003-6390081-8382910

WyrokETPCz2019-04-25

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy zatrzymanie skarżącej na podstawie przepisów imigracyjnych, w kontekście braku należytej staranności władz w ocenie jej sytuacji, stanowiło arbitralne pozbawienie wolności naruszające art. 5 ust. 1 Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał stwierdził naruszenie art. 5 ust. 1 Konwencji, uznając, że zatrzymanie skarżącej było arbitralne. Uzasadnieniem było to, że władze krajowe nie działały z należytą starannością ('due diligence'), zwłaszcza w kontekście uwzględniania wszystkich dostępnych dowodów medycznych podczas przeglądów jej detencji. Mimo że sądy krajowe uznały niektóre przeglądy za niezgodne z prawem, doszły do wniosku, że nawet prawidłowo przeprowadzone przeglądy nie doprowadziłyby do wcześniejszego zwolnienia, co Trybunał uznał za niewystarczające do usprawiedliwienia arbitralności detencji.

Stan faktyczny

Skarżąca, obywatelka Nigerii, była zatrzymana na podstawie przepisów imigracyjnych w Zjednoczonym Królestwie w okresie od sierpnia 2008 do lipca 2011. Niniejsza skarga dotyczyła okresu od 22 lipca 2010 do 6 lipca 2011. Wcześniej, w 2016 roku, Trybunał stwierdził już naruszenie art. 5 ust. 1 Konwencji w odniesieniu do wcześniejszego okresu jej zatrzymania. Skarżąca bezskutecznie domagała się sądowej kontroli jej zatrzymania na poziomie krajowym, gdzie sądy uznały, że choć niektóre przeglądy jej detencji były niezgodne z prawem z powodu nieuwzględnienia wszystkich dowodów medycznych, to i tak nie doprowadziłyby do wcześniejszego zwolnienia.

Rozstrzygnięcie

Stwierdza naruszenie art. 5 ust. 1 Konwencji.

Pełny tekst orzeczenia

issued by the Registrar of the Court ECHR 150 (2019) 25.04.2019 Judgments and decisions of 25 April 2019 The European Court of Human Rights has today notified in writing two judgments1 and four decisions2: one Chamber judgment is summarised below; a separate press release has been issued for one other Chamber judgment in the case of Ter-Petrosyan v. Armenia (application no. 36469/08); a separate press release has also been issued for one decision in the case of Alexandru-Mihai Pop and Others v. Romania (nos. 54494/11, 67699/11 and 21251/12); the three remaining decisions can be consulted on Hudoc and do not appear in this press release. The judgment below is available only in English. V.M. v. the United Kingdom (no. 2) (application no. 62824/16) The applicant, Ms V.M., is a Nigerian national who was born in 1977 and lives in Uxbridge (England, UK). The case concerned the applicant's complaint about her detention under immigration regulations. The applicant was placed in detention pending possible removal under immigration rules from August 2008 to July 2011. In 2016 the European Court found a violation of Article 5 � 1 (right to liberty and security) of the European Convention on Human Rights related to the period from 19 June 2009 to 14 December 2009 (V.M. v. the United Kingdom). The current application concerned 22 July 2010 to 6 July 2011. The applicant sought judicial review of her detention for that period, which was refused by the High Court and the Court of Appeal. The Court of Appeal found in 2014 that some of the reviews of her detention had been unlawful as they had not taken account of all the available medical evidence. Nevertheless, even properly conducted reviews would not have led to an earlier release. In 2016 the Supreme Court upheld the Court of Appeal's decision. It also agreed that the period of unlawful detention would only have entitled her to damages of one pound sterling and it had therefore been appropriate to refuse to allow a judicial review to go ahead. Relying in particular on Article 5 � 1 (f) (right to liberty and security) of the European Convention, the applicant complained that her detention had been arbitrary as the authorities had failed to act with appropriate "due diligence". Violation of Article 5 � 1 Just satisfaction: 3,500 euros (EUR) (non-pecuniary damage) and EUR 10,700 (costs and expenses) 1 Under Articles 43 and 44 of the Convention, Chamber judgments are not final. During the three-month period following a Chamber judgment's delivery, any party may request that the case be referred to the Grand Chamber of the Court. If such a request is made, a panel of five judges considers whether the case deserves further examination. In that event, the Grand Chamber will hear the case and deliver a final judgment. If the referral request is refused, the Chamber judgment will become final on that day. Under Article 28 of the Convention, judgments delivered by a Committee are final. Once a judgment becomes final, it is transmitted to the Committee of Ministers of the Council of Europe for supervision of its execution. Further information about the execution process can be found here: www.coe.int/t/dghl/monitoring/execution 2 Inadmissibility and strike-out decisions are final. This press release is a document produced by the Registry. It does not bind the Court. Decisions, judgments and further information about the Court can be found on www.echr.coe.int. To receive the Court's press releases, please subscribe here: www.echr.coe.int/RSS/en or follow us on Twitter @ECHR_Press. Press contacts [email protected] | tel: +33 3 90 21 42 08 Tracey Turner-Tretz (tel: + 33 3 88 41 35 30) Denis Lambert (tel: + 33 3 90 21 41 09) Inci Ertekin (tel: + 33 3 90 21 55 30) Patrick Lannin (tel: + 33 3 90 21 44 18) Somi Nikol (tel: + 33 3 90 21 64 25) The European Court of Human Rights was set up in Strasbourg by the Council of Europe Member States in 1959 to deal with alleged violations of the 1950 European Convention on Human Rights. 2