12849/87

WyrokETPCz1993-10-04ECLI:CE:ECHR:1993:1004JUD001284987

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Jakie słuszne zadośćuczynienie pieniężne należy się skarżącej za naruszenie art. 14 w związku z art. 8 Konwencji, polegające na dyskryminacji w dziedziczeniu ze względu na „naturalny” charakter pokrewieństwa?

Ratio decidendi

Trybunał, rozstrzygając w oparciu o zasadę słuszności (equidad), ustalił wysokość zadośćuczynienia za szkody materialne na podstawie części spadku, która przysługiwałaby skarżącej, gdyby była „legalną” wnuczką, uwzględniając prawa spadkowe i odsetki. W odniesieniu do kosztów i wydatków, Trybunał uznał żądane honoraria za nadmierne, zwłaszcza w kontekście przyznanej kwoty za szkody materialne, i przyznał niższą kwotę również na zasadzie słuszności, uznając ją za rozsądną.

Stan faktyczny

Skarżąca, pani Astrid Vermeire, została wykluczona z dziedziczenia po swoim dziadku ze strony ojca z powodu „naturalnego” charakteru jej pokrewieństwa z nim. Wcześniejszym wyrokiem z 29 listopada 1991 r. Trybunał uznał, że stanowiło to dyskryminację sprzeczną z art. 14 Konwencji w związku z art. 8. Niniejszy wyrok dotyczy wyłącznie kwestii słusznego zadośćuczynienia, o które skarżąca wnioskowała w wysokości 30 688 573 franków belgijskich za szkody materialne oraz 3 648 354 franków belgijskich za koszty i wydatki.

Rozstrzygnięcie

Trybunał jednogłośnie orzekł, że państwo pozwane powinno zapłacić skarżącej 22 192 511 franków belgijskich za szkody materialne oraz 2 000 000 franków belgijskich tytułem kosztów i wydatków.

Pełny tekst orzeczenia

Sentencia 12849/87 CASO VERMEIRE CONTRA BÉLGICA (1) Artículo 41 (Satisfacción equitativa -antiguo art. 50-) Sentencia de 4 de octubre de 1993 El 4 de octubre de 1993 el Tribunal Europeo de Derechos Humanos dictó una sentencia sobre la concesión de una «satisfacción equitativa» ( art. 50 del Convenio Europeo de Derechos Humanos ) en el caso Vermeire contra Bélgica. Resolvió por unanimidad que el Estado demandado debía abonar a la actora 22.192.511 francos belgas (f) por perjuicios materiales y 2.000.000 f en concepto de costas y gastos. 1. HECHOS Mediante sentencia del 29 de noviembre de 1991 el Tribunal había estimado que la señora Astrid Vermeire padeció una discriminación contraria al artículo 14 del Convenio en relación con el artículo 8 por cuanto se había visto excluida de la sucesión de su abuelo paterno debido al carácter «natural» del vínculo de parentesco que le unía a él. El Tribunal había hecho reserva de la cuestión de la aplicación del artículo 50. En virtud de esa disposición, la actora había reclamado 30.688.573 f por perjuicios materiales y 3.648.354 f en concepto de gastos y costas, de los que 3.160.086 f correspondían a honorarios de abogado. 2. RESUMEN DE LA SENTENCIA I. Perjuicios materiales En su sentencia sobre el fondo el Tribunal estimaba que la señora Vermeire había sufrido un perjuicio material por el importe correspondiente a la parte que le habría correspondido en la sucesión de su abuelo si hubiera sido nieta «legítima» de éste; añadía que para el cálculo del resarcimiento habría que tener en cuenta los derechos de sucesión y los intereses vencidos. Tras examinar los elementos existentes en sus manos sobre el tema, el Tribunal, estatuyendo en equidad, concede a la actora 22.192.511 f, incrementados con los intereses legales que venzan a partir del 1 de octubre de 1993. II. Costas y gastos El Tribunal encuentra excesivos los honorarios reclamados, especialmente teniendo en cuenta la cantidad concedida en concepto de perjuicios materiales. Concede en equidad 2.000.000 f para el capítulo de costas y gastos.