26138/95

WyrokETPCz1998-09-02ECLI:CE:ECHR:1998:0902JUD002613895

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy brak możliwości zaskarżenia decyzji administracyjnej nakładającej grzywnę za wykroczenie do niezależnego sądu narusza prawo do rzetelnego procesu sądowego z art. 6 ust. 1 Konwencji?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że choć powierzanie ścigania i karania za wykroczenia organom administracyjnym nie jest samo w sobie sprzeczne z Konwencją, to jednak osoba, której dotyczy taka decyzja, musi mieć możliwość zaskarżenia jej do sądu spełniającego wymogi art. 6 Konwencji. W niniejszej sprawie prawo krajowe wykluczało sądową kontrolę decyzji administracyjnych dotyczących wykroczeń, jeśli nałożona grzywna nie przekraczała określonego progu, co uniemożliwiło skarżącemu dostęp do sądu w celu weryfikacji zasadności nałożonej kary.

Stan faktyczny

Skarżący, słowacki obywatel, został ukarany grzywną w wysokości 300 koron słowackich oraz obciążony kosztami 150 koron słowackich przez Lokalny Urząd w Dubnicy nad Vahom za rzekome bezpodstawne oskarżenie rodziny B. o groźby i zniszczenia. Policja nie potwierdziła jego zarzutów, co doprowadziło do uznania go za winnego wykroczenia. Odwołanie do wyższego organu administracyjnego było nieskuteczne. Skarżący złożył skargę konstytucyjną, powołując się na art. 6 Konwencji, ale została ona odrzucona przez Sąd Konstytucyjny jako oczywiście bezzasadna, ponieważ prawo krajowe wykluczało sądową kontrolę dla wykroczeń z grzywną poniżej 2000 koron słowackich.

Rozstrzygnięcie

Trybunał stwierdza naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji.

Pełny tekst orzeczenia

LAUKO v. SLOVAŠKA (Eur. Court H.R., 2. 9. 1998, Repots 1998-VI) [Slovaški državljan, gospod Lauko je storil prekršek [priestupok], ker je med drugim obtožil družino B., da mu grozi zaradi tega, ker je kupil stanovanje, da mu uničujejo vrata, okna in poštni nabiralnik. Policija tega ni uspela dokazati, zato ga je prijavila Lokalnemu uradu Dubnice nad Vahom, češ da je neutemeljeno obtožil družino B.. Kaznovan je bil z globo 300 slovaških kron, dolžan je bil plačati tudi 150 slovaških kron stroškov. Po neuspešni pritožbi višjemu upravnemu organu je vložil ustavno pritožbo na Ustavno sodišče Republike Slovaške, kjer se je skliceval tudi na 6. člen Evropske konvencije o človekovih pravicah.] [...] 16. 24. novembra 1994 je Ustavno sodišče zavrnilo vlagateljevo ustavno pritožbo kot očitno neutemeljeno. Med drugim je odločilo: „Prekršek je na splošno karakteriziran s kršitvijo pravil prava [wrongful breach of law] ali zakonitih obveznosti v različnih področjih javne uprave, ki predstavlja manjšo nevarnost družbi. Zaradi njegovega značaja prekršek ni podvržen sodni presoji. [...] V skladu z Zakonom o prekrških spada presoja prekrškov v pristojnost upravnih oblasti. [...] zakonitost odločb upravnih organov spada v sodno presojo le kadar je bila naložena globa, ki presega 2000 slovaških kron [...]” [...] 2. Presoja Sodišča [...] 64. [...] Zaupati pregon in kaznovanje prekrškov upravnim oblastem ni v neskladju s Konvencijo, vendar je potrebno poudariti, da mora obravnavana oseba imeti možnost, da izpodbija katerokoli odločbo zoper njo pred sodiščem, ki nudi jamstva 6. člena. V tem primeru pa vlagatelj odločb Lokalnega in Okrajnega urada ni mogel dati v presojo neodvisnemu in nepristranskemu sodišču, kajti njegovo pritožbo je Ustavno sodišče zavrnilo na podlagi, da prekršek, za katerega je šlo, ne more biti predmet presoje s strani sodišča (glej točki 16. in 17. zgoraj). V skladu z zgoraj povedanim je Sodišče mnenja, da je bila kršena vlagateljeva pravica do zaslišanja pred neodvisnim in nepristranskim sodiščem. [...]