12325/86;14992/89

WyrokETPCz1993-11-02ECLI:CE:ECHR:1993:1102JUD001232586

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

W jaki sposób należy zastosować art. 41 Konwencji (słuszne zadośćuczynienie) w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (art. 6 ust. 1) oraz prawa do wolności i bezpieczeństwa (art. 5 ust. 3), w szczególności w zakresie szkód materialnych, moralnych oraz kosztów i wydatków?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że istnieje związek przyczynowy między stwierdzonymi naruszeniami (przewlekłość tymczasowego aresztowania i postępowania karnego) a doznaną przez skarżącego szkodą moralną, zasądzając z tego tytułu zadośćuczynienie. Natomiast roszczenie o odszkodowanie za szkody materialne zostało odrzucone, ponieważ tymczasowe aresztowanie skarżącego zostało w całości zaliczone na poczet kary, co zdaniem Trybunału przerwało wystarczający związek przyczynowy między naruszeniami a pogorszeniem sytuacji finansowej i zawodowej. Trybunał przyznał również część kosztów i wydatków, uznając je za uzasadnione w oparciu o zasadę słuszności, pomimo braku szczegółowych wyciągów i uzasadnień.

Stan faktyczny

Wcześniejszym wyrokiem z 27 listopada 1991 r. Trybunał stwierdził naruszenie art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 1 Konwencji w sprawie pana Kemmache przeciwko Francji, z uwagi na zbyt długie tymczasowe aresztowanie i przewlekłość postępowania karnego. Kwestia słusznego zadośćuczynienia została odroczona, ponieważ postępowanie karne wciąż trwało. Po wydaniu wyroku merytorycznego, wyrok skazujący pana Kemmache na jedenaście lat więzienia został uchylony 18 grudnia 1991 r. Następnie, 21 marca 1992 r., został on ponownie skazany przez inny sąd na dziewięć lat więzienia i grzywnę za współudział w fałszowaniu banknotów, a jego odwołanie zostało odrzucone 13 lutego 1993 r.

Rozstrzygnięcie

Trybunał jednogłośnie orzekł, że państwo pozwane ma zapłacić skarżącemu 75 000 franków francuskich tytułem szkód moralnych oraz 150 000 franków francuskich tytułem kosztów i wydatków. Odrzucono roszczenie o odszkodowanie za szkody materialne.

Pełny tekst orzeczenia

Sentencia 12325/89 CASO KEMMACHE CONTRA FRANCIA Artículo 41 (Satisfacción equitativa -antiguo art. 50-) Sentencia de 2 de noviembre de 1993 El 2 de noviembre de 1993 el Tribunal Europeo de Derechos Humanos dictó una sentencia sobre la concesión de una «satisfacción equitativa» ( art. 50 del Convenio Europeo de Derechos Humanos ) en el caso Kemmache contra Francia. Resolvió por unanimidad que el Estado demandado debía abonar al actor 75.000 francos franceses por perjuicios morales y 150.000 francos en concepto de costas y gastos. 1. HECHOS Mediante sentencia de 27 de noviembre de 1991 el Tribunal había señalado una infracción de los artículos 5.3 y 6.1 del Convenio, al haber durado más del «plazo razonable» la detención provisional del señor Kemmache y las diligencias penales emprendidas contra él. El Tribunal había hecho reserva de la cuestión de la aplicación del artículo 50, pues el procedimiento penal aún no había finalizado. La evolución del citado procedimiento posterior a la sentencia en cuanto al principal ha venido marcada especialmente: a) el 18 de diciembre de 1991, por la casación del auto del Tribunal de lo Criminal de los Alpes Marítimos, del 25 de abril de 1991, mediante el que se condenaba al señor Kemmache a once años de reclusión penal y a una multa de 2.600.000 f; b) el 21 de marzo de 1992, por la adopción de una sentencia del Tribunal de lo Criminal de Var, dictado por remisión y que imponía al acusado una pena de nueve años de reclusión penal y una multa de 2.600.000 f por complicidad en la introducción en territorio francés y la puesta en circulación ilegal en la zona de la aduana de billetes de banco extranjeros falsificados; c) el 13 de febrero de 1993, por el rechazo del recurso del interesado. 2. RESUMEN DE LA SENTENCIA I. Perjuicios El Tribunal destaca que el señor Kemmache se benefició de la imputación íntegra de su detención provisional a la pena. Así las cosas, no se percibe ningún vínculo de causalidad suficiente entre los incumplimientos observados en su auto sobre el principal y la degradación de la situación financiera y profesional del interesado. El Tribunal desecha, pues, la demanda de reparación de daños materiales. Considera por contra que el actor debió experimentar un perjuicio moral, por el que se le asigna 75.000 f. II. Fianza El pago de la caución en cuestión tuvo lugar varios años después de finalizar la detención provisional objeto de litigio. No puede, pues, ser tenido en cuenta. III. Costas y gastos Si bien el actor no ha proporcionado extractos detallados ni justificantes, el Tribunal estima razonable reservar en equidad una parte de los gastos en que se incurrió en Estrasburgo y una parte de los gastos con que buscaba el acortamiento de la detención provisional. Asigna globalmente 150.000 f.