11106/04;11108/04;11116/04;11311/04;13276/04

WyrokETPCz2007-07-31ECLI:CE:ECHR:2007:0731JUD001110604

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy udział sędziego w decyzji o przedłużeniu aresztu tymczasowego, opartej na silnych podejrzeniach o winę, oraz udział ławnika, który wcześniej złożył zeznania w śledztwie, naruszyły prawo do bezstronnego sądu z art. 6 ust. 1 Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że sędzia, który wcześniej podjął decyzję o przedłużeniu aresztu tymczasowego, opartą na „szczególnie silnych podejrzeniach” winy skarżącego, nie mógł być uznany za bezstronnego w późniejszym postępowaniu apelacyjnym. Taka sytuacja stwarzała uzasadnione obawy co do jego obiektywizmu, zwłaszcza w kontekście art. 6 ust. 1 Konwencji, co Trybunał uznał za porównywalne do precedensu w sprawie Hauschildt przeciwko Danii. W odniesieniu do pozostałych skarżących, Trybunał nie stwierdził, aby uwagi sędziego dotyczące organizacji motocyklowych były wystarczające do podważenia jego bezstronności. Udział ławnika, który złożył zeznania w śledztwie, również nie został uznany za naruszający bezstronność sądu, ponieważ jego rola nie podważała bezstronności pozostałych ławników.

Stan faktyczny

Pięciu norweskich obywateli, członków klubów motocyklowych "Screwdrivers" i "Hells Angels", zostało skazanych na kary pozbawienia wolności od 6 do 16 lat za podłożenie bomby w samochodzie, która miała zniszczyć klub Bandidos, a w wyniku której zginęła jedna osoba i doszło do znacznych szkód majątkowych. Skarżący zarzucili, że sędzia w ich postępowaniu apelacyjnym nie był bezstronny, ponieważ wcześniej brał udział w decyzji o przedłużeniu aresztu tymczasowego jednego z nich, a także, że jeden z ławników złożył zeznania w śledztwie.

Rozstrzygnięcie

Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji w odniesieniu do czwartego skarżącego. W odniesieniu do pozostałych skarżących oraz kwestii ławnika, Trybunał stwierdził brak naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji.

Pełny tekst orzeczenia

© Translations published on http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/domareifanir_pdf Permission to re-publish this translation has been granted by http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/en/node/201 for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. Ekeberg o.fl. gegn Noregi Dómur frá 31. júlí 2007 Mál nr. 11106/04, 11108/04, 11116/04, 11311/04 og 13276/04 6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar Óvilhallur dómstóll. Gæsluvarðhaldsúrskurður. Kviðdómarar. 1. Málsatvik Kærendur eru Roger Ekeberg (f. 1960), Hans Mikkelsen (f. 1968), Morten Hoelstad (f. 1967), Roger Elvsveen (f. 1963) og Torkjel Alsaker (f. 1960). Þeir eru norskir ríkisborgarar. Fjórir fyrstnefndu voru meðlimir í bifhjólaklúbbnum ,,Screwdrivers“ sem hafði aðsetur í Hamar. Á þeim tíma sem um ræðir var aðsetur bifhjólaklúbbsins „Vítisenglar“ einnig í Hamar. Síðastnefndi kærandinn var meðlimur Vítisengla í Osló. Í byrjun árs 1997 komu kærendur sprengju fyrir í bifreið í þeim tilgangi að sprengja hluta félagsheimilis bifhjólaklúbbsins „Bandidos“. Sprengjan leiddi til dauða eins manns og olli stórfelldu eignatjóni. Í kjölfarið voru þeir ákærðir og í mars árið 2003 voru hinir þrír fyrstnefndu dæmdir í 6 ára fangelsi, fjórði í 12 ára fangelsi og hinn fimmti í 16 ára fangelsi. 2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum Kæran Kærendur töldu að brotið hefði verið í bága við ákvæði 1. mgr. 6. gr. sáttmálans þar sem einn dómara í máli þeirra við áfrýjunardómstól hefði ekki verið óvilhallur. Dómarinn hefði áður átt aðild að ákvörðun um framlengingu gæsluvarðhalds eins kærenda, sem byggt hefði á 172. gr. norskra laga um meðferð sakamála, sem heimilar gæsluvarðhald á grundvelli sterkra grunsemda um tiltekin alvarleg brot. Í gæsluvarðhaldsúrskurðinum hefðu einnig komið fram ýmis fordómafull ummæli um bifhjólasamtök. Þá vísuðu kærendur til þess að meðferð málsins hefði verið haldið áfram þótt nauðsynlegt hefði reynst að víkja einum kviðdómenda frá þegar í ljós kom, á seinni stigum réttarhaldanna, að hann gaf skýrslu við rannsókn málsins hjá lögreglu. Niðurstaða Dómstóllinn benti á að dómari væri ekki fortakslaust vanhæfur til að dæma í refsimáli þótt hann hefði áður komið að meðferð þess. Hins vegar taldi dómstóllinn að ákvörðun um framlengingu gæsluvarðhalds hefði byggst á sérlega sterkum grunsemdum fyrir sekt kæranda. Var því talið að atvik væru með sambærilegum hætti og í dómi Mannréttindadómstólsins í máli Hauschildt gegn Danmörku frá 24. maí 1989. Einróma niðurstaða dómstólsins varðandi fjórða kæranda var því að brotið hefði verið gegn 1. mgr. 6. gr. sáttmálans. Dómstóllinn taldi ekki að álykta mætti af framangreindum ummælum dómarans að hann teldi rökstuddan grun leika á því að hinir kærendur hefðu átt aðild að brotinu sem um var að ræða. Í ljósi þess gátu aðrir kærendur ekki haft ástæðu til að ætla að dómarinn væri ekki óvilhallur í refsimáli þeirra. Hvað varðaði þátt kviðdómarans taldi dómstóllinn að þáttur hans hefði ekki verið þess eðlis að draga bæri í efa hlutleysi annarra kviðdómara. Niðurstaða dómstólsins var að ekki hefði verið brotið í bága við 1. mgr. 6. gr. hvað varðaði þátt umrædds kviðdómara í málsmeðferðinni. Einn dómari skilaði séráliti. Dómstóllinn taldi ekki ástæðu til að dæma fjórða kæranda bætur.