25499/04

CONSEIL   A V R U PA   DE L’EUROPE   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   ĐKĐNCĐ DAĐRE   SERKAN YILMAZ VE DĐĞERLERĐ - TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢀvuru no: 25499/04)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   Ekim 2009   Đꢀbu karar AĐHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecektir. ꢁekli   düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2009. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   USUL   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (25499/04) no’lu davanın nedeni T.C.   vatandaꢀları Serkan Yılmaz, Burak Baꢀkaya, Behlül Ocak, Alev Oral, Ayꢀe Rojda ꢁendur,   Özlem Oral ve Ruhsel Demirbaꢀ’ın (baꢀvuranlar) 17 Haziran 2004 tarihinde Avrupa Đnsan   Hakları Mahkemesi’ne Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına iliꢀkin   Sözleꢀme ’ ni n ( Avr u p a Đnsan Hakları Sözleꢀme s i - AĐHS) 34. maddesi uyarınca yapmıꢀ   olduğu baꢀvurudur.   Baꢀvuranlar Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu   avukatlarından H. Bostancı ve T. Demir tarafından temsil edilmektedir.   OLAYLAR   I. DAVANIN KOꢁULLARI   Baꢀvuranlar sırasıyla 1980, 1985, 1986, 1984, 1980, 1976 ve 1980 doğumlu olup   Đstanbul’da ikamet etmektedir.   Aralık 2002 tarihinde, baꢀvuranlar « hayata dönüꢀ »1 operasyonunun ikinci yıldönümü   mü na s eb e t i yl e d üze nl e nen b i r gö s t e ri ye ka t ı ld ı k la rı s ı rad a t ut uk la n mı ꢀtır.   Saat 15’te düzenlenen olayın, tutuklama ve toplama tutanaklarına göre, Polis, saat 14:30   sıralarında yasadıꢀı TKEP/L (« Türkiye Komünist Emek Partisi/Leninist ») örgütü   sempatizanlarının katıldığı bir gösteri yapılacağı yönünde aldığı istihbarat üzerine olay   y e r i n d e g e n i ꢀ kapsamlı önlemler almıꢀtır. Saat 14:30 sıralarında ellerindeki flamalarla slogan   atarak Đstiklal caddesine gelen ve caddeyi trafiğe ve yaya geçiꢀine kapatan on üç kiꢀilik   gösterici grubu bir polis barikatı tarafından engellenmiꢀtir. Polis güçleri, bir güvenlik kordonu   oluꢀturarak gruba yaptıkları gösterinin yasalara aykırı olduğunu bildirmiꢀ ve dağılmaları için   göstericileri uyarmıꢀtır. Bunun üzerine güvenlik kordonunu açan polis, ilgili ꢀahıslara   dağılacakları ve basın açıklaması yapacakları bir yer göstermiꢀtir. Göstericiler bu talimata   uymayarak eylemlerini sürdürmeye çalıꢀmı ꢀlardır. Polis bu durumda on üç göstericinin   tutuklanması için güç kullanmıꢀtır.   Gösteri sırasında polis tarafından alınan video kayıtlarına iliꢀkin tutanağa göre, gösterici   grubunun yaya geçidini ve tramvay yolunu bloke ettiği, polisin grubun etrafında bir güvenlik   kordonu oluꢀturduğu, bir polis memurunun ilgili ꢀahısları yolu açmaları ve daha sonra basın   açıklaması yapabilecekleri yönünde uyardığı anlaꢀılmaktadır. Göstericiler polisin uyarılarına   karꢀı gelerek güvenlik güçlerine direnmiꢀlerdir.   Aynı gün, saat 20 ile 23 arasında, baꢀvuranlar bir adli tıp doktoru tarafından muayene   edilmiꢀlerdir. Bu muayene sonunda düzenlenen tıbbi raporlarda aꢀağıdaki tespitler   y a p ı l m ı ꢀtır :   – Serkan Yılmaz : sağ kaꢀın üzerinde 2 x 0,1 cm ve 1,5 x 0,3 cm büyüklüğünde ekimotik   alanlar, sol alt çenede kırık bir kesici diꢀ. Yedi gün süreyle iꢀ göremez.   1. 19 Aralık 2000 tarihinde, güvenlik güçleri yüzlerce tutuklunun katıldığı açlık grevlerinin yapıldığı yirmi kadar   cezaevine eꢀzamanlı olarak müdahale etmiꢀtir. «Hayata dönüꢀ » olarak adlandırılan bu operasyon sırasında,   güvenlik güçleriyle tutuklular arasında ꢀiddetli çatıꢀma la r v u k u b u l m u ꢀtur.   – Burak Baꢀkaya : sol gözün altında 1,5 x 0,3 cm büyüklüğünde ekimotik alanlar. Baꢀın   orta kısmında 0,5 cm çapında bir ꢀiꢀlik. Đki gün süreyle iꢀ göremez.   – Behlül Ocak : Đki gözün etrafında ekimotik alanlar, kaꢀ üzerinde 1,5 cm, kulak üzerinde   0,5 cm büyüklüğünde bir yara ve sol kol üzerinde sıyrıklar. Sırtın orta kısmında 2 x 0,1 cm   büyüklüğünde ekimozlar. Üst kesici diꢀler yok. Yedi gün süreyle iꢀ göremez.   – Alev Oral : üst ve alt dudaklar üzerinde tırmık izleri. Alt dudak üzerinde 2 cm   büyüklüğünde yüzeysel bir kesik. Sol kaꢀ üzerinde 1,5 x 0,5 cm büyüklüğünde ꢀiꢀlik ve   kızarıklık. Đki e l ü ze r i nd e 0 , 3 c m b ü yü k l ü ğünde ekimotik alanlar. Üç gün süreyle iꢀ göremez.   – Ayꢀe Rojda ꢁendur : Sol kaꢀ üzerinde ꢀiꢀlik, sağ kaꢀ altında 0,5 cm büyüklüğünde   sıyrık. Burun üzerinde hafif ꢀiꢀlik. Üç gün süreyle iꢀ göremez.   – Özlem Oral : sol kaꢀ üzerinde 1,5 x 0,3 cm ve sağ göz altında 0,2 cm büyüklüğünde   ekimozlar. Đki dudak üzerinde sıyrıklar. Bir gün süreyle iꢀ göremez.   - Ruhsel Demirbaꢀ : alnın sol tarafında 0,5 cm büyüklüğünde ekimotik alanlar. Bir gün   süreyle iꢀ göremez.   Baꢀvuranlardan Burak Baꢀka ya v e B e h l ü l Oc a k r e ꢀit olmadıklarından, doktor   mu a ye ne s i nde n ge ç i r i ld ikt e n so nr a ser b e s t b ı ra k ı lmı ꢀtır.   Diğer baꢀvuranlar, gözaltı sürelerinin sona erdiği 21 Aralık 2002 tarihinde yeniden adli tıp   doktorunun muayenesinden geçirilmiꢀtir. Bu muayene sonucu düzenlenen rapor 20 Aralık   tarihli ilk tıbbi raporlarda yapılan tespitleri doğrulamıꢀtır.   1. Baꢀvuranlar aleyhine yürütülen ceza yargılamaları   Aralık 2002 tarihinde, Đsta nbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet savcısı   baꢀvuranların yasadıꢀı TKEP/L örgütüne yardım ve yataklık ettikleri ꢀüp he s i n i d e s te k le ye n   inandırıcı deliller bulunmadığı gerekçesiyle takipsizlik kararı vermiꢀtir.   Beyoğlu Cumhuriyet Savcısı (« savcı »), 26 Aralık 2002 tarihinde baꢀvuranların 2911   sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüꢀleri Kanunu’na aykırı davranmaktan mahkûm edilmelerini   gerekli bulmuꢀtur. Bu kararın kabul edildiği tarihte, bu yargılama iç hukukta halen   görülmektedir.   2. Baꢀvuranların tutuklanma ꢀartları hakkında yürütülen ceza yargılamaları   Baꢀvuranlar, 9 Mayıs 2003 tarihinde kötü muamele uyguladıkları gerekçesiyle kendilerini   tutuklayan polisler hakkında suç duyurusunda bulunmuꢀtur.   Savcı, baꢀvuranları dinledikten sonra 1 Ekim 2003 tarihinde takipsizlik kararı vermiꢀtir.   Savcı, baꢀvuranların kanun tarafından yasaklanan bir yerde gösteri düzenlediklerini   kaydetmiꢀtir. Göstericilerin polis uyarılarına uymamaları ve dağılmayı reddetmeleri   karꢀısında, güvenlik güçleri 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüꢀleri Kanunu’nun 24.   ma d d e s i uya r ı nc a t ut u kla ma i ꢀlemini gerçekleꢀtirmek için güç kullanmak zorunda kalmıꢀtır.   Güvenlik güçlerinin bu tutumu suç teꢀkil etmemektedir.   Kasım 2003 tarihinde alınan ve 26 Aralık 2003 tarihinde tebliğ edilen kararda, Đstanbul   A ğır Ceza Mahkemesi baꢀkanı baꢀvuranların itirazını reddetmiꢀtir.   HUKUK   I. AĐHS’NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuranlar, gösteri sırasında polisler tarafından kötü muameleye maruz kaldıklarından ve   suçlanan polis memurlarının cezasız bırakıldıklarından ꢀikâyetçi olmakta ve AĐHS’nin 3., 6.   ve 13. maddelerine atıfta bulunmaktadır.   AĐHM, bu ꢀikâyetlerin 3. madde açısından incelenmesinin uygun olacağı kanaatindedir.   AĐHM, söz konusu ꢀikâyetin AĐHS’nin 35. maddesinin 3. paragrafı anlamında açıkça   dayanaktan yoksun olmadığını tespit etmektedir. Öte yandan, baꢀka b ir k a b u le d i le me z l i k   gerekçesi bulunmamaktadır. Bu nedenle ꢀikâyetin kabuledilebilir ilan edilmesi uygun   olacaktır.   Baꢀvuranlar, gösteri sırasında kullanılan gücün meꢀru ve orantılı olmadığını savunmakta   ve polisin kalabalığı dağıtmak için uyarı yapmadan güç kullandığını iddia etmektedir.   Hükümet, baꢀvuranların vücutlarında tespit edilen bazı yara izlerinin gösterinin dağıtılması   sırasında kullanılan güç sonucu meydana geldiğinin kesin olarak ortaya konmadığını ileri   sürmektedir. Hükümet, böyle olduğu kabul edilse dahi göstericilerin polisin yaptığı dağılma   çağrısına uymadıklarını ve etkili bir direnç gösterdiklerini hatırlatmaktadır. Güvenlik güçleri   kamu güvenliğini tehdit eden bu olaylara son vermek için müdahale etmek zorunda   kalmıꢀlardır. Bu bağlamda Hükümet, göstericileri dağıtmak için kullanılan gücün 2911 sayılı   Kanun’un 24. maddesine uygun olduğunu kaydetmektedir.   Usul yönüyle ilgili olarak Hükümet, savcının baꢀvuranların suç duyurusundan hemen sonra   bir soruꢀturma baꢀlattığını hatırlatmaktadır. Savcı, baꢀvuranların ifadelerini almıꢀ, polis   kayıtlarını ve tıbbi raporları incelemiꢀtir. Dosyadaki unsurların ıꢀığında güvenlik güçlerinin   sayılı Kanun’un 24. maddesinde öngörülen güç kullanımı haklarını aꢀm a d ı ğı kanaatine   varan savcı, ayrıca ilgili ꢀahısların verilen takipsizlik kararına ağır ceza mahkemesi önünde   itiraz etme hakkı bulunduğunu eklemiꢀtir.   AĐHM öncelikle, kötü muamelelerin, AĐHS’nin 3. maddesinin kapsamına girebilmesi için   asgari ciddiyet düzeyine ulaꢀma s ı g er e kt i ğini hatırlatmaktadır. Bu asgarinin değerlendirilmesi   özü itibariyle görelidir; muamelenin süresi ya da fiziksel ve psikolojik etkileri ve bazı   hallerde, mağdurun cinsiyeti, yaꢀı ve sağlık durumu gibi davaya özgü koꢀulların bütününe   bağlıdır. Özgürlüğünden yoksun bırakılmıꢀ durumda olan bir bireye karꢀı, davranıꢀı   gerektirmediği halde fiziksel güç kullanılması insan onuruna saldırıdır ve ilkesel olarak   A ĐHS’nin 3. maddesi ile güvence altına alınan hakkın ihlalini teꢀkil eder (Đtalya aleyhine   Labita davası [GC], no 26772/95, prg. 120, CEDH 2000-IV).   Mevcut davada, taraflar, polisin baꢀvuranları tutuklarken güç kullandıklarına itiraz   etmemektedir. Tutuklandıktan sonra ilgili ꢀahıslar tıbbi muayeneden geçirilmiꢀ ve   vücutlarında yara izleri tespit edilmiꢀtir. Bu yara izlerinin gösteri sırasında polislerin   kullandığı güç sonucunda meydana geldiği düꢀünülebilir. Bu nedenle, mevcut davada   kullanılan gücün orantılı olup olmadığı araꢀtırılmalıdır. Bu bağlamda AĐHM, yaraların   ciddiyetine ve meydana geliꢀ koꢀullarına özel bir önem vermektedir.   AĐHM, Hükümetin baꢀvuranların tam olarak nasıl yakalandıklarını ve kullanılan gücün   orantılılığını ortaya koyamadığını kaydetmektedir. Bu bağlamda AĐHM, iki ila yedi gün   arasında değiꢀen iꢀ göremez raporu dikkate alındığında güvenlik kuvvetlerinin uyguladığı   gücün orantısız olduğu ka n aa t i ne v ar ma k t a d ır . Ü s t e l i k , me v c u t d a va d a b a ꢀvuranların ꢀiddeti   tetiklediği ve kaba güce baꢀvurulmasını gerektirici bir müdahalenin sözkonusu olduğu dile   getirilmemektedir (bakınız, bu anlamda, Türkiye aleyhine Karatepe ve diğerleri davası, no   33112/04, 36110/04, 40190/04, 41469/04 ve 41471/04, prg. 31, 7 Nisan 2009).   AĐHM, savcılık tarafından yürütülen cezai soruꢀturmayla ilgili olarak ise, savcılığın   göstericilere karꢀı yöneltilen gücün orantılı olup olmadığını incelemeksizin polisin   göstericilere karꢀı müdahalesini öngören 2911 sayılı Kanun’un 24. maddesine atıfta   bulunmakla yetindiğini gözlemlemektedir ( bakınız, Karatepe ve diğerleri, ilgili bölüm, prg.   32).   Bu nedenle, AĐHS’nin 3. maddesi ihlal edilmiꢀtir.   II. AĐHS’NĐN 11. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuranlar, AĐHS’nin 10., 11. ve 14. maddelerine atıfta bulunmakta ve gösteri ve   sonrasında yapılacak basın açıklamasını engelleyen polisin ifade özgürlüğü h a k l a r ı i l e b ar ı ꢀçıl   gösteri yapma özgürlüklerini ihlal ettiğini ileri sürmektedir.   AĐHM, bu ꢀikâyetleri AĐHS’nin 11 maddesi açısından inceleyecektir (Türkiye aleyhine   Balçık ve diğerleri davası, no 25/02, prg. 36, 29 Kasım 2007).   Baꢀvuranlar, Đstiklal Caddesi’ni kapattıkları iddiasını kabul etmemektedir. Bu bağlamda,   baꢀvuranlar toplam on üç göstericinin bulunduğunu ifade etmekte ve yalnızca barıꢀçıl bir   gösteri yapma niyetinde olduklarını, dolayısıyla güvenlik güçlerinin müdahalesini   gerektirecek bir davranıꢀta bulunmadıklarını ileri sürmektedir.   Hükümet, baꢀvuranların gösteri yapma özgürlüğün e mü d a h a le ed i l me d i ğini, öyle olduğu   kabul edilse bile, müdahalenin 2. paragraf bakımından haklı olduğunu iddia etmektedir.   Hükümet, yasadıꢀı bir gösterinin sözkonusu olduğunu ve bu nedenle güvenlik güçleri   tarafından dağıtılabileceğini hatırlatmakta, müdahalenin kamu düzenini korumak amacını   taꢀıdığını ve dolayısıyla kargaꢀa çıkarılmasını ve suç iꢀlenmesini önlemeye yönelik olduğunu   kaydetmektedir. Hükümet, baꢀvuranların kamu güvenliği açısından yasaklanan bir bölgede   gösteri yaptıklarından haberdar olduğunu savunmaktadır. Hükümet, güvenlik güçleri ilgili   ꢀahıslara basın açıklaması yapabilecekleri bir yer gösterdiği halde bunu reddettikleri için   me vc u t d a va nı n Oya Ataman davasından farklı olduğu kanaatindedir.   AĐHM, gösterinin dağıtılmasının baꢀvuranların toplantı yapma hakkına müdahale teꢀkil   ettiği kanaatindedir. Bu müdahalenin, gösteri yapma ve toplantılara iliꢀkin 2911 sayılı   Kanun’un 22. maddesi gibi yasal bir dayanağı bulunmaktadır. Ayrıca söz konusu müdahale,   kamu düzenini sağlama, baꢀkalarının hakkını koruma gibi - mevcut durumda halk arasında   baskı görmeden dolaꢀma ha kkı - AĐHS’nin 11. maddesinin 2. paragrafında öngörülen en az iki   me ꢀru amaca yöneliktir. (Oya Ataman, ilgili bölüm, prg. 32). Geriye müdahalenin demokratik   bir toplumda gerekli olup olmadığı sorunu kalmaktadır.   AĐHM öncelikle, 11. maddeye iliꢀkin içtihadından çıkan temel ilkelere atıfta   bulunmaktadır (Türkiye aleyhine Djavit An davası, no 20652/92, prg. 56-57, CEDH 2003-III,   Fransa aleyhine Piermont davası, 27 Nisan 1995, prg. 76-77, seri A no 314, ve Avusturya   aleyhine Plattform « Ärzte für das Leben » davası, 21 Haziran 1988, prg. 32, seri A no 139).   Mevcut davada gösteri, iç hukukun öngördüğü ꢀekilde yetkili makamlara bildirilmemiꢀtir.   Bu noktada AĐHM, spontane bir ꢀekilde gösteri düzenleme hakkının ancak güncel bir olaya   hemen cevap verme niteliği taꢀıması ve özellikle hemen yapılmadığı takdirde önemini   kaybedecek olması gibi bazı özel koꢀullarda, genel kuralların aksine, yetkili makamlara haber   verme zorunluluğundan muaf tutulabileceğini hatırlatmaktadır (M a c a r i s t a n a l e y h i n e É v a   Molnár davası, no 10346/05, prg. 38, 7 Ekim 2008). Oysa, baꢀvuranlar « hayata dönüꢀ »   operasyonunun ikinci yıldönümü münasebetiyle gösteri düzenlemiꢀlerdir. Dolayısıyla,   A ĐHM’nin kanaatine göre, söz konusu gösteri güncel bir olaya hemen cevap vermek amacıyla   kendiliğinden düzenlemediği için ilgili ꢀahıslar yetkili makamlara haber verme   zorunluluğundan muaf tutulamaz. AĐHM ayrıca, baꢀvuranların diğer göstericilerle birlikte   güvenlik güçlerinin dağılma çağrısına uymadıklarını ve eylemlerine devam etmeye   kalktıklarını not etmektedir.   Bununla birlikte, dosyanın ve delil unsurlarının derinlemesine incelenmesinden sonra   A ĐHM, gösterici grubun, muhtemel trafik sıkıntıları dıꢀında kamu düzenini tehlikeye atacak   bir tehdit oluꢀturmadıklarını kaydetmektedir. Bu bağlamda AĐHM, halka açık bir alanda   gerçekleꢀtirilen her türlü gösterinin günlük yaꢀamın akıꢀını belirli bir ölçüde bozacak bir   karıꢀıklığa ve hasmane tepkilere yol açabileceğini hatırlatmaktadır. Ancak AĐHM, durumun   kurallara aykırı olmasının, tek baꢀına, toplanma özgürlüğüne müdahaleyi haklı çıkarmayacağı   kanaatindedir (Karatepe ve diğerleri, ilgili bölüm, prg. 47). Mevcut davada sözkonusu olan,   zamanında ulusal düzeyde tartıꢀılmıꢀ ve ꢀiddetli tepkilere yol açmıꢀ bir olay üzerine   kamuoyunun dikkatini çekmek isteyen küçük bir grup insanın düzenlediği bir gösteridir.   A ĐHM, özellikle yetkililerin, düzenlenen gösteriye son vermekte gösterdikleri sabırsızlığa   anlam verememektedir (Oya Ataman, ilgili bölüm, prg. 41 ve, a contrario, Éva Molnár, ilgili   bölüm, prg. 42). Bu konuyla ilgili olarak AĐHM, grubun saat 14 :30 sıralarında toplanmaya   baꢀladığını ve gösterinin birkaç dakika içinde grubun tutuklanmasıyla sona erdiğini   gözlemlemektedir. AĐHM’nin nezdinde göstericilerin ꢀiddete baꢀvurmadıkları durumlarda,   A ĐHS’nin 11. maddesi ile garanti altına alınan toplantı özgürlüğü kavramının içeriğinin   boꢀaltılmaması bakımından kamu erkinin barıꢀçıl gösterilere belli ölçüde hoꢀgö r ü gö s t er me s i   önem arz etmektedir (bakınız, bu anlamda, Karatepe ve diğerleri, ilgili bölüm, prg. 48-49).   Sonuç olarak AĐHM, mevcut davada polisin kaba kuvvet uygulayarak müdahale etmesini   ve baꢀvuranlar hakkında ceza yargılaması baꢀlatılmasını orantısız olarak kabul etmektedir. Bu   önlemler AĐHS’nin 11. maddesinin ikinci paragrafı uyarınca kamu düzeninin korunması   bakımından gereklilik arz etmemektedir.   Dolayısıyla, AĐHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiꢀtir.   III. AĐHS’NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Baꢀvuranlar, kazanç kaybı ve sağlık masrafları nedeniyle uğradıkları maddi zarar   karꢀılığında 470,40 Euro (EUR) talep etmektedir.   Baꢀvuranlar ayrıca, manevi tazminat olarak her biri için 10 000 Euro talep etmektedir.   Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.   AĐHM, baꢀvuranların maddi tazminat baꢀlığı altındaki taleplerinin hiçbir ꢀekilde   desteklenmediğini not etmektedir. Bu nedenle, söz konusu talepler haklı bulunamaz.   Buna karꢀın, AĐHM manevi tazminat olarak baꢀvu r a nl ar S er k a n Y ı l ma z v e B e h l ü l O ca k ’ ı n   her birine 7 000 Euro, baꢀvuranlar Ayꢀe Rojda ꢁendur ve Alev Oral’ın her birine 3 000 Euro,   baꢀvuran Burak Baꢀkaya’ya 2 000 Euro ve baꢀvu r a nl a r Ö z l e m O r a l v e R u h s e l D e mi r b a ꢀ’ın   her birine 1 000 Euro ödenmesinin hakkaniyete uygun olacağı kanaatindedir.   B. Yargılama masraf ve giderleri   Baꢀvuranlar, ayrıca ulusal mahkemeler önünde görülen yargılama masraf ve giderleri   karꢀılığında 7 911 Euro ve AĐHM önünde görülen yargılama için ise aynı baꢀlık altında 2470   Euro talep etmektedir.   Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.   AĐHM’nin yerleꢀik içtihadına göre bir baꢀvuran gerçekliğini ve gerekliliğini kanıtladığı   ma kul mi kt a r la r da ki ya r gı g i de r le r i ni el d e ed e bi l i r .   Elindeki belgeler ile yukarıdaki kıstasları dikkate alan AĐHM, talebin kanıt belgeleriyle   desteklenmediğini tespit etmekte ve dolayısıyla bu talebi reddetmektedir.   C. Gecikme faizi   Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç   puanlık bir artıꢀ eklenerek belirlenecektir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. Baꢀvurunun kabuledilebilir olduğuna;   2. AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiğine;   3. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;   4. a) AĐHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,   ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası’na çevrilmek üzere, her türlü vergiden   muaf tutularak Savunmacı Devlet tarafından baꢀvuranlar Serkan Yılmaz ve Behlül   Ocak’ın her birine 7.000 (yedi bin) Euro, baꢀvuranlar Ayꢀe Rojda ꢁendur ve Alev Oral’ın   her birine 3.000 (üç bin) Euro, baꢀvuran Burak Baꢀkaya’ya 2.000 (iki bin) Euro,   baꢀvuranlar Özlem Oral ve Ruhsel Demirbaꢀ’ın her birine 1.000 (bin) Euro manevi   tazminat ödenmesine;   b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan   fazlasına eꢀit oranda basit faiz uygulanmasına;   5. Adil tatmine iliꢀkin diğer tüm taleplerin reddine;   KARAR VERMĐꢁTĐR.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.   paragraflarına uygun olarak 13 Ekim 2009 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir   Mevcut karar ekinde AĐHS’nin 45/2 ve Đçtüzüğün 74/2 maddesine uygun olarak Yargıç   A n d r a s S a j o ’ n u n m u t a b ı k o y g ö r ü ꢀü yer almaktadır.   8