0114-KDIP4-2.4012.360.2026.1.SKJ

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 28 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży w postępowaniu egzekucyjnym zabudowanych działek nr 1 oraz 2. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym (…) prowadzi postępowanie egzekucyjne z udziału wynoszącego 3/4 w prawie własności nieruchomości położonej w (…), dla której Sąd Rejonowy (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr KW (…). Udział wynoszący 3/4 w prawie własności nieruchomości przysługuje dłużnikowi - osobie fizycznej. Przedmiotem planowanej sprzedaży w toku egzekucji jest wyłącznie wskazany udział w prawie własności nieruchomości. Nieruchomość stanowi nieruchomość rolną zabudowaną, składającą się z dwóch działek ewidencyjnych: działki nr 1 o powierzchni 0,9494 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym z 1945 r. oraz budynkami gospodarczymi (garaż, stodoła, spichlerz, komórka),działki nr 2 o powierzchni 0,0719 ha stanowiącej drogę dojazdową, Łączna powierzchnia nieruchomości według księgi wieczystej wyrosi 1.0215 ha, natomiast zgodnie z wypisem z rejestru gruntów - 1,0213 ha, co wskazuje na nieznaczną rozbieżność. Zgodnie z obowiązującymi ustaleniami planistycznymi, nieruchomość stanowi teren trwałych użytków zielonych, terenów rolnych oraz lasów. Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przewidującym przeznaczenie pod zabudowę. Na nieruchomości znajdują się: budynek mieszkalny wybudowany w 1945 r. w technologii drewnianej, w stanie technicznym niezadowalającym,budynki gospodarcze (spichlerz, stodoła, garaż, komórka) w przeważającej części w stanie technicznym niezadowalającym lub awaryjnym. Komornik sądowy podjął czynności zmierzające do ustalenia statusu dłużnika oraz sposobu wykorzystywania nieruchomości, w tym podejmował próby uzyskania informacji od dłużnika oraz analizy dostępnej dokumentacji. Na podstawie zgromadzonych Informacji ustalono, że: dłużnik jest osobą fizyczną,dłużnik prowadził działalność rolniczą polegającą na uprawie warzyw, jednak brak jest danych, aby działalność ta miała charakter działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności brak jest informacji o rejestracji jako podatnik VAT czynny, dokonywaniu odliczeń podatku VAT lub prowadzeniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby własne dłużnika, w szczególności cele mieszkaniowe oraz pomocnicze, a nie w ramach działalności gospodarczej,nieruchomość nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy,nieruchomość nie była wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem VAT ani zwolnionych od podatku VAT,budynki oraz budowle nie stanowiły środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej I nie dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych,przy nabyciu nieruchomości oraz ponoszeniu nakładów na jej ulepszenie nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony i z prawa tego nie korzystano, nieruchomość nie stanowiła towaru handlowego,oddanie do użytkowania budynku mieszkalnego miało miejsce w 1945 r. Pomimo podjętych czynności komornik sądowy nie uzyskał informacji wskazujących, aby dłużnik wykorzystywał nieruchomość w działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Innych istotnych okoliczności mających znaczenie dla oceny skutków podatkowych planowanej sprzedaży nie ustalono. Pytanie Czy sprzedaż udziału 3/4 dłużnika w prawie własności nieruchomości KW (…) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji czy na komorniku sądowym będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia podatku VAT? Pana stanowisko w sprawie W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż udziału w nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, albowiem brak jest przesłanek do uznania dłużnika za podatnika VAT w odniesieniu do tej czynności. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że udział w nieruchomości będący przedmiotem egzekucji był wykorzystywany na potrzeby mieszkaniowe dłużnika oraz pomocnicze, a brak jest danych wskazujących na jego wykorzystywanie w działalności gospodarczej, w szczególności brak jest informacji o jego wynajmowaniu, wykorzystywaniu w działalności gospodarczej, dokonywaniu odliczeń podatku VAT czy podejmowaniu czynności charakterystycznych dla działalności gospodarczej. Ustalenia dotyczące sposobu wykorzystywania nieruchomości oraz statusu dłużnika wynikają z jego oświadczeń złożonych komornikowi sądowemu w toku postępowania oraz nie zostały zakwestionowane innymi dostępnymi dowodami. W konsekwencji należy uznać, że sprzedaż udziału w prawie własności nieruchomości nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym dłużnika, który w odniesieniu do tej czynności nie występuje jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, co wyklucza opodatkowanie tej czynności tym podatkiem. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą”: Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów. Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622), zgodnie z którym: Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik; w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku. Tym samym, komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W świetle art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle przedstawionych powyżej przepisów, nieruchomość zarówno gruntowa, jak i zabudowana spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług. Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy wskazać należy, że w przypadku, gdy dłużnik - właściciel nieruchomości - jest podatnikiem podatku VAT, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu dostawy tej nieruchomości. Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Właściwym jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą wówczas, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej. W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również udziałów w nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż udziału 3/4 dłużnika w prawie własności nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 i 2 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji czy będzie Pan zobowiązany do naliczenia podatku VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości. Z okoliczności sprawy wynika, że: prowadzi Pan postępowanie egzekucyjne z udziału wynoszącego 3/4 w prawie własności nieruchomości położonej pod adresem (...) stanowiącej działki nr 1 i 2;na nieruchomości znajdują się:budynek mieszkalny wybudowany w 1945 r. w technologii drewnianej, w stanie technicznym niezadowalającym,budynki gospodarcze (spichlerz, stodoła, garaż, komórka) w przeważającej części w stanie technicznym niezadowalającym lub awaryjnym; nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby własne dłużnika, w szczególności na cele mieszkaniowe oraz pomocnicze, a nie w ramach działalności gospodarczej;dłużnik prowadził działalność rolniczą polegającą na uprawie warzyw, jednak brak jest danych, aby działalność ta miała charakter działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności brak jest informacji o rejestracji jako podatnik VAT czynny, dokonywaniu odliczeń podatku VAT lub prowadzeniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły;nieruchomość nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy;nieruchomość nie była wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem VAT ani zwolnionych od podatku VAT;budynki oraz budowle nie stanowiły środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej I nie dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych;przy nabyciu nieruchomości oraz ponoszeniu nakładów na jej ulepszenie, nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony i z prawa tego nie korzystano, nieruchomość nie stanowiła towaru handlowego;oddanie do użytkowania budynku mieszkalnego miało miejsce w 1945 r. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek dla uznania Dłużnika z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości stanowiącej działki nr 1 i 2 za podatnika podatku VAT. Jak wskazał Pan w opisie sprawy, nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby własne Dłużnika, w szczególności na cele mieszkaniowe oraz pomocnicze, a nie w ramach działalności gospodarczej. Ponadto, nieruchomość nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy. Tym samym, skoro opisany udział w nieruchomości (działki nr 1 i 2) stanowi majątek osobisty Dłużnika, to sprzedaż tego udziału w nieruchomości przez Pana - komornika sądowego - w drodze postępowania egzekucyjnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, w związku z opisaną sprzedażą nie będzie Pan działać jako płatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 18 ustawy - zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT od tej dostawy. Tym samym, oceniając Pana stanowisko należało je uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.