IBPBII/1/436-229/12/AŻ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 21 czerwca 2012 r. (data wpływu do tut. Biura – 28 czerwca 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych umowy darowizny podlegającej prawu włoskiemu - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28 czerwca 2012 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych umowy darowizny podlegającej prawu włoskiemu. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest obywatelem Włoch i nie posiada obywatelstwa polskiego. Wnioskodawca przebywa w Polsce na podstawie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej wydanego na podstawie przepisu art. 27 ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin z dnia 14 lipca 2006 r. (Dz. U. Nr 144, poz. 1043). Wnioskodawca nie jest zameldowany w Polsce na pobyt stały. Wnioskodawca na podstawie ww. zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE, uzyskał zameldowanie w Polsce (wyłącznie) na pobyt czasowy. Wnioskodawca nie nabył prawa stałego pobytu w Polsce. Wnioskodawca zarówno obecnie jak i w maju 2010 r. nie spełniał warunków przewidzianych przepisem art. 42 ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin do uzyskania prawa stałego pobytu w Polsce. Wnioskodawca zarówno obecnie jak i w maju 2010 r. nie mógł ubiegać się o wydanie dokumentu potwierdzający prawo stałego pobytu, o którym mowa w przepisie art. 48 ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin. Ojciec Wnioskodawcy jest obywatelem Włoch i nie posiada obywatelstwa polskiego. Ojciec Wnioskodawcy na stałe przebywa we Włoszech - nie przebywa i nie przebywał w Polsce. Ojciec Wnioskodawcy nigdy nie był zameldowany w Polsce. W dniu 15 maja 2010 r. Wnioskodawca zawarł ze swoim ojcem umowę darowizny środków pieniężnych. Umowę darowizny zawarto na piśmie w języku włoskim. Stosownie do przepisu art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym 1) zawarta umowa darowizny podlegała włoskiemu prawu cywilnemu. Na podstawie wspomnianej umowy darowizny Wnioskodawca otrzymał od swego ojca umówioną kwotę w walucie euro. Darowizna została przekazana Wnioskodawcy dwoma przelewami bankowymi z dnia 21 i 24 maja 2010 r. z rachunków bankowych prowadzonych przez banki we Włoszech. Darowizna została przekazana na rachunek Wnioskodawcy prowadzony przez bank w Polsce. O dokonaniu darowizny zostały zawiadomione włoskie organy skarbowe. Zostały złożone deklaracje pn. "Dichiarazione Modulo RW" przewidziane dla opisanego przypadku we włoskich przepisach podatkowych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy darowizna środków pieniężnych na rzecz Wnioskodawcy na podstawie opisanej powyżej umowy darowizny z dnia 15 maja 2010 r. podlega podatkowi od spadków i darowizn w Polsce? Wnioskodawca wskazał, iż na podstawie art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn z dnia 28 lipca 1983 r. (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 ze zm.) podatkowi od spadków i darowizn nie podlega nabycie własności praw majątkowych podlegających wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia ani nabywca, ani darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca podkreślił, iż nawet jeśliby uznać, że w momencie dokonania darowizny przedmiot darowizny stanowiły tzw. prawa majątkowe wykonywane na terytorium Polski to w podanym stanie faktycznym należy przyjąć, że w dniu nabycia: darczyńca nie był obywatelem polskim i nie miał miejsca stałego pobytu w Polsce, nabywca nie był obywatelem polskim i nie miał miejsca stałego pobytu w Polsce. W opinii Wnioskodawcy, taki stan rzeczy oznaczał, że darowizna na rzecz Wnioskodawcy na podstawie umowy z dnia 15 maja 2010 r. nie podlegała opodatkowaniu w Polsce na podstawie przepisów polskiej ustawy o podatku od spadków i darowizn. Obecność Wnioskodawcy w Polsce nie stanowi stałego pobytu na terytorium Polski w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. O miejscu stałego pobytu obywatela UE na terytorium Polski w rozumieniu ww. przepisu ustawy o podatku od spadków i darowizn można mówić wyłącznie wtedy, gdy uzyska on prawo do stałego pobytu w Polsce na podstawie przepisu art. 42 ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin. Tymczasem zarówno w czasie dokonania darowizny jak i w chwili składania niniejszego wniosku, Wnioskodawca nie nabył prawa stałego pobytu w Polsce w rozumieniu powołanych przepisów (w odniesieniu do rozumienia pojęcia stałego pobytu na gruncie art. 2 i art. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn). Na potwierdzenie powyższego Wnioskodawca przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. II FSK1425/09. Zatem w opinii Wnioskodawcy uczyniona na jego rzecz darowizna z dnia 15 maja 2010 r. nie podlega podatkowi od spadków i darowizn w Polsce. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 93 poz. 768) podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej m.in. tytułem darowizny. W myśl art. 2 tej ustawy nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 3 ust.1 ww. ustawy podatkowi nie podlega nabycie własności rzeczy ruchomych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych podlegających wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia ani nabywca, ani też spadkodawca lub darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak z powyższych przepisów wynika nabycie przez osobę fizyczną rzeczy i praw majątkowych tytułem darowizny podlega podatkowi od spadków i darowizn, jeżeli: nabywane rzeczy znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane prawa majątkowe wykonywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane rzeczy znajdują się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane są za granicą jednakże w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast nabycie przez osobę fizyczną rzeczy i praw majątkowych tytułem darowizny nie podlega podatkowi od spadków i darowizn, jeżeli: nabywane rzeczy znajdują się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane są za granicą jednakże w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca nie był obywatelem polskim lub nie miał miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub, nabywane rzeczy ruchome znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane prawa majątkowe wykonywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale w dniu nabycia zarówno darczyńca jak i obdarowany nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uogólniając powyższe należy stwierdzić, że ustawodawca w ustawie o podatku od spadków i darowizn określił dwa samoistne stany prawne - normujące odmienne stany faktyczne – w zakresie przysporzenia majątkowego, z którymi prawo wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Pierwszy, określony w treści art. 1 ww. ustawy, odnosi się do nabycia rzeczy lub praw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od obywatelstwa czy też miejsca zamieszkania uprawnionej osoby fizycznej. Drugi stan prawny określony w art. 2 cyt. ustawy, odnosi się do posiadania obywatelstwa polskiego lub miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawodawca jako wiodącą przyjął zasadę domicylu, zgodnie z którą obowiązek podatkowy ciąży na osobie mającej stałe miejsce zamieszkania w Polsce, nawet gdy chodzi o nabycie rzeczy lub praw majątkowych za granicą. Drugą zaś z zasad w zakresie przedmiotu opodatkowania jest zasada obywatelstwa, stosownie do której obowiązek podatkowy powstaje z momentem otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny, jeżeli nabywca jest obywatelem polskim lub ma miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 27 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 144, poz. 1043 ze zm.) zarejestrowanie pobytu następuje w rejestrze pobytu obywatela UE. Obywatelowi UE, którego pobyt został zarejestrowany, wydaje się zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE. Z kolei w myśl art. 42 ww. ustawy obywatel UE nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 48 ww. ustawy obywatelowi UE, który nabył prawo stałego pobytu zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozdziale, wydaje się dokument potwierdzający prawo stałego pobytu. Z opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca jest obywatelem Włoch i nie posiada obywatelstwa polskiego. Wnioskodawca przebywa w Polsce na podstawie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej wydanego na podstawie przepisu art. 27 ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin. Wnioskodawca nie nabył prawa stałego pobytu w Polsce. Wnioskodawca zarówno obecnie jak i w maju 2010 r. nie spełniał warunków przewidzianych przepisem art. 42 ww. ustawy do uzyskania prawa stałego pobytu w Polsce i nie mógł ubiegać się o wydanie dokumentu potwierdzający prawo stałego pobytu. Ojciec Wnioskodawcy jest obywatelem Włoch i nie posiada obywatelstwa polskiego oraz nie przebywa i nie przebywał w Polsce. W dniu 15 maja 2010 r. Wnioskodawca zawarł ze swoim ojcem umowę darowizny środków pieniężnych. Na podstawie wspomnianej umowy darowizny Wnioskodawca otrzymał od swego ojca umówioną kwotę w walucie euro. Darowizna została przekazana Wnioskodawcy dwoma przelewami bankowymi z dnia 21 i 24 maja 2010 r. z rachunków bankowych prowadzonych przez banki we Włoszech. Darowizna została przekazana na rachunek Wnioskodawcy prowadzony przez bank w Polsce. Dokonując analizy przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiot darowizny, który stanowiły środki pieniężne w chwili zawarcia umowy nie znajdował się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści wniosku jasno wynika, iż darowana Wnioskodawcy suma pieniężna została mu przekazana w formie dwóch przelewów z rachunków bankowych prowadzonych przez banki we Włoszech na rachunek Wnioskodawcy prowadzony przez bank w Polsce. W przedmiotowej sprawie nie znajdzie zatem zastosowania art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Przepis ten bowiem dotyczy rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Należy jednak wskazać, iż na mocy art. 2 ustawy przedmiotem ustawy o podatku od spadków i darowizn objęte jest również nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą. Jednakże, powołany przepis ma zastosowanie tylko wówczas, gdy w chwili zawarcia umowy darowizny (lub otwarcia spadku) nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca jest obywatelem Włoch i nie posiada obywatelstwa polskiego. Wnioskodawca przebywa w Polsce na podstawie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej wydanego na podstawie przepisu art. 27 ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin i zarówno obecnie jak i w maju 2010 r. nie spełniał warunków przewidzianych ww. ustawą do uzyskania prawa stałego pobytu w Polsce. Skoro zatem Wnioskodawca w chwili zawarcia umowy (jak również obecnie) nie był obywatelem polskim jak również nie posiadał na terytorium Polski stałego pobytu, to nabycie przez niego na podstawie umowy darowizny z dnia 15 maja 2012 r. środków pieniężnych tytułem darowizny nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Wobec powyższego należy zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, iż zawarta przez niego umowa darowizny nie podlegała opodatkowaniu w Polsce. Należy, jednak wskazać, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpi obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn, gdyż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 ustawy a nie jak wskazuje Wnioskodawca art. 3 pkt 1 ustawy. Przepis art. 3 powołanej wyżej ustawy o podatku od spadków i darowizn, z uwagi na to, że dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy nabywane rzeczy ruchome znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane prawa majątkowe wykonywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia zarówno darczyńca jak i obdarowany nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotowa darowizna była dokonana na terytorium Włoch, a jej przedmiotem były środki pieniężne, które nie znajdowały się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lecz dopiero w wykonaniu darowizny zostały w drodze przelewów bankowych przekazane na rachunek banku z siedzibą w Polsce. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.