IBPBII/1/436-172/13/JP

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28 czerwca 2013 r. (data wpływu do tut. Biura – 02 lipca 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 02 lipca 2013 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy pożyczki. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca (Spółka) należy do międzynarodowej grupy spółek działających w branży farmaceutycznej, zależnych od spółki z siedzibą w Kanadzie. Wnioskodawca jest podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Polski. Spółka rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej i jest zarejestrowana na terytorium kraju jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca działający obecnie w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, rozpoczął proces przekształcania w spółkę jawną. W celu finansowania swojej działalności Spółka planuje zaciągnąć pożyczki pieniężne od podmiotów mających siedzibę poza Unią Europejską, a także może zaciągnąć pożyczki pieniężne od podmiotów mających siedzibę na terytorium Unii Europejskiej (dalej: Pożyczkodawcy), należących do grupy. Pożyczkodawcy nie będą mieli również miejsca zarządzania ani nie będą prowadzili działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pożyczkodawcy nie prowadzą działalności w formie banku ani instytucji finansowej, ale faktycznie udzielają pożyczek, zasadniczo do podmiotów należących do grupy. Udzielanie pożyczek nie stanowi podstawowego przedmiotu działalności Pożyczkodawców. Pożyczki udzielane przez Pożyczkodawców są oprocentowane. Również pożyczki udzielone Spółce będą oprocentowane. Co do zasady, umowy pożyczki są zawierane przez Pożyczkodawców poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Również umowy pożyczek zawierane w przyszłości, których stroną będzie Spółka będą zawierane przez strony poza terytorium Polski. W momencie zawierania umów pożyczek pieniądze będące przedmiotem umów pożyczek będą się znajdowały poza terytorium Polski - na zagranicznym rachunku bankowym Pożyczkodawcy. Planowane jest również, że środki z pożyczki będą wpływały na zagraniczne konto Spółki, z którego również będzie ona dokonywała spłat pożyczek na zagraniczne konto Pożyczkodawcy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym pożyczki będą podlegały w Polsce opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych? Zdaniem Wnioskodawcy, umowy pożyczek nie będą podlegały w Polsce opodatkowaniu PCC, gdyż zostaną one zawarte poza terytorium Polski i w momencie zawarcia umów pieniądze będące przedmiotem pożyczek będą znajdowały się poza terytorium Polski. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 101, poz. 649 z późn. zm.) (dalej: PCC), podatkowi temu podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku. Z kolei stosownie do art. 1 ust. 4 ustawy o PCC, czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi z zastrzeżeniem ust. 5, jeżeli ich przedmiotem są: rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku, gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym kontekście wykładnia art. 1 ust. 4 ustawy o PCC prowadzi do wniosku, że umowa pożyczki podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeżeli: w chwili zawarcia umowy jej przedmiot, tj. pieniądze, znajduje się na terytorium Polski; wówczas nie ma znaczenia, gdzie umowa zostaje zawarta i gdzie mają miejsce zamieszkania (siedzibę) strony umowy (art. 1 ust. 4 pkt 1 ustawy o PCC) albo w chwili zawarcia umowy jej przedmiot, tj. pieniądze, znajduje się poza terytorium Polski, ale pożyczkobiorca ma w Polsce siedzibę oraz umowa zostaje zawarta na terytorium kraju (art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o PCC). Z uwagi na fakt, że w momencie zawarcia umów pożyczek pieniądze będą zgromadzone na zagranicznych rachunkach bankowych oraz że zostaną przelane na zagraniczny rachunek bankowy Spółki, należy uznać, że będą one znajdowały się poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem przesłanka opodatkowania wspomnianych umów pożyczek PCC, o której mowa w art. 1 ust. 4 pkt 1 ustawy o PCC, nie jest spełniona. W konsekwencji, dla oceny czy umowy pożyczek podlegają opodatkowaniu PCC w Polsce, konieczna jest weryfikacja, czy wypełnione są przesłanki wskazane w pkt 2 tego przepisu. W przypadku pożyczek, gdzie pieniądze znajdują się za granicą, opodatkowanie PCC wystąpi wyłącznie wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną następujące przesłanki: nabywca (Wnioskodawca) ma siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz czynność cywilnoprawna (umowy pożyczki) została dokonana (umowa została zawarta) na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Niespełnienie choćby jednego z tych warunków wyłącza możliwość opodatkowania w Polsce PCC umów pożyczek zawartych poza granicami Polski. Nie ulega wątpliwości, że Wnioskodawca ma siedzibę na terytorium Polski. A zatem pierwszy z warunków opodatkowania w Polsce umów pożyczek udzielonych przez Pożyczkodawców jest spełniony. Drugi z warunków (tj. dokonanie czynności cywilnoprawnej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej) powszechnie uznaje się za spełniony w odniesieniu do umów pożyczek w przypadku ich zawarcia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Z treści zdarzenia przyszłego wynika jednak, że umowy pożyczek będą zawierane przez Wnioskodawcę wyłącznie poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że drugi ze wskazanych powyżej warunków opodatkowania PCC umów pożyczek nie jest spełniony. Skoro drugi warunek nie został spełniony, umowy pożyczek nie mogą podlegać opodatkowaniu PCC w Polsce na podstawie art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy o PCC, gdyż ten dla swojego zastosowania wymaga łącznego spełnienia obu wspomnianych przesłanek (co w opisanym zdarzeniu przyszłym nie nastąpi). Mając na uwadze przedstawioną wyżej analizę przepisów ustawy o PCC, w przypadku pożyczek, które ma zamiar zaciągnąć Wnioskodawca, tzn. takich, gdzie umowa pożyczki będzie zawarta poza terytorium Polski, a w momencie zawarcia umowy pożyczane pieniądze będą znajdowały się poza terytorium kraju, pożyczki takie nie będą podlegały opodatkowaniu PCC. Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w wielu interpretacjach organów podatkowych (Wnioskodawca przywołał kilka z nich). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Mając powyższe na względzie, stosownie do powołanego art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.