IBPBII/1/436-296/10/MCZ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 15 listopada 2010r. (data wpływu do tut. Biura –17 listopada 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nabycia środków pieniężnych znajdujących się za granicą przez obywatela Indii przebywającego na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na pobyt na czas określony - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 17 listopada 2010r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nabycia środków pieniężnych znajdujących się za granicą przez obywatela Indii przebywającego na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na pobyt na czas określony. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest obywatelem Indii zamieszkującym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie decyzji o zezwoleniu na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonemu na podstawie zawarcia związku małżeńskiego z obywatelką polską. W pierwszej połowie 2011r. ojciec wnioskodawcy zamieszkały w Indiach, obywatel Indii, chce mu przekazać środki pieniężne na podstawie umowy darowizny sporządzonej w formie notarialnej w Indiach. Środki te zostaną przekazano częściowo gotówką, częściowo przelewem. Część środków pieniężnych, otrzymanych jako wyżej opisana darowizna, wnioskodawca planuje przesłać w formie przelewu lub przywieźć w gotówce do Polski. Zarówno przelew, jak i gotówka, zostaną przekazane do Polski jako darowizna od ojca wnioskodawcy (tytuł przelewu lub zgłoszenie przewozu dewiz/środków walutowych). W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy środki przekazane wnioskodawcy przez ojca tytułem darowizny podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn? Czy dotyczy to zarówno części darowizny przekazanej do Polski, jak i części „pozostawionej” w Indiach? Czy należy dokonać zgłoszenia nabycia ww. darowizny w odpowiednim urzędzie skarbowym? Zdaniem wnioskodawcy, ww. darowizna nie podlega przepisom art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, gdyż przedmiot darowizny nie znajduje się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast na podstawie art. 3 ww. ustawy wyżej opisana darowizna nie podlega opodatkowaniu ponieważ zarówno darczyńca (obywatel Indii, pobyt stały w Indiach) jak i obdarowany (obywatel Indii, zamieszkały na czas oznaczony w Polsce) nie są obywatelami polskimi oraz nie posiadają prawa stałego pobytu w Polsce. W ocenie wnioskodawcy nie jest konieczne zgłoszenie nabycia środków pieniężnych tytułem darowizny, gdyż zostanie sporządzona umowa darowizny w formie aktu notarialnego (art. 4a ust. 4 pkt 2 ww. ustawy). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2009r. Nr 93 poz. 768) podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej m.in. tytułem darowizny. W myśl art. 2 tej ustawy nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 3 ust.1 ww. ustawy podatkowi nie podlega nabycie własności rzeczy ruchomych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych podlegających wykonaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia ani nabywca, ani też spadkodawca lub darczyńca nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak z powyższych przepisów wynika nabycie przez osobę fizyczną rzeczy i praw majątkowych tytułem darowizny podlega podatkowi od spadków i darowizn, jeżeli: nabywane rzeczy znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane prawa majątkowe wykonywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane rzeczy znajdują się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane są za granicą jednakże w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast nabycie przez osobę fizyczną rzeczy i praw majątkowych tytułem darowizny nie podlega podatkowi od spadków i darowizn, jeżeli: nabywane rzeczy znajdują się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane są za granicą jednakże w chwili zawarcia umowy darowizny nabywca nie był obywatelem polskim lub nie miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub, nabywane rzeczy ruchome znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane prawa majątkowe wykonywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale w dniu nabycia zarówno darczyńca jak i obdarowany nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uogólniając powyższe należy stwierdzić, że ustawodawca w ustawie o podatku od spadków i darowizn określił dwa samoistne stany prawne - normujące odmienne stany faktyczne – w zakresie przysporzenia majątkowego, z którymi prawo wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Pierwszy, określony w treści art. 1 ww. ustawy, odnosi się do nabycia rzeczy lub praw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od obywatelstwa czy też miejsca zamieszkania uprawnionej osoby fizycznej. Drugi stan prawny określony w art. 2 cyt. ustawy, odnosi się do posiadania obywatelstwa polskiego lub miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawodawca jako wiodącą przyjął zasadę domicylu, zgodnie z którą obowiązek podatkowy ciąży na osobie mającej stałe miejsce zamieszkania w Polsce, nawet gdy chodzi o nabycie rzeczy lub praw majątkowych za granicą. Drugą zaś z zasad w zakresie przedmiotu opodatkowania jest zasada obywatelstwa, stosownie do której obowiązek podatkowy powstaje z momentem otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny, jeżeli nabywca jest obywatelem polskim. Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, iż wnioskodawca jest obywatelem Indii, zamieszkującym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie decyzji o zezwoleniu na zamieszkanie na czas oznaczony. Zezwolenie to zostało udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego z obywatelką polską. Ojciec wnioskodawcy, zamieszkały w Indiach, obywatel Indii, chce mu przekazać środki pieniężne na podstawie umowy darowizny sporządzonej w formie notarialnej w Indiach. Część tych środków wnioskodawca planuje przesłać w formie przelewu lub przywieźć w gotówce do Polski. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że przedmiotowa darowizna środków pieniężnych, która będzie dokonana w Indiach, pomiędzy obywatelami Indii nie mającymi miejsca stałego pobytu na terytorium Polski nie będzie podlegała opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn na podstawie art. 1 powyższej ustawy, gdyż przedmiot darowizny nie będzie znajdował się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Środki pieniężne nabyte tytułem umowy darowizny sporządzonej w Indiach nie będą podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn również na podstawie art. 2 ww. ustawy, jeżeli obdarowany (nabywca) w chwili zawarcia umowy darowizny nie będzie obywatelem polskim) i nie będzie miał w chwili zawarcia umowy darowizny miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. będzie przebywał w Polsce na czas oznaczony jedynie na podstawie stosownego, ww. zezwolenia. Podkreślić bowiem należy, iż przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony - na podstawie stosownego zezwolenia - nie można utożsamiać z miejscem stałego pobytu. Przepis art. 3 powołanej wyżej ustawy o podatku od spadków i darowizn, z uwagi na to, że dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy nabywane rzeczy ruchome znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nabywane prawa majątkowe wykonywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w dniu nabycia zarówno darczyńca jak i obdarowany nie byli obywatelami polskimi i nie mieli miejsca stałego pobytu lub siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotowa darowizna ma być dokonana na terytorium Indii, a jej przedmiotem będą środki pieniężne, które nie znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem w przedmiotowej sprawie nie wystąpi obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn jednakże nie dlatego, że przedmiotowa darowizna nie wypełnia dyspozycji art. 1 i art. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn, ale dlatego, że nie będą spełnione warunki art. 2 ww. ustawy. Wobec tego w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne zgłoszenie do urzędu skarbowego nabycia środków pieniężnych tytułem ww. darowizny, niezależnie od tego czy umowa ta zostanie sporządzona w formie aktu notarialnego, czy też nie i czy darczyńca i obdarowany należą do pierwszej grupy podatkowej oraz czy środki te zostaną przekazane do Polski czy „pozostaną” w Indiach. Wobec powyższego stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe, choć z innych przyczyn niż wskazano w zajętym przez niego stanowisku. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.