25143/94;27098/95

WyrokETPCz2004-05-27ECLI:CE:ECHR:2004:0527JUD002514394

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy warunki zatrzymania skarżącego w areszcie policyjnym, w tym zakaz kontaktu ze światem zewnętrznym, stanowiły nieludzkie lub poniżające traktowanie w rozumieniu art. 3 Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że kompletna izolacja sensoryczna i społeczna może prowadzić do zniszczenia osoby i stanowić nieludzkie traktowanie, którego nie można usprawiedliwić. Jednakże, zakaz kontaktów z innymi więźniami sam w sobie nie prowadzi do nieludzkiego traktowania. W niniejszej sprawie skarżący nie był całkowicie izolowany sensorycznie ani społecznie, miał kontakt z personelem i innymi zatrzymanymi. Czas trwania zatrzymania (11 dni) nie był na tyle długi, aby wywołać negatywne konsekwencje dla jego osobowości i zdrowia psychicznego. W związku z tym, Trybunał stwierdził, że zatrzymanie skarżącego nie osiągnęło minimalnego poziomu dotkliwości wymaganego do uznania go za nieludzkie lub poniżające traktowanie w rozumieniu art. 3 Konwencji.

Stan faktyczny

Skarżący był przetrzymywany w areszcie policyjnym. W tym czasie zabroniono mu kontaktu ze światem zewnętrznym, ale miał kontakt z personelem i innymi zatrzymanymi, nie był też izolowany sensorycznie. Zatrzymanie trwało 11 dni, co w tamtym czasie było zgodne z krajowym ustawodawstwem. Skarżący nie kwestionował tego zatrzymania przed postawieniem przed sędzią, a jego czas trwania nie doprowadził do konsekwencji dla jego osobowości i zdrowia psychicznego.

Rozstrzygnięcie

nie stwierdzono naruszenia artykułu 3

Pełny tekst orzeczenia

YURTTAS v. Turkey (Nº 25143/94 and Nº 27098/95) Presuda 27.5.2004. Isečak (Član 3) – “Sud takođe primećuje da kompletna čulna izolacija, zajedno sa društvenom izolacijom može dovesti do uništenja osobe i formira oblik nehumanog tretmana koji ne može biti opravdan sigurnosnim ili bilo kakvim drugim potrebama. Sa druge strane, zabrana kontakata sa drugim zatvorenicima ne dovodi do nehumanog tretmana ili kazne (Messina v. Italy (dec.), no. 25498/94, ECHR 1999- V). Niti Sud isključuje mogućnost da preterano dugačak pritvor u potpunoj izolaciji može dovesti do naročito teških okolnosti koje stvaraju tretman u smislu Člana 3. U ovom slučaju, Sud opaža da je tokom boravka u policijskom pritvoru, podnosilac predstavke nije držan izolovano od drugih niti je bio čulno izolovan. Bio mu je zabranjen kontak sa spoljašnjim svetom, ali je imao kontakte sa osobljem i drugim zatvorenicima. Pritom, podnosilac predstavke nije osporavao pritvor pre nego što je otišao pred sudiju nakon 11 dana. Ovaj vremenski okvir nije mogao da iznenadi podnosioca predstavke, pošto se u to vreme poklapao sa domaćim zakonodavstvom. Niti je trajanje bilo toliko dugo da je dovelo do posledica po njegovu ličnost i duševno zdravlje”. Sud je stoga smatrao da pritvor podnosioca predstavke nije proizveo minimalan nivo okrutnosti da bi se posmatrao kao nehumano ili ponižavajuće ponašanje u smislu člana 3. Zbog toga nije utvrđena povreda Člana 3.