0115-KDIT1.4011.405.2026.3.DB

Interpretacja indywidualna  – stanowisko nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 24 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z tzw. ulgi na powrót. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie organu – 5 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego W sierpniu 2023 r. Wnioskodawczyni przeniosła miejsce zamieszkania do Polski i od tego momentu podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przed przeprowadzką do Polski Wnioskodawczyni mieszkała i pracowała poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie posiadała statusu polskiego rezydenta podatkowego. Obecnie Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (PIT-28). W ramach działalności gospodarczej Wnioskodawczyni uzyskuje przychody z usług świadczonych na rzecz zagranicznych kontrahentów. Wnioskodawczyni nie korzystała wcześniej z tzw. ulgi na powrót ani w części ani w całości. Wnioskodawczyni zamierza stosować ulgę na powrót w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i prosi o interpretację, czy w przedstawionym stanie faktycznym możliwe jest zastosowanie tej ulgi do przychodów opodatkowanych ryczałtem. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności w formie spółki kapitałowej, ani nie uzyskuje dochodów opodatkowanych według skali podatkowej lub podatku liniowego. Uzupełnienie wniosku Przed sierpniem 2023 r. Wnioskodawczyni posiadała nieograniczony obowiązek podatkowy: •      w Republice Białorusi – do czerwca 2022 r., •      w Gruzji – od lipca 2022 r. do lipca 2023 r. W lipcu 2023 r. Wnioskodawczyni przeprowadziła się do Polski na podstawie wizy PBH wraz z rodziną. Celem przeprowadzki było osiedlenie się w Polsce oraz prowadzenie tutaj jednoosobowej działalności gospodarczej. Ze względu na współpracę z kontrahentami z Europy prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce było dla Niej korzystnym rozwiązaniem. Wnioskodawczyni przeprowadziła się do Polski z zamiarem stałego pobytu. Wnioskodawczyni potwierdziła, że z momentem przeniesienia się do Polski w sierpniu 2023 r. Polska stała się centrum Jej interesów osobistych lub gospodarczych. Od momentu przeprowadzki Wnioskodawczyni mieszka w Polsce wraz z rodziną oraz prowadzi tutaj jednoosobową działalność gospodarczą. Od momentu przeniesienia się do Polski w sierpniu 2023 r. Polska jest Jej stałym miejscem zamieszkania. W latach 2020-2022 Wnioskodawczyni nie przebywała na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w żadnym roku podatkowym. Również w 2023 r. – do momentu przeprowadzki do Polski – Wnioskodawczyni nie przebywała na terytorium Polski powyżej 183 dni. W latach 2020-2022 oraz w 2023 r. do momentu przeprowadzki do Polski Wnioskodawczyni nie posiadała istotnych powiązań osobistych ani gospodarczych z Polską, które powodowałyby uznanie Polski za Jej ośrodek interesów życiowych. Aktywność zawodowa Wnioskodawczyni była związana z międzynarodowym środowiskiem pracy, w tym również ze współpracą z osobami i podmiotami działającymi w Polsce, jednak okoliczności te nie powodowały przeniesienia Jej centrum interesów życiowych do Polski przed przeprowadzką w 2023 r. Wnioskodawczyni posiada obywatelstwo białoruskie. Na moment, kiedy Wnioskodawczyni przenosiła swoje miejsce zamieszkania do Polski nie miała Karty Polaka. W latach 2020-2022 Wnioskodawczyni mieszkała: •      w Republice Białorusi – do czerwca 2022 r., •      w Gruzji – od czerwca 2022 roku do kwietnia 2023 r. Od kwietnia 2023 r. do lipca 2023 r. Wnioskodawczyni przebywała w Republice Białorusi w związku z procedurą wizową przed przeprowadzką do Polski. W lipcu 2023 r. Wnioskodawczyni przeprowadziła się do Polski i od tego momentu stale mieszka w Polsce. Wnioskodawczyni nie mieszkała w Polsce przed przeprowadzką do Polski w lipcu 2023 r. W szczególności nie mieszkała w Polsce w okresie od początku 2015 r. do końca 2019 r. Wnioskodawczyni posiada dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską przed przeprowadzką do Polski, w szczególności dokumenty dotyczące zatrudnienia w Republice Białorusi, współpracy zawodowej w Gruzji oraz prowadzenia działalności gospodarczej w Gruzji. Wnioskodawczyni chciałaby skorzystać z ulgi na powrót za lata 2024, 2025, 2026 oraz 2027. Pytanie Czy w przedstawionym stanie faktycznym możliwe jest zastosowanie ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do przychodów uzyskiwanych z jednoosobowej działalności gospodarczej opodatkowanej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych? Pani stanowisko w sprawie W ocenie Wnioskodawczyni, w przedstawionym stanie faktycznym możliwe jest zastosowanie ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, również w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z jednoosobowej działalności gospodarczej opodatkowanej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Ulga na powrót została wprowadzona do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i dotyczy podatników podlegających temu podatkowi. Osoby prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną ryczałtem również są podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych i składają deklarację PIT-28. Przepisy dotyczące ulgi na powrót nie zawierają wprost wyłączenia możliwości jej zastosowania w odniesieniu do przychodów opodatkowanych ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. W związku z tym brak jest jednoznacznej podstawy do odmowy zastosowania tej ulgi wyłącznie ze względu na formę opodatkowania. W ocenie Wnioskodawczyni fakt, że ryczałt jest formą opodatkowania przychodów, a nie dochodów, nie powinien automatycznie wykluczać możliwości zastosowania ulgi, skoro ustawodawca nie wprowadził takiego ograniczenia wprost. W związku z powyższym Wnioskodawczyni uważa, że ulga na powrót powinna mieć zastosowanie również do przychodów uzyskiwanych w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej opodatkowanej ryczałtem. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.): Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a.  ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b.  z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c.   z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych d.  z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy: Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 21 ust. 43 powołanej ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że: 1)  w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2)  podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a)  trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b)  okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3)  podatnik: a)  posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b)  miał miejsce zamieszkania: - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4)  posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5)  nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl natomiast art. 21 ust. 44 cytowanej ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Przepisy te zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105). Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że: Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Osoby podlegające w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Wynika to z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wynika z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 4a ww. ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP. Z przedstawionego przez Panią opisu wynika, że w wyniku przeniesienia w 2023 roku miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony. Następny warunek, który określa art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy również został spełniony. Z przedstawionych we wniosku informacji wynika bowiem, że w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym zmieniła Pani miejsce zamieszkania oraz w okresie od początku tego roku do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmieniła Pani miejsce swojego zamieszkania na Polskę, nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest, stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ustawy jest również posiadanie przez podatnika Karty Polaka. Wobec literalnego brzmienia przepisów regulujących omawiane zwolnienie, w tym w szczególności zestawiając brzmienie lit. a) i b) w art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy, w przypadku tzw. „ulgi na powrót” powinniśmy mieć do czynienia z jedną z dwóch kategorii podatników „powracających” – tj. z podatnikiem, który we wcześniejszym okresie miał określone w lit. b) miejsce zamieszkania lub posiada np. Kartę Polaka wymienioną w lit. a), czyli uzyskał ją wcześniej – najpóźniej na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski. Z przedstawionych przez Panią okoliczności wynika, że przeniosła Pani swoje miejsce zamieszkania do Polski w sierpniu 2023 roku. Na moment, kiedy przenosiła Pani swoje miejsce zamieszkania do Polski nie miała Pani Karty Polaka. Przed przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski zamieszkiwała Pani w Białorusi i Gruzji. Nie miała Pani także wcześniej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat kalendarzowych. Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski nie posiadała Pani również obywatelstwa polskiego, jak też obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej. Zatem nie spełniła Pani warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.