003-7191247-9765186

WyrokETPCz2021-11-25

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Jakie słuszne zadośćuczynienie należy się skarżącym na podstawie art. 41 Konwencji w związku z naruszeniami art. 1 Protokołu nr 1 dotyczącymi zajęcia i wywłaszczenia ich ziemi?

Ratio decidendi

Trybunał, odwołując się do wcześniejszego stwierdzenia naruszeń art. 1 Protokołu nr 1 w głównym wyroku, zastosował art. 41 Konwencji w celu zapewnienia słusznego zadośćuczynienia za szkodę majątkową. Uznano, że najwłaściwszym środkiem jest zwrot nieruchomości, a w przypadku niemożności lub niewykonania tego obowiązku, wypłata odszkodowania pieniężnego, aby zrekompensować skarżącym utratę własności i związane z tym szkody.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczy ziemi należącej do skarżących w Qajjenza, Birzebbuġia (Malta), która została zajęta przez rząd w celu rozbudowy gazowni. Ziemia ta nigdy nie została formalnie wywłaszczona, z wyjątkiem dwóch małych działek, które wywłaszczono znacznie później. W głównym wyroku z 13 października 2020 r. Trybunał stwierdził dwukrotne naruszenie art. 1 Protokołu nr 1 w związku z zajęciem ziemi w latach 1978 i 1984 bez odszkodowania oraz w związku z wywłaszczeniem dwóch mniejszych działek w 2012 r. Niniejsze orzeczenie dotyczyło wyłącznie kwestii słusznego zadośćuczynienia.

Rozstrzygnięcie

Trybunał zdecydował, że państwo pozwane powinno zwrócić skarżącym nieruchomość o powierzchni 509 m kw. w ciągu trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. W przypadku niewywiązania się z tego obowiązku, państwo pozwane będzie musiało zapłacić skarżącym, w tym samym trzymiesięcznym okresie, 500 000 euro tytułem szkody majątkowej.

Pełny tekst orzeczenia

issued by the Registrar of the Court ECHR 356 (2021) 25.11.2021 Judgments and decisions of 25 November 2021 The European Court of Human Rights has today notified in writing 12 judgments1 and seven decisions2: one Chamber judgment is summarised below; separate press releases have been issued for four other Chamber judgments in the cases of Baljak and Others v. Croatia (application no. 41295/19), Sassi and Benchellali v. France (nos. 10917/15 and 10941/15), Biancardi v. Italy (no. 77419/16), and Mucha v. Slovakia (no. 63703/19); two separate press releases have also been issued for decisions in the cases of Melouli v. France (no. 42011/19) and Ngumbu Kikoso v. France (no. 21643/19); seven Committee judgments, concerning issues which have already been examined by the Court, and the five other decisions, can be consulted on Hudoc and do not appear in this press release. The judgment summarised below is available only in English Just Satisfaction Mifsud and Others v. Malta (application no. 38770/17) The case concerns the question of just satisfaction with regard to land owned by the applicants in Qajjenza, Birzebbuġia (Malta). The land was taken away from them by the Government to serve as an extension for a gas plant, and then was never formally expropriated save for two small parcels of land (within the original perimeter) at a much later date. In its principal judgment of 13 October 2020 the Court held that there had been two violations of Article 1 of Protocol No. 1 (protection of property) to the European Convention on Human Rights in respect of the taking of the applicants’ land from 1978 and 1984, respectively, until 2012 without compensation and in respect of the expropriation, in 2012, of the two smaller parcels of the applicants’ land. The Court further held that the question of just satisfaction in so as far as it concerned the awards resulting from the violations of the taking of the applicants’ two smaller parcels of land and the expropriation of another smaller parcel of land (measuring 509 sq. m) was not ready for decision and reserved it for decision at a later date. Today’s judgment concerned the question of the application of Article 41 (just satisfaction) of the European Convention in so far as pecuniary damage resulting from the violation found in respect of the applicants was concerned. Just satisfaction: the Court decided that the respondent State should return the property measuring sq.m. to the applicants within three months from the date on which the judgment becomes final. Should the respondent State fail to comply with the above obligation, it will have to pay the Under Articles 43 and 44 of the Convention, Chamber judgments are not final. During the three-month period following a judgment’s delivery, any party may request that the case be referred to the Grand Chamber of the Court. If such a request is made, a panel of five judges considers whether the case deserves further examination. In that event, the Grand Chamber will hear the case and deliver a final judgment. If the referral request is refused, the Chamber judgment will become final on that day. Under Article 28 of the Convention, judgments delivered by a Committee are final. Once a judgment becomes final, it is transmitted to the Committee of Ministers of the Council of Europe for supervision of its execution. Further information about the execution process can be found here: www.coe.int/t/dghl/monitoring/execution. Inadmissibility and strike-out decisions are final. applicants, within the same period of three months, 500,000 euros (EUR), in respect of pecuniary damage. This press release is a document produced by the Registry. It does not bind the Court. Decisions, judgments and further information about the Court can be found on www.echr.coe.int. To receive the Court’s press releases, please subscribe here: www.echr.coe.int/RSS/en or follow us on Twitter @ECHR_CEDH. Press contacts [email protected] | tel.: +33 3 90 21 42 08 Tracey Turner-Tretz (tel.: + 33 3 88 41 35 30) Denis Lambert (tel.: + 33 3 90 21 41 09) Inci Ertekin (tel.: + 33 3 90 21 55 30) Neil Connolly (tel.: + 33 3 90 21 48 05) Jane Swift (tel.: + 33 3 88 41 29 04) The European Court of Human Rights was set up in Strasbourg by the Council of Europe Member States in 1959 to deal with alleged violations of the 1950 European Convention on Human Rights. 2