0115-KDIT1.4011.425.2026.1.JG

 Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 4 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Wnioskodawca w roku podatkowym 2025 uzyskiwał przychody związane z pełnieniem służby/ zatrudnieniem w strukturach wojskowych. Podstawowym płatnikiem był (...), który wypłacał wynagrodzenie zasadnicze. Niezależnie od tego Wnioskodawca otrzymywał świadczenie pieniężne wypłacane przez (...). Świadczenie to nie wynikało z odrębnej umowy o pracę, było związane z wykonywaniem obowiązków w ramach tej samej służby/zatrudnienia, było przyznawane na dany rok decyzją właściwego organu, było wypłacane w okresach miesięcznych, przy czym poszczególne wypłaty dotyczyły konkretnych miesięcy, a w niektórych przypadkach obejmowały również wyrównanie za okresy wcześniejsze (ze spłatą). Obaj płatnicy wystawili odrębne informacje PIT-11, w których wykazano uzyskane przez Wnioskodawcę przychody. W roku podatkowym 2025 miejsce zamieszkania Wnioskodawcy znajdowało się poza miejscowością, w której wykonywał obowiązki służbowe. W związku z powyższym powstała wątpliwość, czy w przedstawionym stanie faktycznym możliwe jest zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodu, w szczególności w odniesieniu do świadczenia wypłacanego przez drugi podmiot (w łącznej kwocie 5.400 zł w roku podatkowym 2025). Pytanie Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w którym Wnioskodawca uzyskuje przychody ze stosunku służbowego/zatrudnienia oraz dodatkowo otrzymuje świadczenie pieniężne wypłacane przez inny podmiot ((...)) w związku z wykonywaniem dodatkowych obowiązków, niebędące przedmiotem odrębnej umowy o pracę, możliwe jest zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem rocznego limitu tych kosztów wynoszącego 5.400 zł? Pana stanowisko w sprawie Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje prawo do zastosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem rocznego limitu tych kosztów. Wnioskodawca uzyskuje przychody od dwóch płatników, które zostały wykazane w odrębnych informacjach PIT-11, jednakże oba źródła przychodów pozostają związane z wykonywaniem obowiązków służbowych/ pracowniczych w ramach zatrudnienia w strukturach wojskowych. Wnioskodawca zamieszkuje poza miejscowościami, w których wykonywane są obowiązki służbowe, co powoduje konieczność dojazdu do dwóch miejsc wykonywania obowiązków. W konsekwencji spełnione są przesłanki do zastosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodu przewidzianych dla pracowników dojeżdżających, przy jednoczesnym zachowaniu ustawowego rocznego limitu tych kosztów w wysokości 5.400 zł. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Z przepisu art. 12 ust. 1 ww. ustawy wynika, że: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Jak stanowi art. 12 ust. 4 ustawy: Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Natomiast w myśl art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej: 1) wynoszą 250 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3 000 zł – w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej; 2) nie mogą przekroczyć łącznie 4 500 zł za rok podatkowy – w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej; 3) wynoszą 300 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3 600 zł – w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę; 4) nie mogą przekroczyć łącznie 5 400 zł za rok podatkowy – w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę. Z art. 22 ust. 13 ww. ustawy wynika, że: Przepisów ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 11 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik otrzymuje zwrot kosztów dojazdu do zakładu pracy, z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia wynika, że wykonywał Pan obowiązki służbowe na rzecz dwóch płatników: (...) oraz (...). Obaj płatnicy wystawili odrębne informacje PIT-11, w których wykazano uzyskane przez Wnioskodawcę przychody. Miejsce Pana zamieszkania znajdowało się poza miejscowością, w której wykonywał Pan obowiązki służbowe. Uznać zatem należy, że w ramach zatrudnienia w strukturach wojskowych pełnił Pan służbę w dwóch odrębnych zakładach. W świetle powyższego, w Pana przypadku, jako pracownika uzyskującego przychody równocześnie od więcej niż jednego zakładu pracy i jednocześnie zamieszkałego poza miejscowością, w której wykonywał Pan obowiązki służbowe, koszty uzyskania tych przychodów nie mogą przekroczyć kwoty, o której mowa w art. 22 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pana stanowisko jest więc prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Przedmiotem tego rozstrzygnięcia nie jest ocena prawidłowości pełnienia obowiązków płatnika przez podmioty dokonujące wypłaty wynagrodzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.