10162/02

WyrokETPCz2006-03-09ECLI:CE:ECHR:2006:0309JUD001016202

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy odmowa zapłaty odsetek od nadpłaconego podatku, zwróconego z opóźnieniem, narusza prawo do poszanowania mienia chronione art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że odmowa państwa greckiego zapłaty odsetek od nadpłaconej kwoty podatku, która została zwrócona skarżącemu po ponad pięciu latach, naruszyła sprawiedliwą równowagę, jaka powinna istnieć między interesem publicznym a interesami jednostki. W konsekwencji, Trybunał stwierdził, że doszło do naruszenia prawa skarżącego do poszanowania mienia, ponieważ państwo nie wywiązało się ze swoich pozytywnych obowiązków w tym zakresie.

Stan faktyczny

Skarżąca spółka, Eko-Elda AVEE, zajmująca się produktami naftowymi, w czerwcu 1988 r. zażądała zwrotu 362 105 euro nadpłaconego podatku dochodowego. Władze podatkowe odmówiły zapłaty odsetek. W listopadzie 1993 r. państwo zwróciło kwotę główną, a spółka kontynuowała dochodzenie jedynie odsetek przed sądami krajowymi. Sądy krajowe oddaliły roszczenie, argumentując, że krajowe przepisy podatkowe nie przewidywały w tamtym czasie zapłaty odsetek od nadpłaconych podatków. Sąd apelacyjny oddalił sprawę skarżącego 8 listopada 2000 r.

Rozstrzygnięcie

Trybunał stwierdza naruszenie art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji. Trybunał zasądza skarżącemu 120 000 euro tytułem szkody niemajątkowej oraz 4 000 euro tytułem kosztów i wydatków.

Pełny tekst orzeczenia

© Translations published on http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/domareifanir_pdf Permission to re-publish this translation has been granted by http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/en/node/201 for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. Eko-Elda AVEE gegn Grikklandi Dómur frá 9. mars 2006 Mál nr. 10162/02 1. gr. 1. viðauka. Friðhelgi eignarréttar Skattlagning. Endurgreiðsla ofgreidds skatts. 1. Málsatvik Kærandi er hlutafélag sem sérhæfir sig í olíuvörum. Í júní 1988 óskaði kærandi eftir því við skattstjóra landsins að endurgreiddar yrðu 362.105 evrur sem félagið hafði ofgreitt í tekjuskatt. Þegar skattyfirvöld neituðu endurgreiðslunni höfðaði kærandi mál fyrir dómstólum í Grikklandi til innheimtu kröfunnar auk vaxta. Meðan málsmeðferð í málinu stóð yfir, í nóvember 1993, greiddi ríkið kæranda sem svaraði 362.105 evrum og breytti kærandi þá kröfu sinni fyrir dómi þannig að aðeins var krafist þeirra vaxta sem fallið hefðu á fjárhæðina frá greiðslu hennar. Dómstóll vísaði málinu frá og áfrýjunardómstóll komst að þeirri niðurstöðu að ekki væri grundvöllur fyrir áfrýjun þar sem innlend skattalög á þeim tíma sem málið varðaði gerðu ekki ráð fyrir því að greiddir væru vextir á ofgreidda skatta í sambærilegum tilvikum. Hinn 8. nóvember 2000 vísaði áfrýjunardómstóll máli kæranda frá. 2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum Kæran Kærandi byggði kæru sína á því að innlend skattyfirvöld hefðu brotið á rétti hans samkvæmt 1. gr. 1. viðauka sáttmálans með því að hafna því að greiða vexti á ofgreidda skatta fyrirtækisins. Niðurstaða Dómstóllinn rakti að ofgreiddur skattur kæranda hefði verið endurgreiddur honum um 5 árum og 5 mánuðum eftir að kærandi gerði kröfu um endurgreiðslu fjárhæðarinnar. Taldi dómstóllinn að höfnun ríkisins á að greiða dráttarvexti á hina ofgreiddu fjárhæð í svo langan tíma hefði raskað því jafnvægi sem vera ætti milli þeirra almannahagsmuna og einstaklingshagsmuna sem málið varðaði. Var það því einróma niðurstaða dómstólsins að brotið hefði verið á rétti kæranda til friðhelgi eignarréttar samkvæmt 1. gr. 1. viðauka sáttmálans. Voru kæranda dæmdar 120.000 evrur í miskabætur og 4.000 evrur í málskostnað.