22678/93

CONSEIL   AVRUPA   DE L’EUROPE   KONSEYĠ   AVRUPA ĠNSAN HAKLARI MAHKEMESĠ   INCAL – TÜRKİYE KARARI   (41/1997/825/1031)   Karar   Haziran 1998 Strazburg   ____________________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 1998. Bu gayriresmi çeviri, DıĢiĢleri Bakanlığı, Avrupa Konseyi ve Ġnsan Hakları Genel   Müdür Yardımcılığı (AKGY) tarafından yapılmıĢ olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam   olarak belirtilmiĢ olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koĢulu ile DıĢiĢleri Bakanlığı, AKGY’na   atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   Alınan kararın, 1998 Kararların Derlemesi Kitapçığında son haliyle yeralmasından önce,   editör tarafından revizyona tabi tutulması sözkonusudur.Bu raporları Carl Heymanns Verlag   KG'DEN (Luxemburger StraBe 449, D- 50939 Köln) temin etmek mümkündür. Adı geçen   yayıncı aynı zamanda , listesi diğer sayfada verilen bazı ülkelerin temsilcileri ile birlikte,   bu raporların dağıtımını da düzenleyecektir.   Temsilcilerin Listesi   Belçika : Etablissements Emile Bruylant ( rue de la Regence 67, B-1000 Bruxelles)   Lüksemburg: Librairie Promoculture (14, rue Duchscher (place de Paris),B.P. 1142 , L-1011   Luxembourg - Gare)   Hollanda: B. V. Juridische Boekhandel & Antiquariaat   A. Jongbloed & Zoon (Noordeinde 39, NL-2514 GC's-Gravenhage)   HAZĠRAN 1998 TARĠHLĠ INCAL KARARI   ÖZET   Daire Tarafından Sunulan Karar   Türkiye- Bildiri hazırlanmasına katılım sebebi ile hüküm giyme .(Ceza Kanununun 312.   maddesi ) Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesinin bağımsızlığı ve tarafsızlığı.   I SÖZLEġMENĠN 10. MADDESĠ   BaĢvuranın ifade özgürlüğüne müdahale tartıĢmasızdır.   A. Yasa İle Öngörülmüş Olma   Hüküm ile ilgili yasal dayanak: Ceza Kanununun 312. maddesinin 2. ve 3. paragrafı ve   Basın Kanununun (Yasa No.5680) ek bölümü 4(1).   B.Meşru Amaç   Düzenin sağlanması   C.Demokratik bir toplumda gerekli olması   Ġfade özgürlüğü: Politik partiler ve aktif üyeleri için ayrı bir önem taĢımaktadır- Detaylı bir   inceleme gereklidir.   Dava konusu bildiri: Hükümetin politikası hakkında Ģiddetli eleĢtiriler içermekte ve Kürt   kökenli nüfusu politik taleplerde bulunmak üzere birleĢmeye çağırmaktadır.- Piddet , düĢmanlık   ve kin duygularının tahrik edilmesi yer almamaktadır.   Yetkililer: Yetkililer ceza takibatına baĢvururken ölçülü olmalılar.- Olayda, yetkililer   bildiri metninde değiĢiklik talebinde bulunmak durumunda idiler.   Müdahalenin radikal yapısı: BaĢvuran, halkı suç iĢlemeye ve düĢmanlığa tahrik sebebi ile 6   ay 20 gün hapse mahkum olmuĢ ve para cezasına çarptırılmıĢtır, kanun hükmü gereğince   kamu hizmetinden mahrum olmuĢ ve siyasi organizasyonlar ile dernek veya sendika   bünyesinde gerçekleĢtirilen aktivitelere katılması yasaklanmıĢtır.   Dava Partları: Zana Türkiye'ye KarĢı davasındaki bulgularla mukayese edilemez. BaĢvuran   Ġzmir'deki terörün sebep olduğu sorunlardan nasıl sorumlu tutulabileceği tespit edilememiĢtir.   Sonuç: Ġhlal (Oybirliği ile)   II. SÖZLEŞMENİN 6. MADDESİ   Ġçtihat Hukukuna Atıf : Bağımsız ve tarafsız mahkeme   Devlet Güvenlik Mahkemeleri : Türkiye'nin ülkesel ve ulusal bütünlüğüne, demokratik   rejimine ve özellikle de devlet güvenliğine karĢı iĢlenen suçlara bakmak üzere Anayasa   ile kurulmuĢtur. Üç hakimden oluĢan heyetteki üyelerden biri meslek olarak orduya bağlı bir   subaydır.   Askeri hakimlerin statüleri: Bağımsızlık ve tarafsızlık konularında güvence sağlamaktadır.   Sivil ve askeri yargıçların her ikisinin de anayasal güvencesi olduğu için her ikisi de aynı   konumdadır. Diğer taraftan 4 yıllık görev süresince (uzatılabilen), orduya bağlılıkları   devam etmektedir,askeri disiplin içindedirler. Resmi makamlar ile birlikte, ordu tarafından   düzenlenen raporlar hakimlerin atanmaları ile ilgili kararlarda önemli rol oynamaktadır.   10. madde ile ilgili dava görüĢü : Piddet, düĢmanlık veya kin tahrikine izin verilemez-Bir   sivilin kısmen silahlı kuvvetler üyelerinden oluĢmuĢ bir mahkemeye çıkarılması   gerekliliğinin önemi eklenmiĢtir-Askeri bir hakimin Devlet Güvenlik Mahkemesi üyesi   olması ise mahkemenin dava ile ilgili olmayan düĢünceler tarafından haksız olarak   etkilenmesi endiĢesini   Ģüphe duyulabilir.   yaratabilir- Mahkemenin bağımsızlığı   ve tarafsızlığına karĢı,   Sonuç: Sekize karĢı oniki oyla ihlal kararı verilmiĢtir. Madde 6/1 ile ilgili diğer Ģikayetleri   incelemeye gerek yoktur.(1'e karĢı 19 oy)   SÖZLEġMENĠN 14. MADDESĠ   ġikayet mahkeme önünde desteklenmemiĢtir.   Sonuç:1'e karĢı 19 oy ile Ģikayetin incelenmesine gerek olmadığı kararına varılmıĢtır.   IV SÖZLEġMENĠN 50. MADDESĠ   A. Ceza Hükmü Sonuçlarının Bertaraf Edilmesi   Mahkeme bu tür önlemler almaya yetkili değildir.   B. Zarar Maliyet ve Harcamalar   Maddi Zarar: Ġddia reddedilmiĢtir.   Manevi Zarar:Adil Ģartlarda tazminat verilmesi   Maliyet ve Harcamalar: Adil Ģartlarda tazmin edilmesi.   Sonuç: Davalı devletin baĢvuru sahibine manevi zarar , maliyet ve harcamalar için ödeme   yapmasına oybirliği ile karar verilmiĢtir.   MAHKEMENĠN ĠÇTĠHAT HUKUKU ATIFLARI   18.1.1978,   Ġrlanda   Ġngiltere'ye   KarĢı;27.8.1991,Demicoli Malta'ya   KarĢı;   23.4.1992,Castells/Ġspanya'ya   KarĢı; 19.12.1994,Vereinigung demokratischer Soldaten   Österreichs ve Gubi Avusturya'ya KarĢı;25.6.1992, Thorgeir Thorgeirson Ġzlanda'ya KarĢı;   9.2.1995,Vereniging Weekblad Bluf! Hollanda'ya KarĢı; 26.9.1995, Vogt Almanya'ya KarĢı;   18.12.1996, Aksoy Türkiye'ye KarĢı; 25.2.1997, Findlay Ġngiltere'ye KarĢı; 25.11.1997,   Zana Türkiye'ye KarĢı; 19.12.1997 Helle Finlandiya'ya KarĢı; 30.1.1998, Türkiye BirleĢik   Türk Komünist Partisi ve Diğerleri Türkiye'ye KarĢı; 1.4.1998, Akdivar ve Diğerleri   Türkiye'ye KarĢı (Madde 50); 20.5.1998, Gautrin ve Diğerleri Fransa'ya KarĢı   Raportör Daire tarafından tutulan bu özet mahkemeyi bağlamaz.   HAZĠRAN 1998 TARĠHLĠ INCAL KARARI   Incal/Türkiye Davası1   Divan Ġçtüzüğü A2'nin 51. hükmü uyarınca, Büyük Daire olarak toplanan Avrupa Ġnsan   Hakları Divanı Ģu hakimlerden oluĢmuĢtur:   Sn. R.BERNHARDT, BaĢkan,   Sn.THOR VILHJALMSSON,   Sn. F. GÖLCÜKLÜ,   Sn. F. MATSCHER,   Sn. A. SPIELMANN,   Sn. N. VALTICOS,   Sn. I. FOIGHEL,   Sn. A.N. LOIZOU,   Sn. J.M. MORENILLA,   Sir John FREELAND,   Sn. M.A. LOPES ROCHA,   Sn. L. WILDHABER,   Sn. D. GOTCHEV,   Sn. B. REPIK,   Sn. P. KURĠS,   Sn. E. LEVITS,   Sn. J. CASADEVALL   Sn. T. PANTIRU,   Sn. M. VOICU   Sn. V. TOUMANOV,   Sn. H. PETZOLD, raportör ve   Sn. P.J. MAHONEY, vekili   Raportörün Notları   1. Dava numarası 41/1997/ 825/1031 dir. Ġlk numara ilgili yılda Divan'a getirilen davalar   listesindeki davaların yeridir.(Ġkinci numara) Son iki numara Divan'a kuruluĢundan bu yana   gönderilen davaların listesindeki yerini ve komisyona sunulan benzeri baĢvurular arasındaki   yerini gösterir.   2.Divan içtüzüğü A , 9 numaralı protokolün yürürlüğe girdiği tarihten (1 Ekim 1994) önce   Komisyon'a gönderilen ve bu protokolün bağlamadığı ülkelerle ilgili bütün davalara   uygulanır.Bunlar sonradan birçok kez değiĢtirildiği üzere 1 Ocak 1983 tarihinde yürürlüğe giren   kurallara benzemektedir.   Adı geçen hakimler 28 Pubat ve 18 Mayıs 1998 tarihlerinde toplanarak belirtilen ikinci   tarihte verdikleri kararı sunmuĢlardır:   PROSEDÜR   1.Dava , Ġnsan Hakları ve Temel Hürriyetlerin Korunmasına Yönelik SözleĢmenin Madde   32/1 ve 47'de belirtilen üç aylık süre içinde Avrupa Ġnsan Hakları Komisyonu tarafından 16   Nisan 1997 tarihinde Divan'a getirilmiĢtir.Dava, Türkiye Cumhuriyeti hakkında Türk   vatandaĢı Ġbrahim Incal tarafından 25. maddeye göre 7 Eylül 1993 tarihinde Komisyon'a   yapılan 22678/93 sayılı baĢvuruya dayanmaktadır.   Komisyonun talebi SözleĢmenin madde 44 ve 48 (a) ile Divan Ġçtüzüğü A'nın 32. maddesine   atıfta bulunmaktadır.Talebin amacı davadaki olayların davalı Devlet tarafından SözleĢmenin   6/1 ve 10. maddeleri ile üstlenilen yükümlülüklerin ihlal edilip edilmediğine karar   verilmesinden ibarettir.   2. Ġçtüzük Madde 33/3(d)'ye göre yapılan soruĢturma neticesinde, baĢvuranın davaya   Ģahsen katılmak istediğini ve kendisini temsil edecek bir avukat görevlendirdiğini belirttiği   anlaĢılmıĢtır. ( Ġçtüzük Madde 30). Avukata baĢkan tarafından Divan karĢısında   konuĢması konusunda izin verilmiĢtir.(Madde 27/3)   Türkçe   3. OluĢturulacak Daireye resmen, seçilmiĢ hakim Sn. F.Gölcüklü (SözleĢmenin 43.   maddesi) ve mahkemenin 2. BaĢkanı Sn. R. Bernhardt , (iç tüzük madde 21/4 (b))   katılmıĢlardır. 28 Nisan 1997 tarihinde , Mahkeme BaĢkanı Sn. R. Ryssdal, raportörün de   katılımı ile kura usulu ile diğer yedi üyeyi; Sn. F. Matscher , Sn.B.Walsh, Sn. A.Spielman , Sn.   J. M. Morenilla, Sn. D. Gotchev, Sn. T Pantiru ve Sn. M. Voicu, seçmiĢtir. (SözleĢmenin   son bölümündeki 43. madde ve iç tüzük 21/5)   4.Sn. Bernhardt, Daire BaĢkanı olarak ,(iç tüzük 21/6) raportör önünde Türk Hükümeti   mümessili "Hükümet", baĢvuranın avukatı ve komisyon delegeleri ile dava muameleleri   konusunda istiĢarede bulunmuĢtur. (Ġçtüzük 37/1 ve 38) Netice olarak 28 Mayıs 1997   tarihinde verilen emre uygun olarak raportör, baĢvuranın görüĢünü 7 Ağustos Hükümetin   görüĢünü ise 26 Eylül 1997 tarihinde almıĢtır.   5.29 Eylül 1997 tarihinde, BaĢkan merkezi Londra'da bulunan iki Ġnsan Hakları   Organizasyonu'na (Article 19, Interights) Ġçtüzük 37/2'ye uygun olarak yazılı görüĢlerini   sunmalarına izin vermiĢtir. Bunlar 22 Aralık tarihinde Raportör Daire tarafından teslim   alınmıĢtır.   6. 27 Kasım 1997 tarihinde, Büyük Daire, derhal Divan lehine yetkisinden feragat etmeye   karar vermiĢtir. (Ġçtüzük 51) OluĢturulacak Divana resmen ex offico olarak Sn. Ryssdal ,   Ġkinci BaĢkan Sn. Bernhardt,orjinal Dairenin diğer üyeleri ve dört vekili Sn.Thor Vilhjalmsson,   Sn. B. Repik, Sn. M. A. Lopes Rocha ve Sn. E. Palm katılmıĢtır. (Ġç tüzük 51/2 (a) ve (b) ) .   Aynı gün, raportörün katılımı ile beraber BaĢkan, kura usulu ile Büyük Daireyi tamamlamak   için gerekli olan diğer yedi üyeyi, Sn. N. Valticos , Sn. I.Foighel, Sir John Freeland, Sn. L.   Wildhaber, Sn. P. Küris, Sn. J.Casadevall ve Sn. V. Toumanov'u seçmiĢtir.   Sonuç olarak Sn. Bernhardt, Büyük Daire BaĢkanı sıfatı ile davanın geri kalan kısmına   katılamayan Sn. Ryssdal'ın yerini almıĢ, vekil Hakim Sn. Macdonald tam üye olmuĢ ve   davada yer alamayan Sn. Macdonald ve Bayan Palm'ın yerini Sn. A.N. Loizeu ve Sn. E.Levits   almıĢtır.(Ġçtüzük 21/6, 24/1 ve 51/6)   7.DuruĢma , BaĢkanın kararına uygun olarak 25 Pubat 1998 tarihinde halka açık olarak   Strasburg'da Ġnsan Hakları Binası'nda yapılmıĢtır. Divan, daha önce bir ön görüĢme   yapmıĢtır.   Mahkeme önünde :   (a) Hükümet adına   Sn. M. Özmen   Sn.A .Kaya,   Sn. S.Çaycı,   Bayan S. Emiağaoğlu,   Bayan M.GülĢen,   Bayan A. Emüler,   Bayan A.Günyaktı,   Ortak Vekil,   DanıĢmanlar,   (b) Komisyon Adına   M.G. Ress,   Delege;   (c)BaĢvuran Adına   Sn. Ġ. Incal,   BaĢvurucu   Sn. G. Dinç   Dava Vekili   Divan, Sn. Ress'in, Sn. Dinç'in, Sn. Incal'ın , Sn. Özmen'in ve Sn. Çaycı'nın konuĢmalarını   dinlemiĢtir.   8. Sn.Walsh 9 Mart 1998 tarihinde vefat etmiĢtir.   DAVA'NIN ESASI   I.   DAVA ġARTLARI   9. 1953 doğumlu bir Türk vatandaĢı olan Ġbrahim Incal halen Ġzmir'de yaĢamaktadır.Avukat   olan Sn Incal, Halkın Emek Partisi HEP Ġzmir Bölgesi yönetici komitesinin bir üyesi idi.   T.B.M.M.'de temsil edilen bu parti Anayasa Mahkemesi tarafından 14 Haziran 1993 tarihinde   kapatılmıĢtı.   10. 1 Temmuz 1992 tarihinde yönetici komite, Ġzmir Bölgesi'nde, özellikle küçük   ölçekli yasa dıĢı ticarete ve Ģehrin çevresinde gecekondulaĢmanın yayılmasına karĢı yerel   otoriteler tarafından alınan önlemleri eleĢtiren bir bildiri dağıtılması kararını almıĢtır.Onbin   kopyası basılan ve ismi "YURTSEVER DEMOKRAT KAMUOYUNA" olan bildirinin metni   Ģöyledir:   Son günlerde, Ġzmir'de Kürt halkına yönelik Valilik, Emniyet ve Belediye üçlüsü tarafından   uygulamaya konulan "METROPOLLERĠ KÜRTSÜZLEPTĠRME" temelinde bir kampanya   baĢlatıldı. Bu konuda Ġzmir pilot kent seçildi. Bu kampanyanın ilk aĢaması kentin   güzelleĢtirilmesi trafiğin rahatlaması adı altında maskelenmek istenen, seyyar satıcı, ĠĢportacı,   midyeci operasyonuydu.Bu operasyonla, özellikle bu iĢlerden yaĢamını kazanan çoğunluğu   Kürt olan insanlarımız açlığa, sefalete mahkum edilerek adeta "Ekonomik Abluka" altına   alınmak isteniyordu.Bu yolla kitleler korkutulacak yılgınlaĢtırılacak ve geri göçe zorlanacaktı.   Metropolleri "KÜRTLERDEN ARINDIRMA" senaryosu uygulamaya konulmadan önce   "karanlık güçlerce " Ġzmir'de haftalarca yoğun bir biçimde dağıtılan "Yurtsever Ġzmirliler"   imzalı bildirilerle bu uygulamanın maddi zemini, psikolojik zemini zaten yaratılmıĢtı.Bu   bildirilerde özellikle Kürt halkına karĢı düĢmanlık körükleniyor, Kürtlere karĢı tahrik   amaçlanıyordu. Kürde iĢ ve ev verme, selamı kes, kız alıp verme, Kürde karĢı Ģiddet kullan,   biçimindeki propagandayla Kürtlere karĢı bir ırkçı-Ģoven hava yaratıldı.Böylece gelecekteki   saldırıların ön hazırlığı psikolojik hazırlığı tamamlandı.Bu bildiri güpegündüz dağıtıldığı halde   sorumluları her nedense birtürlü bulunamadı.   Bu senaryo, seyyar satıcı, iĢportacı midyeci operasyonlarıyla bitmiyordu. Ġkinci   halkasını "Gecekondu Operasyonu" oluĢturuyordu.Ve yine Valilik Emniyet ve Belediye   üçlüsü tarafından gecekondu yıkımlarına baĢlandı. Bu yıkımlar önce Yamanlar,Pemikler, sonra   da Gaziemir'de devam etti.Seçimler öncesinde düzen partilerince potansiyel oy deposu olarak   görülen gecekondu semtleri ki çoğunluğu Kürttür."Oyunu ver, kondunu yap" aldatmacasıyla   gecekondulaĢmaya davetiye çıkaranlar,   Hazine arazilerini arazi mafyasıyla ortaklaĢa   yağmalayanlar bu kez de Kürtleri yılgınlaĢtırarak, terörize ederek geri göçe zorlama   senaryosu gereğince bu konduları vahĢice yıkmaya baĢladılar.   Çoluk çocuğun ağzındaki lokmayı kısarak borçlanarak binbirtürlü eziyetle kondusunu   yapan emekçi Türk ve Kürt halkının kondusu önceden hiçbir bildirimde bulunulmadan   ansızın baĢına yıkılıyor.Bu yöntemle emekçi Kürt ve Türk halkı çaresizliğe, umutsuzluğa   sürülmek yaygınlaĢtırmak amaçlanıyor.   YAPILANLAR TÜRK VE KÜRT EMEKÇĠLERĠNE KARġI UYGULANAN DEVLET   TERÖRÜDÜR!   Bugün Yamanlar'da baĢlayıp Gaziemir'de devam eden yıkımlar cok kısa zamanda Ġzmir'in   diğer gecekondu bölgelerine yayılacağı kesindir. Devlet değiĢik alanlarda, yıkım yaparak,   halkın tepkisini direncini ölçmeye çalıĢıyor.Bu yıkımlardaki savunma anlamındaki tepkisizlik   , devlete diğer yerlerde yıkımlarda bulunması konusunda cesaret vermiĢtir.   Sonuç olarak Metropolleri Kürtlerden arındırma Politikası bugün ülkede Kürt halkına karĢı   sürdürülen ÖZEL SAVAġ'ın bir parçasıdır,   metropollerdeki bir   yansımasıdır,   bir   mekanizmasıdır. Çünkü kullanılan yöntemler aynıdır. Baskı, Ģiddet, terör, yıldırmaya   dayalı bastırmadır.Psikolojik bir savaĢtır.   Ülkede kontrgerilla özel tim, köy koruculuğu SS kararnamesi1 ve her türlü devlet terörüyle   halk bastırılmak susturulmak istenirken Ġzmir'de ise halkımızın elinden ekmeği aĢı alınarak en   sonu evi baĢına yıkılarak bu amaç gerçekleĢtirilmek isteniyor.Kullanılan yöntemler biçim   olarak farklı olsa da özü itibariyle Özel SavaĢ'a hizmet eden mekanizmadır.Özel SavaĢ'ın   metropol yanıdır.   YURTSEVER-DEMOKRAT KAMUOYUNA   Metropollere yönelik bu saldırıları boĢa çıkarabilmenin yolu HALKIN ÖZ GÜCÜNE   Türkiye'nin belli bölgelerinde olağanüstü hal ilan eden kararnameye atıfta bulunurken,   medya tarafından kullanılan sansür ve sürgün terimlerinin ilk harfleridir.   DAYALI MAHALLE KOMĠSYONLARI OLUPTURMAKTIR.   Tüm Kürt ve Türk demokrat yurtseverlerini emekçi halka dayatılan bu özel savaĢa karĢı   durmaya, sorumluluğunu yerine getirmeye davet ediyoruz.   -YAġASIN HALKLARIN KARDEġLĠĞĠ!   -METROPOLLERDE GELĠġTĠRĠLMEK ĠSTENEN ÖZEL SAVAġA SON!   11.Bildirinin kopyası ile birlikte 2 Temmuz 1998 tarihinde gönderilen mektup aracılığı ile   HEP baĢkanı Ġzmir Valiliğini yönetici komitenin kararı konusunda (bkz.yukarıdaki 10.   paragraf) bilgilendirdi ve bu kararı uygulamak için izin istedi.   12.Talebin yapıldığı Ġzmir Emniyeti bu bildirinin halkı Hükümet'e karĢı direnmeye ve suç   iĢlemeye tahrik eden bölücü propaganda içerdiğine karar verdi.   Temmuz 1992 tarihinde Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi'ne bağlı baĢsavcıya ( "savcı",   " Devlet Güvenlik Mahkemesi ") bildirinin içeriğinin yasaya aykırı olup olmadığı   konusundaki görüĢlerini sormuĢlardır.   13. Aynı gün savcının talebi üzerine, Devlet Güvenlik Mahkemesi'nin vekil hakimi,   bildirilere el konulması konusunda ve bu bildirilerin dağıtılmasını yasaklayan bir karar ilamı   çıkartmıĢtır.   Polis, Ġzmir'de HEP'e ait binalarda, önce parti liderlerinin tereddüt etmeden paket halindeki   bildirilerin dokuzbin kopyasını teslim ettiği yerde ve sonra da kalan bin kopyaya el konulan   Buca Ģubesi'nde aramalar yapmıĢtır.   14. 3 Temmuz 1992 tarihinde savcı, HEP liderleri ve baĢvuran dahil yönetici komite   üyeleri hakkında soruĢturma açmıĢtır.   15. Savcı, 27 Temmuz 1997 tarihinde Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde baĢvuran ve 1   Temmuz 1992 tarihli kararın (bkz. yukarıdaki paragraf 10) alınmasında rolü olan HEP   komitesinin diğer yedi üyesi hakkında cezai iĢlem baĢlatmıĢtır. Savcı, bildiri metnini delil   olarak göstermiĢ, ırkçı sözler kullanarak kin ve düĢmanlığa tahrik etme giriĢiminde bulunmakla   suçlamıĢ, Ceza Kanunu'nun 312. maddesinin 2. ve 3. paragrafının , Terörle Mücadele   Kanunu'nun (3713) 5. Bölümü ile Basın Kanunu'nun (5680)   ek bölüm 4'ün (bkz. aĢağıdaki 21. 23.ve 24. paragraflar) uygulanmasını istemiĢtir. Ayrıca,   mahkemenin bildirilere el konulmasına karar vermesini istemiĢtir.   16. Üyelerinden biri orduya bağlı olmak üzere üç hakimden oluĢan Devlet Güvenlik   Mahkemesi 9 Pubat 1993 tarihinde toplanarak baĢvuranı kanuna aykırı davranmaktan suçlu   bulmuĢ 6 ay 20 gün hapse mahkum etmiĢ ve 55,555 TL. para cezasına çarptırmıĢtır.Ayrıca   bildirilere el konulması kararı alınmıĢ ve 15 gün süre ile ehliyetten men edilmiĢtir.   Bildiri metninin açıklamasında Devlet Güvenlik Mahkemesi savcının sözlü sunuĢlarını   Terörle Mücadele Yasası'nın (3713) tatbik edilmesi ile ilgili kısmı hariç tamamen kabul   etmiĢtir. Özellikle bildirinin polise karĢı direnç ve mahalle komitelerinin kurulması   konusunda tahrik edici istekleri vurgulanmıĢ ve bu protestolar gayrıyasal   olarak   nitelendirilmiĢtir. Dahası, bu suç davalı tarafından cezanın dayandığı metindeki ifadeleri ya   da bu metnin mevcudiyeti konusunda itirazı olmadığı için kasıtlı olarak iĢlenmiĢtir.   Kararın ağır olması hususunda, basın yolu ile iĢlenen suçun cezayı ağırlatıcı Ģartlar   taĢımasına rağmen, suçlunun iyi hali gözönünde bulundurularak ve bildiriler dağıtılmadan önce   yetkili makamlarca el konulması gerçeği dikkate alınmıĢtır.   17. 9 Mart 1993 tarihinde baĢvuran ve mahkum edilen diğer kiĢiler   Yargıtay'a   baĢvurmuĢlardır.   Temyiz   dilekçelerinde duruĢmanın halka açık yapılması talebinde   bulunmuĢlar ve Devlet Güvenlik Mahkemesi'nin bildiri ile ilgili açıklamalarına ve hapis   cezasının para cezasına çevrilmesi konusunun Devlet Güvenlik Mahkemesi tarafından   reddedilmesine itiraz etmiĢlerdir.   18. 20.Mayıs tarihinde Yargıtay baĢsavcısı dava dosyasını göndermiĢ, mahkemenin kararı   onamasını konusundaki isteğini beyan   bilgilendirilmemiĢtir.   etmiĢtir. Bu durum hakkında   Sn.   Incal   19. Yargıtay, 6 Temmuz 1993 tarihli kararında , Ġlk Derece Mahkemesi   kararının   uygulamaya dönük tüm hükümlerini incelemiĢtir. Yapılan incelemeden sonra Ġlk Derece   Mahkemesi'nin vermiĢ olduğu hapis cezasının süresine ve türüne bağlı kalarak duruĢma   yapılması gerekmediğine karar vermiĢtir.   20. 23 Ağustos 1993 tarihinde dava yetkilileri baĢvuranın talebi üzerine hapis cezasının   dört ay süre ile tehiri icrasına karar vermiĢlerdir.   II. ĠLGĠLĠ ĠÇ HUKUK VE UYGULAMASI   A. Ceza Hukuku   1.Ceza Kanunu   21.Ceza Kanununun Ġlgili Hükümleri Ģöyledir:   311. Maddenin 2. fıkrası   "Suç iĢlemeye tahrik ,korku ve ve panik yaratma amacıyla tehdit   Tahrik , hertürlü kitle haberleĢme araçları, ses kayıt bantları, plak, film, gazete mecmua   ile veya sair basın aletleriyle veya elle yazılıp çoğaltılarak yayınlanan ve dağıtılan yazılar   ile ya da umumi yerlerde levha ile ilan asmak suretiyle olursa yukarıdaki bentler uyarınca   suçlu hakkında tayin olunacak ağır hapis ve hapis cezaları bir misli artırılır..."   312. Madde   Kanunun cürüm saydığı bir fiili açıkça öven veya iyi gördüğünü söyleyen veya halkı   kanuna itaatsizliğe tahrik eden kimse altı aydan iki yıla kadar hapis ve altıbin liradan otuzbin   liraya kadar ağır para cezasına mahkum olur.   Halkı, sınıf ırk ,din ,mezhep ve bölge farklılığı gözeterek kin ve düĢmanlığa açıkça tahrik   eden kimse bir yıldan üç yıla kadar hapis ve dokuzbin liradan otuzaltıbin liraya kadar ağır   para cezasıyla cezalandırılır. Bu tahrik umumun emniyeti için tehlikeli olacak bir Ģekilde   yapıldığı takdirde faile verilecek ceza üçte birden yarıya kadar artırılır.   Yukarıdaki fıkralarda yazılı suçları 311. maddenin ikinci fıkrasında sayılan vasıtalarla   iĢleyenlere verilecek cezalar bir misli artırılır.   22. 312. maddenin 2.fıkrasına bağlı olmak üzere verilen ceza hükmü   özellikle özel   düzenlemelerle yürütülen belli aktivitelerin tatbik edilmesi konusunda farklı sonuçları da   beraberinde getirir. Örneğin, bu bölüme göre bir cürümle suçlu bulunan Ģahıslar, dernek veya   sendika kuramazlar.(2908 no'lu kanun, bölüm 4(2)(b)), bu sendikaların yönetici komitelerinin     üyesi olamazlar,(2929 no'lu kanun , bölüm 5). Ayrıca, parti kuramaz ve bu partilere   katılamazlar.(2820 no'lu kanun, bölüm 11(5). Parlamentoya seçilmek için aday olamazlar   (2839 no'lu kanun, bölüm 11(f3)) Buna ek olarak verilen hapis cezasının 6 ayı geçmesi   halinde suçlu bulunan Ģahıs , suç   kasıtlı   olarak iĢlenmiĢse,   kamu   hizmetinden   faydalanamaz.(657 sayılı kanun, Bölüm 48(5))   2.5680 No'lu Basın Kanunu   23. 5680 No'lu Basın Kanunu Ek Madde 4'ün 1inci Paragrafı   "Ek birinci madde gereğince dağıtımın tedbir yoluyla mahkeme kararı veya gecikmesinde   sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet Savcılığının verdiği kararın mahkemece onaylanması   suretiyle önlendiği ve bu sebeple neĢir gerçekleĢmediği hallerde kanunun asıl suçlar için   öngördüğü cezaların üçtebiri hükmolunur."   3. 3713 No'lu Terörle Mücadele Kanunu   24. Terörle Mücadele görüĢü ile birlikte neĢredilen 12 Nisan 1991 tarihli 3713 No'lu kanun ,   Türk Ceza Kanunu'nda terör faaliyetleri veya "terör amaçlı faaliletler olarak tanımlanan   cürümler (Bölüm 3 ve 4) ve kanunun uygulandığı bütün cürümleri ifade etmektedir.Fakat   Türk Ceza Kanunu'nun 312. maddesi gereğince suç teĢkil eden fiiller(bkz. yukarıdaki 21.   paragraf) bu cürümlerin arasında değildir.   4. Ceza Kanunu Prosedürü   25. Ceza Kanunu'nun 318 maddesi , sadece on yılı geçen hapis cezalarında veya ölüm   cezaları olmak üzere tekzip kararının "ağır" olarak nitelendirdiği suçlarda Temyiz Mahkemesi   önünde davanın halka açık olması için zemin hazırlamaktadır. Temyiz Mahkemesi'nin yetkisi,   kanunun 307. maddesine göre Ġlk Derece Mahkemesi kararının hukuka uygunluğu ve   prosedür düzeni ile sınırlıdır.   B. Devlet Güvenlik Mahkemeleri   26.Devlet Güvenlik Mahkemeleri 1961 Anayasası'nın 136ıncı maddesine uygun olarak, 11   Temmuz 1973 tarihli 1773 no'lu kanunla kurulmuĢlardır. Bu kanun 15 Haziran 1976   tarihinde Anayasa Mahkemesi tarafından yürürlükten kaldırılmıĢtır. Sözkonusu olan   mahkemeler 1982 Anayasası ile Türk yargı sisteminin gündemine tekrar getirilmiĢtir.   Gerekçe ifadelerin ilgili kısımları aĢağıdaki paragrafı içermektedir:   Ortaya konulduğunda Devletin varlığını ve sağlamlığını etkileyebilecek ve hakkında   uygun hüküm verebilmesi için özel yargılama gerektiren fiiller bulunabilir. Bu gibi   durumlarda Devlet Güvenlik Mahkemeleri kurulması gereklidir. Anayasamızda bulunan   bir maddeye göre suç işlendikten sonra özel bir fiil için özel mahkeme oluşturulması   (hakkında hüküm vermek üzere) yasaktır. Bu nedenle Devlet Güvenlik Mahkemeleri   yukarıda sözkonusu fiillerin yargılanabilmesi için   Anayasamızda yeralmıştır. Bu   açıdan bakılırsa bu özel hükümler önceden yasalaştırılmış ve mahkemeler suç   işlenmeden önce kurulmuştur. Bunlar suçun ortaya çıkmasından sonra kurulmuş     mahkemeler olarak tarif edilemezler.   Devlet Güvenlik Mahkemeleri oluĢum ve çalıĢmaları konusunda Ģu kurallara bağlıdır.   1. Anayasa   27. Adli teĢkilatı yöneten anayasal hükümler Ģunlardır:   Madde 138 1. ve 2. Paragraflar   " Hakimler, görevlerinde bağımsızdırlar;Anayasa, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdani   kanaatlerine göre hüküm verirler.   Hiçbir organ, makam merci veya kiĢi yargı yetkisinin kullanılmasında mahkemelere ve   hakimlere emir ve talimat veremez; genelge gönderemez; tavsiye ve telkinde bulunulamaz."   Madde 139 1. Paragraf   "Hakimler ve savcılar azlolunamaz, kendileri istemedikçe Anayasada gösterilen yaĢtan önce   emekliye ayrılamaz,..."   Madde 143 4. Paragraf   " Devlet Güvenlik Mahkemesi BaĢkan üye ve yedek üyeleri ile savcı ve savcı yardımcıları,   dört yıl için atanırlar. Süresi bitenler yeniden atanabilirler."   Madde 145 4. Paragraf   " Askeri yargı organlarının kuruluĢu iĢleyiĢi, askeri hakimlerin özlük iĢleri askeri savcılık   görevlerini yapan askeri hakimlerin mahkemesinde görevli bulundukları komutanlık ile   iliĢkileri, mahkemelerin bağımsızlığı, hakimlik teminatı, askerlik hizmetinin gereklerine   göre kanunla düzenlenir.Kanun, ayrıca askeri hakimlerin yargı hizmeti dıĢındaki askeri   hizmetler yönünden askeri hizmetlerin gereklerine göre teĢkilatında görevli bulundukları   komutanlık ile olan iliĢkilerini de gösterir."   2. Devlet Güvenlik Mahkemeleri'nin KuruluĢu ve ĠĢleyiĢine Dair 2845 no'lu Kanun   28. Anayasa'nın 143. maddesinin Devlet Güvenlik Mahkemeleri hakkındaki 2845 no'lu   kanunu Ģöyledir:   Madde 1     "Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğü, hür demokratik düzen ve nitelikleri   Anayasada belirtilen Cumhuriyet aleyhine iĢlenen ve doğrudan doğruya Devletin iç ve dıĢ   güvenliğini ilgilendiren suçlara iliĢkin davalara bakmak üzere ......... illerde Devlet   Güvenlik Mahkemeleri kurulmuĢtur."   Madde 3   " Devlet Güvenlik Mahkemeleri bir baĢkan ile iki üyeden oluĢur. Her Devlet Güvenlik   Mahkemesinde ayrıca iki yedek üye bulunur."   Madde 5   " Devlet Güvenlik Mahkemesinin baĢkanı ve bir asil bir yedek üyesi ile Cumhuriyet Savcısı,   birinci sınıfa ayrılmıĢ adli yargı hakim ve Cumhuriyet Savcıları arasından , bir asil bir yedek   üyesi birinci sınıfa ayrılmıĢ askeri hakimler arasından ; Cumhuriyet savcı yardımcıları ise   Cumhuriyet savcıları ve askeri hakimler arasından atanır."   "Madde 6 2.3. ve 6. Paragraflar "   " Askeri hakimler arasından üye, yedek üye ve Cumhuriyet savcılarının atanmaları özel   kanunda gösterilen usule göre yapılır.   Devlet Güvenlik Mahkemeleri baĢkan üye ve yedek üyeleri ile Cumhuriyet savcı ve savcı   yardımcıları, meĢru mazeretleri halinde muvafakatları alınmadıkça dört yıldan önce baĢka   bir yere veya göreve atanamazlar....   Devlet Güvenlik Mahkemelerinde görevli baĢkan , üye, yedek üye Cumhuriyet savcı ve   Cumhuriyet savcı yardımcıları hakkında kendi kanunlarına göre yapılacak soruĢturma   sonunda görev yerlerinin değiĢtirilmesine dair yetkili kurul veya mercilere karar verildiği   taktirde, ilgili hakim, askeri hakim, Cumhuriyet savcısı ve Cumhuriyet savcı yardımcılarının   görev yeri veya görevi özel kanunlarında gösterilen usule göre değiĢtirilebilir."   Madde 9 Paragraf 1(a)   "Devlet Güvenlik Mahkemeleri aĢağıdaki suçlarla ilgili davalara bakmakla görevlidir:   a) Türk Ceza Kanununun 312. maddesinin ikinci fıkrasında yazılı suçlar..."   Madde 27 Paragraf 1   "Devlet Güvenlik Mahkemelerinin temyiz mercii Yargıtaydır."   Madde 34 Paragraf 1 ve 2   "Devlet Güvenlik mahkemelerinde göreve atanan hakim, askeri hakim, Cumhuriyet savcısı   ve Cumhuriyet savcı yardımcılarıyla diğer personelin, özlük iĢlerinde denetimlerinde,   haklarında disiplin soruĢturması açılması ve disiplin cezası verilmesinde Ģahsi ve görevle   ilgili suçlarının soruĢturma ve kovuĢturulmasında bu Kanun hükümleri saklı kalmak üzere,     kendi mesleklerine ait kanunların ilgili hükümleri uygulanır...   Askeri yargıya mensup hakim ve Cumhuriyet savcı yardımcıları hakkında verilecek Yargıtay   notları ve adalet müfettiĢlerince düzenlenecek siciller ve askeri yargıya mensup Cumhuriyet   savcı yardımcıları hakkındea Cumhuriyet savcısı tarafından verilecek siciller ve bunlar   hakkında adalet müfettiĢlerince yapılacak soruĢturmalara iliĢkin evrak Milli Savunma   Bakanlığı"na gönderilir."   Madde 38   "Devlet güvenlik mahkemesinin yargı çevresinin tamamını veya bir kısmını kapsayacak   Ģekilde sıkıyönetim ilan edilmesi halinde o yargı çevresinde birden fazla Devlet güvenlik   mahkemesi olmak kaydıyla   , Devlet Güvenlik Mahkemesi aĢağıdaki esaslara göre   sıkıyönetim askeri mahkemesine dönüĢtürülebilir..."   3. 357 No'lu Askeri Hakimler Kanunu   29.Askeri Hakimler Kanununun ilgili hükümleri Ģöyledir:   Ek Madde 7   "Devlet güvenlik mahkemesi üyeliği yedek üyeliği ve Cumhuriyet savcı yardımcılığı   görevlerine atanan askeri hakim subayların rütbe terfii rütbe kıdemliliği, kademe ilerlemesi   yapmalarını sağlayacak yeterlilikleri bu Kanunun ve 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri   Personel Kanununun hükümleri saklı kalmak Ģartı ile, aĢağıda belirtilen Ģekilde   düzenlenecek sicillerle saptanır.   a) Birinci sınıfa ayrılmıĢ üye ve yedek üye askeri hakimlere subay sicil belgesi düzenlemeye   ve sicil vermeye yetkili birinci sicil amiri Milli Savunma Bakanlığı MüsteĢarı, ikinci sicil   amiri Milli Savunma Bakanıdır.   ..."   Ek Madde 8   Devlet güvenlik mahkemelerinin askeri yargıya mensup mahkeme üyeleri ile Cumhuriyet   savcı yardımcıları, Genelkurmay Personel BaĢkanı, Adli MüĢaviri ile atanacakların mensup   olduğu Kuvvet Komutanlığının personel baĢkanı ile adli müĢaviri ve Milli Savunma   Bakanlığı Askeri Adalet ĠĢleri BaĢkanından oluĢan kurul tarafından seçilir ve usulüne uygun   olarak atanırlar."   Madde 16 Paragraf 1 ve 3   "Askeri hakimler ve askeri savcılar ile yardımcılarının adli müĢavirlerin, Askeri Adalet ĠĢleri   BaĢkanlığı ile Askeri Adalet TeftiĢ Kurulu BaĢkanlığı kadrolarında ve askeri yargı ile ilgili   idari görevlerde bulunan askeri hakimlerin atanmaları bu kanun hükümleri saklı kalmak Ģartiyle   Silahlı Kuvvetler mensuplarının nakil ve tayinleri hakkındaki hükümler esas alınarak Milli   Savunma Bakanı ve BaĢbakanın müĢterek kararnamesi ile CumhurbaĢkanının onayına   sunulur ve Resmi Gazete ile yayınlanır.   ....     Askeri hakimlik, askeri hakim yardımcılığı askeri savcılık askeri savcı yardımcılığı   görevlerine ve adli müĢavirliklere, Askeri Adalet ĠĢleri BaĢkanlığı ile Askeri Adalet TeftiĢ   Kurulu BaĢkanlığı kadrolarına ve askeri yargı ile ilgili idari görevlere yapılacak   atanmalarda yukardaki fıkralar hükümleri saklı kalmak Ģartiyle Askeri Yargıtay notları,   müfettiĢ raporları ve idari üstlerce düzenlenen siciller gözönünde tutularak iĢlem yapılır.   ..."   Madde 18 Paragraf 1   "Askeri hakimler ve askeri savcılar ile yardımcılarının ve adayların maaĢ dereceleri, maaĢ   yükselmeleri ve diğer özlük hakları subaylar hakkındaki kanun hükümlerine tabidir.   Madde 29   Askeri Hakim subaylar hakkında Milli Savunma Bakanı tarafından savunmaları   aldırılarak, aĢağıda açıklanan disiplin cezaları verilebilir.   A. Uyarma : Görevde daha dikkatli olması gerektiğinin yazı ile bildirilmesi gerektiğidir.   B. Kınama :Belli bir eylem veya davranıĢın kusurlu sayıldığının yazı ile bildirilmesidir.   ...   Bu cezalar kesin olup, ilgilinin Kuvvet Komutanlığındaki dosyası ile kıta Ģahsi dosyasına   konur. "   Madde 38   "Askeri hakimler ve askeri savcılar ile yardımcıları duruĢma hakimliği   ve savcılık   görevlerini yaparlarken eĢiti adliye hakimlerinin ve savcılarının özel kıyafetini taĢırlar. "   4. Askeri Ceza Kanunu'nun 112 inci Maddesi   30. Askeri Ceza Kanununun 22 Mayıs 1930 Tarihli 112 inci Maddesi Pöyledir:   "Askeri Mahkemelerin etki altında bırakılması amacıyla, resmi bir görevlinin yetkisini   kötüye kullanması beĢ yıl hapis cezası gerektiren bir suç teĢkil eder."   5. Askeri Yüksek Ġdare Mahkemesi Hakkındaki 4 Haziran 1972 Tarihli 1602 no'lu Kanun   31. 1602 no'lu kanunun 22. maddesine bağlı olarak Askeri Yüksek Ġdare Mahkemesi'nin   Birinci Dairesi adli inceleme ve özellikle terfi ve profesyonel ilerleme konularında subayların   statüleri ile ilgili anlaĢmazlıklardan kaynaklanan tazminat talepleri hakkındaki baĢvuruları   dinlemekle yetkilidir.   C.Ġçtihat Hukuku   1. Askeri Yüksek Ġdare Mahkemesi     Hükümet, Askeri Yüksek Ġdare Mahkemesi'nin Birinci Dairesi'nin askeri yargıçların   atanması terfi ve uygulanan disiplin müeyyideleri ile ilgili iptal kararları sunmuĢtur.Bu   kararlar Ģöyledir: 31 Mayıs 1988(no 1988/405), 14 Aralık 1993(no 1993/1116), 22 Aralık 1993   (1993/1119), 19 Kasım 1996(1996/950), 1 Nisan 1997(1997/262), 27 Mayıs 1997 (no 1997/405)   ve 3 Haziran 1997 (no 1997/62)   Pu sonuç çıkmaktadır ki Birinci Daire atama kararlarını iptal etmek için gerekçesini ya   ilgilinin rızasının olmamasına ya da askeri yetkilinin takdir hakkını kötüye kullanmasına   dayandırmaktadır. Değerlendirme raporları ile   baĢarısızlık ve yetkili Ģahsın objektif olmaması dikkate alınmıĢtır. Son olarak prensipte   temyiz baĢvurusunun bir disiplin müeyyidesine dayandırılamayacağı ile bağlantılı   birlikte, sebeplerin açıklanması ,   olarak, Birinci Daire sanık olarak orada bulunan Ģahsın eylemlerinin tesbitinin yanlıĢ   yapıldığına ve verilen kararın hükümsüz olduğu sonucuna varmıĢtır.   2. Devlet Güvenlik Mahkemeleri   33. Hükümet , ayrıca Devlet Güvenlik Mahkemeleri tarafından bu mahkemelerde görev   yapan hakimlerin tarafsızlığı ile ilgili olarak alınan kararları da sunmuĢtur. Bu kararlar Ģöyledir:   Eylül 1995 (no 1995/171) , 27 Pubat 1996 (no 1996/38), 7 Mart 1996 (no 1996/55), 21 Mart   (no 1996/70), 2 Nisan 1996 (no 1996/102) ,9 Nisan 1996 (no 1996/112), 2 Mayıs 1996   (1996/141),   Mayıs 1996 (no 1996/150), 19 Ağustos 1996 (1996/250) , 12 Eylül 1996 (no 1996/258) 19   Eylül 1996 (no 1996/263), 1 Ekim 1996 (no 1996/270), 3 Ekim 1996 (no 1996/273), 8 Ekim   (1996/278) 12 Haziran 1997 (no 1997/128) ve 15 Temmuz 1997 (no 1997/293)   Bu kararların çoğu sanığın suçlu olduğunu göstermektedir, fakat hakimlerin gerçeklerin   tesbiti ve tasnifi verilen ceza ve iĢlenen suç konularında benimsedikleri farklı fikirleri de   içermektedir.   KOMĠSYON ÖNÜNDEKĠ PROSEDÜR   34. Sn. Incal, 7 Eylül 1993 tarihinde Komisyon'a baĢvuruda bulunmuĢtur. Incal,   mahkemenin bağımsız olmadığı ve politik fikirleri nedeniyle hapis cezasının para cezasına   çevrilmediği gerekçeleri ile Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde adil yargılanmadığını   iddia etmiĢtir. ( SözleĢmenin 14. maddesi ile birlikte ve ayrı olarak alınan 6. maddenin 1.   paragrafı) Incal, ayrıca duruĢmada bulunma talebinin reddi ve baĢsavcının temyiz baĢvurusu   hakkındaki hukuki görüĢlerinin bir kopyasının kendisine gönderilmemesi ile Yargıtay'ın   SözleĢmenin 6. madde 1. ve 3 (b) paragraflarını ihlal ettiğini beyan etmiĢtir. Daha sonra   bildirinin hazırlanmasına yardım ettiği için verilen mahkumiyetle Madde 9 ve 10' un ihlal   edildiğini ve ehliyetten geçici olarak menedilmesinin küçültücü ve Madde 3'e aykırı   olduğunu iddia etmiĢtir.   35. 16 Ekim 1995 tarihinde Komisyon baĢvuranın ehliyetinden geçici olarak menedilmesi   konusundaki Ģikayetin kabul edilemez olduğunu ve 22678/93 nolu baĢvurunun diğer   kısmının kabuledilebilir olduğunu beyan etmiĢtir.   Komisyon 25 Pubat 1997 (Madde 31) tarihli raporu ile ,   a) Oybirliği ile Madde 10 un ihlal edildiğine,   b) Oybirliği ile Madde 6 Paragraf 1 e aykırı olarak baĢvuranın bağımsız ve tarafsız bir   mahkeme tarafından yargılanmadığına,     c) Oybirliği ile Madde 14 ile Madde 6- 1. Paragrafın ihlal edilmediğine ,   d) 5 e karĢı 26 oyla baĢvuranın baĢsavcının görüĢüne cevap verme Ģansının olmamasının 6.   Maddenin 1. paragrafını ihlal ettiğine ,   e) 5 e karĢı 26 oy ile baĢvuranın Yargıtay'da bulunmamasından dolayı Madde 6 Paragraf 1 in   ihlal edilmediğine   dair verdiği kararları açıklamıĢtır.   Bu raporda verilen Komisyon'un ve muhalefetin görüĢü ile ilgili tam metin bu karara ek   olarak tekrar kopya edilmiĢtir.1   MAHKEMEYE SON SUNUġLAR   36. Hükümet duruĢmada ve sunduğu görüĢlerinde Divandan baĢvurana SözleĢmenin 6.   10. ve 14. maddeleri ile güvence altına alınan haklarının sözkonusu Ģikayetler tarafından ihlal   edilmediği yolunda karar almasını istemiĢtir.   37.BaĢvuran Divandan SözleĢmenin   maddelerinin ihlal edildiğine karar vermesini ve 50. madde çerçevesinde   hükmetmesini istemiĢtir.   6. maddesinin 1. Paragrafının,   9. ve 10.   tazminata   HUKUKA DAĠR   I. SÖZLEġMENĠN 1O. MADDESĠNĠN ĠHLAL EDĠLDĠĞĠ ĠDDĠASI   38. Sn. Incal, bir bildirinin hazırlanmasına olan katkıları sebebiyle verilen ceza hükmünün   SözleĢmenin 10. maddesiyle garanti edilen ifade özgürlüğü hakkını ihlal ettiğini beyan   etmiĢtir.SözleĢmenin 10. maddesine göre:   "1.Her fert ifade ve izhar hakkına maliktir. Bu hak içtihat hürriyetini ve resmi makamların   müdahalesi ve memleket sınırları mevzubahis olmaksızın haber veya fikir almak veya   vermek serbestisini ihtiva eder. Bu madde devletlerin radyo sinema veya televizyon   iĢletmelerini bir müsaade rejimine tabi kılmalarına mani değildir.   2. Kullanılması vazife ve mesuliyeti tazammun eden bu hürriyetler, demokratik bir   toplulukta zaruri tedbirler mahiyetinde olarak milli güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya   amme emniyetinin , nizamı muhafazanın, suçun önlenmesinin sağlığın veya ahlakın   baĢkalarının Ģöhret veya haklarının korunması, gizli haberlerin ifĢasına mani olunması veya   adalet kuvvetinin üstünlüğünün ve tarafsızlığının sağlanması için ancak ve kanunla muayyen   merasime, Ģartlara tahditlere veya müeyyidelere tabi tutulabilir."   Hükümetin itiraz ettiği bu iddia, Komisyon tarafından kabul edilmiĢtir.   1.Raportörün Notu: Pratik nedenlerden dolayı bu ek sadece, kararın basılmıĢ versiyonu (   Kararlar Bülteni) ile birlikte verilecektir.Fakat Komisyon Raporunun bir kopyasını   Raportör Daireden temin etmek mümkündür.     A. Bir Müdahalenin Varlığı   39. Davaya katılan Ģahıslar baĢvuranın ifade özgürlüğü hakkına müdahale edildiği   görüĢüne varmıĢlardır. Divanın görüĢü de bu yöndedir.   B. Müdahalenin Makbul Mazereti   40. "Kanun ile tesbit edilen haller" SözleĢmenin 10 uncu maddesi 2. paragrafında belirtilen   meĢru amaçların birini veya bir kaçını hedef aldığı ve bahsedilen amaç ya da amaçlara   ulaĢmak için demokratik bir toplumda gerekli olan durumlar hariç olmak üzere, böyle bir   müdahale 10. maddeyi ihlal etmektedir.   1." Kanun Tesbiti "   41. Davaya katılanların tümü kanun ile tesbit edildiğini kabul etmiĢlerdir. BaĢvuranın   mahkumiyeti Ceza Kanununun 312. maddesinin 2. ve 3. paragraflarına ve 5680 nolu Basın   Kanununun Ek Bölüm 4(1) ine dayanmaktadır.(bkz. yukarıdaki 21. ve 23. paragraflar)   2."MeĢru Amaç"   42. Divan bu konu ile ilgili olarak taraflar tarafından hiçbir müdafaa sunulmadığını   vurgulamıĢtır. Komisyon Türk Mahkemesinin bu davada Ceza Kanununun 312.   maddesini uygulamaktaki amacının düzensizliğin önlenmesi olduğu görüĢünü benimsemiĢtir.   Divan Sn. Incal'ın mahkumiyetinin enazından SözleĢmenin 10. maddesi ile belirtilen meĢru   amaçlardan birine (Düzensizliğin Önlenmesi) uygun olduğu görüĢündedir.   3. Demokratik Bir Toplumda Gerekli Olanlar   (a) Katılımcıların Müdafaaları   i) BaĢvuran   43. BaĢvuran, çoğulcu demokratik sistemlerde politik partilerin ülkenin sosyal ve   politik sistemleri hakkındaki görüĢlerini ifade edebilmeleri gerektiğini ifade etmiĢtir.   Bildiride beyan edilen fikirlerin gerçek olaylara dayandığını ve Kürt kökenli vatandaĢlara   yüklenen ekonomik baskı ve yönetimsel ayrılığın   eleĢtirisinden   ibaret   olduğunu   belirtmiĢtir. Kendisinin de aralarında olduğu bu bildirinin yazarları   savunmamıĢ ve düzensizliğe tahrik etmemiĢlerdir.   asla bölücülüğü   Davadaki yargıçların tesbitlerine aykırı olarak , bu bir ülkede halkı kine ve düĢmanlığa   tahrik eden bir durumun tasviri değil, kamuoyunu ilgilendiren problemlerle ilgili tepkilerin   politik partilerce beyan edilmesinin mümkün olmadığını gösteren bir gerçek idi.   Sn. Incal, müdahalenin gerekliliğine itiraz etmiĢ, sözkonusu bildirilerin dağıtılmadığını   vurgulamıĢtır. Bu cezanın denk olmadığını ve bu cezanın, kendisini daimi surette kamu   hizmetinden , dernek, sendika ve politik organizasyonlardaki faaliyetlere katılmaktan ve lider,   kurucu üye, parlamento adayı, belediye baĢkanı ya da müsteĢar olarak görev yapmaktan     menettiğini belirtmiĢtir.   ii) Hükümet   44. Hükümet ilgili bildiride ifade edilen düĢmanlığa rağmen, baĢkalarına ait arazilerde   gecekondu yapımına engel olmak   ve iĢportacıları   kovmak   amacıyla   yapılan   operasyonların, karıĢıklığın önlenmesi ve baĢkalarının haklarının korunması dıĢında herhangi   bir amaca hizmet etmediğini ve kanun ile düzenlemelerin taleplerini karĢıladığını iddia   etmiĢtir.Fakat, o sıralarda Kürt bölücülüğüne hizmet eden HEP partisinin bir üyesi olan   baĢvuran tarafından hazırlanan bildirinin ırkçı perspektifi altında, alınan önlemler, Kürt   kökenli vatandaĢların evlerinin yıkılmasının ellerindeki bütün yaĢam kaynaklarının   yokedilmesine yolaçması gibi gösterilmiĢtir.   Kullandığı sert ifadeler ve provokatif özelliği ile sözkonusu bildiri, Kürt kökenli   vatandaĢları, ayrımcılıktan zarar gördüklerine ve "özel savaĢ"ın kurbanları olduklarına   inanmaya itmiĢ, ayrıca kendilerini savunmak için "mahalle komiteleri " oluĢturulmasını   maruz göstermiĢtir. Buna ek olarak Ġzmir nüfusunun genelini ve özellikle dükkan sahiplerini,   sosyal ve ekonomik problemlerden dolayı Kürt kökenli vatandaĢları sorumlu tutmaya   itebilir veya iĢportacıları ( bildiriye göre hepsi de Kürttür.) onların refahını tehlikeye   atmakla suçlayabilirdi. Böyle bir mesaj "kardeĢliğe çağrı ile çeliĢkilidir ve bu sadece   bildiriyi hazırlayanların cezai mesuliyetlerinden kaçmak için düzenlenmiĢtir.   Divanın, Zana Türkiye'ye KarĢı Davasının 25 Kasım 1995 tarihli kararında belirtilen   Türkiye'deki durumun analizi ile bağlantılı olarak (1997-VII Karar Raporları), Hükümet, bu   davada Devlet Güvenlik Mahkemesi'nin, Türkiye'nin güneydoğusunda 1992 ve 1993   yıllarında terördeki tahammül edilemez artıĢ   gibi Ġzmir'de de tehlikeli bir durum   oluĢturabilecek potansiyel bir durum ile karĢı karĢıya olunduğuna iĢaret ettiğine dikkati   çekmiĢtir. Böyle bir davada politik müzakerede kabuledilebilecek eleĢtirilerin geniĢ sınırları ve   mahkemenin konu ile ilgili olarak verilmiĢ içtihatlarının sağladığı korumanın seviyesi   tamamen ilgisizdir.   Bu bağlamda, Sn. Avukat Incal, görev ve sorumluluklarına riayet etmemiĢ ve politik   ihtilafın normal sınırlarını aĢmıĢtır. Terörist ve bölücü P.K.K.'nın ırk düĢmanlığı ile Ģiddeti   kuvvetlendirdiği bir zamanda, etnik bir grubu devletin otoritesine ve görevlilerine karĢı   koymaları için tahrik etmeye çalıĢmıĢtır. Sosyal durumun böyle olduğu iç muhalefetin ve sivil   çekiĢmenin tahrik edilmesinin böylesine kolay olduğu bir ortamda Türk otoritelerinin dava   konusu bildirilere el koymak ve baĢvuranı sorumlulardan biri olarak cezalandırmaktan   baĢka seçeneği yoktu.   iii) Komisyon   45. Komisyon, çoğunlukla baĢvuranın müdafaasındaki görüĢleri paylaĢmıĢtır. Dava konusu   bildirinin genel ifadeyle sadece "Kürt Problemi"nin varlığına iĢaret ettiğini ve tahrik unsuru   taĢımadığını vurgulamıĢtır. KarĢıt resmi fikirler ve pozisyonların politik arenada bir yer   bulabilmesi gerektiği düĢünülerek Sn. Incal'ın mahkumiyetinin demokratik bir toplumda gerekli   olmadığı sonucuna varılmıĢtır.   (b) Divanın Değerlendirmesi     46. Divanın çoğu kez dikkati çektiği gibi, Madde 10 ile garanti altına alınan ifade   özgürlüğü demokratik bir toplumun en önemli özelliklerinden birini oluĢturur. Toplumun   geliĢmesi ve her bireyin kendini ifade ederek tatmin olması için gerekli temel Ģartlardan   biridir.Ġkinci paragrafla bağlantılı olarak, sadece   zararsız ve ehemmiyetsiz bir mesele   olarak nitelendirilen veya edinilen bilgi ya da fikirlere değil aynı zamanda demokratik bir   toplumun vazgeçilmez unsurları olan çoğulculuk, hoĢgörü ve geniĢ fikirliliğin gereği olarak   zararlı, rahatsız edici durumlara da uygulanır.(23 Nisan 1992 tarihli Castells Ġspanya'ya KarĢı   Kararı Seri A no236 , S.22, paragraf 42 ve 26 Eylül 1995 tarihli Vogt Almanya'ya KarĢı   Kararı , Seri A no 323, S. 25, Paragraf 52)   Ġfade özgürlüğü herkes için önemlidir fakat politik partiler ve aktif üyeleri için daha büyük   bir önem taĢımaktadır.(bkz. Türkiye BirleĢik Komünist Partisi ve Diğerleri Türkiye'ye KarĢı   Davasının 30 Ocak 1998 tarihli kararında olduğu gibi, 1998 Kararlar Bülteni ..., s... ,   paragraf 46) Bu partiler seçim bölgelerini temsil ederler, bu bölgelerin problemlerine   dikkatleri çeker ve çıkarlarını savunurlar. Buna binaen, baĢvuranın durumunda olduğu gibi,   muhalefet partisinin bir üyesi olan politikacının ifade özgürlüğüne yapılan müdahale Divanın   detaylı bir inceleme yapmasını gerektirmektedir. (Bkz yukarıdaki Castells kararı)   47. ĠĢbu davada Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi, Sn. Incal'ın hazırladığı bildiri   nedeniyle verilen mahkumiyet kararını Ceza Kanununun 312. maddesinde belirtilen halkı   açıkça suç iĢlemeye tahrik etmeye dayandırmıĢtır.( bkz. yukarıdaki 21 inci paragraf)   48. Yukarıdaki bilgilerin ıĢığı altında Divan, bildirinin içeriğinin Sn. Incal'ın mahkumiyet   cezasını haklı gösterip göstermediği konusunda karar vermelidir.   Bu bağlamda Divan, kontrol yetkisini eline almaktaki amacının iç hukuktaki yetkili   mahkemenin yerini almak değil, takdir gücü ile alınan kararları, 10. maddeye göre gözden   geçirmek olduğunu tekrarlamıĢtır. Böyle davranarak, devlet otoritelerinin, kararlarını ilgili   gerçeklerin kabuledilebilir bir değerlendirmeye dayandırdırmaları ile yetinmelidirler. (Bkz.,   yukarıda değinilen Vogt Kararı'nda olduğu gibi , s.26, paragraf 52)   49.Devlet Güvenlik Mahkemesi , bildirinin Devleti terörist olarak nitelendirmesi, hepsinin   de Türk vatandaĢı olmalarına rağmen fark gözetmesi, ve alınan önlemler özel savaĢ   operasyonları olarak göstermesi ile bildiri yazarlarının halkı düĢmanlığa ve kine tahrik ettiğine   ve son olarak da halkı yasal olmayan faaliyetlere ittiğine karar vermiĢtir.   50.Divan, bildirideki ilgili bölümlerin, otoriteler tarafından özellikle iĢportacılara karĢı   alınan idari ve belediye önlemlerinin eleĢtirildiğine dikkati çekmiĢtir.Böylece Ġzmir halkı için   önemli olan olaylar rapor edilmiĢtir.   Bildiri Ġzmirdeki Kürt kökenli halka karĢı yaratılan düĢmanlık dolu atmosfer ilgili   Ģikayetlerle baĢlamıĢ ve ilgili önlemlerin metropolleri Kürtlerden arındırmak amacıyla   alındığını iddia etmiĢtir.Metin, Türk Hükümeti'nin politikası hakkında tehlikeli ifadeler   içermekte   ciddi   suçlamalarda bulunmakta ve bu durumdan Türk Hükümeti'ni sorumlu   tutmaktadır.   Bütün Demokratik Kamuoyuna seslenerek otoritelerin davranıĢını, terör ve kırsal bölgede Kürt   halka karĢı yürütülen özel savaĢın bir bölümü olarak nitelendirmiĢtir. VatandaĢları, özellikle   "mahalle komiteleri" kurarak "karĢı koymaya" çağırmaktadır. (bkz. yukarıdaki 10. paragraf)   Divan, bildirinin diğer istekleri arasında Kürt kökenli nüfusu birleĢmeye çağırdığının tabi   ki farkındadır. "Mahalle Komitelerine " yapılan ithaf net olmamakla birlikte içeriğe dikkat   edildiğinde bu isteklerin Ģiddete düĢmanlığa ve nefrete tahrik etmediği görülür.   51. Divan tarafından daha önce de kabul edilmiĢ olduğu gibi (bkz. Türkiye BirleĢik Komünist     Partisi ve Diğerleri Türkiye'ye KarĢı Kararında olduğu gibi, s...., paragraf 58), böyle bir   metnin içeriğinde belirtilmiĢ amaçlardan farklı amaçlar taĢıyabileceği ve bunları   saklayabileceği gözden kaçırılmamalıdır. Fakat bildirinin yazarları tarafından açıklanan   amacın samimiyetini yalanlayacak somut bir delil mevcut olmadığı için , Divan bu konuda   Ģüphe duymakta hiçbir sebep görmemektedir.   52. Böylece yapılan tetkiklerin ıĢığı altında baĢvuranın mahkumiyetinin demokratik bir   toplumda gerekli olup olmadığı , acil bir sosyal ihtiyacı karĢılayıp karĢılamadığı ve takip   edilen meĢru amaca denk olup olmadığı sorusu ile karĢı karĢıya kalınmıĢtır.   53. Püphesiz ki siyasi müzakere özgürlüğü kesin bir nitelik taĢımaz.   SözleĢmeci   devletlerden biri, bu konuya belli "sınırlamalar" ve "cezalar" getirebilir, fakat, SözleĢme   ile garanti altına alınan ifade özgürlüğü ile bu tür önlemlerin uygunluğu hakkında nihai   kararı verme hakkı Divana aittir.(Bkz.Castells Kararı, s. 23, paragraf 46)   ĠĢbu davada Hükümet, ifade özgürlüğünün kullanılması ile bağlantılı olan "görev ve   sorumluluk"   argümanını   ileri sürmüĢtür.(Bkz. yukarıdaki 45. paragraf). Fakat, bu,   müdahalenin 2. paragrafın gerekliliklerini karĢılamasından bağıĢık tutmaz. ( Bkz. Thorgeir   Thorgeirson Ġzlanda'ya KarĢı Davasının 25 Haziran 1992 tarihli kararında olduğu gibi, Seri   A, no 239, s.27, paragraf 64)   54.Hükümete karĢı yapılması müsaade edilen eleĢtirinin boyutları bir vatandaĢ veya bir   politikacıya yapılan eleĢtiriden daha fazladır. Demokratik bir sistemde Hükümetin fiil ve   ihmalleri sadece düzen ve yargı otoritelerinin değil, kamuoyunun da   incelemesine açık   olmalıdır.Dahası, Hükümetin dominant pozisyonu, özellikle muhaliflerin eleĢtirilerine ve   haksız saldırılarına cevap vermek için diğer yöntemlerin uygulanmasının mümkün olduğu   durumlarda cezai iĢlemlere baĢvurmakta çekingen davranmasını gerekli kılmaktadır. Bununla   beraber kamu düzeninin   güvencesi olan Devlet otoritelerinin bu ihtarlarda aĢırıya gitmeden uygun biçimde tepki   vermek amacıyla alınan önlemleri Ceza Hukuku bile olsa, benimsemesi konusu açık   bırakılmıĢtır. (Bkz. Castells Kararı, s. 23, paragraf 46)   55. ĠĢbu davada HEP'in Ġzmir Yönetim Kurulu 2 Temmuz 1992 tarihinde Ġzmir Valiliğine   dağıtma isteği ile birlikte bildirinin bir kopyasını sunmuĢtur.( Bkz. yukarıdaki 11.   paragraf). Bildirinin içeriğini incelemekle görevli Emniyet, bölücü propaganda içerdiğini   savunmuĢtur.(Bkz. yukarıdaki 12. paragraf). Bu aĢamada otoriteler, buna uygun olarak   metinde değiĢiklik isteyebilirlerdi. Fakat, baĢvuru yapıldıktan bir gün sonra bildirilere   elkonulmuĢ ve Ceza Kanununun 312. maddesince Sn. Incal'ın da aralarında bulunduğu kiĢiler   hakkında dava açılmıĢtır. ( Bkz. yukarıdaki 21. paragraf)   56. Divan sözkonusu müdahalenin radikal yapısına dikkati çekmiĢtir. Sadece engelleyici   niteliği bile tek baĢına 10. madde çerçevesinde birçok sorun yaratmaktadır. (Bkz. 9 Pubat   tarihli Vereniging Weekblad Bluf!/ Hollanda Kararı Seri A, no 306-A, s. 16, paragraf   ve 46 ve 19 Aralık 1994 tarihli Vereinigung demokratischer Soldaten Österreichs ve   Gubi /Avusturya kararında olduğu gibi, seri A, no 302, s. 18, 19 paragraf 40)   Buna ek olarak, Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi, baĢvuranı 6 ay 20 gün hapse ve 55.555   TL para cezasına çarptırmıĢ ve 15 gün süre ile ehliyetten menetmiĢtir.(Bkz. yukarıdaki paragraf   16)   Dahası "kamu düzeni" suçundan mahkum olmasının sonucu olarak, Sn. Incal, kamu   hizmetinden menedilmiĢ, politik organizasyonlar, dernekler ve sendikalardaki faaliyetlere   katılması yasaklanmıĢtır.     57. Müdahalenin "izlenen meĢru amaca denk" olduğunu savunacak "acil bir sosyal   ihtiyacın" varlığını göstermek amacıyla, Hükümet temsilcisi Divan önündeki duruĢmada   "bildiride kullanılan ifadelerden bu bildirinin amacının bir etnik grubu Devlet otoritelerine   karĢı ayaklanmaya tahrik etmek olduğunu" iddia etmiĢtir. Buna binaen "Demokratik bir   toplumda, terörle mücadele etme ve önleme hakkı önceliklidir" ve "kine tahrik yoluyla terör   eylemlerinin artırılmasına yönelik herhangi bir teĢebbüse mani olmak Devletin görevidir". PKK   gibi bazı silahlı gruplar, ifade özgürlüğü maskesini kullanarak yaptıkları propaganda   etkilerini artırmıĢlardı.   58. Divan önüne gelen davalarda özellikle terörle mücadele ile bağlantılı problemler olmak   üzere davanın dayandığı bütün temelleri değerlendirmeye almak için hazırlıklıdır.(bkz. 18 Ocak   tarihli Ġrlanda /Ġngiltere Kararı , seri A, no 25, paragraf 9 ve izleyen...., paragraf 11 ve   izleyen; 18 Aralık 1996 tarihli Aksoy/Türkiye Kararı, 1996-VI Kararları, paragraf 2281 ve 2284,   paragraf 70 ve 84; yukarıda değinilen Zana Kararı s...., paragraf 59 ve 60 ve son olarak   yukarda bahsedilen Türkiye BirleĢik Komünist Partisi ve Diğerleri Kararı s...., paragraf 59).   Fakat Divan bu davadaki Ģartların Zana Davasındaki bulgularla karĢılaĢtırılamayacağını   beyan etmiĢtir. Divan, Sn. Incal'ın Türkiye'deki terör problemlerinden ve özellikle de   Ġzmir'deki problemlerden sorumlu tutulmasını açıklayacak hiçbirĢey görememektedir. Bu   bağlamda savcının Terörle Mücadele Kanununun (Kanun no 3713) baĢvurana uygulanması   görüĢüne rağmen, Devlet Güvenlik Mahkemesi'nin bile kanunun uygulanmamasına   karar vermesine dikkat edilmelidir.(bkz. yukarıdaki paragraf 16, 16, 24)   59. Sonuç olarak Sn. Incal'ın mahkumiyeti izlenen amaca denk değildir. ve bu sebeple   demokratik bir toplumda gereksizdir.   SözleĢmenin 10. maddesinin ihlali sözkonusudur.   SÖZLEġMENĠN 10. MADDESĠNĠN ĠHLAL EDĠLDĠĞĠ ĠDDĠASI   61.Sn.Incal, ne Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesindeki duruĢmanın ne de Yargıtay'ın   Ceza Dairesi önündeki davanın SözleĢmenin 6. maddesi 1. paragrafındaki belirtilen Ģartları ifa   ettiğini iddia etmiĢtir. SözleĢmenin 6. maddesi 1. paragrafına göre:   "Herkes gerek medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili nizalar gerek ceza hukuku alanında   kendisine yöneltilen suçlamalar konusunda karar verecek olan kanunla kurulmuĢ bağımsız   ve tarafsız bir mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde hakkaniyete uygun ve açık   olarak görülmesini istemek hakkına sahiptir."   Incal, Devlet Güvenlik Mahkemesi'nin "bağımsız" ve "tarafsız" olmadığını ifade etmiĢ   ve Yargıtay'ın da silahların eĢitliği prensibine uymadığını ve duruĢma yapmadığını beyan   etmiĢtir.   Hükümet, bu iddiayı reddetmiĢ fakat, Komisyon halka açık duruĢma ile ilgili bölüm hariç   olmak üzere iddiayı kabul etmiĢtir.   A. DEVLET GÜVENLİK MAHKEMESİNDEKİ İPLEMLER   1. Davaya Katılanların Müdafaaları   a) Başvuran   62. Sn. Incal, Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesinin SözleĢmenin 6. maddesinin 1.     paragrafına göre " bağımsız ve tarafsız olarak nitelendirilemeyeceğini beyan etmiĢtir. Devlet   Güvenlik Mahkemesi'nin bir üyesi olan Askeri Hakimin idari ve en önemlisi de"askeri   otoritelere" bağlı olduğunu belirtmiĢ, çünkü yargı görevini yerine getirirken aynı zamanda bir   subaydır ve Silahlı Kuvvetlerle ve hiyerarĢik üstleriyle bağlarını korumaktadır. Bu üst   makamlar hazırladıkları raporlarla askeri hakimlerin   ellerinde tutmaktadırlar.   kariyerlerini   etkileme   gücünü   Sn. Incal, Devlet Güvenlik Mahkemelerinin   adaleti sağlamaktan çok Devletin   çıkarlarını korumak için kurulmuĢ özel mahkemeler olduğunu iddia etmiĢtir. Bu hususta Devlet   Güvenlik Mahkemelerinin iĢlevi, Devletin icra organlarının iĢlevine benzemektedir.Devlet   Güvenlik Mahkemesinde askeri bir yargıcın bulunması sadece askeri otoritenin davalı ve   genelde kamuoyu üzerindeki yıldırıcı etkisini teyit etmiĢtir.Askeri adaletle hiçbir ilgisi   olmayan suç ile bağlantılı olarak, askeri bir yargıcın, bir sivil ve bir politikacıyı yargılama   yetkisi Türkiye'nin politik problemlerinin ele alınmasında Silahlı Kuvvetlerin etkisini   kanıtlamıĢtır.   b) Hükümet   63. Hükümet Devlet Güvenlik Mahkemesi üyesi askeri hakimlerin atanması ve yargı   görevlerinin icra ederken sahip oldukları güvencenin Divanın konu üzerindeki içtihatları   tarafından belirlenen kriterleri tamamiyle karĢıladığını beyan etmiĢtir.   Bu hakimlerin komutanlarına karĢı sorumlulukları ve profesyonel değerlendirilmelerine   iliĢkin kurallarla ilgili konular abartılmıĢtır; subay olarak görevleri,disiplin kurallarına   uymakve   askeri kurallara saygı göstermekle sınırlıdır. Üstlerinden herhangi bir baskı   görmeleri sözkonusu değildir, çünkü böyle bir giriĢim Askeri Ceza Kanununa göre   cezalandırılır. TeftiĢ sistemi Askeri Hakimlerin yanlızca yargı dıĢı görevleri için geçerlidir.   Ayrıca yargıçlar bu teftiĢ raporlarına ulaĢabilir ve hatta Yüksek Askeri Ġdare Mahkemesinde bu   raporların içeriğine itiraz edebilirler.   Bu davada, ne hakimin meslektaĢlarının ne hiyerarĢik ve idari üstlerin ne de hakimi   atayan kamu otoritelerinin Incal Davasındaki taraflarla iliĢkisi ya da verilecek kararda çıkarı   yoktur.   c) Komisyon   64. Komisyonun , Devlet Güvenlik Mahkemesi 'nin oluĢumu ve iĢleyiĢini düzenleyen yasa   ile belirlenen kurallar, bu mahkemelerin bağımsızlığı, Devlet Güvenlik Mahkemelerinde   görev yapan askeri hakimlerin atanması ve teftiĢleri hususunda birçok soruyu ortaya çıkardıı   görüĢündedir. Divan bir sivile karĢı açılan ceza davasında askeri bir yargıcın yeralmasının   istisnai bir durum olduğunu ve Silahlı Kuvvetlerin sivil yargıya müdahalesi olarak   yorumlanabileceği   fikrini   benimsemiĢtir.Bu nedenle   baĢvuranın Devlet Güvenlik   Mahkemelerinin bağımsızlığı hakkındaki endiĢelerinin objektif olarak savunulduğu fikri kabul   edilmiĢtir.   2. Divanın GörüĢü   65. Divan, Madde 6 paragraf 1'de belirtilen hükümler doğrultusunda bir mahkemenin   "bağımsız" olup olmadığı hakkında karar verirken üyelerinin atanma Ģekli, görev süreleri dıĢ   baskılara karĢı güvence ve bağımsızlık görüntüsü verip vermediği gibi konulara dikkat etmek     gerektiğini tekrarlamıĢtır(Bkz 25 Pubat 1997 tarihli Findlay/Ġngiltere kararı Raporlar 1997-1,   s.281, paragraf 73)   Bahsedilen hükümde belirtilen "tarafsızlık" konusunda yapılması gereken iki inceleme   mevcuttur: Birincisi belirli bir davada belirli bir askeri yargıcın kiĢisel kanaati ikincisi ise   hakimin bu konudaki meĢru Ģüpheleri yoketme konusunda güvence verip vermediğidir.   Sözkonusu davanın sadece ikinci inceleme ile ilgili olduğu konusunun doğruluğu Divan önünde   tartıĢılmamıĢtır. (Bkz. 20 Mayıs 1998 tarihli Gautrin ve Diğerleri/Fransa kararı , Raporlar   1998....s...., paragraf 58)   Fakat bu davada Divan her iki konuyu   tarafsızlık   66. Anayasanın 143. maddesi gereğince 16 Haziran 1983 tarihinde neĢredilen 2845   no'lu yasa, Devlet Güvenlik Mahkemelerinin iĢleyiĢ ve oluĢumunu düzenler. (Bkz.   birlikte inceleyecektir-bağımsızlık ve   yukarıdaki 28. paragraf) BeĢinci madde hükümlerine göre bu mahkemelerin üç üyesinden biri   orduya bağlı bir subaydır.   Ġki sivil hakimin bağımsızlığı ve tarafsızlığı tartıĢılmazken Divan askeri hakimin   pozisyonu hakkında bir karara varmalıdır.   67. Divan, Devlet Güvenlik Mahkemelerinde görev yapan askeri hakimlerin statülerinin   bağımsızlık ve tarafsızlık konuları hakkında bazı güvenceler sağladığını saptamıĢtır. Örneğin,   sivil meslektaĢları ile aynı mesleki eğitimi almıĢlardır ve bu durum kendilerine Askeri Hakim   statüsünü vermiĢtir. Devlet Güvenlik Mahkemelerinde görev yaparken, sivil hakimlerle aynı   anayasal güvencelerden faydalanır; buna ek olarak bazı istisnalarla birlikte görevden   alınamazlar ya da kendi istekleri dıĢında erken emekli edilemezler.( Bkz. yukarıdaki 27   ve   28. paragraflar) Devlet Güvenlik Mahkemesinin asil üyeleri olarak oradadırlar;   Anayasaya göre bağımsız olmalıdırlar.Hiçbir kamu otoritesi onların yargı aktiviteleri ile ilgili   talimat veremez veya görevlerini icra ederken etki altında bırakamaz.( Bkz. yukarıdaki 27 ve   30. paragraflar ve 23 Nisan 1987 tarihli Ettl ve Diğerleri / Avusturya Kararında olduğu gibi, seri   A, no 117, S. 18, paragraf 38)   68. Diğer taraftan, askeri yargıçların statüleri ile ilgili diğer konular tartıĢılabilir. Ġlk olarak   sözkonusu hakimler üstlerinden emir alan ordu mensuplarıdır. Ġkincisi, askeri disipline ve   bu amaçla haklarında derlenen sicil raporlarına tabidirler (Bkz. yukarıdaki 28. ve 29.   paragraflar) Atanmalarına iliĢkin kararların birçoğu, idari makamlar ve ordu tarafından   alınır.(Bkz. yukarıdaki 29. paragraf) Son olarak, Devlet Güvenlik Mahkemesi hakimi   olarak görev süreleri dört yıldır ve bu süre uzatılabilir.   69. Divan, Devlet Güvenlik Mahkemelerinin Anayasa gereğince Türkiye'nin ülkesel ve   ulusal bütünlüğü, Demokratik düzeni ve Devlet güvenliğini etkileyen suçlara bakmak için   kurulduğunu belirtmiĢtir. (Bkz. yukarıdaki 26. ve 28. paragraflar) Bu mahkemeleri farklı   kılan tek özellik, askeri mahkeme olmamalarına rağmen, yargıçlardan birinin orduya   bağlı olmasıdır.   70. Hükümet, Divan önündeki duruĢmada Devlet Güvenlik Mahkemelerinde askeri yargıç   bulunmasını açıklayacak tek sebebin yasa dıĢı silahlı çeteleri de kapsayan organize suçlara   karĢı yapılan mücadelede bu mahkemelerin tecrübesi ve tartıĢılmaz yeterliği olduğunu beyan   etmiĢtir. Halkın büyük güven duyduğu Silahlı Kuvvetler ve askeri hakimler sosyal, kültürel ve   ahlaki sorumluluklarını yerine getirirken kısmen sıkı yönetim zamanında olmak   üzere,   yıllardır, demokratik ve laik Türkiye Cumhuriyeti'nin koruyucuları olmuĢlardır. Terör   tehdidi varolduğu sürece, askeri hakimler, görevleri son derece zor olan Devlet Güvenlik     Mahkemelerine tam destek vermeye devam edeceklerdir.   Terörün sebep olduğu sorunlar hakkında bilgisi olan Divan, bu iddialar hakkında karar   vermekle yükümlü değildir. (Üstte 59. paragrafta belirtilen kararlarda olduğu gibi) Divanın   görevi sözleĢmeci ülkelerde bu tür mahkemelerin kurulmasının gerekli olup olmadığı veya   ilgili uygulamanın gözden geçirilmesi konularında karar vermek değil, iĢleyiĢ yönteminin,   baĢvuranın adil yargılanma hakkını ihlal edip etmediğini tesbit etmektir. (Bkz. 24 Pubat 1993   tarihli Fey/Avusturya Kararında olduğu gibi, seri A no 255, s. 12, paragraf 27)   71. Bu hususta, görüntülerin bile önemi büyüktür. Sözkonusu olan Demokratik bir toplumda   halkın ve herĢeyden önemlisi ceza davalarında, davalının mahkemeye duyduğu güvendir.   (Bkz. 24 Mayıs 1989 tarihli Hauschild/Danimarka Kararı, seri A, no 154, s. 21, paragraf 48,   üstte bahsedilen Thorgeir Thorgeirson /Ġzlanda Kararı, s. 23, paragraf 51 ve 10 Haziran 1996   tarihli Pullar/Ġngiltere Kararı, Kararlar 1996-III, s. 794, paragraf 38) Bir mahkemenin,   bağımsızlık ve tarafsızlıktan yoksun olduğu konusunda Ģüphe yaratacak meĢru bir nedenin   varlığı konusunda karar vermek için sanığın görüĢ noktası dikkate alınır. Fakat bu kesin bir rol   oynamaz. Belirleyici husus, ilgilinin görüĢlerinin tarafsız olarak haklı gösterilebilmesidir.   (Bkz. üstte bahsedilen Hauschild Kararında olduğu gibi, s. 21, paragraf 48, ve yine üstte   bahsedilen Gautrin ve Diğerleri Kararı, s..., paragraf 58)   72. Sn. Incal, halkı Hükümete karĢı koymaya tahrik edebilecek bölücü propaganda   yaymak ve HEP Ġzmir Bölgesi Yönetim Kurulunun 1 Temmuz 1992 tarihli dava konusu   bildirileri dağıtma kararına katılım nedeni ile mahkum olmuĢtur. (Bkz. yukarıdaki 15 ve 16.   paragraflar) Dava sebebi eylemlerin   Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluĢ esaslarını   tehlikeye atması ve güvenliğini etkilemesi mümkün olabileceği için, bu konu kanun hükmü   ile Devlet Güvenlik Mahkemelerinin yetkisi altına girmiĢtir.(Bkz. üstte 28. paragraf)   Fakat Mahkeme, SözleĢmenin 10. maddesi ile uyumluluğunu dikkate alarak, bildirinin   vatandaĢları, Ģiddete, kine, düĢmanlığa tahrik edebilecek herhangibir ifade taĢımadığını   belirtmiĢtir.(Bkz. üstte 59. paragraf) Üstelik Devlet Güvenlik Mahkemesi Terörle Mücadele   Yasasının uygulanmasına karĢı çıkmıĢtır.(Kanun no 3713) (Bkz.üstteki 16. paragraf) Buna   ek olarak, Mahkeme bir sivilin üyeleri kısmen de olsa Silahlı Kuvvetlerden oluĢan bir   mahkemenin önüne çıkması gerektiğine büyük önem vermektedir.   BaĢvuran Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesinin üyelerinden birinin ordu mensubu olması   sebebi ile dava ile hiçbir ilgisi olmayan konulardan haksız biçimde etkilenebileceğinden   meĢru olarak endiĢe duymaktadır.Yargıtay, bu endiĢeleri tam yetkisi olmadığı için   giderememiĢtir.(Bkz. üstteki 25. paragraf ve 19 Aralık 1997 tarihli Helle/Finlandiya   Kararında olduğu gibi, Raporlar 1997...,s..., paragraf46)   73. Sonuç olarak baĢvuranın Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesinin bağımsızlığı ve   tarafsızlığı konularında Ģüphe duyması için meĢru sebebi vardır.   6. maddenin 1. paragrafı ihlal edilmiĢtir.   B. Yargıtaydaki Prosedür   74. Yukarıda belirtilen sonuca bağlı olarak (Bkz. üstte73. paragraf), Divan Yargıtaydaki   prosedürlerle ilgili diğer Ģikayetleri Madde 6 açısından incelemeye gerek olmadığına karar   vermiĢtir.(Bkz. yukarıda bahsedilen Findlay Kararında olduğu gibi, s. 282-83, paragraf 80)     III. SÖZLEġMENĠN 14. MADDESĠNĠN ĠHLAL EDĠLDĠªĠ ĠDDĠASI   75. Sn. Incal, Komisyona baĢvurusunda Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesinin, sadece   politik fikirlerinden dolayı, hapis cezasının para cezasına çevrilmesine itiraz etmesinin   SözleĢmenin 14. maddesi ile birlikte madde 6/1'i de ihlal ettiğini iddia etmiĢtir.Sn. Incal   Divan önünde sözkonusu iddiasını dile getirmemiĢ ve Divan da bu konuyu incelemeye gerek   duymamıĢtır.(Bkz. üstte bahsedilen Türkiye BirleĢik Komünist Partisi ve Diğerleri/Türkiye   Kararında olduğu gibi, s...., paragraf 62)   IV. SÖZLEġMENĠN 50. MADDESĠNĠN UYGULANMASI   76. SözleĢmenin 50. maddesi aĢağıdaki gibidir:   "Mahkeme, bir Yüksek SözleĢen Tarafın yargı mercileri veya herhangi baĢka bir resmi   merci tarafından verilmiĢ olan bir kararın veya alınmıĢ olan bir tedbirin bu SözleĢmeden   doğan yükümlülüklere tamamen veya kısmen aykırı düĢtüğü hükmüne   varırsa ve eğer ilgili tarafın iç hukuku bu karar veya tedbirin sonuçlarını ancak kısmen   gidermeye elveriĢli ise,   Mahkeme kararında gerektiği takdirde zarar gören tarafa   hakkaniyete uygun bir tatmin Ģekline hükmolunur. "   A. Mahkumiyet Kararı Ġle Ortaya Çıkan Sonuçların Bertaraf Edilmesi   77. Sn. Incal, duruĢmada mahkumiyeti sebebiyle Ceza Kanununun 312. maddesi   gereğince kaybettiği haklarının kendisine tekrar iade edilmesini istemiĢtir. Bu hükmün iç   hukukta uygulanmasının   durdurulması amacıyla   Hükümetin   teĢebbüste bulunmasını   sağlaması için Divandan talepte bulunmuĢtur.   78. Divan, bu tür önlemlerin alınmasını sağlamak için, sözleĢmeye bağlı yetkisi olmadığını   belirtmiĢtir.   B. Zarar Masraf ve Harcamalar   79. BaĢvuranın , maddi zararlar için 2.000.000 Fransız Frangı ve manevi zararlar için   5.000.000 Fransız Frangı talep etmiĢtir.   Taleplerini desteklemek için, vaktiyle kendisinin de avukatlık mesleğini icra ettiğini ve   beĢ ticari iĢletmenin ortak müdürü olduğunu ve önemli miktarlarda gelir kaybına maruz   kaldığını iddia etmiĢtir.   Sn. Incal, masraf ve harcamalarını tazmin etmek için, Strazburg'da yapılan belgelerin   hazırlanması ve nakli için 20.000 Fransız Frangı , SözleĢme organları önünde temsil   edilmesi ve avukatının masrafları da dahil 80.000 Fransız Frangı talep etmiĢtir.   80.Hükümet sözkonusu davanın ilk aĢamasında tazminat istenmemesi gerektiğini   belirtmiĢtir. Alternatif olarak talep edilen miktarın abartılı ve haksız olduğunu iddia etmiĢtir.   Ayrıca baĢvuranın iĢlerini yoluna koyması ve kayıplarını minimuma indirmesi için dört   aylık tehiri icradan faydalanabileceğini vurgulamıĢtır. Divan, SözleĢmenin ihlal edildiğini   bulursa bu bile baĢlıbaĢına adil bir tatmin oluĢturur. Pikayet konuları ve iddia edilen   zarar arasında bağlantı yoktur.   81.Maddi zarar hususunda, Komisyon Delegesi , Divanın talep edilen miktarın farazi niteliği   ile bağlantılı olarak Madde 50'nin uygulanması konusunu incelemesini Divan'dan talep     etmiĢtir. Sn. Incal manevi tazminat konusunu Divanın takdirine bırakmıĢtır.Son olarak talep   edilen masraf ve harcamalarıntoplam miktarı hususunda sorunun, destekleyici belgeler   olmamasından kaynaklandığını belirtmiĢtir.   82. Maddi zarar hususunda, Divan öncelikle madde 6/1'e uygun olan dava sonunun ne   olması gerektiği konusunda görüĢ açıklayamayacağını belirtmiĢtir. Divan daha sonra madde   10'un ihlali ve baĢvuran tarafından iddia edilen profesyonel ve ticari gelir kaybı arasındaki   nedensel bağlantı hakkındaki kanıtların yetersiz olduğunu belirtmiĢtir. Dahası baĢvuranın   maddi zararlarını destekleyecek hiçbir kanıt sunulmamıĢtır. Divan bu sebeple maddi tazminata   hak görmemektedir.   Manevi zarar konusuna gelince , Divan baĢvuranın dava esnasında birçok sıkıntıya maruz   kaldığını düĢünmektedir. 50. maddenin gerektirdiği gibi adil Ģartlarda bir değerlendirme   yapılmıĢ ve Divan kendisine tazminat olarak 30.000 F.F. vermeyi kabul etmiĢtir.   83. Masraf ve harcamalar hususunda Divan Sn. Incal'a adil Ģartlarda ve içtihatların ortaya   koyduğu kriterlere göre 15.000 F.F. verilmesine karar vermiĢtir.(Bkz. 27 Ağustos 1991 tarihli   Demicoli/Malta kararı, seri A , no 210, s. 20 paragraf 49)   D. Gecikme Faizi   84. Divan bu kararın verildiği tarihte Fransa'da uygulanan yıllık % 3.36 yasal faiz   oranının kabul edilmesini uygun görmüĢtür.   BU SEBEPLERLE DĠVAN   1. Oybirliği ile SözleĢmenin 10. maddesinin ihlal edildiğine,   2. 8'e karĢı 12 oy ile Ġzmir Devlet Güvenlik Mahkemesinin bağımsızlığı ve tarafsızlığı   bağlamında SözleĢmenin 6. maddesinin 1. paragrafının ihlal edildiğine,   3. 1'e karĢı 19 oyla, SözleĢmenin 6/1. maddesiyle ilgili diğer iddiaların tekbaĢına ya da 14.   maddeyle birlikte incelenmesine gerek olmadığına,   4. Oybirliğiyle   a) Ġlgili Devletin, Ġbrahim Incal'a 3 ay içerisinde aĢağıdaki miktarları, ödeme günündeki   kurdan Türk Lirası karĢılığını ödemesine :   (i) Manevi tazminat olarak 30.000 Fransız Frangı,   (ii) Yargılama masrafları olarak 15.000 Fransız Frangı   b) Sözkonusu miktarların 3 ay içerisinde ödenmediği takdirde yıllık % 3.36 faiz   uygulanmasına   5. Oybirliğiyle tazminatla ilgili olarak geri kalan taleplerin reddedilmesine   KARAR VERMĠġTĠR.   Karar Ġngilizce ve Fransızca olarak hazırlanmıĢ olup, 9 Haziran 1998 tarihinde   Strazburg'da Ġnsan Hakları Binasında yapılan halka açık duruĢmada sunulmuĢtur.     Ġmza:Rudolf BERNHARDT   BaĢkan   Ġmza:Herbert Petzold   Raportör   SözleĢmenin 51. maddesi 2. paragrafı ile Divan Ġçtüzüğü A'nın 53. maddesinin 2.   paragrafına uygun olarak, bu karara Ģu farklı görüĢler eklenmiĢtir.   a) Hakim Gölcüklü'nün Kısmi Ortak GörüĢü   b) Sn. Thor Vilhjalmsson, Sn. Gölcüklü, Sn.Matscher, Sn. Foighel, Sn. John Freeland, Sn.   Lopes Rocha, Sn. Wildhaber ve Sn. Gotchev'in Ortak Kısmi KarĢı GörüĢleri   R.B.   H.P.   HAKĠM GÖLCÜKLÜNÜN KISMĠ ORTAK GÖRÜġÜ   (Çeviri)   Oyumu, çoğunlukla birlikte, sözkonusu bildirilerin içeriği nedeni ile değil, dağıtılmadan   önce el konulduğu ve neĢredilmemiĢ fikirleri yüzünden mahkum olduğu için SözleĢmenin   10. maddesinin ihlal edildiği yönünde kullandım.   SN. THOR VĠLHJALMSSON, SN. GÖLCÜKLÜ, SN. MATSCHER, SN. FOĠGHEL, SN.   JOHN FREELAND, SN. LOPES ROCHA SN. WĠLDHABER VE SN. GOTCHEV'ĠN   ORTAK KISMĠ KARPI GÖRÜPLERĠ   (Çeviri)   Türk yetkililer, Türkiyenin güvenlik durumunu ve terörle mücadeleye Silahlı Kuvvetlerin   katkısını dikkate alarak Devlet Güvenlik Mahkemelerinin özel ceza mahkemeleri olarak askeri   bir yargıcın katılımı ile kuvvetlendirilmeleri gerektiğini düĢünmüĢlerdir.   BaĢvuranın Devlet Güvenlik Mahkemelerinin bağımsızlığından ve tarafsızlığından Ģüphe   duyduğunu iddia etmesine neden olan askeri bir yargıcın varlığı sebebi ile yargılandığı   Devlet Güvenlik Mahkemesinin bağımsız ve tarafsız olmadığı yolundaki Ģikayetinden dolayı   Madde 6/1'in ihlaline karĢı oy verdik.   Bu iddiayı reddediyoruz.   Divan, birçok davada, madde 6/1'in anlamı dahilinde üyeleri arasında uzmanlar bulunan özel   mahkemelerin "mahkeme" olarak nitelendirilebileceğini bildirmiĢtir. Avrupa Konseyine   üye devletlerin iç hukuku, mahkeme üyelerinin bağımsızlık ve tarafsızlık güvencesi   vermesi Ģartı ile   tecrübesinden yararlanılabilecek profesyonel hakimlerin, uzmanların   yanında yeraldığı ve hatta bazı davalarda karar verirken bulunmalarının gerekli olduğu birçok   mahkeme örneği sunmuĢtur.   Devlet Güvenlik Mahkemesi üyesi askeri hakimlere gelince, kararın 67. paragrafı     faydalandıkları anayasal güvencelerden ve 68. paragrafı da statülerin bazı durumlarının bu   durumu Ģüpheli hale getirdiğini belirtmektedir.Divanın buradan hareketle çıkardığı   sonuçları - askeri hakimlerin askeri disipline tabi olmaları, bu amaçla haklarında teftiĢ   raporları hazırlanması, atanmaları konusunda Silahlı Kuvvetlerin idari yetkililerinin aldığı   kararlar ve görev sürelerinin Devlet Güvenlik Mahkemesinin kararı uyarınca dört yıl   olması - ikna edici bulmuyoruz.   Bu bağlamda diğer hakimlerin de değerlendirmeye ve disiplin kurallarına tabi olmasının ve   atanmaları ile ilgili kuralların idari otoriteler tarafından alınmasının mümkün olduğunu ve   Divanın üç yıllık bir görev süresini bile yeterli bulduğunu beyan edebiliriz. Buna ek olarak,   Devlet Güvenlik Mahkemelerinin kararı uyarınca, görev süreleri dolduğunda ve bu sürenĠn   tekrar belirlenmediği durumlarda, bu hakimler kariyerleri süresince askeri hakim olarak   kalırlar.   BaĢvuranın bakıĢ açısının "görünüm" olması nedeni   bağımsızlık ve tarafsızlık konusunda endiĢelere sebep olması fikrine gelince, askeri   yargıçların faydalandıkları anayasal güvencelerin ıĢığı altında, bağımsızlık ve tarafsızlık   olarak savunulduğunu söylemenin mümkün olmadığını   ile mahkeme   oluĢumunun   hakkındaki endiĢelerin tarafsız   belirtiriz.   Aksini iddia etmek, Madde 6/1'in amacına ters düĢerek, özel mahkemelerin "mahkeme"   olabileceği düĢüncesinin sona ermesi ve Divanın iç tüzüğünden ayrılmak olacaktır.   29