0114-KDWP.4011.274.2026.1.AS

Interpretacja indywidualna – stanowisko jest nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 27 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Do dnia 28 czerwca 2022 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. W dniu 28 czerwca 2022 r. wyjechał Pan do Republiki Federalnej Niemiec w celu podjęcia stałego zatrudnienia. Od dnia 30 czerwca 2022 r. był Pan zameldowany na terytorium Niemiec oraz posiadał tam miejsce zamieszkania. Od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia 30 czerwca 2025 r. był Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę w niemieckiej firmie. W całym okresie pobytu w Niemczech pobyt Pana miał charakter ciągły, centrum interesów życiowych i zawodowych znajdowało się w Niemczech. Posiadał Pan w Niemczech wynajmowane mieszkanie. Posiadał Pan niemieckie konto bankowe. Podlegał Pan niemieckiemu systemowi ubezpieczeń. Większość czasu w roku przebywał Pan na terytorium Niemiec. Wszelkie dochody z pracy były uzyskiwane wyłącznie z niemieckiego stosunku pracy. W okresie od 1 lipca 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. posiadał Pan w Polsce wyłącznie przychody z najmu okazjonalnego mieszkania położonego w Polsce, opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych i rozliczane w deklaracji PIT-28. Najem stanowił jedyne źródło przychodów osiąganych na terytorium Polski. Nie prowadził Pan w Polsce działalności gospodarczej, nie był Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę ani umów cywilnoprawnych. Posiadał Pan w Polsce rodziców, natomiast centrum interesów życiowych, zawodowych oraz miejsce faktycznego pobytu znajdowało się w Niemczech. Pobyt Pana w Polsce ograniczał się zasadniczo do okazjonalnych wizyt świątecznych. W dniu 28 czerwca 2025 r. powrócił Pan do Polski. Od dnia 1 lipca 2025 r. ponownie wykonuje Pan pracę na podstawie umowy o pracę zawartej z polskim pracodawcą i od tego momentu ponownie posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Posiada Pan dokumenty potwierdzające opisany stan faktyczny, w szczególności: -     niemiecki certyfikat rezydencji podatkowej, -     umowę o pracę zawartą z niemieckim pracodawcą, -     paski wynagrodzeń, -     dokumenty meldunkowe (…), -     umowy najmu mieszkania w Niemczech, -     rozliczenia PIT-28. Zamierza Pan zastosować ulgę na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, począwszy od roku podatkowego 2026. Pytanie Czy w przedstawionym stanie faktycznym spełnia Pan warunki do zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (ulga na powrót), począwszy od roku podatkowego 2026, pomimo uzyskiwania w latach 2022-2025 przychodów z najmu okazjonalnego nieruchomości położonej w Polsce, opodatkowanych ryczałtem i rozliczanych w deklaracji PIT-28? Pana stanowisko w sprawie Pana zdaniem spełnia Pan warunki do zastosowania ulgi na powrót określonej w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT. W okresie od czerwca 2022 r. do czerwca 2025 r. miejsce zamieszkania Pana dla celów podatkowych znajdowało się na terytorium Niemiec. W tym okresie centrum interesów życiowych i zawodowych Pana znajdowało się w Niemczech, gdzie wykonywał Pan pracę etatową, mieszkał Pan oraz przebywał przez większość roku. W Polsce uzyskiwał Pan wyłącznie przychody z najmu okazjonalnego nieruchomości położonej w Polsce, opodatkowane ryczałtem. Okoliczność ta nie powoduje automatycznie posiadania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, lecz oznacza wyłącznie podleganie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie dochodów osiąganych na terytorium Polski. W konsekwencji, Pana zdaniem, spełnia Pan warunki przewidziane dla zastosowania ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a)  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b)  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c)  z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o   zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, d)  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa -     w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy: Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że: 1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3) podatnik: a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b)  miał miejsce zamieszkania: -     nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub -     na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że: Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W myśl natomiast art. 4a ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W opisie zdarzenia wskazał Pan, że do dnia 28 czerwca 2022 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. W dniu 28 czerwca 2022 r. wyjechał Pan do Republiki Federalnej Niemiec w celu podjęcia stałego zatrudnienia. Od dnia 30 czerwca 2022 r. był Pan zameldowany na terytorium Niemiec oraz posiadał tam miejsce zamieszkania. W całym okresie pobytu w Niemczech pobyt Pana miał charakter ciągły, centrum interesów życiowych i zawodowych znajdowało się w Niemczech. Posiadał Pan w Niemczech wynajmowane mieszkanie. Posiadał Pan niemieckie konto bankowe. Podlegał Pan niemieckiemu systemowi ubezpieczeń. Większość czasu w roku przebywał Pan na terytorium Niemiec. W dniu 28 czerwca 2025 r. powrócił Pan do Polski. Od dnia 1 lipca 2025 r. ponownie wykonuje Pan pracę na podstawie umowy o pracę zawartej z polskim pracodawcą i od tego momentu ponownie posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Jak wyjaśniłem powyżej, dla skorzystania z ulgi na powrót istotne jest spełnienie przesłanek wynikających z art. 21 ust. 43, w tym pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu dla skorzystania z ulgi niezbędne jest aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: -     trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz -     okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Co istotne – rok kalendarzowy obejmuje okres od 1 stycznia do 31 grudnia danego roku. Z wniosku wynika, że do dnia 28 czerwca 2022 r. posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Wskazał Pan, że w dniu 28 czerwca 2025 r. powrócił Pan do Polski. Od dnia 1 lipca 2025 r. ponownie wykonuje Pan pracę na podstawie umowy o pracę zawartej z polskim pracodawcą i od tego momentu ponownie posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. r. Zatem okres, w którym nie powinien Pan mieć miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obejmuje: 3 lata kalendarzowe poprzedzające 2025 r., tj. lata 2022, 2023 i 2024 orazokres od 1 stycznia 2025 r. do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na Polskę. Z podanych przez Pana informacji wynika, że do Polski wrócił Pan 28 czerwca 2025 roku. Nie sposób zatem uznać, że spełnił Pan kryterium zamieszkania w tym państwie przez okres 3 lat kalendarzowych poprzedzających 2025 r. Nie mieszkał Pan bowiem w Niemczech przez cały 2022 r. W przedstawionej przez Pana sytuacji – nie spełnił Pan zatem przesłanek wynikających z art. 21 ust. 43 pkt 2a ustawy od osób fizycznych. Okoliczność posiadania miejsca zamieszkania do celów podatkowych w Polsce do 28 czerwca 2022 r. nie uprawnia Pana więc do skorzystania z ulgi na powrót. Z tego względu odstąpiłem od analizy pozostałych przesłanek niezbędnych dla zastosowania zwolnienia przedmiotowego. Niezależnie bowiem od ich ewentualnego spełnienia nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pana stanowisko jest więc nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143., dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.