14340/05

C O N S E I L D E   L ' E U R O P E   AVRUPA   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   ĐKĐNCĐ DAĐRE   FENER RUM PATRĐKLĐĞĐ - TÜRKĐYE   (B a ꢀvuru no: 14340/05)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   Haziran 2010   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2. maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup bazı   ꢀekli düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2010. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın   adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri   Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari   olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   USUL   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (14340/05) no’lu davanın nedeni Fener Rum   Patrikliği’nin (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne (AĐHM) 19 Nisan 2005   tarihinde Avrupa Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması Sözleꢀmesi’nin (AĐHS)   34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.   Temmuz 2008 tarihli bir kararla, AĐHM, 1 No’lu Ek Ptorotol’ün 1. maddesinin ihlal   edildiğine karar vermiꢀtir. Ayrıca AĐHM, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte   AĐHS’nin 14. ve 6. maddeleri kapsamında yapılan ꢀikayetin ayrıca incelenmesine gerek   olmadığı kanaatindedir.   AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca, baꢀvuran, neden olunan zararın giderilmesi için Hükümet   tarafından uygulanacak en uygun yolun ihtilaflı taꢀınmazın kendisine iade edilmesi olduğunu   belirtmektedir. Hükümetin sözkonusu taꢀınmazı iade edememesi durumda, baꢀvuran zararının   tazmin edilmesini kabul etmeye hazır olduğunu ifade etmekte ve taꢀınmazın piyasa değerine   tekabül eden meblağı talep etmektedir. ꢁayet bu da mümkün değilse, baꢀvuran, 80.000.000   Euro değerinde tazminat talep etmektedir. Baꢀvuran, ayrıca, 10.000 Euro manevi tazminat   talep etmektedir. Baꢀvuran, ulusal mahkemeler ve AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu yargılama   masraf ve giderleri için 50.000 Euro talep etmektedir.   AĐHM, AĐHS’nin 41. maddesinin uygulanması hususunun saklı tutulmasına ve Hükümet ve   baꢀvuranların, AĐHS’nin 44/2 maddesi uyarınca kararın kesinleꢀmesinden itibaren altı ay   içinde bu mesele hakkındaki görüꢀlerini yazıyla kendisine bildirmeye ve bilhassa aralarında   varacakları her türlü uzlaꢀmadan kendisini haberdar etmeye davet edilmesine karar vermiꢀtir.   Baꢀvuran ve Hükümet görüꢀlerini sunmuꢀtur.   Esasa iliꢀkin karardaki izleyen olaylar   Esasa iliꢀkin kararda belirtildiği üzere, Vakıflar Genel Müdürlüğü 22 Ocak 1997 tarihinde   sayılı Kanun’un 1. maddesine atfen aldığı bir kararla o tarihe kadar mülhak vakıflar   kategorisine giren Büyükada Rum Erkek Yetimhanesi Vakfını (Yetimhane Vakfı) –ki Vakıf   lehine devir gerçekleꢀmiꢀ- mazbut vakıf olarak nitelendirmiꢀtir.   Bilahare Yetimhane Vakfı sözkonusu kararın iptali istemiyle 4 Nisan 1997 tarihinde Đstanbul   Đdare Mahkemesi’ne baꢀvurmuꢀtur. Baꢀvuranın talebi ilk önce reddedilmiꢀtir. Bununla   birlikte baꢀvuran tarafından yapılan karar düzeltme baꢀvurusunun ardından, Danıꢀtay Dava   Daireleri Kurulu, 4 Aralık 2008 tarihli bir kararla, belli sayıda taꢀınmazları bulunan ve belli   sayıda öğrenciye burs veren Yetimhane Vakfı’nın “mazbut” değerlendirmesinde   bulunulamayacağını tespit etmiꢀtir. Bu durumda Danıꢀtay, amaca uygun kullanılmadığı   değerlendirmesinde bulunan Đdare Mahkemesi’nin 29 Eylül 2006 tarihli kararını bozmuꢀtur.   Vakıflar Genel Müdürlüğü, 4 Aralık 2008 tarihli karara karꢀı karar düzeltme baꢀvurusunda   bulunmuꢀtur. Dava dosyasından, sözkonusu davanın idare mahkemeleri önünde halen derdest   olduğu sonucuna ulaꢀılmaktadır.   Baꢀvuran, Yetimhane Vakfı’nın hiçbir zaman ihtilaflı taꢀınmazı adına tescil edilmesini talep   etmediğini beyan eden ve Yetimhane Vakfı Genel Kurulu’nun imzası bulunan 31 Mart 2006   tarihli bir mektubu AĐHM’ye sunmuꢀtur.   HUKUK   A. Tazminat   1. Baꢀvuranın argümanları   Baꢀvuran öncelikle, sözkonusu taꢀınmazın özelliğini ve Türkiye’deki Ortodoks azınlık   açısından önemini vurgulamaktadır. Bu taꢀınmaz 23.255 m² yüzölçümünde bir arsa olup   Büyükada’daki en yüksek tepenin zirvesinde bulunmaktaydı. Bu arsa üzerinde, baꢀlangıçta   otel olarak hizmet vermesi için tasarlanmıꢀ beꢀ katlı bir ana bina ile iki katlı müꢀtemilat   bulunmaktaydı. 1898-1900 yıllarında inꢀa edilen ana bina, kültürel, mimari ve tarihi bir değer   taꢀıyarak ve 3.000 Rum yetimi barındırarak Avrupa’nın en eski ve geniꢀ ahꢀap saraylarından   birini oluꢀturmaktadır.   Ayrıca, Türkiye’deki Rum azınlık açısından ve Ekümenik Patrikliği açısından önemini   vurgulamak amacıyla, Ekümenik Patrik 1. Bartolemeos, 4 Eylül 2007 tarihinde AĐHM’ye bir   memorandum sunmuꢀtur. Ekümenik Patrik 1. Bartolemeos’a göre, sözkonusu taꢀınmaz,   yetimlere sunduğu ꢀefkat ve kullanımı göz önüne alındığında, Rum azınlığını temsil eden   kimliğin ve Ekümenik Patrikliğinin tarihsel mirasının sembollerinden biridir.   Baꢀvuran, ayrıca, Ekümenik Patrik tarafından 25 ꢁubat 2009 tarafından Avrupa Komisyonuna   gönderilen bir mektubu sunmuꢀtur. Ekümenik Patrik 1. Bartolemeos, bu mektupta sözkonusu   taꢀınmazda çevre eğitimi vermek üzere ayrılmıꢀ sürekli bir merkez kurma niyetinde olduğunu   ifade etmiꢀtir.   Ayrıca baꢀvuran, 29 Eylül 2006 tarihli kararı bozan ve Yetimhane Vakfı’nın “mazbut” olarak   değerlendirilemeyeceğini belirten Danıꢀtay Dava Daireleri Kurulu’nun kararına atıfta   bulunmaktadır.   Sözkonusu özellikler göz önüne alındığında, baꢀvuran, neden olunan zararın giderilmesi için   Hükümet tarafından uygulanacak en uygun yolun ihtilaflı taꢀınmazın kendisine iade edilmesi   olduğu kanaatindedir. Ayrıca, Yetimhane Genel Kurulu tarafından imzalanan 31 Mart 2006   tarihli bir mektupla, baꢀvuran, Yetimhane Vakfı’nın hiçbir zaman ihtilaflı taꢀınmazın adına   tescil edilmesini talep etmediğini belirtmektedir.   Đade olmaması durumunda, baꢀvuran zararının tamamının tazmin edilmesini ve taꢀınmazın   piyasa değerine tekabül eden meblağın ödenmesini talep etmektedir. Đddialarını desteklemek   için baꢀvuran, biri 19 Ağustos 2004 tarihinde Som Kurumsal Gayrimenkul Değerlendirme ve   Danıꢀmanlık Hizmetler A.ꢁ tarafından diğeri 21 Ağustos 2007 tarihinde Lambert Smith   Hampton (Hellas) tarafından yapılan iki bilirkiꢀi raporuna atıfta bulunmaktadır. Đlk rapor,   değerlendirme tarihinde taꢀınmazların satıꢀ değerini 41.000.000 TL (yaklaꢀık 22.777.777   Euro) olarak tespit etmiꢀtir. Đkinci bilirkiꢀi raporu ise, taꢀınmazların değerinin 57.500.000   Euro olduğu değerlendirmesinde bulunmuꢀtur.   Baꢀvuran, AĐHM’den, Lambert Smith Hampton (Hellas) A.ꢁ tarafından yapılan   değerlendirmeyi dikkate almasını istemiꢀtir.   Baꢀvuran, 10.000 Euro manevi tazminat talebinde bulunmaktadır.   2. Hükümet’in Argümanları   Hükümet, ihtilaflı taꢀınmazın tapu kaydının, tapu kütüğünde halihazırda Yetimhane Vakfı   adına tescil edilmiꢀ olduğunu gözlemektedir. 29 Eylül 2006 tarihli kararı bozan ve Yetimhane   Vakfı’nın “mazbut” olarak değerlendirilemeyeceğini belirten Danıꢀtay Dava Daireleri   kararına atıfta bulunarak, Yetimhane Vakfı’nın statüsüne iliꢀkin davanın idare mahkemeleri   önünde halen derdest olduğunu hatırlatmaktadır.   Hükümet, sözkonusu davanın, Yetimhane Vakfı’nı “mazbut” olarak değerlendiren kararın   iptali ile sonuçlanacağı varsayılsa dahi, Danıꢀtay Dava Daireleri Kurulu kararı uyarınca,   Yetimhane Vakfı’nın sözkonusu taꢀınmazın meꢀru maliki olacağından dolayı, sözkonusu   malikliğe iliꢀkin olarak yetkisinin olmayacağını belirtmektedir.   Ayrıca Hükümet, ulusal mahkemeler tarafından alınan tedbir ne olursa olsun, sözkonusu   taꢀınmazın, her zaman, Türkiye’de bulunan Rum azınlığa ait olacağını belirtmektedir.   Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından yapılan karara düzeltme baꢀvurusunun Danıꢀtay   tarafından Vakıflar Genel Müdürlüğü lehine kabul edilmesi varsayımında bile amaçlarına   uygun olarak, Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından Yetimhane Vakfı adına yönetilmesi   nedeniyle, Hükümet, sözkonusu taꢀınmaz üzerinde sınırlı yetkilere sahip olacaktır.   Sözkonusu koꢀullarda, Hükümet’e göre, tazminat ödenmesi, sözkonusu zararın telafisi için en   uygun tek yolu oluꢀturmaktadır. Sözkonusu tazminat, taꢀınmazın ve yetimhane binasının   değerini kapsayacaktır. Bu bağlamda, maddi tazminat ile ilgili olarak, Hükümet, baꢀvuran   tarafından belirlenen bilirkiꢀiler tarafından yapılan incelmelere itiraz etmektedir ve yapılan   değerlendirmelerin aꢀırı ve kabuledilemez olduğuna hükmetmektedir. Hükümet, ayrıca, ilgili   tarafından sözkonusu taꢀınmazın hiçbir zaman kullanılmaması nedeniyle, taꢀınmazından   faydalanamamasından dolayı baꢀvurana ödenmesi gereken bir miktarın bulunmadığını   savunmaktadır. Hükümet, Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından tapu iptal davası açıldığı   sırada belirtilen miktara baꢀvuranın karꢀı çıkmadığını hatırlatmaktadır.   Sözkonusu miktar 1.100 Türk Lirası idi.   Ayrıca Hükümet, 11 Eylül 2007 tarihinde gerçekleꢀtirilen ve 13 Mart 2009 tarihinde Đstanbul   Valiliğine bağlı Đmar ve ꢁehircilik Müdürlüğü’ne bağlı dört görevliden oluꢀan Komisyon   tarafından açıklanan ilk değerlendirmeyi belirtmektedir. Sözkonusu değerlendirmeye göre,   taꢀınmazın değeri, 10.830.856 TL’dir (yaklaꢀık 5.014.285 Euro).   Manevi tazminat ile ilgili olarak, Hükümet, mevcut davada ihlal tespitinin yeterli adil tatmin   oluꢀturduğu kanaatindedir.   3. AĐHM’nin takdiri   AĐHM, bir ihlal tespit edilen bir kararın, Savunmacı Devlet’e sözkonusu ihlale son verme ve   olabildiğince ihlalden önce içinde bulunduğu duruma tekabül edecek ꢀekilde ihlalin   sonuçlarını ortadan kaldırma hukuki yükümlülüğünü getirdiğini hatırlatmaktadır (bkz,   örneğin, Brumarescu-Romanya, (adil tatmin), baꢀvuru no: 28342/95).   Bir davada Sözleꢀmeye taraf olan devletler, ihlale hükmedilen bir kararın gereklerini yerine   getirmek için kullanacakları yolları seçmekte ilke olarak özgürdürler. Bir kararın infazının   yöntemleri hakkındaki sözkonusu takdir yetkisi, AĐHS tarafından Sözleꢀmeye taraf olan   devletlerin birincil yükümlülüğü olan insan haklarına saygı yükümlülüğünün (1. madde) cüzü   olan seçme hakkının bir ifadesidirĐhlalin niteliği bir restitutio in integrum uygulama imkanı   sağlıyorsa, AĐHM’nin bu konunda ne yetkisi ne elveriꢀli bir imkanı bulunduğundan restitutio   in integrum gerçekleꢀtirmek Savunmacı Devlet’e düꢀmektedir. Buna karꢀın ꢀayet, ulusal   hukuk ihlalin sonuçlarını ortadan kaldırma imkanı tanımıyorsa ya da yalnızca bir kısmını   ortadan kaldırıyorsa, AĐHS’nin 41. maddesi gerekirse AĐHM’ye, kendisine uygun gelen   tazminatın mağdur tarafa ödenmesine hükmetme yetkisi sunmaktadır.   Mevcut davada, AĐHM, davanın, hukuki bir kararla baꢀvuranın tapusunun iptaline iliꢀkin   olduğunu gözlemlemektedir. Baꢀvuran tarafından 1902 tarihinde satıꢀ sözleꢀmesi yoluyla   edinilen bir taꢀınmaz sözkonusudur. 1903 yılında mülkün kullanım hakkı, Yetimhane   Vakfı’na geçmiꢀtir. Sözkonusu geçiꢀ tapu kaydında belirtilmiꢀtir. Buna karꢀın tapu kaydında,   baꢀvuran, sözkonusu taꢀınmazın “sahibi” olarak geçmeye devam etmiꢀtir.   Esasa iliꢀkin kararında, ihtilaflı taꢀınmazın baꢀvurana ait olduğunu kabul eden AĐHM,   baꢀvuranın tapusunun iptal edilmesinin baꢀvuranın mallarına saygı hakkına yönelik bir ihlal   oluꢀturduğu kanaatindedir. Ayrıca AĐHM, baꢀvuranın tapusunu iptal eden ulusal   mahkemelerin, ihtilaflı taꢀınmazın malikliğinin, Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından   faaliyetlerini durdurması nedeniyle “mazbut” olarak değerlendirilen Yetimhane Vakfı’na   devredilmesine karar verdiğini kaydetmektedir. Sonuç olarak AĐHM, taꢀınmazın artık   baꢀvurana ait olmadığı ve Baꢀbakanlık hamiliğinde, sözkonusu Genel Müdürlük tarafından   yönetilecek bir kamu binası olacağı sonucuna ulaꢀmıꢀtır.   Esasa iliꢀkin kararında, AĐHM, mülkiyetten yoksun bırakmanın keyfi olup olmadığı hususuna   iliꢀkin bir hükme varmamıꢀ olsa da esasa iliꢀkin görüꢀlerini sunmuꢀtur:   “…sözkonusu taꢀınmazın, uzun seneler boyunca belirli bir kullanım amacına tahsis edildiği göz önüne alınsa   bile, hiçbir halde, sözkonusu tahsisin, mülkiyet hakkının içeriğinin boꢀaltılmasını gerektirdiğini düꢀündürecek   bir durum bulunmamaktadır. Savunmacı Hükümet’in sözkonusu taꢀınmazın tahsis edildiği amacını korumak   istemesi kendi baꢀına bir sorun teꢀkil etmemekle beraber, AĐHM, Türk yetkililerin, baꢀvurana uygun bir tazminat   ödemeksizin baꢀvuranı bu ꢀekilde malından yoksun bırakamayacaklarına kanaat getirmektedir. Zira mevcut   davada baꢀvuranın hiçbir ꢀekilde tazminat almadığını saptamak gerekmektedir.   Bu koꢀullarda, mülkten yoksun bırakmanın yasa ile öngörülmüꢀ olduğunu ve kamu yararı amacına hizmet   ettiğinin ispat edildiği varsayılsa dahi AĐHM, mülkiyet hakkının korunması ile kamu yararının gerekleri arasında   hüküm sürmesi gereken adil dengenin bozulduğu ve baꢀvuranın alıꢀılmıꢀın dıꢀında ve ölçüsüz bir yüke   katlanmak zorunda kaldığı kanaatindedir. Bu durumda, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.”   Sözkonusu görüꢀler ıꢀığında, AĐHM, ihtilaflı taꢀınmazın baꢀvuran adına yedinden tescil   edilmesinin, baꢀvuranı, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin gerekleri ihlal edilmemiꢀ   olsaydı içinde bulunacağı duruma mümkün olduğunca denk gelen bir duruma getireceği   kanaatindedir. Bu bağlamda, AĐHM, Hükümet’in tazminat ödenmesinin sözkonusu zararın   tazmini için tek uygun yol olduğuna dair olan argümanını izleyemeyecektir.   Ayrıca AĐHM, “kanunların kabul edilmesini müteakip [vakıfların yönetimine iliꢀkin   düzenleme] Yetimhane Vakfı’nın herhangi bir maliklik sıfatı belirtmediğine özel bir önem   atfetmektedir” (esasa iliꢀkin karar).Bu bağlamda, AĐHM, sözkonusu taꢀınmazın Yetimhane   Vakfı adına tescil edilmesini hiçbir zaman talep etmediklerine dair Yetimhane Vakfı Genel   Kurulu’nun mektubunu dikkate almaktadır.   Sonuç olarak AĐHM’ye göre, özü itibariyle, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddelerinin   gereklerine aykırı olduğuna hükmedilen bir durumu kabul etmeye yönelik olduğundan   baꢀvurana tazminat ödenmesi yeterli telafi yöntemi olarak kabul edilemez. Ayrıca AĐHM,   belli bir taꢀınmazları bulunan ve belli sayıda öğrencilere burs veren Yetimhane Vakfı’nın   “mazbut” ilan edilemeyeceği değerlendirmesinde bulunan Danıꢀtay Dava Daireleri   Kurulu’nun 4 Aralık 2008 tarihli kararını dikkate almaktadır.   Nitekim AĐHM, Bozcada Kimisis Teodoku Rum Ortodoks Kilisesi Vakfı – Türkiye no:2   (Baꢀvuru no:37646/03, 37665/03, 37992/03, 37993/03, 37996/03, 37998/03, 37999/03 ve   38000/03) kararında, kendilerine özgü özellikleri olan taꢀınmaz olduğundan, Bozcaada Rum   Mezarlığı, kilise ve eski manastırın iadesinin, en uygun tek telafi yöntemi olduğuna   hükmettiğini hatırlatmaktadır (bkz, mutatis, mutandis,Vontas vd-Yunanistan, baꢀvuru no:   43588/06, 5 ꢁubat 2009). AĐHM, baꢀvurana ait mamelek olarak ihtilaflı taꢀınmazın önemi göz   önüne alındığında, sözkonusu değerlendirmelerin mutatis mutandis mevcut davaya   uygulanacağını gözlemlemektedir (mutatis, mutandis, Vontas vd-Yunanistan, baꢀvuru no:   43588/06, 5 ꢁubat 2009).   Sonuç olarak AĐHM’ye göre, iꢀbu davada, tapu kaydının baꢀvuran adına yeniden tescil   edilmesi, baꢀvuranın maruz kaldığı zararın telafisi için en uygun tek yolu oluꢀturmaktadır.   Dolayısıyla olası bir tazminat miktarına hükmetmeye gerek yoktur.   Manevi tazminat ile ilgili olarak, AĐHM, mülkiyetinden yoksun bırakılma karꢀısında   yoksunluk ve sıkıntı yaꢀaması nedeniyle baꢀvuranın AĐHS’nin ihlalinden dolayı belli bir   manevi zarara uğradığı kanaatindedir. AĐHM, hakkaniyete uygun olarak, baꢀvurana, 6.000   Euro manevi tazminat ödenmesine hükmetmektedir.   B. Yargılama masraf ve giderleri   Baꢀvuran, ulusal mahkemeler önünde yapmıꢀ olduğu masraflar için 53.651.12 TL talep   etmektedir. Đddialarını desteklemek için baꢀvuran, 2009/6244 sayılı dosya (dosya no: 2005/E   ve 2005/40K) çerçevesinde, 20 Nisan 2005 tarihinde, Adalar Mahkemesi tarafından   hükmedilen bir borç ödemesine iliꢀkin bir makbuzu sunmaktadır. Baꢀvuran, ayrıca, ulusal   mahkemeler ve AĐHM önündeki yargılamalarda yapmıꢀ olduğu tüm yargılama masraf ve   giderleri için 50.000 Euro talep etmektedir. Baꢀvuran, avukatlık ücret tarifesini ve savunmada   avukatı tarafından gerçekleꢀtirilen çalıꢀmaların dökümünü belge olarak sunmaktadır.   Hükümet, iddiaların makul olmadığına kanaat getirmektedir. Hükümet, yargılama masraf ve   giderleri ile ilgili olarak, talep edilen miktarın aꢀırı olduğu ve yeterli belgelerle   desteklenmediği kanısındadır.   AĐHM içtihadına göre bir baꢀvuran yargılama masraf ve giderlerinin geri ödemesini ancak   gerçekliği, gerekliliği ve oranlarının makul yapısı ortaya konduğu sürece elde edebilir. Ayrıca   AĐHM, AĐHS’nin ihlal edildiği tespitinde bulunduğunda, sözkonusu ihlali önlemek veya   gidermek için giriꢀimlerde bulunduğunda, ulusal mahkemeler önünde yapmıꢀ olduğu   yargılama masraf ve giderlerine iliꢀkin baꢀvurana ödeme yapılmasına hükmetmez.   Ulusal mahkemeler önünde yapılan masrafların miktarı ile ilgili olarak, iddiaların, AĐHM Đç   Tüzüğünün 60. Maddesinin gereklerini tamamen karꢀılayacak ꢀekilde belgelendirildiği   muğlaktır. Nitekim AĐHM, avukatlık ücretine iliꢀkin miktarı da aꢀırı bulmaktadır. AĐHM,   harcamaların bir kısmının ödenmesine hükmetmektedir. Dava koꢀulları dikkate alındığında   baꢀvurana 20.000 Euro ödenmesinin uygun olduğu kanaatindedir.   C. Gecikme faizi   AĐHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç   puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,   a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde   Savunmacı Devlet tarafından ihtilaf konusu taꢀınmazın tapu sicilde baꢀvuran adına yeniden   tescil edilmesine;   b) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,   ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na çevrilmek üzere Savunmacı Devlet   tarafından baꢀvurana aꢀağıdaki miktarların ödenmesine;   (i) her türlü vergiden muaf tutularak 6.000 Euro (altı bin Euro) manevi tazminat   (ii)her türlü vergiden muaf tutularak 20.000 Euro (yirmi bin Euro) yargılama masraf ve   gideri   c) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan   fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;   2. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;   KARAR VERMĐꢀTĐR.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.   paragraflarına uygun olarak 15 Haziran 2010 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.   7