12976/05

CONSEIL DE   L'EUROPE   AVRUPA   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   ĐKĐNCĐ DAĐRE   KARADAĞ - TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢀvuru no: 12976/05)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   Haziran 2010   Đꢀbu karar Sözleꢀme’nin 44 / 2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup   ꢀekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2010. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   USUL   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (12976/05) no’lu davanın nedeni T.C.   vatandaꢀları Serdar Menderes Karadağ’ın (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 18   Mart 2005 tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin   (Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.   Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu avukatlarından   H. Tuna tarafından temsil edilmektedir.   OLAYLAR   DAVANIN KOꢁULLARI   Baꢀvuran, 1974 doğumludur. Baꢀvuran baꢀvurusunu sunduğu tarihte Sinop cezaevinde   hükümlü bulunmaktaydı.   1. Baꢀvuran hakkında yürütülen ceza davası   Ocak 2002 tarihinde, bir cep telefonu mağazası sahibi bıçaklanarak öldürülmüꢀ olarak   bulunmuꢀtur. Kadıköy polisi olay yerine gelmiꢀ, inceleme raporu hazırlamıꢀ ve aralarında   I.F.'nin de bulunduğu tanıkları dinlemiꢀtir. I.F., 31 Aralık 2001 akꢀamı maktul ile beraber   çalıꢀtıklarını ve bir müꢀterinin cep telefonu alabilmek için defalarca geri geldiğini, ancak   parasının yetmediğini beyan etmiꢀtir. Olay yeri kriminal polis tarafından filme alınmıꢀtır.   Ocak 2002 gecesi, kriminal polis katil zanlısı olarak baꢀvuranı yakalayarak gözaltına   almıꢀtır. Saat 23: 45'te, bir yakalama tutanağı düzenlenmiꢀtir. Saat 01: 00'de, baꢀvuran ꢀüpheli   ve sanık hakları ile ilgili bir formu imzalamıꢀtır. Aynı gün, bir tutuklama ve arama tutanağı   düzenlenmiꢀtir. Saat 02: 00 ve 19: 05'te, baꢀvuran doktor muayenesinden geçirilmiꢀ ve   vücudunda herhangi bir yara ve darp izine rastlanmamıꢀtır.   Aynı gün saat 14: 30'da düzenlenen ziyaret tutanağından anlaꢀıldığına göre, baꢀvuran saat   14: 00 ile 14:30 arasında avukat Ünlü ile görüꢀmüꢀtür. Bu tutanak avukat tarafından   imzalanmıꢀtır.   Saat 16:30'da düzenlenen kimlik tespit tutanağında baꢀvuran sırayla I.G., N.K., I. F. ve H.   K isimli dört tanık tarafından tespit edilmiꢀtir. Aynı akꢀam saat 19: 00'da, maktulün   yakınlarında dükkanı olan Ö.B. isimli bir bıçak satıcısının ifadesi alınmıꢀ ve bu kiꢀi 31 Aralık   günü gelen müꢀterileri tanıyamayacağını belirtmiꢀtir. Đlgili ꢀahıs baꢀvurana bıçak satıp   satmadığını hatırlamadığını, ancak bunun mümkün olabileceğini ifade etmiꢀtir. Baꢀvuranın   beꢀ sivil polis arasına konularak düzenlenen teꢀhis yüzleꢀtirmesinde Ö.B. kimseyi tespit   edemediğini belirtmiꢀtir.   Saat 19: 30'da, baꢀvuranın ifade tutanağı düzenlenmiꢀtir. Baꢀvuranın sözkonusu cinayeti   iꢀlediğini itiraf ettiği bu belgede « ifade sırasında avukat bulunuyor » kutusu iꢀaretlemiꢀ ve   belge resen atanan ancak ismi okunamayan bir avukat tarafından imzalanmıꢀtır.   Aynı akꢀam saat 20: 00'de, baꢀvuranın cinayeti iꢀlediğini kabul etmesi ve suçu iꢀlemeden   önce bıçağı nereden aldığını ve daha sonra nereye attığını gösterebileceğini beyan etmesi   üzerine olay yerinin yeniden incelenmesi için baꢀvuran ile dört polis memurunun imzaladığı   bir nakil tutanağı hazırlanmıꢀtır. Bu tutanakta baꢀvuranın avukatının imzası olmadığı gibi,   orada bir avukatın bulunduğu da belirtilmemiꢀtir. Olayın yeniden canlandırılma   operasyonunda baꢀvuran cinayeti nasıl iꢀlediğini anlatmıꢀtır.   Saat 22:30'da, baꢀvuran ve resen atanan avukatın imzasını taꢀıyan bir ifade tutanağı   düzenlenmiꢀtir. Bu tutanaktan anlaꢀıldığına göre, baꢀvuran maktulü korkutarak bir telefon   almak niyetiyle bir bıçak satın aldığını ve daha sonra maktulü bıçakladığını beyan etmiꢀtir.   Saat 23: 45'te, izinli asker olan baꢀvuran, Kadıköy askeri komutanlığına teslim edilmiꢀtir.   Ocak 2002 günü saat 00:20'de, avukatın bulunmadığı askeri komutanlıkta bir kez daha   ifadesi alınmıꢀtır. Baꢀvuran burada da cinayeti iꢀlediğini yinelemiꢀtir.   Ocak 2002 tarihinde, Kadıköy Cumhuriyet Savcısı (« Cumhuriyet savcısı ») önüne   çıkarılan baꢀvuran cinayeti iꢀlediğini itiraf etmiꢀtir. Bu ifadeyi orada hazır bulunan avukatı da   imzalamıꢀtır. Aynı gün, Kadıköy Ceza Mahkemesi nöbetçi hakimi önüne çıkarılan baꢀvuran,   tutuklanarak cezaevine konulmuꢀtur. Yine aynı gün, Adli Tıp Kurumu Kadıköy ꢁube   Müdürlüğü tarafından hazırlanan raporda, baꢀvuranın vücudunda herhangi bir travma izi   bulunmadığı belirtilmiꢀtir.   Ocak 2002 tarihinde baꢀvuran, Avukat A. Durkan adına bir vekâletname imzalamıꢀtır.   Ocak 2002 tarihinde, Cumhuriyet savcısı baꢀvuranı cinayetle suçlamıꢀtır. Baꢀvuran,   Kadıköy Ağır Ceza Mahkemesi'nde (« ağır ceza mahkemesi ») yargılanmıꢀtır.   Baꢀvuran, 27 ꢁubat ile 4 Mart 2002 tarihleri arasında tepkisel anksiyete ꢀüphesiyle   hastaneye yatırılmıꢀtır. 28 ꢁubat günü, ağır ceza mahkemesi tanıkları dinlemiꢀ ve tanık Ö.B.   mahkemeye verdiği ifadede kimlik tespit yüzleꢀtirmesinde baꢀvuranı tespit edemediğini,   ancak ꢀimdi onu hatırladığını beyan etmiꢀtir. Mahkeme, baꢀvuranın ruhsal durumunu   belirlemek üzere tıbbi bilirkiꢀi raporu talep etmiꢀtir.   Cumhuriyet savcısı, 18 Mart 2002 tarihinde hazırladığı ek iddianamede baꢀvuranı hırsızlık   ve gasp teꢀebbüsü ile suçlamıꢀtır.   Mart 2002 tarihinde, ağır ceza mahkemesi baꢀvuranın ifadesini almıꢀtır. Baꢀvuran bu   ifadede susma hakkını kullanmak istediğini belirtmiꢀ ve hiçbir beyanda bulunmamıꢀtır.   Bununla birlikte baꢀvuran daha önce polis, savcı ve nöbetçi hakim önünde verdiği ifadeleri   inkâr etmiꢀ ve bu ifadelerin polis baskısı altında alındığını söylemiꢀtir. Mahkeme, tanıklarla   birlikte baꢀvuranın avukatının savunmasını dinlemiꢀtir. Avukat, yorum yapmayacağını,   argümanlarını nihai savunmaya sakladığını bildirmiꢀtir.   Belirtilmeyen bir tarihte, baꢀvuran ağır ceza mahkemesi baꢀkanına bir yazı göndermiꢀ ve   bu yazıda cinayeti iꢀlediğini, ancak bu eyleme metresi tarafından kıꢀkırtıldığını belirtmiꢀtir.   Baꢀvuran, yakalandıktan sonra polislerin kendisini bir arꢀiv odasına götürdüklerini, orada   soyunmasını istediklerini ve sandalyeye kelepçeyle bağladıktan sonra kafasına vurduklarını   ifade etmiꢀtir.   Nisan 2002 tarihinde, adli tıp kurumu baꢀvuranın psikiyatrik durumu ile ilgili   hazırladığı raporda, ilgili ꢀahısın cinayeti iꢀlediği tarihte ve hâlihazırda tam cezai ehliyeti   bulunduğu sonucuna varmıꢀtır.   Mayıs 2002 tarihinde, mahkeme bu adli tıp raporunu dava dosyasına eklemiꢀtir. Savcı   baꢀvuranın idam cezasıyla karꢀı karꢀıya olduğunu, ancak bu cezanın kaldırıldığını,   yargılamanın devam edebilmesi için yeni uygulanacak yasaların yürürlüğe girmesinin   beklenmesi gerektiğini ifade ederek, davanın incelenmek üzere ertelenmesini talep etmiꢀtir.   Mahkeme duruꢀmayı ertelemiꢀtir.   Mayıs 2002 tarihinde, baꢀvuranın tutuklu bulunduğu Maltepe Askeri Cezaevi   müdürlüğü Cumhuriyet savcılığına gönderdiği yazıda, bir gün önce « Kanal D » televizyon   kanalında sunulan « Parmak izi » programında davasıyla ilgili bir röportaj yayınlandıktan   sonra baꢀvuranın ağır depresyon geçirdiğini, Haydarpaꢀa GATA hastanesi acil servisine   götürüldüğünü ve daha sonra aynı hastanenin psikiyatri kliniği tutuklular bölümünde bir   hücreye yatırıldığını bildirmiꢀtir.   Eylül 2002 tarihli duruꢀmada, mahkeme beklenen yeni yasaların yürürlüğe girdiğini   tespit etmiꢀ ve savcının esas üzerindeki taleplerini dinlemiꢀtir.   Eylül 2002 tarihinde savcılık, mahkemeye, sahte kimlik kullandığı ve gerçekten avukat   olmadığından ꢀüphelenildiği gerekçesiyle baꢀvuranın avukatı hakkında bir soruꢀturma   baꢀlatıldığını bildirmiꢀtir.   Ekim 2002 tarihli duruꢀmadan itibaren, baꢀvuran yeni bir avukat tarafından temsil   edilmiꢀtir. Yeni avukat, müvekkilinin sahte avukat tarafından temsil edilmesi dolayısıyla bu   duruꢀmalarda adli yardımdan mahrum kaldığının kabul edilmesi gerektiğini savunarak, daha   önceki layihaların yinelenmesini talep etmiꢀtir. Avukat, ilgili ꢀahsın cezai ehliyetinin sadece   bir adli tıp doktorunun raporuna istinaden kararlaꢀtırıldığını kaydetmiꢀ ve bu nedenle bir   nörolog ve bir psikiyatr tarafından yeni bir bilirkiꢀi raporu hazırlanmasını istemiꢀtir. Bu   duruꢀma sonunda mahkeme, özellikle baꢀvuranın reꢀit olduğunu, herhangi bir akıl hastalığı   bulunmadığını ve ifadesi bir avukat yardımıyla alınması zorunlu kiꢀilerden olmadığını   kaydederek, bu talepleri reddetmiꢀtir.   Kasım 2002 tarihinde, baꢀvuranın avukatı savunmasını sunmuꢀtur. Bu savunmada avukat   müvekkilinin maktulü bıçaklayarak yaraladığını kabul ettiğini, buna karꢀın her türlü hırsızlığı   inkâr ederek kendisinden sonra dükkana baꢀka birinin girip hırsızlık yapmıꢀ ve maktulü   öldürmüꢀ olabileceğini söylediğini hatırlatmıꢀtır. Avukat diğer taraftan baꢀvuranın yakalama   tutanağında belirtildiği gibi 5 Ocak günü saat 01: 00'da değil, 4 Ocak 2002 günü saat 19:00   sıralarında yakalandığını ileri sürmüꢀtür. Avukata göre, bu iki tarih arasında baꢀvuran polisler   tarafından gözaltına alınmıꢀ ve kendisine fiziksel ve manevi baskı uygulanmıꢀtır. Avukat   ayrıca maruz kaldığı aldatmaca yüzünden müvekkilinin tüm yargılama sürecinde savunma   yardımı alamadığını hatırlatmıꢀtır. Son olarak müvekkilinin psikiyatri hastanesinde tedavi   görürken, cezai ehliyetini belirlemek için uzmanlar tarafından yeni bir bilirkiꢀi raporu   hazırlanmadığını belirtmiꢀtir. Baꢀvuranın avukatı ayrıca bıçak satıcısının tanıklığında bir usul   hatası yapıldığını savunmuꢀ ve bu nedenle yeni bir bilirkiꢀi raporu isteyerek, layihaların ve   önemli duruꢀmaların yenilenmesini ve son olarak da olay yerinde polis tarafından   gerçekleꢀtirilen video kayıtlarının incelenmesini talep etmiꢀtir.   Aynı gün, ağır ceza mahkemesi baꢀvuranı cinayetten suçlu bulmuꢀ ve ömür boyu hapis   cezasına mahkûm etmiꢀtir. Mahkeme ayrıca baꢀvuranı silahlı soygun teꢀebbüsünden de suçlu   bulmuꢀ ve beꢀ yıl ağır hapis cezasına çarptırmıꢀtır. Ağır ceza mahkemesi gerekçeli kararında,   baꢀvuranın polis baskısı ve zorlamasıyla ifade verdiği yönündeki iddialarının herhangi bir   dayanağı bulunmadığını ve bunun mahkûmiyet almamak için kullanılan bir savunma yöntemi   olduğunu kaydetmiꢀtir. Mahkeme ayrıca, baꢀvuranın maktule sadece dört-beꢀ bıçak darbesi   vurduğu yönündeki ifadesinin, daha fazla darbenin vurulduğunu tespit eden otopsi raporuyla   bağdaꢀmadığını vurgulamıꢀtır. Mahkeme, tanıkların, yani Ö.B. ve baꢀvuranın ifadelerini,   sanığın cezai ehliyeti hakkında hazırlanan tıbbi bilirkiꢀi raporunu, otopsi raporunu, maddi   delilleri ve baꢀvuranın vücudunda hiçbir yara izi bulunmadığını kaydeden 7 Ocak 2002 tarihli   tıbbi raporu dikkate alarak kararını vermiꢀtir.   Aralık 2002 tarihinde, baꢀvuran kararı temyize götürmüꢀtür. Temyiz baꢀvurusunda   avukatı müvekkilinin maktulü bıçaklayarak yaraladığını kabul ettiğini, buna karꢀın her türlü   hırsızlığı inkâr ettiğini belirtmiꢀtir. Bu konuda ilk derece mahkemesinin olay ve delilleri   değerlendirirken bir yargı hatası yaptığını, sahte avukat yüzünden müvekkilinin etkili bir   ꢀekilde haklarını savunamadığını iddia etmiꢀ ve dinlenen tüm tanıkların yeniden duruꢀmaya   çağırılmasını talep etmiꢀtir.   Haziran 2003 tarihinde, Yargıtay özellikle soruꢀturmadaki eksikliklere ve savunma   hakkının ihlal edildiğine dayalı gerekçeleri reddetmiꢀ, ancak mahkûmiyetin yasal   dayanağında ve yasanın uygulanmasında bir hata yapıldığı gerekçesiyle ilk derece   mahkemesinin kararını bozmuꢀtur. Dava dosyası ağır ceza mahkemesine geri gönderilmiꢀtir.   Kasım 2003 tarihinde, baꢀvuranın avukatı sunduğu layihada müvekkilinin gözaltı   sırasında kötü muameleye maruz kaldığını ve ifadesini baskı altında zorla imzaladığını, sahte   kimlik kurbanı olduğunu ve gerçek bir avukat yardımından yararlanamadığını, mahkemenin   sadece polisler tarafından düzenlenen ve baꢀvuranın yanında bir avukat olmaksızın polislerin   çektiği video kayıtlarını izlemek zorunda bırakıldığı olayın yeniden canlandırılma tutanağına   bakarak karar veremeyeceğini savunmuꢀtur. Son olarak, avukat müvekkilinin masum   olduğunu ve günah keçisi olarak ilan edildiğini belirtmiꢀtir.   Aralık 2003 tarihinde, ağır ceza mahkemesi baꢀvuranı cinayetten suçlu bulmuꢀ ve Türk   Ceza Kanunu'nun 450. maddesinin 7. fıkrası gereğince ömür boyu hapis cezasına mahkûm   etmiꢀtir. Mahkeme ayrıca baꢀvuranı gasptan da suçlu bulmuꢀ ve beꢀ yıl ağır hapis ve üç yıl ek   hapis cezasına çarptırmıꢀtır. Đdam cezasının kalkmasından sonra yürürlüğe giren yeni yasalar   gereğince mahkeme ayrıca baꢀvuranın cezasının üç ayını gece-gündüz bir kiꢀilik hücrede   çekmesine karar vermiꢀtir.   Ağır ceza mahkemesi gerekçeli kararında, baꢀvuranın hem polislere ve hem de savcı ve   nöbetçi hakim önünde verdiği ifadelerin içeriğinin tanıkların ifadeleriyle doğrulandığını,   baꢀvuranın tanık Ö.B. tarafından bıçağı satın alan kiꢀi olarak tespit edildiğini, ayrıca diğer   tanıklar F. I., H. K. ve I. G.'nin verdiği ifadelerde de baꢀvurana isnad edilen suçlamaların   doğrulandığını ve tüm bu unsurlar doğrultusunda mahkemenin samimiyetle baꢀvuranın bu   suçu iꢀlediğine inandığını kaydetmiꢀtir. Bu nedenle mahkeme tanıkların yeniden dinlenmesine   gerek duymadan kararını vermiꢀtir. Bu konuyla ilgili olarak mahkeme, Yargıtay'ın baꢀvuranın   temyiz gerekçelerini reddettiğini kaydetmiꢀtir.   Nisan 2004 tarihinde, baꢀvuran özellikle yargılama sürecinde savunma hakkının ihlal   edildiğini ileri sürerek temyize baꢀvurmuꢀtur.   Ekim 2004 tarihinde, Yargıtay 20 Temmuz 2004 tarihinde yürürlüğe giren 5218 sayılı   Türk Ceza Kanunu'nun 450. maddesinin 7. fıkrasında yapılan değiꢀiklik doğrultusunda bir   düzeltme yaparak ilgili ꢀahısın mahkûmiyetini onamıꢀtır. Böylece baꢀvuranın ömür boyu   hapis cezası, ağırlaꢀtırılmıꢀ ömür boyu hapis cezasına çevrilmiꢀtir.   Aralık 2004 tarihinde, baꢀvuran kararın düzeltilmesi istemiyle itiraz baꢀvurusunda   bulunmuꢀtur.   Kasım 2005 tarihinde, Yargıtay Baꢀsavcısı bu itirazı reddetmiꢀtir.   2. Baꢀvuranın avukatlık unvanını gasp eden kiꢀi hakkındaki suç duyurusu   Belirtilmeyen bir tarihte, baꢀvuran kendisini avukat olarak tanıtarak dolandırıcılık yapan   bir kiꢀi hakkında Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunmuꢀ ve davada müdahil taraf   olmuꢀtur. Bu dava halen devam etmektedir.   Eylül 2007 tarihinde, Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi bu kiꢀiyi avukatlık unvanını gasp   etmek ve özellikle sahte belge düzenlemekten suçlu bulmuꢀtur. Bu vesileyle, mahkeme bu   kiꢀinin bir hukuk bürosu açmak, üzerine avukatlık unvanını asmak ve noter tasdikli temsil   belgeleri düzenlemek suretiyle kendisine avukat görünümü verdiğini, daha sonra çeꢀitli dava   ve infaz iꢀlemlerinde aracılık ettiğini gözlemlemiꢀtir.   3. Kötü muamele hakkında suç duyurusu   Belirtilmeyen bir tarihte, baꢀvuran iꢀkence ve resmi evrakta sahtecilik iddiasıyla Đstanbul   Emniyet Müdürlüğü'ne bağlı dört polis ve ꢁiꢀli Hastanesinde görev yapan bir doktor hakkında   Đstanbul Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulunmuꢀtur. Baꢀvuran, gözaltı tutanağının   sahte olduğunu, zira yakalanma tarih ve saatinin 5 Ocak 2002 günü saat 01:30 olarak   belirtildiğini, oysa ki gerçekte kendisinin 4 Ocak 2002 günü saat 18:30 sıralarında   yakalanarak gözaltına alındığını savunmuꢀtur. Böylece baꢀvuran kendisinin önce Ümraniye   karakolunda tutulduğunu, orada iꢀkenceye (elektrik ꢀoku, darp) maruz kaldığını ve 5 Ocak   sabahı Đstanbul Emniyet Müdürlüğü'ne götürüldüğünü, ifadesi alınırken savcı ve nöbetçi   hakim önünde ve kendisini muayene eden doktorun yanında dövüldüğünü ileri sürmüꢀtür.   Baꢀvuran, ayrıca doktorun sahte bir rapor düzenlediğini eklemiꢀtir.   Ocak 2006 tarihinde, Cumhuriyet savcısı baꢀvuranın iddialarının kanıtsız olduğunu   dikkate alarak takipsizlik kararı vermiꢀtir. Savcı kararında özellikle 5 Ocak 2002 tarihli tıbbi   raporları ve aynı zamanda Adli Tıp Kurumu Đstanbul ꢁube Müdürlüğü'nün 7 Ocak 2002   tarihinde düzenlediği ve baꢀvuranın vücudunda hiçbir yara izi tespit edilmediğini bildiren   raporu esas almıꢀtır.   Baꢀvuran bu karara itiraz etmiꢀtir.   Mayıs 2006 tarihinde, Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi baꢀvuranın bu itirazını   reddetmiꢀtir.   ꢁubat 2006 tarihinde, baꢀvuran gözaltı sırasında kendisini muayene eden doktor   hakkında Đstanbul Đl Sağlık Müdürlüğü'ne suç duyurusunda bulunmuꢀ ve müdürlük ilgili   doktor aleyhine hiçbir kanıt belgesi bulunmadığını dikkate alarak soruꢀturma açılmasını izin   vermemiꢀtir.   4. 30 Mayıs 2002 tarihinde yayınlanan televizyon programı   Mayıs 2002 tarihinde, « kanal D » televizyon kanalı « Parmak izi » baꢀlığı altında   baꢀvuranın davası ile ilgili bir televizyon programı yayınlamıꢀtır. Bir bayan sunucu olayların   kısa bir özetini aktarırken, baꢀvuran da dahil davaya karıꢀan tüm kiꢀilerin rolünü üstlenen   aktörlerle olayları kurgusal olarak yansıtan bazı görüntüler verilmiꢀtir. Görüntüleri anlatan   kiꢀi olayların nasıl geliꢀtiğini özetlerken, baꢀvuranın o andaki ruhsal halini yorumlamıꢀtır. Bu   kurgu görüntüler ara sıra kesilerek, olayın yeniden canlandırılma operasyonu sırasında polis   tarafından çekilen ve baꢀvuran ile kriminal ꢀube polislerinden biri de dahil davanın gerçek   tanıklarının yer aldığı video görüntüleri yayınlanmıꢀtır.   Görüntüler ꢀöyle özetlenebilir: baꢀvuranı temsil eden karakter bir telefon mağazasında   bulunmakta ve elindeki bıçağı mağaza sahibini temsil eden karaktere doğru kaldırmaktadır.   Görüntü burada kesilmekte ve yerine « kriminal ꢀube detektifi » olarak tanıtılan ve baꢀvuranın   orada mağaza sahibini korkutmaya çalıꢀtığını söyleyen polis memuru R.D.'nin konuꢀması   getirilmektedir. Polisin konuꢀması, kurgu filmde baꢀvuranın karakterini oynayan kiꢀinin   mağaza sahibini oynayan kiꢀiyi bıçakladığı görüntülerle kesilmektedir. Kurgu film yeniden   kesilerek, bu defa aꢀağıdaki açıklamayı yapan polisin konuꢀması verilmektedir :   « Onu bıçaklamaya baꢀladı, kendisi bile ona kaç bıçak darbesi vurduğunu bilmiyor ».   Yayın sırasında, aynı zamanda baꢀvuranın da yer aldığı olayın yeniden canlandırılma   operasyonu görüntüleri verilmektedir. Burada baꢀvuranın sokakta ve cep telefonu   mağazasında etrafının polislerle çevrili olduğu ve karꢀılıklı konuꢀmalarda polislerden birinin   sorduğu sorulara aꢀağıdaki gibi cevap verdiği görülmektedir:   « − Polis memuru : « bıçak neredeydi ? »   − Baꢀvuran : « Sırtında »   − Polis memuru : « Sırtında saplı mı kalmıꢀtı ? Ve sen onu geri mi çıkardın ? »   − Baꢀvuran : « Onu aldım ve iç cebime koydum »   Ayrıca bir gazetecinin yine etrafı polislerle çevrili baꢀvurana mikrofon uzattığı ve bir soru   sorduğu görülmektedir. Yayını sonlandıran jenerik olayın yeniden canlandırılma operasyonu   sırasında etrafı polislerle çevrili baꢀvuranın görüntülerinden oluꢀmaktadır. Yayın sonu verilen   jenerikte ayrıca Đstanbul Emniyet Müdürlüğü, Güvenlik ꢁubesi ve Cinayet Bürosu'nun da yer   aldığı teꢀekkür listesindeki isimler art arda geçmektedir.   HUKUK   I. AĐHS'NĐN 6. MADDESĐNĐN 1 VE 3C) VE D) PARAGRAFLARININ ĐHLAL   EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, gözaltı sırasında avukat yardımından yararlanamadığı ve yine yargılama   sırasında gerçek bir avukattan hukuki tavsiyeler alamadığı için adil yargılanmadığını iddia   etmektedir. Bu konuda baꢀvuran, sahte bir avukat tarafından temsil edildiği halde, yapılan   hukuki iꢀlemlerin yenilenmesi talebinin ulusal mahkemeler tarafından reddedilmesine karꢀı   çıkmaktadır. Baꢀvuran diğer taraftan tanıkların dinlenmesi talebinin kabul edilmemesi   dolayısıyla silahların eꢀitliği ilkesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedir.   Baꢀvuran, aynı zamanda ulusal mahkemelerin bağımsız ve tarafsız olmadığını iddia   etmektedir. Baꢀvuran ayrıca delil toplama tarzından ve bunların değerlendirilmesinde ulusal   mahkemelerin yaptığı usul hataları ve eksikliklerden ꢀikâyetçi olmaktadır. Baꢀvuran bunlara   ilaveten ulusal mahkemelerin verdiği kararlarda gerekçelerin yetersiz olduğunu ve   savunmasını hazırlamak için yeterli zaman ve kolaylıktan yararlanamadığını iddia etmektedir.   Baꢀvuran, AĐHS'nin 6. maddesinin aꢀağıdaki gibi kaleme alınan 1 ve 3c) ve d)   paragraflarına atıfta bulunmaktadır:   Hükümet bu sava itiraz etmektedir.   A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin   AĐHM, bu ꢀikâyetlerin AĐHS'nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça dayanaktan   yoksun olmadığını ve diğer taraftan baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını   tespit etmektedir. Dolayısıyla, sözkonusu ꢀikâyetlerin kabuledilebilir ilan edilmesi uygun   olacaktır.   B. Esasa iliꢀkin   1. 6. maddenin 3c) paragrafının 6. maddenin 1. paragrafıyla bağlantılı olarak ihlali   hakkında   Hükümet, baꢀvuranın hakkında yürütülen ceza davasının her safhasında avukat   yardımından yararlandığını savunmaktadır. Baꢀvuran, hem gözaltı sırasında ve hem de daha   sonra çıkarıldığı Cumhuriyet savcısı ve ağır ceza mahkemesi nöbetçi hakimi önünde verdiği   ifadelerde resen atanan bir avukatın yardımından yararlanmıꢀtır. Yargılama baꢀladığında ise   baꢀvuran kendi istediği avukat tarafından temsil edilmiꢀtir. Đlk avukatın düzenbazlığı ortaya   çıktığında, baꢀvuran baꢀka bir avukat seçme imkânı bulmuꢀtur.   Baꢀvuran bu açıklamalara itiraz etmektedir.   AĐHM, daha önce de bir baꢀvuranın gözaltı sırasında avukat yardımı almadığına dayalı   ꢀikâyetlerle ilgili karar verme fırsatı bulduğunu ve AĐHS'nin 6. maddesinin 3c) paragrafının   ihlal edildiği sonucuna vardığını hatırlatmaktadır (Türkiye aleyhine Salduz davası [GC], no   36391/02, prg. 45-63, 27 Kasım 2008). Aynı ꢀekilde AĐHM, adil yargılamanın gereği olarak   bir sanığın tavsiye bağlamında en geniꢀ çaplı yardımı alabilmesi gerektiğini vurgulamaktadır (   Türkiye aleyhine Dayanan davası, no 7377/03, prg. 32, CEDH 2009-...). Bu bakımdan,   soruꢀturma iꢀlemleri sırasında avukatın bulunmaması, 6. maddenin gereksinimlerine aykırılık   teꢀkil etmektedir (özellikle bakınız, Türkiye aleyhine Đbrahim Öztürk davası, no 16500/04,   prg. 48-49, 17 ꢁubat 2009, burada olay yerlerini belirleme tutanağı söz konusudur).   Mevcut dava koꢀullarında, AĐHM baꢀvuranın gözaltında bulunduğu sürenin bir bölümünde   avukatıyla konuꢀabildiğini ve yardımından yararlanabildiğini tespit etmektedir. Ancak,   dosyadaki unsurlara bakıldığında, yeniden canlandırma için olay yerine nakledildiği sırada -   ki buna avukatı da itiraz etmiꢀtir- ve askeri komutanlıkta verdiği ifade sırasında olduğu gibi   gözaltı sürecinde yapılan bazı hukuki iꢀlemlerde bu yardımdan yararlanamadığı   anlaꢀılmaktadır. Diğer taraftan Hükümet, baꢀvuranın bu yardımı alamamasının nedenleri   hakkında hiçbir açıklama sunmamaktadır.   Đçtihadında belirlenen ilkeler ıꢀığında mevcut davayı inceleyen AĐHM, Hükümetin bu   davada farklı bir sonuca varmayı gerektirecek herhangi bir olgu ve argüman sunmadığı   kanaatine varmaktadır. Bu itibarla AĐHM, AĐHS'nin 6. maddesinin 3c) paragrafının 6.   maddenin 1. paragrafıyla bağlantılı olarak ihlal edildiğine hükmetmektedir.   2. 6. maddenin 3d) paragrafının 6. maddenin 1. paragrafıyla bağlantılı olarak ihlali   hakkında   Hükümet, baꢀvuranın tanıkları sorgulama ve duruꢀmaya çağırma fırsatı bulduğunu   savunmaktadır. AĐHM'nin Birleꢀik Krallık aleyhine Edwards (16 Aralık1992, prg. 33-39, seri   A no 247-B) davasında ortaya koyduğu ilkelere dayanarak, ilk mahkûmiyet kararının adaletsiz   olduğu iddiasından sonra, bu hata ve eksiklik iddialarının giderilmesi için baꢀvuranın   davasının Yargıtay tarafından iki kez ve ağır ceza mahkemesi tarafından da bir kez yeniden   incelendiğini savunmaktadır.   Baꢀvuran, bu açıklamalara itiraz etmektedir.   AĐHM'ne verilen görev, tanık ifadelerinin delil olarak kabul edilip edilmediği konusunda   görüꢀ bildirmesinden ziyade bir bütün olarak ele alındığında sözkonusu yargılamanın, delil   unsurlarının sunulma ꢀekli de dahil olmak üzere, hakkaniyete uygun olarak görülüp   görülmediği hususunda görüꢀ bildirmesidir (bakınız, diğerleri arasından, Hollanda aleyhine   Van Mechelen ve diğerleri davası, 23 Nisan 1997, prg. 50, Karar ve hükümlerin derlemesi   1997-III). Ayrıca, delil unsurlarının normal koꢀullarda halka açık olarak görülen bir duruꢀma   sırasında, vicahi yargılama yapılması amacıyla baꢀvurana sunulması gerekir. Bununla birlikte   bu ilke bazı istisnalar da içerebilir, ancak bu istisnalar yalnızca savunma hakları korunarak   kabul edilebilir; genel olarak 6. maddenin 1. paragrafı ile 6. maddenin 3d) paragrafı sanığa,   aleyhte bir tanıklığa itiraz ederek bu tanıklığın sahibini ifade verdiği sırada ya da daha sonra   sorgulayabilmesi için uygun ve yeterli bir fırsat tanınmasını emreder (Đsviçre aleyhine Lüdi   davası, 15 Haziran 1992, prg. 49, seri A no 238 ve Van Mechelen ve diğerleri, ilgili bölüm,   prg. 51). Sonuç olarak, avukatı yanında olan bir sanığın, avukatının bir tanığı sorgulama ve   bir tanığa itiraz etme hakkını kullanacağını beklemesi normaldir.   Kendisi hakkında yürütülen davanın baꢀlangıcından 7 Ekim 2002 tarihine kadar –   mahkûmiyet kararı verilen duruꢀmadan bir önceki duruꢀmada – baꢀvuran sahte kimlik kurbanı   olduğundan, gerçek bir avukat tarafından temsil edilmemiꢀtir. Öte yandan, baꢀvuranın, avukat   yardımından yararlanmadığı süreçte gerçekleꢀtirilen hukuki iꢀlemlerin yinelenmesi isteği   reddedilmiꢀtir. Bu adaletsizlik, baꢀvuranın savunma haklarının ihlal edildiğine dayalı itirazını   reddeden Yargıtay önünde de telafi edilmemiꢀtir.   Dahası, her ne kadar Yargıtay ilk derece mahkemesinin kararını bozmuꢀ ve baꢀvuran   temyiz mahkemesi önünde gerçek bir avukat tarafından temsil edilmiꢀ olsa da, baꢀvuranın bir   avukat yardımından yararlanmadığı süreçte gerçekleꢀtirilen - tanıkların dinlenmesi dahil -   hukuki iꢀlemlerin yinelenmesi isteğinin reddedildiği dikkate alınmalıdır. Halbuki tanıkların   ifadeleri, özellikle Ö.B.'nin ifadesi baꢀvuranın mahkûmiyetine katkıda bulunan suçlamaları   doğrular niteliktedir. Bu itibarla AĐHM, Hükümetin, ilk davadaki adil yargılama eksikliklerini   gidermeye yönelik olarak aynı davanın Yargıtay ve ilk derece mahkemesine geri gönderildiği   yönündeki argümanına katılmamaktadır.   Geçekten de, AĐHM'nin kanaatine göre, baꢀvuranın ceza davası sürecinde adli yetki ve   nitelikleri olan gerçek bir avukattan yardım aldığı yegâne safhada tanıkların dinlenmemesi,   baꢀvurana davasını silahların eꢀitliği ve vicahi yargılama ilkeleri açısından tatmin edici   koꢀullarda sunmasına imkân tanımamıꢀtır.   Bu itibarla AĐHM, AĐHS'nin 6. maddesinin 3d) paragrafının 6. maddenin 1. paragrafıyla   bağlantılı olarak ihlal edildiği sonucuna varmaktadır.   3. 6. maddenin 1 ve 3. paragraflarına dayalı diğer ꢀikâyetler hakkında   Tespit ettiği ihlal bakımından AĐHM, baꢀvuranın özellikle ulusal mahkemelerin bağımsız   ve tarafsız olmadığına, delillerin toplanma tarzı ve değerlendirilmesine ve ulusal   mahkemelerin verdiği kararlarda gerekçe yetersizliğine dayalı olarak dile getirdiği diğer   ꢀikâyetlerin incelenmesine gerek olmadığı kanaatine varmaktadır.   II. AĐHS'NĐN 6. MADDESĐNĐN 2. PARAGRAFININ ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI   HAKKINDA   Baꢀvuran, masumiyet karinesinin ihlal edildiğini iddia etmektedir. Bu bağlamda, baꢀvuran   polislerin basına davası ile ilgili bilgileri sattığını ve bir televizyon programında katil gibi   tanıtıldığını savunmakta, AĐHS'nin 6/2 paragrafına atıfta bulunmaktadır:   Hükümet, bu ꢀikâyet hakkında açıklama yapmamaktadır.   A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin   AĐHM, bu ꢀikâyetin AĐHS'nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça dayanaktan   yoksun olmadığını ve diğer taraftan baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını   tespit etmektedir. Dolayısıyla sözkonusu ꢀikâyetin kabuledilebilir ilan edilmesi uygun   olacaktır.   B. Esasa iliꢀkin   Esasa iliꢀkin olarak ise AĐHM, masumiyet karinesi ilkesinin cezai anlamda bir usul   teminatıyla sınırlı kalmayıp, daha geniꢀ kapsamlı olduğunu ve hiçbir Devlet temsilcisinin bir   mahkeme tarafından mahkûm edilmeden bir kiꢀiyi suçlu olarak gösteremeyeceğini   hatırlatmaktadır (Fransa aleyhine Allenet de Ribemont davası, 10 ꢁubat 1995, prg. 35-36, seri   A no 308). Ayrıca, masumiyet karinesi sadece bir hakim ya da bir mahkeme tarafından değil,   baꢀka resmi makamlar tarafından da ihlal edilebilir (Litvanya aleyhine Daktaras davası,   no 42095/98, prg. 41-42, CEDH 2000-X). Bu konuda AĐHM, daha önce de müfettiꢀler   tarafından verilen basın toplantıları sırasında masumiyet karinesi ilkesine saygı sorunuyla   ilgili karar verme fırsatı bulduğunu hatırlatmaktadır (Litvanya aleyhine Butkevičius davası, no   48297/99, prg. 50-52, CEDH 2002-II (alıntılar), ve Türkiye aleyhine Y.B. Ve diğerleri davası,   no 48173/99 ve 48319/99, prg. 40–51, 28 Ekim 2004).   Mevcut davada, baꢀvuran sadece ꢀüpheliyken, yani henüz mahkûm edilmemiꢀken, bir   televizyon programının konusu olmuꢀ ve bu programda hazırlanan kurgu filmde baꢀvuranın   rolünü oynayan aktör bir cinayet iꢀlerken görüntülenmiꢀtir. Bu kurgu film zaman zaman   gerçek tanıkların görüntüleriyle kesilmiꢀtir. Bu tanıklar arasında yer alan bir kriminal polis   müfettiꢀi soruꢀturmanın ayrıntılarını ve suçun koꢀullarını baꢀvuranın suçluluğuna ꢀüphe   bırakmayacak ꢀekilde açıklamıꢀtır.   ꢁüphesiz, AĐHS'nin 6. maddesinin 2. paragrafı, 10. madde bakımından yetkililerin devam   eden cezai soruꢀturmalar hakkında kamuoyunu bilgilendirmelerini engelleyemez, ancak bu   yapılırken masumiyet karinesine saygının gereği tüm ihtiyat ve ölçülülüğe riayet edilmesini   öngörür. (Allenet de Ribemont, ilgili bölüm, prg. 38). Mevcut durumda, AĐHM her ne kadar   güvenlik güçlerinin baꢀvuranın iddia ettiği gibi basınla menfaat karꢀılığı yaptığı olası   iꢀbirliğinin koꢀulları hakkında fikir yürütmeye muktedir olmasa da, soruꢀturmaya katılan bir   polisin bir televizyon programında yer almayı kabul ederek baꢀvurana isnad edilen suçu konu   alan bir senaryoya ortak olduğunu hatırlatmayı görev bilir.   AĐHM, üstelik suçun iꢀlenme koꢀullarını anlatan polisin tanıklığı yayınlanırken,   baꢀvuranın olayın yeniden canlandırılması sırasında, polis tarafından çekilen video   kayıtlarındaki görüntülerinin verildiğini kaydetmektedir. Bu görüntülere bakıldığında, AĐHM,   basının sadece olayın yeniden canlandırılma operasyonunu ve baꢀvuranın polislerle     konuꢀmalarını filme almakla kalmadığını, aynı zamanda baꢀvuranı isnad edilen suç hakkında   sorguladığını gözlemlemektedir.   Bu koꢀullar altında AĐHM, baꢀvuranın hakkı olan masumiyet karinesine saygı ilkesini hiçe   sayarak, onu suçlu bir konuma yerleꢀtiren polis yetkililerinin sergilediği bu davranıꢀın   masumiyet karinesiyle bağdaꢀmadığı kanaatine varmaktadır. Diğer taraftan Hükümet, basının   hangi koꢀullarda olay yerine girerek, baꢀvuranın da yer aldığı yeniden canlandırma   operasyonunu filme aldığına hiçbir açıklama getirmemektedir.   Yukarıda anlatılanları dikkate alan AĐHM, AĐHS'nin 6. maddesinin 2. paragrafının ihlal   edildiği sonucuna varmaktadır.   III. DĐĞER ĐHLAL ĐDDĐALARI HAKKINDA   Aynı olgulara dayanan baꢀvuran, gözaltı sırasında polislerden ꢀiddet gördüğünü savunarak,   AĐHS'nin 3. maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedir. Baꢀvuran 5. maddeye atıfta   bulunarak, yakalanma, gözaltına alınma ve tutuklanma sürelerinin yasal olmadığından   ꢀikâyetçi olmakta, yakalanma gerekçeleri hakkında ne kendisinin ve ne de yakınlarının   bilgilendirilmediğini savunmaktadır. Baꢀvuran ayrıca, yakalandıktan hemen sonra bir hakim   karꢀısına çıkarılmadığını iddia etmekte ve iç hukukta gözaltı ve tutukluluğu için tazminat elde   edemediğinden ꢀikâyetçi olmaktadır.   Son olarak, baꢀvuran 1 Nolu Ek Protokol'ün 1. maddesine atıfta bulunmakta ve sahte   avukata ödediği ücretler nedeniyle mülkiyet hakkının ihlal edildiğini iddia etmektedir.   Gözaltı sırasında kötü muameleye maruz kaldığına dayalı ꢀikâyetler hakkında AĐHM,   dosyadaki unsurlara bakarak, baꢀvuranın bu iddialarını destekleyen ve makul ꢀüphe uyandıran   herhangi bir kesin kanıt sunmadığını gözlemlemektedir. Bu bağlamda, AĐHM baꢀvuranın   gözaltı sırasında iki kez doktor muayenesinden geçirildiğini ve ilgili raporlara göre vücudunda   hiçbir yara ve darp izine rastlanmadığını tespit etmektedir. AĐHM, üstelik Cumhuriyet   savcısının bu raporlara dayanarak kötü muamele iddialarının gerçeği yansıtmadığına   hükmederek, takipsizlik kararı aldığını ve bu kararın ağır ceza mahkemesi tarafından   onandığını not etmektedir. AĐHM, böylece baꢀvuranın iddialarını inandırıcı kılacak nitelikte   bir unsur bulunmadığını kaydetmektedir. Bu itibarla, dosyadaki belgeler ıꢀığında, bu ꢀikâyet   AĐHS'nin 35. maddesinin 3 ve 4. paragrafları anlamında açıkça dayanaktan yoksun   olduğundan, reddedilmesi uygun olacaktır.   AĐHS'nin 5. maddesine dayalı iddialarla ilgili olarak AĐHM, baꢀvuranın gözaltı süresinin 7   Ocak 2002 ve tutukluluk süresinin 18 Aralık 2003 tarihinde son bulduğunu gözlemlemektedir.   Oysa, mevcut baꢀvuru 18 Mart 2005 tarihinde yani altı aydan fazla bir zaman sonra   sunulmuꢀtur. Bunun sonucu olarak, baꢀvuranın sözkonusu maddeye dayalı ꢀikâyetleri   gecikmeli olup, AĐHS'nin 35. maddesinin 1 ve 4. paragrafları uyarınca reddedilmelidir.   Son olarak, baꢀvuranın mülkiyete saygı hakkının ihlal edildiği iddiası ile ilgili olarak   AĐHM, bu ꢀikâyetin genel bir biçimde dile getirildiğini ve baꢀvuranın bu iddialarını   destekleyen herhangi bir kesin kanıt sunmadığını gözlemlemektedir. Bunun sonucu olarak,   sözkonusu ꢀikâyet açıkça dayanaktan yoksun olduğundan, AĐHS'nin 35. maddesinin 3 ve 4.   paragrafları uyarınca reddedilmelidir.     IV. AĐHS'NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Baꢀvuran, maddi tazminat olarak 100 000 Euro ve uğradığı manevi zararların karꢀılığı   olarak 250 000 Euro talep etmektedir.   Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.   AĐHM, tespit edilen ihlal ile iddia edilen maddi zarar arasında nedensellik bağı   görememekte ve bu talebi reddetmektedir. Buna karꢀın, AĐHM manevi tazminat olarak   baꢀvurana 7.200 Euro ödenmesine hükmetmektedir.   B. Yargı masraf ve giderleri   Baꢀvuran, ayrıca AĐHM önünde görülen yargılama masraf ve giderleri karꢀılığında 1 300   Türk Lirası [yaklaꢀık 629 Euro] talep etmektedir. Baꢀvuran, bu talebine destek olarak bir   çalıꢀma saati dekontu sunmaktadır.   Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.   AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini, gerekliğini kanıtladığı makul   miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. AĐHM, mevcut davada elindeki belgeleri ve   yukarıda belirtilen kıstasları dikkate alarak, AĐHM önünde görülen yargılama için baꢀvurana   Euro ödenmesinin makul olacağı kanaatine varmaktadır.   C. Gecikme Faizi   AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç   puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. AĐHS’nin 6/1, 2 ve 3 c) ve d) maddesi hakkında yapılan ꢀikayetlerin kabuledilebilir, bunun   dıꢀında kalanların kabuledilemez olduğuna;   2. AĐHS’nin 6/1 maddesi ile bağlantılı olarak 6/2 ve 6/3 c) ve d) maddesinin ihlal edildiğine;   3. AĐHS’nin 6/1 ve 3 maddelerinin hakkındaki diğer ꢀikayetlerin ayrıca incelenmesine gerek   olmadığına;   4. AĐHS’nin 44 / 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,   miktara yansıtılabilecek her türlü vergi ve masraflarla birlikte, ödeme tarihindeki döviz kuru   üzerinden TL’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana:   i. manevi tazminat olarak 7.200 (yedi bin iki yüz) Euro ödenmesine;   ii. yargılama giderleri için 629 (altı yüz yirmi dokuz) Euro ödenmesine;     b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan   fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;   5. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;   KARAR VERMĐꢁTĐR.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.   paragraflarına uygun olarak 29 Haziran 2010 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.   13