0114-KDIP4-3.4012.265.2026.2.DS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 24 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z Opłatą Aranżacyjną. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego A sp. z o.o. (dalej jako: Spółka lub Wnioskodawca) jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jest czynnym podatnikiem VAT. Siedziba Wnioskodawcy znajduje się na terytorium RP. Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. W ramach przedstawionego profilu działalności, Spółka sprzedaje samochody do autoryzowanych dealerów samochodowych (dalej jako: Dealerzy), którzy następnie odsprzedają je do odbiorców końcowych (dalej jako: Klienci), którzy niejednokrotnie korzystają z finansowania leasingiem/kredytem. W związku z niniejszym modelem biznesowym Wnioskodawca przystąpił do modelu finansowania, zgodnie z którym celem zwiększenia wolumenu sprzedaży samochodów na rynku polskim, Spółka nawiązała współpracę z niepowiązanym ze sobą podmiotem udzielającym finansowania Klientom. Finasowania w tym zakresie udziela B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: Bank). Bank w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy różnego rodzaju usługi finansowe polegające m.in. na udzielaniu kredytów na zakup samochodów nowych i używanych. Bank jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. W celu określenia ram współpracy w ramach nowego modelu finansowania Spółka, Dealerzy oraz Bank zawarli odpowiednie (odrębne) umowy. Wnioskodawca i Bank - Umowę o współpracy finansowej (dalej jako: Umowa o współpracy). Umowa o współpracy jest umową ramową dla długoterminowego programu finansowania samochodów Wnioskodawcy w Polsce. Współpraca pomiędzy Stronami polega na oferowaniu przez Bank promocyjnych warunków kredytu lub pożyczek Klientom, aby decydowali się na zakup samochodów Wnioskodawcy. Jednocześnie, Wnioskodawca pokrywa różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania, a warunkami promocyjnymi, z których korzystają Klienci (dalej jako: „Opłata aranżacyjna”). Opłata aranżacyjna jest wypłacana przez Spółkę w miesięcznych okresach rozliczeniowych na podstawie wystawianych przez Bank faktur. Wskazać należy, że warunki ponoszenia kosztów związanych z Opłatą aranżacyjną są określone w Umowie o współpracy pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcą oraz w kwartalnych protokołach, w których to strony wskazują jaki będzie procentowy udział Wnioskodawcy w kosztach finansowania. Jak wskazano wcześniej, w tym modelu współpracy nie dochodzi do bezpośredniej sprzedaży samochodów przez Spółkę na rzecz Banku. Są one najpierw sprzedawane przez Spółkę do Dealerów, a następnie odprzedawane przez Dealerów do Klientów korzystających z finansowania Banku. Celem współpracy pomiędzy Spółką, a Bankiem jest wzrost sprzedaży samochodów po stronie Spółki, jak i wzrost sprzedaży produktów finansowych po stronie Banku. Współpraca ma więc zatem bezpośrednie przełożenie na wynik finansowy prowadzonej działalności gospodarczej Spółki. Klienci będą mogli bowiem uzyskać atrakcyjne warunki finansowania, co ma często duże znaczenie w wyborze nabywanego pojazdu. Dodatkowo, jak również wskazano wcześniej, w związku z niniejszą umową Bank wystawia na Wnioskodawcę fakturę VAT. Jednocześnie, Spółka zwraca uwagę, że wniosek nie jest złożony w celu obejścia prawa podatkowego lub unikania opodatkowania. Celem wniosku jest potwierdzenie istotnych kwestii podatkowych rzutujących na działalność Spółki w Polsce. Na ten moment, z ostrożności nie dokonano zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu i nie odliczono podatku VAT naliczonego. Pytanie (oznaczone we wniosku nr 2) Czy w przedmiotowym stanie faktycznym Wnioskodawca ma prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu faktur wystawionych przez Bank w ramach Opłaty aranżacyjnej? Państwa stanowisko w sprawie W ocenie Wnioskodawcy nie posiada on prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego. Uzasadnienie Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. W ramach jednak współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a Bankiem nie dochodzi do świadczenia usług przez Bank. Przedmiotowa faktura jest jedynie udokumentowaniem poniesienia kosztu przez Wnioskodawcę niejako „za Klienta”. W takim więc przypadku winna zostać wystawiona nota księgowa. Nota księgowa to specyficzny rodzaj dokumentu, który służy do potwierdzenia zobowiązań finansowych jednej strony wobec drugiej, w sytuacjach, gdzie tradycyjne faktury VAT nie mogą być wystawione. Celem noty księgowej jest wykazanie kwoty należnej do zapłaty przez odbiorcę dokumentu, która nie podlega VAT. Wystawienie noty księgowej nie wynika bezpośrednio z przepisów dotyczących VAT, lecz z ogólnych zasad rachunkowości oraz konieczności dokumentowania pewnych operacji finansowych, które mają miejsce między przedsiębiorstwami. Niemniej jednak Wnioskodawca nie ma prawa do weryfikacji i oceny prawidłowości wystawianych dokumentów przez Bank. Niemniej jednak rozliczając swoje zobowiązania podatkowe musi kierować się przepisami. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT: „W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124”. W świetle jednak art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT: „Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku”. W praktyce oznacza to, że jeśli charakter danej „transakcji/usługi” nie stanowi podstawy do opodatkowania, faktura VAT nie będzie stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego. W przypadku Opłaty aranżacyjnej mamy do czynienia z rodzajem rozliczenia finansowego, które w swej istocie nie jest świadczeniem usług podlegającym VAT, lecz elementem rozliczenia kompensującego różnicę pomiędzy standardowymi a promocyjnymi warunkami finansowania udzielanymi klientowi końcowemu przez Bank. Z tego powodu prawidłowym dokumentem rozliczeniowym jest nota korygująca lub inny dokument rozliczeniowy, a nie faktura VAT. Faktury takie wystawiane przez Bank, nie odpowiadają więc rzeczywistemu charakterowi świadczenia usług, przez co nie tworzą podstawy do odliczenia VAT przez Wnioskodawcę. Zastosowanie faktury zamiast noty skutkuje brakiem formalnej możliwości odliczenia podatku naliczonego na podstawie tych dokumentów. Przyjęcie takiego stanowiska jest zgodne z aktualną praktyką organów podatkowych, a także zapobiega ryzyku negatywnych konsekwencji finansowo-podatkowych dla Wnioskodawcy. Wskutek tego rozliczenia dotyczące Opłaty aranżacyjnej powinny być prowadzone bez odliczenia VAT od faktur wystawionych przez Bank. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W świetle tego przepisu: W zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy: Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Stosownie do ww. przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. Przepisy ustawy nie precyzują, jaki związek musi istnieć pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia. Związek ten może być pośredni lub bezpośredni. Związek bezpośredni występuje wówczas, gdy nabywane towary bądź usługi służą dalszej odsprzedaży lub też w bezpośredni sposób wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o związku pośrednim mówimy wtedy, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania podmiotu, a więc w sposób pośredni wiążą się z działalnością gospodarczą i z osiąganymi przychodami. Aby wskazać, czy określone zakupy mają związek pośredni musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy między dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. Pośredni związek dokonanych zakupów z działalnością gospodarczą występuje wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotów. Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in. tego, że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy: Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy: Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Ponadto, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wskazali Państwo, że prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz są czynnym podatnikiem VAT. Państwa siedziba znajduje się na terytorium RP. Przedmiotem Państwa działalności gospodarczej jest sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. W ramach przedstawionego profilu działalności, sprzedają Państwo samochody do autoryzowanych dealerów samochodowych (Dealerzy), którzy następnie odsprzedają je do odbiorców końcowych (Klienci), którzy niejednokrotnie korzystają z finansowania leasingiem/kredytem. Przystąpili Państwo do modelu finansowania, zgodnie z którym celem zwiększenia wolumenu sprzedaży samochodów na rynku polskim, nawiązali Państwo współpracę z niepowiązanym ze sobą podmiotem udzielającym finansowania Klientom. Bank w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy różnego rodzaju usługi finansowe polegające m.in. na udzielaniu kredytów na zakup samochodów nowych i używanych. Bank jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. W celu określenia ram współpracy w ramach nowego modelu finansowania Państwo, Dealerzy oraz Bank zawarli odpowiednie (odrębne) umowy. Państwo zawarli z Bankiem Umowę o współpracy finansowej (Umowa o współpracy). Umowa o współpracy jest umową ramową dla długoterminowego programu finansowania Państwa samochodów w Polsce. Współpraca pomiędzy Stronami polega na oferowaniu przez Bank promocyjnych warunków kredytu lub pożyczek Klientom, aby decydowali się na zakup Państwa samochodów. Jednocześnie, pokrywają Państwo różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania, a warunkami promocyjnymi, z których korzystają Klienci (Opłata aranżacyjna). Opłata aranżacyjna jest wypłacana przez Państwa w miesięcznych okresach rozliczeniowych na podstawie wystawianych przez Bank faktur. Warunki ponoszenia kosztów związanych z Opłatą aranżacyjną są określone w Umowie o współpracy pomiędzy Bankiem a Państwem oraz w kwartalnych protokołach, w których to strony wskazują jaki będzie procentowy udział Państwa w kosztach finansowania. Celem współpracy pomiędzy Państwem, a Bankiem jest wzrost sprzedaży samochodów po Państwa stronie, jak i wzrost sprzedaży produktów finansowych po stronie Banku. Współpraca ma zatem bezpośrednie przełożenie na wynik finansowy prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej. Klienci będą mogli bowiem uzyskać atrakcyjne warunki finansowania, co ma często duże znaczenie w wyborze nabywanego pojazdu. Państwa wątpliwości dotyczą określenia, czy przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawianych przez Bank, dokumentujących Opłatę aranżacyjną. Odnosząc się do Państwa wątpliwości, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy Opłata aranżacyjna wypłacana przez Państwa w miesięcznych okresach rozliczeniowych na podstawie wystawianych przez Bank faktur stanowi wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W świetle art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również; 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki: w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie). Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy). Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”. Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między którymi istnieje bezpośredni związek. W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C‑295/17 w pkt 34 czytamy, „Nie ma jednak znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę wyrównawczą. Jak podkreśliły również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z punktu widzenia przepisów o VAT nie ma znaczenia, czy jest to roszczenie o odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara umowna, ani czy jest to określane jako odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie. Ocena, czy płatność jest dokonywana w zamian za dostawę lub usługę, jest kwestią z zakresu prawa Unii, która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego (15)”. W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi. Jak już wyżej wskazano, świadczenie usług zakłada istnienie dwóch podmiotów, a więc tego, który świadczy usługę (usługodawcy) i tego, który świadczenie odbiera (usługobiorcy), czyli konsumenta usługi. Skoro opodatkowaniu podlega odpłatne świadczenie usług, to znaczy, że istnieje stosunek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, a rezultatem tego związku jest wzajemne działanie tych podmiotów. Działanie to polega na tym, że wynagrodzenie otrzymywane przez wykonawcę usługi następuje w zamian za wykonanie usługi na rzecz jej odbiorcy. Pomiędzy odpłatną czynnością podlegającą opodatkowaniu, a otrzymywanym z tytułu tej czynności wynagrodzeniem musi istnieć bezpośredni, czytelny i dostrzegalny związek Analiza przedstawionego opisu sprawy, treści cytowanych przepisów prawa podatkowego oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że w analizowanym przypadku pomiędzy stronami Umowy o współpracy, tj. Państwem i Bankiem, istnieje ekwiwalentność świadczeń a czynności wykonywane przez Bank na Państwa rzecz stanowią usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. W rozpatrywanej sprawie, zawarli Państwo z Bankiem umowę o współpracy finansowej. Bank, w celu wsparcia sprzedaży Państwa samochodów oferuje Klientom promocyjne warunki Kredytów aby Klient zdecydował się na zakup samochodów od Państwa uatrakcyjniając tym samym Państwa ofertę, jednocześnie zwiększając tym sprzedaż swoich produktów. Umowa o współpracy jest umową ramową dla długoterminowego programu finansowania Państwa samochodów w Polsce. Bank oferuje promocyjne warunki kredytu lub pożyczek Klientom, aby decydowali się na zakup Państwa samochodów. Państwo pokrywają różnicę pomiędzy standardowymi warunkami finansowania, a warunkami promocyjnymi, z których korzystają Klienci tzw. Opłatę aranżacyjną. Opłata aranżacyjna jest wypłacana przez Państwa w miesięcznych okresach rozliczeniowych na podstawie wystawianych przez Bank faktur. Warunki ponoszenia kosztów związanych z Opłatą aranżacyjną są określone w Umowie o współpracy pomiędzy Bankiem a Państwem oraz w kwartalnych protokołach, w których to strony wskazują jaki będzie procentowy udział Państwa w kosztach finansowania. Celem współpracy pomiędzy Państwem, a Bankiem jest wzrost sprzedaży samochodów po Państwa stronie, jak i wzrost sprzedaży produktów finansowych po stronie Banku. Zatem niewątpliwie pomiędzy Państwem a Bankiem występuje ekwiwalentność świadczeń: Bank wykonuje w ramach Umowy czynności zmierzające do zwiększenia Państwa sprzedaży oferując promocyjne warunki finansowania zakupu samochodów a Państwo wypłacają na jego rzecz Opłatę aranżacyjną. Pomimo, że Opłata aranżacyjna jest równa różnicy pomiędzy standardową a promocyjną ofertą Banku, to niewątpliwie jest ona związana z udzielanymi przez Bank promocyjnymi warunkami finansowania dla Klienta, czynności wykonywane przez Bank w ramach Umowy o współpracę mają zatem wpływ na wartość Państwa sprzedaży i należy je uznać za usługę o charakterze wsparcia, a wypłacane przez Państwa środki w ramach Opłaty aranżacyjnej - za wynagrodzenie za świadczoną Usługę ze strony Banku.  Tym samym, czynności wykonywane przez Bank w ramach Umowy o współpracy stanowią odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. Należy zauważyć, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy: Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę. Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi funkcjonowanie rynku finansowego. Powyższy przepis jest efektem implementacji do krajowego porządku prawnego przepisu art. 135 ust. 1. lit. b)-d) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t.j. Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), który stanowi, że: Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: b) udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę. Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą, podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT. W myśl art. 43 ust. 15 ustawy, Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do: 1) czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2) usług doradztwa; 3) usług w zakresie leasingu. Jednocześnie zwrócić należy uwagę na przepis art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym: Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod warunkiem że: 1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny; 2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego rezygnuje ze zwolnienia. Stosownie zaś do ust. 23 ww. przepisu, Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia. Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku – w tym m.in. właśnie usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, przy czym możliwość wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy. Z treści powołanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, stanowiącego odzwierciedlenie regulacji unijnych w tym zakresie, wyraźnie wynika, że intencją ustawodawcy było objęcie zwolnieniem usług udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych, zarówno tych wykonywanych przez banki, jak również świadczonych przez inne podmioty pośredniczące w ich udzielaniu. Należy stwierdzić, że wymienione zwolnienie ma charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi – cechy, które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianego zwolnienia wyłącznie do określonej grupy podmiotów. Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795). Zgodnie z tym przepisem, Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju. Definicję kredytu określono natomiast w art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Z okoliczności sprawy wynika, że czynności wykonywane przez Bank w ramach Umowy o współpracy finansowej, polegające na udzielaniu Państwa Klientom kredytów na warunkach promocyjnych - w istocie w celu wsparcia sprzedaży Państwa samochodów - nie noszą znamion umowy kredytu czy pożyczki w stosunku do Państwa. W tej sytuacji nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, gdyż charakter prawny zawartej Umowy między Państwem a Bankiem nie jest tożsamy z tym, co wynika z umowy pożyczki czy kredytu. Przechodząc zatem do kwestii prawa od odliczenia podatku naliczonego należy stwierdzić, że przesłanki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, warunkujące prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w opisanej przez Państwa sytuacji są spełnione. Jak wskazali Państwo we wniosku, są Państwo czynnym podatnikiem VAT. Zgodnie z powyższymi ustaleniami, Bank świadczy na Państwa rzecz usługę w ramach Umowy o współpracy, za którą uiszczają Państwo wynagrodzenie w postaci Opłaty aranżacyjnej, dokumentowaną wystawianymi przez Bank fakturami. Zatem warunki wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy, są spełnione. W konsekwencji, przysługuje Państwu na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur otrzymanych od Banku dokumentujących wypłacaną przez Państwa Opłatę Aranżacyjną. Prawo to przysługuje Państwu pod warunkiem niezaistnienia ograniczeń wskazanych w art. 88 ustawy. Państwa stanowisko jest zatem nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.