19646/03

CONSEIL   AVRUPA   DE L’EUROPE   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   FARUK DENĐZ -TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢀvuru no: 19646/03)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   ꢁubat 2008   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44§2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli   düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2008. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın   adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile Dışişleri   Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari   olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   USUL   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (19646/03) no’lu davanın nedeni (T.C.   vatandaꢀı) Faruk Deniz’in (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi’ne 20 Aralık 2002   tarihinde Temel Đnsan Hakları ve Özgürlüklerini güvence altına alan Avrupa Đnsan Hakları   Sözleꢀmesi’nin (AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.   Baꢀvuran, Đzmir Barosu avukatlarından S. Pekdaꢀ tarafından temsil edilmektedir.   OLAYLAR   I. DAVANIN KOꢁULLARI   Baꢀvuran, 1972 yılı doğumludur ve Manisa’da ikamet etmektedir.   Aralık 1995 tarihinde, baꢀvuran, Manisa Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele ꢁubesi   ekipleri tarafından yakalanmıꢀ ve gözaltına alınmıꢀtır. Baꢀvuran, yasadıꢀı bir örgüt olan   DHKP/C üyesi olmakla suçlanmıꢀtır.   Ocak 1996 tarihinde, baꢀvuran, Đzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi nöbetçi hakimi karꢀısına   çıkarılmıꢀ ve hakim, baꢀvuranın tutuklanmasına karar vermiꢀtir.   Mart 1998 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranı serbest bırakmıꢀtır.   Kasım 2000 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesi, baꢀvuranın beraatına karar vermiꢀ, bu   karar 6 Aralık 2000 tarihinde nihai hale gelmiꢀtir.   Mart 2001 tarihinde, 466 sayılı yasa uyarınca, baꢀvuran, 27 Aralık 1995 ve 25 Mart 1998   tarihleri arasında özgürlüğünden mahrum bırakılması nedeniyle maruz kaldığı zarardan dolayı   Manisa Ağır Ceza Mahkemesi’nde tazminat davası açmıꢀtır. . Baꢀvuran, 10.000.000.000 TL   [yaklaꢀık 11.765 Euro] maddi tazminat ve 100.000.000.000 TL manevi tazminat [yaklaꢀık   117.674 Euro] manevi tazminat talebinde bulunmuꢀtur.   Nisan, 26 Nisan, 21 Haziran ve 28 Haziran 2001 tarihleri arasında, Ağır Ceza Mahkemesi,   üç hakimli dört duruꢀma gerçekleꢀtirmiꢀtir. Đkinci duruꢀma sırasında, mahkeme, davayı   soruꢀturmak ve rapor hazırlamak için üyelerinden birini murahhas üyesi olarak atamıꢀtır.   Üçüncü duruꢀma sırasında, mahkeme, baꢀvuranın maddi kaybının hesaplanması için re’sen   bir bilirkiꢀi görevlendirmiꢀtir. 28 Haziran 2001 tarihli son duruꢀma sırasında, bilirkiꢀi,   raporunu Ağır Ceza Mahkemesine sunmuꢀ ve Cumhuriyet Baꢀsavcısı’ndan da, baꢀvuranın   talebine iliꢀkin yazılı görüꢀlerini sunması istenmiꢀtir. Bilirkiꢀi raporu baꢀvurana tebliğ   edilmemiꢀtir.   Aynı gün, Cumhuriyet Baꢀsavcısı görüꢀlerini sunmuꢀtur. Baꢀsavcının görüꢀleri de baꢀvurana   tebliğ edilmemiꢀtir.   Yine 28 Haziran 2001 tarihinde, Baꢀsavcının görüꢀüne dayanarak Ağır Ceza Mahkemesi,   baꢀvurana, 368.531.000 TL [yaklaꢀık 340 Euro] maddi tazminat ve 750.000.000 TL [yaklaꢀık   Euro] manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir. Ağır Ceza Mahkemesi, diğer   taleplerin dayanaktan yoksun olduğu ve iddia edilen kayıpların hukuki mesnedinin   bulunmadığı kanaatindedir.   Temmuz 2001 tarihinde, baꢀvuran temyiz yoluna baꢀvurmuꢀtur. Baꢀvuran, ödenen   miktarın yetersiz olduğunu ve Ağır Ceza Mahkemesi’nin, gecikme faizine iliꢀkin talebi   hakkında bir karar almadığını, bilirkiꢀi raporunun kendisine tebliğ edilmediğini ve duruꢀma   yapılmadığını savunmuꢀtur. Baꢀvuran, AĐHS’nin 6. maddesine ve 1 No’lu Ek Protokol’ün 1.   maddesine atıfta bulunmuꢀ ve duruꢀma yapılmasını talep etmiꢀtir.   Kasım 2001 tarihinde, Yargıtay Savcısı, baꢀvurunun esasına iliꢀkin görüꢀünü sunmuꢀtur.   Tebliğnamesinde, Savcı, baꢀvuranın sosyal ve ekonomik durumu, atılı suçun niteliği ve 818   günlük tutukluluk süresini göz önüne alarak ödenmesine hükmedilen manevi tazminat   miktarının yetersizliğine kanaat getirmesi nedeniyle yetkili Yargıtay Dairesi’nden tazminat   davasına bakan mahkemenin kararını bozmasını talep etmiꢀtir. Bu görüꢀ baꢀvurana tebliğ   edilmemiꢀtir.   Kasım 2001 tarihinde, Yargıtay, yemin ve bilirkiꢀi imzası gibi tutanak düzenlenmesindeki   bazı formalitelerin tamamlanmamıꢀ olması nedeniyle itiraz edilen hükmü bozmuꢀtur.   Ocak 2002 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesi, tarafların hazır bulunmadığı üç hakimli bir   duruꢀma gerçekleꢀtirmiꢀtir. Mahkeme, Yargıtay kararına uygun olarak hareket etme kararı   almıꢀtır. Cumhuriyet Baꢀsavcısı’ndan baꢀvuranın talebine iliꢀkin yazılı görüꢀlerini sunması   istenmiꢀtir. Aynı gün, Cumhuriyet Baꢀsavcısı, görüꢀlerini Ağır Ceza Mahkemesi’ne   sunmuꢀtur. Bu görüꢀ baꢀvurana tebliğ edilmemiꢀtir.   Yine 29 Ocak 2002 tarihinde, Baꢀsavcının görüꢀlerine dayanarak Ağır Ceza Mahkemesi,   baꢀvurana, 368.531.000 TL [yaklaꢀık 324 Euro] maddi tazminat ve 2.000.000.000 TL   [yaklaꢀık 1.757 Euro] manevi tazminat ödenmesine karar vermiꢀtir.   ꢁubat 2002 tarihinde baꢀvuran temyize baꢀvurmuꢀtur. Baꢀvuran, ilk temyiz baꢀvurusu   vesilesiyle ifade ettiği argümanlarını yinelemiꢀtir.   Mayıs 2002 tarihinde, Yargıtay Savcısı, baꢀvurunun esasına iliꢀkin görüꢀünü sunmuꢀtur.   Görüꢀünde Savcı, ilk görüꢀünde belirttiği nedenlerden dolayı, yetkili Yargıtay Dairesi’nden   tazminat davasına bakan mahkemenin kararını bozmasını talep etmiꢀtir.   Mayıs 2002 tarihinde, baꢀvurana tebliğ edilmeyen Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünü   incelemesinin ardından Yargıtay, Ağır Ceza Mahkemesi’nin kararını onamıꢀtır. Mahkeme,   duruꢀma gerçekleꢀtirmemiꢀtir.   Haziran 2002 tarihinde Yargıtay kararı baꢀvurana tebliğ edilmiꢀtir.   Hükümet tarafından sunulan bilgilere göre, baꢀvuran hiçbir zaman, Ağır Ceza Mahkemesi   tarafından hükmedilen tazminatın ödenmesi talebinde bulunmamıꢀtır.   HUKUK   I. AĐHS’NĐN 6/1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, mahkemede ve Yargıtay’da adil bir yargılama yapılmadığını iddia etmektedir.   Baꢀvuran ayrıca Ağır Ceza Mahkemesi’nde duruꢀma yapılmamasının, bilirkiꢀi raporunun   tebliğ edilmemesinin ve Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün kendisine tebliğ edilmemesinin   “çekiꢀmeli yargılama” ve “silahların eꢀitliği” ilkelerini ihlal ettiğini ileri sürmektedir.   Baꢀvuran, bu çerçevede AĐHS’nin 6. maddesinin 1. ve 3. paragraflarına atıfta bulunmaktadır.   Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, 466 sayılı Kanun kapsamındaki davalarda   ilke olarak duruꢀma yapılmasının öngörülmediğini fakat ꢀayet, ulusal mahkemeler, baꢀvuranın   talebinin kamu yararına iliꢀkin önemli hususlar ortaya koyduğu kanaatine varırsa bir duruꢀma   yapılabileceğini hatırlatmaktadır. Hükümet, 466 sayılı Kanunun, tazminat taleplerinde   duruꢀma ile meydana gelebilecek masraf ve gecikmelere mahal vermekten kaçınarak ivedi bir   çözüm sunmayı amaçladığını belirtmektedir. Ayrıca, Hükümet, sürece iliꢀkin hiçbir kuralın   talep sahiplerinin görüꢀlerini veya bilirkiꢀi raporlarına iliꢀkin uygun gördükleri unsurları   dosyaya koymalarını engellemediğini söylemektedir.   Öte yandan, Hükümet, kanundıꢀı yakalanan ve tutuklanan kimselerin tazminat taleplerine   iliꢀkin anlaꢀmazlıklarda izlenecek prosedüre dair yapılan değiꢀiklikler hakkında da bilgi   vermektedir. 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 4 Aralık 2004 tarihli Ceza   Muhakemeleri Usulü Kanunun 142/7. maddesi uyarınca, Mahkeme, davacı tarafı, baꢀsavcıyı   ve Hazine avukatını dinledikten sonra kararını vermektedir.   A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin   AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun   olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru   bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.   B. Esas   1. Ulusal yargılama çerçevesinde duruꢀma yapılmaması   AĐHM yerleꢀik içtihadına göre, duruꢀma yapmamayı haklı gösteren istisnai durumlar   olmadığı sürece, ilk ve tek derece mahkemesinin huzurundaki yargılamalarda, AĐHS’nin 6/1.   maddesi uyarınca “açık duruꢀma hakkı” beraberinde “duruꢀma” isteme hakkını getirir (Bkz.   örneğin, Hakansson ve Sturesson-Đsveç, 21 ꢁubat 1990 tarihli karar; Fredin-Đsveç (no:2), 23   ꢁubat 1994 tarihli karar, Allan Jacobsson-Đsveç (no:2), 19 ꢁubat 1998 tarihli karar, Göç).   AĐHM, baꢀvuranın davasının önce Manisa Ağır Ceza Mahkemesi ardından temyiz mercii   olarak Yargıtay yetkili dairesi tarafından görüldüğünü belirtmektedir. Yargılamanın hiçbir   safhasında, baꢀvurana, iddialarını ulusal mahkemeler nezdinde sözlü olarak ifade etme imkanı   sağlanmamıꢀtır.   Baꢀvuranın tazminat talebine iliꢀkin olarak duruꢀma yapılmamasını haklı kılacak istisnai   koꢀulların olup olmadığı konusunda ise AĐHM, Manisa Ağır Ceza Mahkemesi’nin baꢀvurana   ödenecek tazminat miktarının belirlenmesinde takdir yetkisi olduğunu gözlemlemektedir.   Hükümet, Ağır Ceza Mahkemesi’nin, yalnızca baꢀvuranın tutuklu olduğu gün sayılarını temel   alan maktu bir tarifeye dayanarak tazminat miktarını belirlediğini iddia etmemektedir. Aksine,   sözkonusu mahkeme, baꢀvuranın avukatı tarafından sunulan dilekçede yer alan ꢀikayetlerin   tamamını dikkate almıꢀ ve özellikle baꢀvuranın ekonomik ve sosyal durumu gibi birçok   kiꢀisel etken ile tutuklu bulunduğu sürece boyunca baꢀvuranın çekmiꢀ olduğu duygusal   acıların etkisini göz önüne almıꢀtır.   Baꢀvuranın tutuklanmasına neden olan olay ve tutukluluk süresi ile baꢀvuranın ekonomik ve   sosyal durumunun, baꢀvuranın dinlenmesine gerek olmadan raportör hakim tarafından   derlenen unsurlardan hareketle saptanabileceği doğru olsa bile baꢀvuran tarafından çektiği   iddia edilen duygusal acıların değerlendirilmesinde baꢀka mütalaalara da baꢀvurulmalıdır.   AĐHM’nin görüꢀüne göre, baꢀvurana, tutuklanmasının neden olduğu manevi zararı sözlü   olarak Ağır Ceza Mahkemesi’nde açıklama imkanı tanınmalıydı. Baꢀvuranın yaꢀadıklarının   esas olarak kiꢀisel niteliği ve uygun tazminat düzeyinin belirlenmesi, baꢀvuranın dinlenmesini   zorunlu kılar. Sadece dava dosyasına dayanarak tatmin edici ꢀekilde çözümlenebilecek teknik   nitelikli sorunların sözkonusu olduğu söylenemez. Aksine AĐHM’ye göre, mevcut davada,   ulusal mahkemelerde ve kamu kontrolünde gerçekleꢀtirilen bir duruꢀma sırasında, baꢀvurana   kiꢀisel durumunu açıklama imkanı tanınmıꢀ olsaydı, adalet daha iyi tecelli etmiꢀ ve devlet   sorumluluğunu daha iyi yerine getirmiꢀ olurdu. AĐHM’nin görüꢀüne göre, bu husus,   Hükümet’in 466 sayılı Kanun’un altında yattığını ifade ettiği ivedilik ve etkililik   unsurlarından daha önemlidir. (Göç,51; Özata-Türkiye, 19578/02, 20 Ekim 2005).   Bu nedenlerden dolayı AĐHM, duruꢀma yapılmamasını haklı çıkaracak istisnai hiçbir koꢀulun   mevcut bulunmadığı kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHS’nin 6/1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.   2. Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ edilmemesi hakkında   AĐHM, baꢀvuranın sunduğu ꢀikayete benzer bir ꢀikayeti daha önce incelediğini ve Yargıtay   Savcısı’nın görüꢀlerinin niteliğini ve yargılanan kiꢀinin yazılı olarak bunlara cevap verme   olanağının bulunmadığını göz önüne alarak Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ   edilmemesinden dolayı AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edildiği sonucuna ulaꢀtığını   hatırlatmaktadır (Bkz. sözü edilen Göç, Sağır-Türkiye, baꢀvuru no: 37562/02, 19 Ekim 2006;   Ayçoban ve diğerleri-Türkiye, baꢀvuru numaraları: 42208/02, 43491/02 ve 43498/02, 22   Aralık 2005).   AĐHM, Hükümet’in bu davada farklı bir sonuca ulaꢀmasını sağlayacak ikna edici hiçbir tespit   ve delil sunmadığı kanaatindedir. Bu nedenle, AĐHS’nin 6/1. maddesinin ihlal edilmiꢀtir.   3. Bilirkiꢀi raporunun tebliğ edilmemesi   Yukarıda sözü edilen gerekçelerden dolayı baꢀvuranın adil yargılanma hakkının ihlal edildiği   sonucunu göz alan AĐHM, bilirkiꢀi raporunun tebliğ edilmemesi nedeniyle adil yargılama   hakkının ihlali iddiasının ayrı olarak incelenmesine gerek olmadığına hükmeder.   II. 1 NO’LU EK PROTOKOL’ÜN 1. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI   HAKKINDA   Baꢀvuran, tazminatının gecikme faizi ile birlikte ödenmemesinden ꢀikayetçidir. Baꢀvuran, 1   No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesine atıfta bulunmaktadır.   A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin   Hükümet’e göre, baꢀvuran, cebri icra iꢀlemi baꢀlatmaması nedeniyle, AĐHS’nin 35/1. maddesi   uyarınca iç hukuk yollarını tüketmemiꢀtir.   AĐHM, adli bir süreç sonunda Devlet karꢀısında alacaklı konuma gelen bir kimsenin tazminat   alabilmesi için icra takibi baꢀlatmasının ꢀart koꢀulmasının uygun bulunmadığına dair   içtihadını hatırlatmaktadır (Metaxas-Yunanistan, baꢀvuru no: 8415/02, 27 Mayıs 2004,   Mehmet Sait Kaya-Türkiye, baꢀvuru no: 17747/03, 25 Temmuz 2006). Sonuç olarak,   sözkonusu itiraz kabuledilemez niteliktedir.   AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı çerçevesinde baꢀvurunun dayanaktan yoksun   olmadığını kaydeden AĐHM, ayrıca, baꢀka açılardan bakıldığında da kabuledilemezlik unsuru   bulunmadığını tespit eder. Bu nedenle baꢀvuru kabuledilebilir niteliktedir.   B. Esas   Hükümet, baꢀvuranın, Ağır Ceza Mahkemesi tarafından ödenmesine hükmedilen tazminatın   ödenmesini hiçbir zaman makamlardan talep etmediğini belirtmektedir.   AĐHM, mevcut davada, 20 Mayıs 2002 tarihinde nihai hale gelen 29 Ocak 2002 tarihli Ağır   Ceza Mahkemesi kararının, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi uyarınca, baꢀvuran yararına,   kesin, talep edilebilir ve “mülk” olarak nitelendirilebilecek bir alacağı oluꢀturduğunu   saptamaktadır (Angelov-Bulgaristan, baꢀvuru no: 44076/98, 22 Nisan 2004). Bununla birlikte,   baꢀvurana ödeme yapılmamıꢀtır. Ayrıca, olayların meydana geldiği dönemde, yıllık   enflasyon oranı %12’ye ulaꢀmıꢀken, ulusal mahkemeler tarafından gecikme faizine   hükmedilmemiꢀtir. (Ertuğrul Kılıç-Türkiye, no: 38667/02, 12 Aralık 2006).   AĐHM’nin görüꢀüne göre, baꢀvuranın alacağının gerçek değeri, ödemenin yapılmamıꢀ olması   ve bu dönemdeki enflasyon oranı ile birlikte değerlendirildiğinde gözle görülür bir biçimde   azalmıꢀtır. Baꢀvuranın alacağının, Yargıtay karar tarihindeki değeri ile ꢀimdiki değeri   arasındaki fark, baꢀvuranı önemli bir zarara uğratmıꢀtır (Bkz. mutatis, mutandis, Aka-Türkiye,   Eylül 1998; Akkuꢀ-Türkiye, 9 Temmuz 1997). Yalnızca idarenin eksiklilerine isnat   edilebilecek bu ödeme yapılmayan süre, AĐHM’yi baꢀvuranın, mahkemece hükmedilen   miktara göre orantısız bir yüke katlanmak zorunda kaldığı yönünde düꢀünmeye sevk   etmektedir.   Bu durumda, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ihlal edilmiꢀtir.   III. AĐHS’NĐN 13. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, Türk Hukuku’nda ihtilaflı durumu çözüme kavuꢀturacak mercilerin bulunmaması   nedeniyle, 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte AĐHS’nin 13. maddesinin ihlal   edildiğini ileri sürmektedir.   Yukarıda ulaꢀılan sonucu göz önüne alarak AĐHM, sözkonusu ꢀikayetin, bu hüküm   çerçevesinde incelenmesine gerek olmadığı kanaatindedir.   IV. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Baꢀvuran, maruz kaldığı maddi ve manevi zarar için 50.000 Euro talep etmektedir.   Hükümet, bu iddiaya karꢀı çıkmaktadır. Hükümet, baꢀvuranın tutukluluk süresi ve   ꢀikayetin kabuledilebilir nitelikte olması nedeniyle AĐHS’nin 5/3. maddesinin ihlalinden   ꢀikayetçi olduğu Göktaꢀ vd.-Türkiye davası (dostane çözüm, no: 31787/96, 25 Eylül 2001)   çerçevesinde tarafların üzerinde uzlaꢀtığı dostane çözüm vesilesiyle, baꢀvuranın 95.000   Fransız Frankı [yaklaꢀık 14.000 Euro] aldığını hatırlatmaktadır. Hükümet, talebin aynı   gözaltı süresini içermesinden dolayı baꢀvuranın talebinin mükerrer bir talep olduğunu   belirtmektedir ve AĐHM’nin daha önce ödenen meblağları göz önüne alarak mevcut   baꢀvuruda sözkonusu talebi reddetmesi gerektiğini savunmaktadır.   AĐHM, baꢀvurana yukarıda sözü edilen miktarın ödendiği Göktaꢀ vd., davasındaki dostane   çözümün, AĐHS’nin 5/3. maddesi uyarınca gözaltı süresi ile ilgili olduğunu oysa mevcut   baꢀvurunun, ulusal mahkemeler nezdinde adil yargılamayı ve 466 sayılı Kanun uyarınca,   baꢀvurana karꢀı açılan ceza davasının beraat ile sonuçlanmasından dolayı kanun dıꢀı   tutuklanma nedeniyle verilmesine hükmedilen tazminatın gecikmeli olarak ödenmesini   içerdiğini tespit etmektedir. AĐHS’nin 6. ve 13. maddeleri ve 1 No’lu Ek Protokol’ün 1.   maddesi uyarınca yapılan mevcut baꢀvuruda, baꢀvuranın AĐHS’nin 5/3. maddesi   kapsamında da yaptığı ꢀikayet, 19 Eylül 2006 tarihli bir karar ile kabuledilemez ilan   edilmiꢀtir. Ayrıca mevcut davada, dava konusu yargılama ve ulusal mahkemelerce   ödenmesine hükmedilen meblağlar, yalnızca baꢀvuranın gözaltı süresini değil (27 Aralık   tarihinden 5 Ocak 1996 tarihine kadar) aynı zamanda tutuklu yargılanmayı (5 Ocak   tarihinden 25 Mart 1998 tarihine kadar) da içermektedir.   Sonuç olarak, AĐHM, mevcut baꢀvurunun özü itibariyle sözü edilen Göktaꢀ ve diğerleri   baꢀvurusu ile aynı olmadığı kanaatindedir ve önceden ödenen miktarların dikkate   alınmamasına karar vermektedir.   Konuya iliꢀkin AĐHM içtihadı ıꢀığında (Aka ve Akkuꢀ) ve sahip olduğu ilgili ekonomik   veriler ıꢀığında kendi hesaplama yöntemine baꢀvurarak, AĐHM, baꢀvurana 2.480 Euro   maddi tazminat ödenmesine karar vermektedir.   Manevi tazminata iliꢀkin olarak, AĐHM, mevcut dava koꢀullarında baꢀvurana 3.000 Euro   ödenmesinin uygun olacağı kanaatindedir.   B. Yargılama masraf ve giderleri   Baꢀvuran, yerel mahkemeler ve AĐHM önünde yapmıꢀ olduğu masraf ve harcamalar için   1.000 Euro talep etmektedir.   Hükümet, hukuki mesnedi bulunmadığı gerekçesiyle bu iddialara karꢀı çıkmaktadır.   AĐHM yerleꢀik içtihadına göre, AĐHS’nin 41. maddesi uyarınca, masraf ve harcamaların   ödenmesi, gerçekliğinin, gerekliliğinin ortaya konulmasını ve miktarlarının makul oranda   olmasını öngörmektedir (Iatridis-Yunanistan (adil tatmin), baꢀvuru no: 31107/96).   AĐHM, baꢀvuranların yapmıꢀ oldukları masraf ve giderleri belgelendirmediklerini   gözlemlemekte ve bu durumda bu taleplerinin reddedilmesine karar vermektedir.   C. Gecikme faizi   Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana   üç puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AĐHM, OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. Baꢀvurunun geri kalan kısmının kabuledilebilir olduğuna;   2. Ulusal mahkemeler önünde duruꢀma yapılmaması nedeniyle AĐHS’nin 6/1.   maddesinin ihlal edildiğine;   3. Yargıtay Savcısı’nın görüꢀünün tebliğ edilmemesi nedeniyle AĐHS’nin 6/1.   maddesinin ihlal edildiğine;   4. Bilirkiꢀi raporunun tebliğ edilmemesi hakkında yapılan ꢀikayetin ayrı olarak   incelenmesine gerek olmadığına;   5. 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine;   6. AĐHS’nin 1 No’lu Ek Protokol’ün 1. maddesi ile birlikte 13. maddesi kapsamında   yapılan ꢀikayetin ayrı olarak incelenmesine gerek olmadığına;   7. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,   miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz   kuru üzerinden YTL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından baꢀvurana   2.480 Euro (iki bin dört yüz seksen Euro) maddi tazminat ve 3.000 Euro (üç bin Euro)   manevi tazminat ödenmesine;   b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç   puan fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;   8. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;   KARAR VERMĐꢁTĐR.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve   3. paragraflarına uygun olarak 12 ꢁubat 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.   8