej kwestii, tj. zwolnienia od podatku od towarów i usług organizacji obozów na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy, nie jest kwestią uniwersalną, dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego. Zastrzec należy, że Organ podatkowy dokonał oceny prawnej Państwa stanowiska, na tle zaprezentowanych elementów opisu sprawy. Oznacza to, że usługi wskazane przez Państwa we własnym stanowisku w sprawie, które nie zostały zaprezentowane w opisie sprawy, nie były przedmiotem oceny w wydanej interpretacji indywidualnej. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.