19637/05;43197/06;39164/07

COUNCIL   OF EUROPE   AVRUPA   KONSEYĐ   EUROPEAN COURT OF HUMAN RIGHTS   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   ĐKĐNCĐ DAĐRE   ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢀvuru no. 19637/05, 43197/06 ve 39164/07)   KARAR   STRAZBURG   Ekim 2009   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde   kesinleꢀecektir. ꢁekli düzeltmelere tâbi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2009. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI   USUL   Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan 19637/05, 43197/06 ve 39164/07 no’lu davaların   nedeni Barıꢀ Đnan, Muhabbet Kurt ve Azimet Ceyhan adlı üç T.C. vatandaꢀının   (“baꢀvuranlar”) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne (“AĐHM”) sırasıyla 30 Mayıs 2005, 13   Ekim 2006 ve 27 Ağustos 2007 tarihlerinde, Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin   Korunmasına Đliꢀkin Sözleꢀme’nin (“AĐHS”) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ oldukları üç   baꢀvurudur.   Birinci baꢀvuran, AĐHM önünde Đstanbul Barosu avukatlarından F.N. Ertekin, K.   Öztürk, T. Ayçık, Đ.C. Halavurt ve F. Kılıçgün tarafından, ikinci baꢀvuran ise Đstanbul Barosu   avukatlarından E. Kanar tarafından temsil edilmiꢀtir.   AĐHM, 17 Haziran 2008 tarihinde baꢀvuruların birleꢀtirilmesine, baꢀvuruların kısmen   kabuledilemez olarak ilan edilmesine ve baꢀvuranların tutuksuz yargılanma hakkı, ikinci   baꢀvuranın gözaltında tecavüze uğradığı iddiası, yine ikinci baꢀvuranın tutukluluğunun yasaya   uygunluğuna itiraz edebileceği etkili bir iç hukuk yolu bulunmayıꢀına iliꢀkin ꢀikâyeti ve ikinci   ve üçüncü baꢀvuranın makul bir süre içinde adil yargılanma hakkına iliꢀkin ꢀikâyetlerinin   Hükümete tebliğ edilmesine karar vermiꢀtir.   OLAYLAR   DAVA KOꢁULLARI   A. Barıꢀ Đnan tarafından yapılan 19637/05 no’lu baꢀvuru   Barıꢀ Đnan adlı baꢀvuran 1973 doğumlu Türk vatandaꢀıdır ve halen Kandıra F tipi   cezaevinde tutukludur. 8 Eylül 1998 tarihinde MLKP örgütüne yönelik olarak yapılan bir   polis operasyonunda yakalanmıꢀ, 14 Eylül 1998 tarihinde Đstanbul Devlet Güvenlik   Mahkemesi’nde tek hakim tarafından tutuklanmasına karar verilmiꢀtir.   Đstanbul DGM savcısı, 18 Eylül 1998 tarihli iddianame ile baꢀvuranı eski TCK’nın   146/1 maddesine dayanarak, Anayasal düzeni bozmaya teꢀebbüsle suçlamıꢀtır.   Taraflarca sunulan bilgilere göre baꢀvuran hakkındaki ceza davası Đstanbul Ağır Ceza   Mahkemesi’nde derdest olup baꢀvuran halen tutuklu durumdadır. Birinci derece mahkemeleri   baꢀvuranın tutukluluk halini her duruꢀma sonunda, kendi gerek görmeleri ya da baꢀvuranın   talebi üzerine gözden geçirmiꢀler ancak dava dosyası ve delillerin durumu nedeniyle her   seferinde tutukluluk halinin devamına karar vermiꢀlerdir.   B. Muhabbet Kurt tarafından yapılan 43197/06 no’lu baꢀvuru   Muhabbet Kurt adlı baꢀvuran 1978 doğumlu Türk vatandaꢀıdır ve halen Gebze   cezaevinde tutukludur. 8 Eylül 1998 tarihinde MLKP örgütüne yönelik olarak yapılan bir   polis operasyonunda yakalanarak gözaltına alınmıꢀtır. Baꢀvuran gözaltı sırasında kötü   muameleye uğradığını, polis memurlarının kendisine tecavüz ettiğini iddia etmiꢀtir.   Eylül 1998 tarihinde baꢀvuran baꢀka 11 kiꢀi ile birlikte Đstanbul Adli Tıp   Kurumu’nda doktor muayenesinden geçmiꢀ ve hiçbirinin vücudunda herhangi bir darp ve   ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI   cebir izine rastlanmadığı belirtilmiꢀtir. Aynı tarihte baꢀvuran Đstanbul DGM savcısına verdiği   ifadesinde gözaltındayken iꢀkence gördüğünü belirtmiꢀtir. Baꢀvuran daha sonra Đstanbul   DGM’deki tek hakimin kararı ile tutuklanmıꢀtır.   Đstanbul DGM savcısı, 18 Eylül 1998 tarihli iddianame ile baꢀvuranı eski TCK’nın   146/1 maddesine dayanarak, Anayasal düzeni bozmaya teꢀebbüsle suçlamıꢀtır.   Đstanbul DGM’de yapılan yargılamanın 8 Aralık 1999 tarihli duruꢀmasında baꢀvuran,   gözaltındayken tecavüze uğradığı iddiasını dile getirmiꢀ, DGM, savcılığın sözkonusu iddia   hakkında bir soruꢀturma baꢀlatmasını talep etmiꢀtir. 20 Aralık 1999 tarihinde Đstanbul DGM   Savcılığı görevsizlik kararı vererek soruꢀturma dosyasını Fatih Savcılığı’na göndermiꢀtir.   Temmuz 2000 tarihinde Fatih Cumhuriyet Savcısı, delil yetersizliği nedeniyle iddiayla   ilgili takipsizlik kararı vermiꢀtir. Savcı, baꢀvuranın gözaltı süresi bitiminde yetkililere   baꢀvurmayıp ꢀikâyetini 8 Aralık 1999 tarihinde dile getirdiğini, ayrıca gözaltından çıkıꢀta   düzenlenen tıbbi raporların baꢀvuranın vücudunda herhangi bir ꢀiddet izine iꢀaret etmediğini   belirtmiꢀtir.   Haziran 2004 tarihinde yürürlüğe giren 5190 sayılı yasa ile devlet güvenlik   mahkemeleri kaldırılmıꢀ, baꢀvuran ve diğer sanıklar hakkındaki dava dosyası Đstanbul Ağır   Ceza Mahkemesi’ne gönderilmiꢀtir.   Temmuz ve 24 Ekim 2007 tarihli duruꢀmalarda baꢀvuran gözaltındayken baskı altında   alınan ifadelerinin delil olarak kabul edilebilirliği ve güvenilirliğine itiraz etmiꢀ, tecavüze   uğradığı iddiasını sürdürmüꢀ ve mahkemeden kötü muamele iddialarının soruꢀturulması için   savcılığa talimat verilmesini talep etmiꢀtir. Birinci derece mahkemesi, baꢀvuranın kötü   muamele iddiaları hakkında daha önce soruꢀturma yapılmıꢀ olması gerekçesiyle talebi   reddetmiꢀtir.   Taraflarca sunulan bilgilere göre baꢀvuran hakkındaki ceza davası Đstanbul Ağır Ceza   Mahkemesi’nde derdest olup baꢀvuran halen tutuklu durumdadır. Birinci derece mahkemeleri   baꢀvuranın tutukluluk halini her duruꢀma sonunda, kendi gerek görmeleri ya da baꢀvuranın   talebi üzerine gözden geçirmiꢀler ancak dava dosyası ve delillerin durumu nedeniyle her   seferinde tutukluluk halinin devamına karar vermiꢀlerdir. Bir defasında baꢀvuran birinci   derece mahkemesinin tutukluluk kararına itiraz etmiꢀ, ancak itirazı inceleyen ağır ceza   mahkemesi 23 Ağustos 2006 tarihinde itirazı reddetmiꢀtir.   C. Azimet Ceyhan tarafından yapılan 39164/07 no’lu baꢀvuru   Azimet Ceyhan adlı baꢀvuran 1970 doğumlu Türk vatandaꢀıdır ve halen Kandıra F tipi   cezaevinde tutukludur. 2000 yılında eski TCK’nın 146/1 maddesine dayanarak, Anayasal   düzeni bozmaya teꢀebbüsle suçlanmıꢀ, 21 ꢁubat 2000 tarihinde yakalanmıꢀ ve çıkarıldığı   DGM’deki tek hakim tarafından tutukluluk kararı verilmiꢀtir.   Taraflarca sunulan bilgilere göre baꢀvuran hakkındaki ceza davası Đstanbul Ağır Ceza   Mahkemesi’nde derdest olup baꢀvuran halen tutuklu durumdadır. Birinci derece mahkemeleri   baꢀvuranın tutukluluk halini her duruꢀma sonunda, gerek görmeleri ya da baꢀvuranın talebi   üzerine gözden geçirmiꢀler ancak dava dosyası ve delillerin durumu nedeniyle her seferinde   tutukluluk halinin devamına karar vermiꢀlerdir.   ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI   HUKUK   I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI   Đkinci baꢀvuran Muhabbet Kurt AĐHS'nin 3. maddesine dayanarak gözaltındayken   tecavüze uğradığını iddia etmiꢀtir.   Hükümet, baꢀvuranın Fatih Cumhuriyet Savcılığı’nın 3 Temmuz 2000 tarihli kararına   itiraz etmemiꢀ olması nedeniyle AĐHS'nin 35/1 maddesi bağlamında mevcut iç hukuk   yollarını tüketmediğini öne sürmüꢀtür. Alternatif olarak, yukarıda belirtilen kararın   baꢀvuranın kötü muamele iddialarına iliꢀkin nihai karar olması sebebiyle baꢀvuranın   sözkonusu karardan itibaren altı ay içinde AĐHM'ye baꢀvurmadığını savunmuꢀtur. Hükümet   ayrıca baꢀvuranın iddialarının, hiçbir delille desteklenmemiꢀ olması nedeniyle dayanaktan   yoksun olduğunu savunmuꢀtur.   Baꢀvuran cevaben, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin 4 Temmuz ve 24 Ekim 2007   tarihli duruꢀmalarında ifade veren tanıkların beyanlarının, iddialarını destekleyen deliller   olduğunu, yetkililerin bunları dikkate almadıklarını veya psikolojik muayene yapılmasını   talep etmediklerini belirtmiꢀtir. Ayrıca iddialarını Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nin   dikkatine ancak 2007 yılında sunabildiği için AĐHM'ye baꢀvurusunu zamanında yaptığını   belirtmiꢀtir.   AĐHM öncelikle savcıların kovuꢀturmaya yer olmadığı kararlarına karꢀı yapılan   itirazların ilke olarak AĐHS'nin 35/1 maddesi bağlamında etkili ve eriꢀilebilir bir hukuk yolu   teꢀkil ettiğini hatırlatır (bkz. Nurettin Aldemir vd. – Türkiye, no. 32124/02, 32126/02,   32129/02, 32132/02, 32133/02, 32137/02 ve 32138/02; Hıdır Durmaz – Türkiye, no.   55913/00; Saraç – Türkiye, no. 35841/97; Nuray ꢁen – Türkiye, no. 41478/98). AĐHM mevcut   davada baꢀvuranın Fatih Cumhuriyet Savcılığı’nın 7 Temmuz 2000 tarihli kararına itirazda   bulunmayarak sözkonusu hukuk yolundan yararlanmadığını ve bu hukuk yoluna   baꢀvurmamasına neden olan herhangi bir koꢀul öne sürmediğini gözlemler. Gözaltına   alınmasından sonra baꢀvuranın içinde bulunduğu koꢀulların kendisini savunmasız, güçsüz ve   devlet görevlilerinin tavırlarından endiꢀe eden bir hale getirdiği farz edilse dahi (bkz. Đlhan –   Türkiye [BD], no. 22227/93) AĐHM, baꢀvuranın hakkındaki kovuꢀturma süresince bir avukat   tarafından temsil edildiğini ve temsilcisinin savcının kararına itirazda bulunabileceğine iꢀaret   eder.   AĐHM ayrıca, Đstanbul Ağır Ceza Mahkemesi’nde Temmuz ve Ekim 2007’de verdikleri   ifadelerinde baꢀvuran ve temsilcilerinin öncelikle gözaltındayken alınan ifadelerinin   güvenilirliğine ve bunların delil olarak kabul edilmesine itiraz ettiklerini ve baꢀvuranın   gözaltından çıktıktan sonra sıkıntılı olduğunu belirten tanık ifadelerine dayandığını kaydeder.   Ayrıca ağır ceza mahkemesi, daha önce zaten yapılmıꢀ olması nedeniyle baꢀvuranın yeni bir   soruꢀturma yapılması talebini reddederken, baꢀvuranın, elinde yeni deliller bulunması halinde   savcılığa baꢀvurabileceğini de belirtmiꢀ, ancak baꢀvuran bunu yapmamıꢀtır.   Bu nedenlerle AĐHM, baꢀvuranın 7 Temmuz 2000 tarihli karara itiraz etmeyerek ve   yılında kötü muamele iddialarını ulusal yargıda takip etmeyerek iç hukukta kendisine   tanınmıꢀ yolları tüketmediği görüꢀündedir. Bu nedenle Hükümetin itirazını kabul eder.   Dolayısıyla baꢀvurunun bu kısmı AĐHS'nin 35/1 ve 35/4 maddeleri uyarınca reddedilmelidir.   ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI   II. AĐHS’NĐN 5 VE 6. MADDELERĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI   Her üç baꢀvuran haklarında yürütülen yargılama süresince tutuklu kalmalarının   AĐHS'nin 5/3 maddesinde öngörülen “makul süre” ꢀartını aꢀtığını öne sürmüꢀlerdir. Đkinci   baꢀvuran ayrıca AĐHS'nin 5/4 maddesine dayanarak birinci derece mahkemesinin tutukluluk   kararlarının hukuka uygunluğuna itiraz edebilecekleri etkili bir iç hukuk yolu bulunmadığını   savunmuꢀtur. Đkinci ve üçüncü baꢀvuranlar ayrıca haklarında yürütülen yargılamanın süresine   iliꢀkin olarak AĐHS'nin 6/1 maddesini dile getirmiꢀlerdir.   A. Kabuledilebilirlik   Hükümet sözkonusu ꢀikâyetlerin AĐHS'nin 35/1 maddesinde öngörüldüğü üzere, iç   hukuk yollarının tüketilmemiꢀ olması nedeniyle reddedilmesi gerektiğini belirtmiꢀtir.   Hükümet, baꢀvuranların 466 sayılı “Kanun Dıꢀı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere   Tazminat Verilmesine Đliꢀkin Kanun” ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141.   madde hükümleri uyarınca tazminat talep edebileceklerini savunmuꢀtur.   Baꢀvuranlar sözkonusu çarelerin mevcudiyet ve etkililiğine itiraz etmiꢀtir.   AĐHM benzer davalarda Hükümetin ön itirazını inceleyip reddetmiꢀtir (bkz. örneğin   Bayam – Türkiye, no. 26896/02; Barıꢀ – Türkiye, no. 26170/03). AĐHM sözkonusu davada bu   içtihadından ayrılmasını gerektirecek özel koꢀullar tespit etmemiꢀtir. Dolayısıyla Hükümetin   itirazını reddetmekte ve sözkonusu ꢀikâyetleri kabuledilebilir olduğunu tespit etmektedir.   B. Esas   1. AĐHS'nin 5/3 maddesi   Hükümet, baꢀvuranların tutukluluk sürelerinin makul olduğunu savunmuꢀtur. Özellikle   isnat edilen suçun ciddiyeti, kaçma tehlikesi ve davanın özel koꢀullarının tutukluluk halinin   devamının haklı gerekçeleri olduğunu ifade etmiꢀtir.   Baꢀvuranlar iddialarında ısrarcı olmuꢀtur.   AĐHM mevcut davada birinci ve ikinci baꢀvuranların tutukluluklarının gözaltına   alındıkları 8 Eylül 1998 tarihinde baꢀlayıp halen sürdüğünü gözlemler. Dolayısıyla   tutuklulukları yaklaꢀık 11 yıl sürmüꢀtür. Üçüncü baꢀvuranın tutukluluğu, yakalandığı 21   ꢁubat 2000 tarihinde baꢀlayıp halen devam etmektedir. Dolayısıyla 9 yıl 7 ayı aꢀkın süredir   tutuklu bulunmaktadır.   AĐHM, mevcut davadakine benzer sorunlar ortaya çıkaran davalarda sıklıkla AĐHS'nin   5/3 maddesinin ihlal edildiğini tespit etmiꢀtir (bkz. örneğin Dereci – Türkiye, no. 77845/01;   Atıcı – Türkiye (no. 1), no. 19735/02; Çarkçı – Türkiye, no. 7940/05). Tarafına sunulan tüm   delilleri inceleyen AĐHM, somut davalarda farklı bir sonuca ulaꢀmasını sağlayacak ikna edici   hiçbir tespit ve delilin Hükümet tarafından sunulmadığı kanaatindedir. Konu ile ilgili   içtihadını dikkate alarak baꢀvuranların tutukluluk sürelerinin aꢀırı olduğu ve AĐHS’nin 5/3   maddesine uymadığı görüꢀündedir. Bu nedenle AĐHS’nin 5/3 maddesi ihlal edilmiꢀtir.   2. AĐHS'nin 5/4 maddesi   ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI   Hükümet, tutukluluk durumuna itiraz edebileceği bir iç hukuk yolu bulunması nedeniyle   ikinci baꢀvuranın bu hükme dayalı ꢀikâyetinin temelden yoksun olduğunu ifade etmiꢀtir.   Baꢀvuran, iddiasında ısrarcı olmuꢀtur.   AĐHM, Türk hukuk sisteminin gerçek anlamda çekiꢀmeli ya da makul baꢀarı ꢀansı sunan   bir usul sağlamadığı yönündeki sabit içtihadını dikkate alır (bkz. örneğin Koꢀti vd., no.   74321/01; Bağrıyanık – Türkiye, no. 43256/04; Doğan Yalçın – Türkiye, no. 15041/03).   Somut davada sözkonusu tespitten sapmasını gerektiren özel bir gerekçe bulunmamaktadır.   Dolayısıyla ikinci baꢀvuran açısından da AĐHS'nin 5/4 maddesinin ihlal edildiğini tespit   etmiꢀtir.   3. AĐHS'nin 6/1 maddesi   Hükümet, mevcut dava koꢀullarında yargılama süresinin makul olarak değerlendirilmesi   gerektiğini savunmuꢀtur. Bu bağlamda terörle ilgili suçlardan yargılanan sanıkların sayısına   dikkat çekmiꢀtir. Hükümet ayrıca üçüncü baꢀvuran ve temsilcisinin bazı duruꢀmalara   katılmayarak yargılamanın uzamasına neden olduğunu belirtmiꢀtir. Son olarak yargılamada   yetkililere atfedilebilecek bir gecikme yaꢀanmadığını savunmuꢀtur.   Đkinci ve üçüncü baꢀvuranlar iddialarında ısrarcı olmuꢀtur.   Dikkate alınması gereken süreler, her ikisi de tek aꢀamalı yargıda olmak üzere; ikinci   baꢀvuran için yaklaꢀık 11 yıl, üçüncü baꢀvuran için ise 9 yıl 7 aydır. AĐHM, somut   baꢀvurulardakine benzer sorunlar ortaya çıkaran davalarda sıklıkla AĐHS’nin 6/1 maddesinin   ihlal edildiğini tespit etmiꢀtir (bkz. örneğin, Sertkaya – Türkiye, no. 77113/01; Hasan Döner –   Türkiye, no. 53546/99; Uysal ve Osal – Türkiye, no. 1206/03). Mevcut davada AĐHM, ne   davanın karmaꢀıklığı ne de üçüncü baꢀvuranın iddia edilen tutumunun yargılamanın   yürütülmesindeki gecikmeleri açıklamaya yeteceği görüꢀündedir. Dolayısıyla AĐHM   yukarıdaki belirtilen davalardaki tespitlerinden ayrılmak için gerekçe görememektedir.   Dolayısıyla ikinci ve üçüncü baꢀvuranlar hakkında yürütülen yargılama süresinin aꢀırı   oluꢀu nedeniyle AĐHS'nin 6/1 maddesi ihlal edilmiꢀtir.   III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI   AĐHS’nin 41. maddesine göre:   “Mahkeme iꢀbu Sözleꢀme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek   Sözleꢀmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde,   hakkaniyete uygun surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.”   A. Tazminat   Birinci baꢀvuran 34,400 Euro maddi, 30,000 Euro manevi tazminat ödenmesi talebinde   bulunmuꢀtur. Đkinci baꢀvuran 90,000 TL (yaklaꢀık 41,200 Euro) maddi, 100,000 TL manevi   tazminat ödenmesi talebinde bulunmuꢀtur. Son olarak üçüncü baꢀvuran 20,000 Euro maddi,   10,000 Euro manevi tazminat ödenmesi talebinde bulunmuꢀtur.   Hükümet taleplere itiraz etmiꢀtir.   ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI   AĐHM, tespit edilen ihlallerle talep edilen maddi tazminat arasında illiyet bağı   kuramamaktadır; bu nedenle talepleri reddeder. Ancak hakkaniyete uygun bir   değerlendirmeyle birinci baꢀvurana 9,000 Euro, ikinci baꢀvurana 13,500 Euro manevi   tazminat ödenmesini uygun bulmaktadır. AĐHM, üçüncü baꢀvurana ise aynı baꢀlık altında   talep ettiği miktarın tamamının ödenmesine hükmeder.   Ayrıca, taraflarca sunulan bilgilere göre baꢀvuranlar hakkında yürütülen yargılama halen   devam etmekte ve baꢀvuranlar hala tutuklu bulunmaktadır. Bu koꢀullar altında AĐHM, tespit   edilen ihlallere son verilmesinin uygun bir yolunun, adaletin düzgün iꢀletilmesinin gerekleri   dikkate alınarak baꢀvuranlar hakkında devam eden yargılamanın mümkün olan en ivedi   ꢀekilde sonuçlandırılması ve/veya baꢀvuranların sözkonusu yargılamada karar verilene kadar   tahliye edilmesi olacağı kanaatindedir (bkz. Mehmet Ali Çelik – Türkiye, no. 42296/07;   Yakıꢀan – Türkiye, no. 11339/03; Batmaz – Türkiye, no. 34497/06).   B. Yargılama masraf ve giderleri   Birinci baꢀvuran ulusal mahkemeler önündeki masraf ve giderlere karꢀılık olarak 420   Euro, AĐHM önündeki masraf ve giderler için ise 8,479 Euro ödenmesini talep etmiꢀtir.   Baꢀvuran, taleplerini desteklemek üzere, avukatına kendisini AĐHM önünde temsil etmesi için   2,596 YTL (1,230 Euro) ödediğini gösteren bir makbuz ibraz etmiꢀtir. Ayrıca avukatlarıyla   imzaladığı, baꢀvuranın AĐHM tarafından hükmedilen tazminat miktarının % 25’ini   avukatlarına ödeyeceğinin belirtildiği bir avukatlık ücret sözleꢀmesi ibraz etmiꢀtir. Birinci   baꢀvuran son olarak posta ve tercüme masraflarına ait makbuzlar ibraz etmiꢀtir. Đkinci   baꢀvuran ulusal mahkemeler önündeki masraf ve giderler için 12,190 Euro, AĐHM önündeki   masraf ve giderler için 8,000 Euro talep etmiꢀ, ancak taleplerini desteklemek üzere belge ibraz   etmemiꢀtir. Üçüncü baꢀvuran tercüme giderleri için 47 YTL (24 Euro) talep etmiꢀ ve talebini   desteklemek üzere bir makbuz ibraz etmiꢀtir.   Hükümet taleplere itiraz etmiꢀtir.   AĐHM’nin içtihadına göre bir baꢀvuran, ancak masrafların gerçekten ve gerektiği için   yapıldığı ve miktarın makul olduğu kanıtlanmıꢀ ise bunları geri almaya hak kazanmaktadır.   Sözkonusu davada elindeki bilgileri ve yukarıdaki ölçütleri göz önünde bulundurarak AĐHM,   ulusal yargılamadaki masraf ve giderlere iliꢀkin talebi reddeder. AĐHM önündeki masraf ve   harcamalar için birinci baꢀvurana 1,500 Euro, üçüncü baꢀvurana 24 Euro ödenmesini uygun   bulmaktadır. AĐHM son olarak ikinci baꢀvuranın bu baꢀlık altındaki taleplerini, belge   bulunmaması nedeniyle reddeder.   C. Gecikme faizi   AĐHM, gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faizlerine   uyguladığı orana üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranın uygun olduğuna karar   vermiꢀtir.   ĐNAN VE DĐĞERLERĐ – TÜRKĐYE KARARI   BU GEREKÇELERE DAYANARAK AĐHM OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. Aꢀağıdaki ꢀikâyetlerin kabuledilebilir olduğuna:   - - baꢀvuranların tümünün tutuksuz yargılanma hakkına iliꢀkin ꢀikâyeti,   ikinci baꢀvuranın tutukluluğunun yasaya uygunluğuna itiraz edebileceği etkili bir iç   hukuk yolu bulunmayıꢀına iliꢀkin ꢀikâyeti,   - ikinci ve üçüncü baꢀvuranın makul bir süre içinde adil yargılanma hakkına iliꢀkin   ꢀikâyeti;   2. Baꢀvuruların kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;   3. Her üç baꢀvuran açısından AĐHS'nin 5/3 maddesinin ihlal edildiğine;   4. Đkinci baꢀvuran Muhabbet Kurt açısından AĐHS'nin 5/4 maddesinin ihlal edildiğine;   5. Đkinci ve üçüncü baꢀvuranlar Muhabbet Kurt ve Azimet Ceyhan açısından AĐHS'nin 6/1   maddesinin ihlal edildiğine;   6. (a) Savunmacı devletin baꢀvuranlara, AĐHS’nin 44/2 maddesi uyarınca kararın kesinleꢀtiği   tarihten itibaren üç ay içinde, ödeme tarihinde geçerli olan kur üzerinden Türk Lirasına   çevrilmek üzere:   (i) Barıꢀ Đnan’a 9,000 (dokuz bin) Euro manevi tazminat;   (ii) Muhabbet Kurt’a 13,500 (on üç bin beꢀ yüz) Euro manevi tazminat;   (iii) Azimet Ceyhan’a 10,000 (on bin) Euro manevi tazminat;   (iv) Barıꢀ Đnan’a 1,500 (bin beꢀ yüz) Euro yargılama masraf ve giderleri;   (v) Azimet Ceyhan’a 24 (yirmi dört) Euro yargılama masraf ve giderleri;   (vi) bu miktarlara uygulanabilecek her tür vergiyi ödemesine;   (b) Sözkonusu sürenin bittiği tarihten ödemenin yapılmasına kadar geçen süre için Avrupa   Merkez Bankası’nın marjinal kredilere uyguladığı faiz oranına üç puan eklemek suretiyle   elde edilecek oranın gecikme faizi olarak uygulanmasına;   7. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine   KARAR VERMĐꢀTĐR.   Đꢀbu karar Đngilizce olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM Đç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3.   paragrafları uyarınca 13 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiꢀtir.   7