003-68359-68827

WyrokETPCz2001-05-29

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy dwukrotne skazanie i ukaranie skarżącego za czyny wynikające z tego samego zdarzenia (prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu i spowodowanie śmierci przez zaniedbanie) naruszyło jego prawo do niebycia sądzonym lub karanym dwukrotnie zgodnie z art. 4 Protokołu nr 7 Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał stwierdził, że dwukrotne skazanie i ukaranie skarżącego za czyny, które były ściśle powiązane i wynikały z tego samego zdarzenia (prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu i spowodowanie śmierci przez zaniedbanie), stanowiło naruszenie zasady ne bis in idem. Chociaż zarzuty dotyczyły różnych aspektów prawnych, Trybunał uznał, że istniała wystarczająca tożsamość faktyczna między postępowaniami, aby zastosować art. 4 Protokołu nr 7, który chroni przed podwójnym sądzonym lub karanym za ten sam czyn.

Stan faktyczny

Franz Fischer, obywatel Austrii, prowadząc pojazd pod wpływem alkoholu, potrącił rowerzystę, który zginął. Po wypadku skarżący odjechał z miejsca zdarzenia, a później zgłosił się na policję. Został skazany 13 grudnia 1996 r. za szereg wykroczeń drogowych, w tym jazdę pod wpływem alkoholu, i ukarany grzywną. Następnie, 18 marca 1997 r., został ponownie skazany za spowodowanie śmierci przez zaniedbanie, wynikające z upojenia alkoholowego, i skazany na karę pozbawienia wolności.

Rozstrzygnięcie

Trybunał jednogłośnie stwierdził naruszenie art. 4 Protokołu nr 7. Stwierdzenie naruszenia stanowiło wystarczające zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową. Trybunał zasądził 68 642 szylingów austriackich (ATS) na pokrycie kosztów i wydatków.

Pełny tekst orzeczenia

EUROPEAN COURT OF HUMAN RIGHTS 378 29.5.2001 Press release issued by the Registrar CHAMBER JUDGMENT CONCERNING AUSTRIA The European Court of Human Rights has today notified in writing the following Chamber judgment[1]: Section 3 Franz Fischer v. Austria (application no. 37950/97) Violation Article 4 Protocol No.7 Franz Fischer, an Austrian national, while driving under the influence of alcohol, knocked down a cyclist who was fatally injured. After hitting the cyclist, the applicant drove off without giving assistance and only gave himself up to the police later that night. On 13 December 1996 he was found guilty of a number of traffic offences, including driving under the influence of drink, and fined 22,010 Austrian schillings (ATS) with 20 days’ imprisonment in default. On 18 March 1997 he was also convicted of causing death by negligence “after allowing himself to become intoxicated through the consumption of alcohol” and sentenced to six months’ imprisonment. The European Court of Human Rights held unanimously that there had been a violation of Article 4 of Protocol No. 7 (right not to be tried or punished twice) of the European Convention on Human Rights and that the finding of a violation constituted in itself sufficient just satisfaction for any non-pecuniary damage the applicant may have sustained. The Court awarded ATS 68,642 for costs and expenses. (The judgment is available only in English.) *** The Court’s judgments are accessible on its Internet site (http://www.echr.coe.int). Registry of the European Court of Human Rights F – 67075 Strasbourg Cedex Contacts: Roderick Liddell (telephone: (0)3 88 41 24 92) Emma Hellyer (telephone: (0)3 90 21 42 15) Fax: (0)3 88 41 27 91 The European Court of Human Rights was set up in Strasbourg in 1959 to deal with alleged violations of the 1950 European Convention on Human Rights. On 1 November 1998 a full-time Court was established, replacing the original two-tier system of a part-time Commission and Court. [1] Under Article 43 of the European Convention on Human Rights, within three months from the date of a Chamber judgment, any party to the case may, in exceptional cases, request that the case be referred to the 17-member Grand Chamber of the Court. In that event, a panel of five judges considers whether the case raises a serious question affecting the interpretation or application of the Convention or its Protocols, or a serious issue of general importance, in which case the Grand Chamber will deliver a final judgment. If no such question or issue arises, the panel will reject the request, at which point the judgment becomes final. Otherwise Chamber judgments become final on the expiry of the three-month period or earlier if the parties declare that they do not intend to make a request to refer.