0115-KDWT.4011.164.2026.3.AK

Interpretacja indywidualna   – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 29 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Wniosek został uzupełniony 27 maja 2026 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Zawarł Pan umowę kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty CHF, przeznaczonego na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. W związku z zawartą umową kredytową korzystał Pan z tzw. ulgi odsetkowej na podstawie praw nabytych, odliczając w zeznaniach rocznych PIT faktycznie zapłacone odsetki od kredytu. W dniu 18 grudnia 2025 r. zawarł Pan z bankiem ugodę dotyczącą przedmiotowego kredytu. Na podstawie ugody dokonano przeliczenia kredytu, przyjmując, że od początku był on kredytem złotowym oprocentowanym według wskaźnika WIBOR powiększonego o marżę. W wyniku tego przeliczenia: ·      nie powstała po Pana stronie nadpłata, ·      powstało saldo niedopłaty w wysokości 30.480,07 zł, ·      kwota ta została w całości umorzona przez bank, ·      zgodnie z treścią ugody, na dzień rozliczenia zadłużenia kwota odsetek wynosiła 0,00 zł, a umorzeniu podlegała wyłącznie kwota kapitału. Ugoda nie przewiduje zwrotu ani umorzenia uprzednio zapłaconych przez Pana odsetek. Dodatkowo bank wypłacił Panu różnicę pomiędzy kwotą udzielonego kredytu a sumą dokonanych spłat, przy czym – zgodnie z informacją banku – kwota ta nie stanowi nadpłaty, lecz element rozliczenia kredytu i mieści się w limicie tzw. „kredytu darmowego”. Uzupełnienie wniosku W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że: 1.  Wypłacona przez bank kwota nie stanowi zwrotu nienależnie pobranych przez bank środków wpłaconych przez Pana w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Ugoda została zawarta w celu polubownego zakończenia sporu oraz określenia zasad dalszego rozliczenia stron. Nie doszło do stwierdzenia nieważności umowy kredytu ani do sądowego ustalenia, że świadczenia spełnione na rzecz banku były świadczeniami nienależnymi. Kwota wypłacona przez bank odpowiada ekonomicznie różnicy pomiędzy kwotą udzielonego kredytu a łączną wartością dokonanych przez Pana spłat. Pojęcie „kredytu darmowego” zostało użyte wyłącznie w znaczeniu ekonomicznym, zgodnie z wyjaśnieniem przedstawionym przez bank, tj. jako poziom rozliczenia, przy którym suma dokonanych spłat odpowiada kwocie otrzymanego kapitału kredytu bez dodatkowych obciążeń. Kwota ta nie została określona przez bank jako zwrot konkretnych odsetek ani jako zwrot poszczególnych świadczeń wcześniej przez Pana spełnionych. 2.  Kwota wypłacona przez bank stanowi element całościowego rozliczenia stron wynikającego z zawartej ugody. Nie została ona określona przez bank: ·      jako zwrot odsetek, ·      jako odszkodowanie, ·      jako zadośćuczynienie, ·      ani jako świadczenie związane ze stwierdzeniem nieważności umowy kredytu. Jednocześnie z treści ugody jednoznacznie wynika, że na dzień rozliczenia saldo odsetek wynosiło 0,00 zł, a umorzeniu podlegała wyłącznie kwota kapitału. Wypłacona kwota nie została wyodrębniona przez bank jako zwrot uprzednio zapłaconych odsetek, które były przedmiotem odliczeń w ramach ulgi odsetkowej. Ugoda nie przewidywała wzajemnego potrącenia roszczeń stron wynikających z nieważności umowy kredytu. Strony nie dokonywały rozliczeń według modelu właściwego dla stwierdzenia nieważności umowy kredytowej. Kwota wypłacona przez bank była elementem uzgodnionego polubownego zakończenia sporu pomiędzy stronami. 3.  Bank wypłacił wskazaną kwotę w dniu 18 grudnia 2025 r. tj. w terminie wynikającym z ugody, po jej zawarciu w dniu 18 grudnia 2025 r. Pytania 1.  Czy w związku z zawarciem ugody jest Pan zobowiązany do korekty zeznań PIT za lata ubiegłe, w których korzystał z ulgi odsetkowej? 2.  Czy jest Pan zobowiązany do doliczenia do dochodu kwot uprzednio odliczonych odsetek od kredytu hipotecznego w sytuacji, gdy – zgodnie z ugodą – odsetki na dzień rozliczenia wynosiły 0,00 zł i nie zostały Panu zwrócone ani umorzone? Pana stanowisko w sprawie Pana zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym nie powstaje obowiązek dokonania korekty zeznań podatkowych PIT za lata ubiegłe ani obowiązek doliczenia do dochodu kwot uprzednio odliczonych odsetek. Ulga odsetkowa przysługuje w odniesieniu do faktycznie poniesionych wydatków na spłatę odsetek od kredytu mieszkaniowego. Dokonywał Pan odliczeń wyłącznie w oparciu o odsetki faktycznie zapłacone. W wyniku zawarcia ugody nie doszło do zwrotu ani umorzenia odsetek uprzednio przez Pana zapłaconych. Z treści ugody jednoznacznie wynika, że na dzień rozliczenia zadłużenia kwota odsetek wynosiła 0,00 zł, a umorzeniu podlegała wyłącznie kwota kapitału. W konsekwencji nie wystąpiła sytuacja, w której wydatki stanowiące podstawę skorzystania z ulgi zostały podatnikowi zwrócone lub anulowane. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania mechanizmu doliczenia uprzednio odliczonych kwot do dochodu oraz do korekty zeznań podatkowych. Podkreśla Pan, że nie uzyskał zwrotu jakichkolwiek odsetek stanowiących podstawę wcześniejszych odliczeń podatkowych. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w zasadzie, że odliczeniu podlegają wyłącznie wydatki faktycznie poniesione i niepodlegające zwrotowi. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r. Przepis ten, w ust. 1 stanowił, że: Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, związanej z: 1) budową budynku mieszkalnego albo 2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo 3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, albo 4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego. W art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ww. ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych odliczeń, gdyż są one limitowane. Stosownie do treści art. 26b ust. 6 ww. ustawy: Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki. Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy: Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą odsetek przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w roku, w którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia. Pomimo uchylenia art. 26b ww. ustawy, ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w ramach praw nabytych. Jak bowiem wynika z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217 poz. 1588) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.: Podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o którym mowa w art. 26b ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie prawo odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę) zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r. W przypadku zwrotu wartości odsetek, z którymi związane było prawo podatnika do korzystania z ulgi odsetkowej, ustawodawca przewidział rozwiązanie dla tego rodzaju szczególnych sytuacji. Stosownie bowiem do treści art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone. Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie do ich zwrotu. Jeśli więc w wyniku ugody dochodzi do zwrotu odliczonych wcześniej odsetek, to w zeznaniu rocznym za rok wypłaty tej należności trzeba ją doliczyć do podstawy opodatkowania (dochodu). Zasadą podatku dochodowego jest zasada samoopodatkowania. Zatem to na podatniku spoczywa obowiązek prawidłowego ustalenia przychodów, uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów w prawidłowej wysokości i obliczenia podatku. W związku z powyższym, to podatnik jest zobowiązany do ustalenia i udowodnienia, w jakiej wysokości zwrócone przez bank odsetki były uprzednio odliczone w ramach ulgi odsetkowej. W niniejszej sprawie nie można pominąć wskazanych we wniosku okoliczności, że wypłacona kwota stanowi różnicę pomiędzy sumą dokonanych spłat a kapitałem udzielonego kredytu oraz, że zgodnie z ugodą kredyt uznano za „kredyt darmowy”. W okresie spłaty kredytu dokonywał Pan spłaty rat, na które poza kwotą kapitału składały się również odsetki, stanowiące podstawę odliczenia w ramach „ulgi odsetkowej”. Zatem w sytuacji, gdy bank zwrócił Panu odsetki, powinien Pan w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym bank dokonał ich zwrotu, doliczyć odpowiednio kwoty poprzednio odliczone. Zwróconą kwotę odsetek (tę część odsetek zwróconych przez bank, która była odliczana w ramach ulgi odsetkowej) należy wykazać, wraz z innymi przychodami opodatkowanymi skalą podatkową, w zeznaniu rocznym. Bez znaczenia dla obowiązku wynikającego z art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozostaje natomiast okoliczność, że bank w ugodzie nie określił tej kwoty jako zwrot odsetek. Istotny jest bowiem rzeczywisty charakter otrzymanej kwoty a nie jej nazwa. Wobec powyższego, nie jest Pan zobowiązany do korygowania zeznań podatkowych za lata, w których korzystał Pan z ulgi odsetkowej. Jest Pan natomiast zobowiązany w rozliczeniu podatkowym za rok, w którym bank dokonał zwrotu odsetek doliczyć do dochodu tę część zapłaconej przez bank kwoty, która odpowiada odsetkom wcześniej odliczonym w ramach ulgi odsetkowej i która została Panu zwrócona. W związku z tym, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dacie wystąpienia zdarzenia. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy  z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.