26730/05

CONSEIL DE   L'EUROPE   AVRUPA   KONSEYĐ   AVRUPA ĐNSAN HAKLARI MAHKEMESĐ   ĐKĐNCĐ DAĐRE   ARPAT - TÜRKĐYE DAVASI   (Baꢀvuru no: 26730/05)   KARARIN ÖZET ÇEVĐRĐSĐ   STRAZBURG   Haziran 2010   Đꢀbu karar Sözleꢀme’nin 44 / 2 maddesinde belirtilen koꢀullar çerçevesinde kesinleꢀecek olup   ꢀekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2010. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   USUL   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (26730/05) no’lu davanın nedeni T.C. ve aynı   zamanda Almanya vatandaꢀı Müjgan Süheyla Arpat’ın (baꢀvuran) Avrupa Đnsan Hakları   Mahkemesi’ne 28 Haziran 2005 tarihinde Đnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin   Korunmasına iliꢀkin Sözleꢀme’nin (Avrupa Đnsan Hakları Sözleꢀmesi - AĐHS) 34. maddesi   uyarınca yapmıꢀ olduğu baꢀvurudur.   Baꢀvuran Avrupa Đnsan Hakları Mahkemesi (AĐHM) önünde Đstanbul Barosu avukatlarından   F. Karakaꢀ Doğan tarafından temsil edilmektedir.   OLAYLAR   I. DAVANIN KOꢁULLARI   Baꢀvuran 1957 doğumlu olup, Đstanbul'da ikâmet etmektedir.   A. Davanın oluꢀması   Haziran 2003 tarihinde, birçok sivil toplum örgütü üyesinden oluꢀan bir grup Bingöl'ün   merkezinde toplanarak « Kadınlardan kürt sorununa diyalog çağrısı » çerçevesinde halka açık   bir toplantı gerçekleꢀtirmiꢀ ve sonrasında da bir bildiri okunmuꢀtur.   Polis, baꢀvuranın da yer aldığı bu grubun bulunduğu otobüsü Bingöl ili giriꢀinde   durdurmuꢀtur. Đlgili ꢀahıslar otobüsten indiğinde toplanmaya baꢀlamıꢀ ve sözcülerinin bir   bildiri okumaya baꢀladığı sırada polis toplanmalarının yasadıꢀı olduğunu ikaz ederek   dağılmalarını istemiꢀtir. Göstericiler bu ikaza uymadıklarından güvenlik güçleri baꢀvuranın da   aralarında olduğu göstericileri yakalayarak gözaltına almıꢀtır.   Baꢀvuran gözaltı sırasında kötü muameleye maruz kalmıꢀtır (15 – 25 m2 lik bir hücrede   diğer 80 göstericiyle beraber tutulmuꢀ, aç ve susuz bırakılmıꢀ ve tuvaletleri kullanma talebi   reddedilmiꢀtir).   Haziran 2003 tarihinde, baꢀvuran Bingöl Devlet Hastanesi'ne götürülmüꢀtür. Orada aynı   gün düzenlenen tıbbi rapora göre, vücudunda herhangi bir yara ve darp izine rastlanmamıꢀtır.   Baꢀvuranın söylediğine göre, polis memurları doktor muayenesinden sonra kendisini kenti   terk etmesi için zorla otobüse bindirmiꢀlerdir. Bu operasyon sırasında, polisler kendisine   vurmuꢀlardır. Hükümet, baꢀvuranın gözaltı süresince polislerin kendisine ꢀiddet kullandığı   sonucunun çıkarılacağı hiçbir unsur bulunmadığını belirtmektedir.   Haziran 2003 tarihinde Đstanbul'a geldiğinde ilgili ꢀahıs Türkiye Đnsan Hakları Vakfı'na   baꢀvurarak bir sağlık raporu düzenlenmesini talep etmiꢀtir. Aynı gün, üç doktor tarafından   muayene edilmiꢀtir. Bu doktorların düzenlediği 19 Haziran 2003 tarihli rapora göre, baꢀvuran,   polislerin bulunmadığı Bingöl Devlet Hastanesinde 17 Haziran günü yapılan muayenede   doktorlara vücudunda hiçbir ꢀiddet izi bulunmadığını ancak kendisine psikolojik baskı   uygulandığını söylemiꢀtir. Ayrıca raporda, yine ilgili ꢀahısın söylediğine göre, hastanede   muayene olduktan sonra polislerin kenti terk etmesi için zorla bir otobüse bindirdikleri ve   kendisine vurdukları belirtilmektedir.   Haziran 2003 tarihli tıbbi raporda baꢀvuranın sağ bacağının arkasında yeꢀil renkli 3x1,5   cm boyutunda iki ekimoz, sol elinin orta parmağında 1x1 cm boyutunda morumsu ve kabuklu   bir ekimoz, sözkonusu lezyon bölgesi elle yoklandığında baꢀvuranın acı hissi ve sol elinde   « 4+/5 » nispetinde bir kas sertliği tespit edildiği belirtilmektedir. Doktorlar, bu tespitlerin   baꢀvuranın kötü muamele gördüğü yönündeki iddialarını desteklediği kanaatine varmıꢀlardır.   B. Baꢀvuranın kötü muamele ile ilgili suç duyurusu   Belirtilmeyen bir tarihte, baꢀvuran kötü muamele gördüğü gerekçesiyle polisler hakkında   Bingöl savcılığına suç duyurusunda bulunmuꢀtur.   Ağustos 2003 tarihinde, Bingöl Cumhuriyet Savcısı (« savcı ») takipsizlik kararı almıꢀtır.   Bu takipsizlik kararında, baꢀvuranın gözaltı sırasında avukatıyla görüꢀebildiği, polislerin   yönetmeliğe uygun olarak yemeklerini verdiği, gözaltından sonra da bir doktor tarafından   muayene edildiği ve vücudunda hiçbir yara ve darp izine rastlanmadığı belirtilmiꢀtir.   Mart 2004 tarihinde, baꢀvuran 19 Haziran 2003 tarihli doktor raporuna dayanarak bu   karara itiraz etmiꢀtir.   Muꢀ Ağır Ceza Mahkemesi baꢀkanı 5 Temmuz 2004 tarihli kararında, takipsizlik kararını   iptal etmiꢀ ve dava dosyasını savcılığa geri göndermiꢀtir.   Ekim 2004 tarihinde, savcı ikinci kez takipsizlik kararı vermiꢀ ve 6 Ağustos 2003 tarihli   takipsizlik kararındaki gerekçeleri yinelemiꢀtir. Savcı, baꢀvuranın serbest bırakılmadan hemen   önce kötü muamele gördüğü iddiaları ve 19 Haziran 2003 tarihli doktor raporu hakkında   yorum yapmamıꢀtır.   Ocak 2005 tarihinde, ağır ceza mahkemesi baꢀvuranın itirazını reddetmiꢀ ve takipsizlik   kararını onamıꢀtır.   C. Baꢀvuran hakkında açılan ceza davası   Ağustos 2003 tarihli iddianamede savcı, baꢀvuran hakkında ceza davası açmıꢀ ve 2911   sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüꢀleri Kanunu gereğince mahkûm edilmesini istemiꢀtir.   Eylül 2008 tarihinde, Bingöl Ceza Mahkemesi baꢀvuran hakkında beraat kararı vermiꢀtir.   HUKUK   I. AĐHS'NĐN 3. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, gözaltı sırasında ve gözaltından sonra polislerin kendisini yakalayarak kenti terk   etmesi için zorla bir otobüse bindirdiğinde kötü muameleye maruz kaldığını iddia etmektedir.   Baꢀvuran ayrıca Türk hukukunda kötü muamele iddialarını ve mahkemeye eriꢀim hakkının   engellendiğini dile getirebileceği bir iç hukuk yolunun bulunmadığından ꢀikâyetçi olmaktadır.   Bu noktada, baꢀvuran AĐHS'nin 13. maddesiyle bağlantılı olarak 3. maddesine atıfta   bulunmaktadır. AĐHM, bu ꢀikâyetlerin sadece 3. madde kapsamında incelenmesinin uygun   olacağı kanaatindedir (bakınız, aynı yönde, Türkiye aleyhine Mecail Özel davası, no 16816/03,   prg. 21, 14 Nisan 2009).   A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin   1. Baꢀvuranın yakalandığı tarih ile devlet hastanesinde doktor muayenesinden geçtiği 17   Haziran 2003 tarihi arasındaki dönem hakkında   AĐHM, baꢀvuranın serbest bırakılmadan önce bir doktor tarafından muayene edildiğini ve   ilgili rapora göre vücudunda hiçbir yara ve darp izine rastlanmadığını not etmektedir. Öte   yandan AĐHM, 19 Haziran 2003 tarihli doktor raporunda baꢀvuranın gözaltı sırasında   psikolojik baskıya maruz kaldığını ileri sürdüğünü belirtmektedir.   AĐHM, 3. madde kapsamına girebilmesi için iddia edilen kötü muamelelerin, aslında   değerlendirmesi göreceli olan asgari bir ꢀiddet arz etmesi gerektiğini hatırlatmaktadır (Türkiye   aleyhine Öcalan davası [GC], no 46221/99, prg. 180, CEDH 2005-IV).   Mevcut davada, AĐHM, baꢀvuranın iddialarını destekleyen ve yukarıda belirtilen dönemde   AĐHS'nin 3. maddesine aykırılık teꢀkil eden muamelelere maruz kaldığı sonucunu doğuran ve   ꢀikâyet ettiği psikolojik baskının aynı hükümde belirtilen ꢀiddet düzeyinde olduğunu gösteren   hiçbir olgu ve delil baꢀlangıcı sunmadığını gözlemlemektedir (Türkiye aleyhine Oya Ataman   davası, no 74552/01, prg. 26, CEDH 2006-XIII).   Bunun sonucu olarak, baꢀvurunun bu bölümü, her ne kadar baꢀvuranın yakalandığı tarih ile   devlet hastanesinde doktor muayenesinden geçtiği tarih arasındaki dönemle ilgili olsa da,   açıkça dayanaktan yoksun olduğundan AĐHS'nin 35. maddesinin 3 ve 4. paragrafları uyarınca   reddedilmelidir.   2. Baꢀvuranın devlet hastanesinde doktor muayenesinden geçtiği tarih ile serbest   bırakıldığı tarih arasındaki dönem hakkında   Hükümet, baꢀvuranın hukuk ya da idare mahkemelerinde tazminat davası açmaması   dolayısıyla iç hukuk yollarını tamamen tüketmediğini iddia etmektedir.   Baꢀvuran, AĐHS'nin 35. maddesinin 1. paragrafındaki gereksinimlere uyduğunu   savunmaktadır.   AĐHM, Hükümetin hukuki ve idari itiraz yollarının tüketilmediği yönündeki argümanları   hakkında daha önce de karar verdiğini hatırlatmaktadır. AĐHM, mevcut davada farklı bir   sonuca varmayı gerektirecek herhangi bir durum görememekte ve Hükümetin bu iddiasını   reddetmektedir (bakınız, aynı yönde, Türkiye aleyhine Nurgül Doğan davası, no 72194/01,   prg. 45, 8 Temmuz 2008).   AĐHS'nin 35. maddesinde öngörülen baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi   bulunmadığından, AĐHM baꢀvurunun bu bölümünü kabuledilebilir ilan etmektedir.   B. Esasa iliꢀkin   Hükümet, baꢀvuranın iddialarının dayanağı olmadığını belirtmektedir.   Bu bağlamda Hükümet, baꢀvuranın gözaltı süresi bittiğinde bir doktor tarafından muayene   edildiğini ve bu doktorun 17 Haziran 2003 tarihli raporuna göre baꢀvuranın vücudunda hiçbir   yara ve darp izine rastlanmadığını hatırlatmaktadır. Hükümet, buradan yola çıkarak,   baꢀvuranın vücudunda tespit edilen ekimozların yakalandığı sırada ve gözaltı süresinde   oluꢀamayacağını eklemektedir. Hükümete göre, 19 Haziran 2003 tarihli tıbbi raporda   kaydedilen lezyonların AĐHS'nin 3. maddesi kapsamında Devletin sorumluluğuna atfedilen   bir muameleden kaynaklandığı sonucunu doğuracak herhangi bir kanıt unsuru   bulunmamaktadır.   Baꢀvuran, olayların kendi anlattığı ꢀekilde meydana geldiğini yinelemektedir.   AĐHM, iddia edilen olguların Türkiye Đnsan Hakları Vakfı'nın doktoru tarafından 19   Haziran 2003 tarihinde verilen tıbbi raporda belirtilen yaraların kaynağı olduğu hakkında   taraflar arasında bir anlaꢀmazlık bulunduğunu kaydetmektedir. AĐHM, bir kimsenin tamamen   polis memurlarının kontrolü altında olduğu halde gözaltı sırasında yaralanması durumunda,   bu süreçte meydana gelen her türlü yaralanmanın olaylara dair güçlü karinelere sebebiyet   verdiğini hatırlatmaktadır (Türkiye aleyhine Salman davası [GC], no 21986/93, prg. 100,   CEDH 2000-VII). Dolayısıyla bu yaraların kaynağı hakkında makul bir açıklama getirmek ve   mağdurun iddialarını – özellikle bu iddialar tıbbi belgelerle desteklemiꢀ ise – ꢀüphe   uyandırabilecek olayları açıklayan kanıtlar sunmak Hükümetin sorumluluğundadır (bakınız,   diğer birçoğu arasından, Türkiye aleyhine Ayꢀe Tepe davası, no 29422/95, prg. 35,   Temmuz 2003).   AĐHM mevcut davada, baꢀvuranın 16 Haziran 2003 tarihinde Bingöl'de düzenlenen halka   açık bir gösteriye gitmek üzere bindiği otobüste yakalandığını tespit etmektedir. Baꢀvuran   ertesi gün devlet hastanesinde muayene edilmiꢀ, dolayısıyla kenti terk eden bir otobüse zorla   bindirildiği ana kadar ulusal yetkililerin kontrolü altında kalmıꢀtır. AĐHM, bu olayların   Hükümet tarafından itiraz görmediğini not etmektedir. Bu itibarla ispat yükümlülüğü   yetkililere ait olduğundan, baꢀvuranın vücudunda tespit edilen lezyonlar hakkında açıklama   getirmek de onlara düꢀmektedir.   Öte yandan AĐHM, her ne kadar 17 Haziran 2003 tarihli tıbbi raporda baꢀvuranın   vücudunda hiçbir lezyon ya da ekimoz tespit edilmediği doğru olsa da, 19 Haziran 2003   tarihli tıbbi raporda sağ bacağın arkasında yeꢀil renkli 3x1,5 cm boyutunda iki ekimoz, sol   elin orta parmağında 1x1 cm boyutunda morumsu ve kabuklu bir ekimoz, sözkonusu lezyon   bölgesi elle yoklandığında acı hissi ve sol elde « 4+/5 » nispetinde bir kas sertliği tespit   edildiğini gözlemlemektedir. Doktorlar, bu tespitlerin baꢀvuranın kötü muamele gördüğü   yönündeki iddialarını desteklediği kanaatine varmıꢀlardır.   AĐHM, ayrıca baꢀvuranın olayların meydana geliꢀi hakkında ayrıntılı açıklamalar   getirdiğini belirtmektedir. AĐHM, serbest bırakıldığının ertesi günü Đstanbul'a geldiğinde   baꢀvuranın kendisini gözaltı sırasında muayene eden doktorlardan baꢀka birine görünmek   üzere giriꢀimde bulunduğunu ve baꢀvuranın muayene olmak için Türkiye Đnsan Hakları   Vakfı'na gittiğini, buradan bir sağlık raporu aldığını, daha sonra gördüğü kötü muameleden   dolayı polis memurları hakkında adli makamlara suç duyurusunda bulunduğunu   kaydetmektedir. AĐHM, baꢀvuranın mevcut davada kötü muamele iddialarını savunmak için   elinden gelen herꢀeyi yaptığı kanaatindedir. Bu durumda, AĐHM ilgili ꢀahısın vücudunda   tespit edilen lezyonların kaynağının mantıklı bir ꢀekilde açıklanmamasında ve 17 Haziran ile   Haziran 2003 tarihli raporlarda farklı tespitlerin yer almasında Hükümetin sorumluluğu   olduğu kanaatine varmaktadır.   Adli makamlar tarafından açılan ceza davasında hakimler sadece 19 Haziran 2003 tarihli   raporu dikkate almamakla kalmayıp, ne baꢀvuranı ve ne de diğer göstericileri dinlemeye de   gerek duymamıꢀlardır. Takipsizlik kararları ve ağır ceza mahkemesinin hükümlerinde,   baꢀvuranın gözaltı süresi sonunda ve Bingöl'den uzaklaꢀtırılması sırasında uygulanan kötü   muamele iddialarına karꢀı sessiz kalınmıꢀtır. Dolayısıyla, adli makamlar da baꢀvuranın kötü   muamele iddiaları hakkında etkili bir soruꢀturma yapma pozitif yükümlülüklerini gereğince   yerine getirmemiꢀlerdir.   Bu itibarla, AĐHS'nin 3. maddesi ihlal edilmiꢀtir.   II. AĐHS'NĐN 11. MADDESĐNĐN ĐHLAL EDĐLDĐĞĐ ĐDDĐASI HAKKINDA   Baꢀvuran, aynı ꢀekilde hakkında ceza davası açıldığı ve sözkonusu gösterinin polis   tarafından engellenmesi dolayısıyla ifade özgürlüğü ile örgütlenme özgürlüğünün ihlal   edildiğinden ꢀikâyetçi olmakta; AĐHS'nin 10 ve 11. maddelerine atıfta bulunmaktadır. AĐHM,   bu ꢀikâyetlerin sadece 11. madde açısından incelenmesine karar vermektedir (Türkiye   aleyhine Çiloğlu ve diğerleri davası, no 73333/01, prg. 38, 6 Mart 2007).   A. Kabuledilebilirliğe iliꢀkin   Hükümet, baꢀvuranın AĐHS'nin 35. maddesinin 1. paragrafında öngörüldüğü gibi AĐHM'ne   altı aylık süre içerisinde müracaat etmediğini savunmaktadır. Hükümete göre, bu süre ihtilaflı   gösterinin yapıldığı 16 Haziran 2003 tarihinde baꢀlamaktadır.   AĐHM, baꢀvuranın 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüꢀleri Kanunu kapsamında   yasadıꢀı bir gösteriye katıldığı gerekçesiyle ceza davasına konu olduğunu not etmektedir. Bu   dava, AĐHM'nin kanaatine göre, 35. maddenin 1. paragrafı anlamında iç hukuktaki kesin karar   olan 9 Eylül 2008 tarihinde sonuçlanmıꢀtır. Baꢀvurunun 28 Haziran 2005 tarihinde, yani altı   aylık süreden önce yapılması dolayısıyla, Hükümetin bu yöndeki iddiasının reddedilmesi   uygun olacaktır.   AĐHM, diğer taraftan bu ꢀikâyetin 35. maddenin 3. paragrafı anlamında açıkça dayanaktan   yoksun olmadığını ve baꢀka bir kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını gözlemlemektedir.   Dolayısıyla, ꢀikâyetin kabuledilebilir ilan edilmesi uygun olacaktır.   B. Esasa iliꢀkin   Hükümet, ihtilaflı gösterinin yasadıꢀı olduğunu, bu nedenle daha önceden yetkili mercilere   bildirilmediğini savunmaktadır.   Baꢀlangıçta AĐHM, baꢀvuranın toplantı hakkına bir müdahalenin sözkonusu olduğu   hususunda taraflar arasında bir anlaꢀmazlık bulunmadığını kaydetmektedir. Bu müdahale   sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüꢀleri Kanunu kapsamında yasal bir zemine dayanmakta   ve dolayısıyla AĐHS'nin 11. maddesinin 2. paragrafı anlamında « kanunla öngörülme »   ilkesine uymaktadır. Öte yandan, sözkonusu müdahale 11. maddenin 2. paragrafında dile   getirilen meꢀru amaçlardan en az birini, yani kamu düzenini koruma amacını hedeflemektedir.   Geriye müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli olup olmadığının belirlenmesi   kalmaktadır.   Bu noktada AĐHM, ilk önce 11. madde ile ilgili yerleꢀik içtihadından çıkan temel ilkelere   atıfta bulunmaktadır (Türkiye aleyhine Djavit An davası, no 20652/92, prg. 56-57, CEDH   2003-III, Fransa aleyhine Piermont davası, 27 Nisan 1995, prg. 76-77, seri A no 314, ve   Avusturya aleyhine Plattform « Ärzte für das Leben » davası, 21 Haziran 1988, prg. 32, seri A   no 139). Böylece bu içtihattan, yasal gösterilerin en iyi ꢀekilde yapılmasını ve bütün   vatandaꢀların güvenliğini sağlamak amacıyla yetkililerin gerekli önlemleri alma   yükümlülüğünün bulunduğu ortaya çıkmaktadır.   AĐHM, Devletlerin sadece toplantı yapma hakkını korumakla kalmayıp, bu hakkı dolaylı   yoldan usulsüz bir ꢀekilde sınırlandırmaktan da kaçınmalarının gerektiğini hatırlatmaktadır.   Diğer taraftan AĐHM, 11. maddenin esasen kamu güçlerinin, bireyin güvence altına alınan   haklarına keyfi müdahalesine karꢀı korumayı amaçlamakla birlikte, fazladan bu hakların etkili   bir ꢀekilde kullanılmasını sağlamak için pozitif yükümlülük de getirebileceğini   kaydetmektedir (Djavit An, ilgili bölüm, prg.57).   AĐHM, yine bu ilkelerin kamu alanlarında düzenlenen gösteri ve yürüyüꢀler için de   uygulanabileceğini hatırlatmaktadır (Djavit An, ilgili bölüm, prg. 56). Bununla birlikte, kamu   düzeni ve ulusal güvenliğin sağlanması gerekçesiyle, Yüksek Sözleꢀmeci Taraf'ın toplantı   yapılmasını izne bağlaması ve derneklerin faaliyetlerini düzenleyici tedbirler alması, 11.   madde anlayıꢀına ters düꢀmemektedir (Türkiye aleyhine Karatepe ve diğerleri davası, no   33112/04, 36110/04, 40190/04, 41469/04 ve 41471/04, prg. 46, 7 Nisan 2009).   Son olarak, halka açık bir alanda gerçekleꢀtirilen her türlü gösteri günlük yaꢀamın akıꢀını   belirli bir ölçüde bozacak bir karıꢀıklığa ve hasmane tepkilere yol açabilir. Ancak, AĐHM   durumun kurallara aykırı olmasının, tek baꢀına, toplanma özgürlüğüne müdahaleyi haklı   çıkarmayacağı kanaatindedir (Karatepe ve diğerleri, ilgili bölüm, prg. 47).   Mevcut davada, geniꢀ çaplı bir incelemeden sonra AĐHM, dosyada gösterici grubun kamu   düzeni için tehlike yarattığını gösteren hiçbir bir unsur bulunmadığını tespit etmektedir   (Türkiye aleyhine Balçık ve diğerleri davası, no 25/02, prg. 51, 29 Kasım 2007). AĐHM,   polisin göstericilerin il merkezine gelmesini engelleyerek ve sözcülerinin otobüsün yanında   bildiri okuyacağı sırada göstericileri yakalayarak önleyici bir müdahalede bulunduğunu   gözlemlemektedir. Polisin bu önleyici müdahalesi baꢀvuran dahil göstericileri barıꢀçıl bir   toplantı yapma haklarından mahrum bırakmıꢀ ve uygun bir yerde güncel bir konuda yani kürt   sorunu hakkında kamuoyunun dikkatini çekme fırsatını ellerinden almıꢀtır.   AĐHM, AĐHS'nin 11. maddesinde koruma altına alınan toplantı yapma özgürlüğünün   bütünüyle engellenmemesi için, göstericiler ꢀiddet eylemlerine karıꢀmadığı müddetçe, kamu   güçlerinin barıꢀçıl toplantılara hoꢀgörüyle bakmalarının önemli olduğunu yinelemektedir   (Oya Ataman, ilgili bölüm, prg. 42).   Bu itibarla, AĐHM mevcut davada polis müdahalesinin ve baꢀvuran hakkında açılan ceza   davasının orantısız olduğu kanaatine varmaktadır. Ayrıca AĐHM, bu önlemlerin AĐHS'nin 11   maddesinin ikinci paragrafı anlamında kamu düzeninin korunması açısından gerekli   olmadığını kaydetmektedir (Oya Ataman, ilgili bölüm, prg. 43).   Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiꢀtir.   III. AĐHS'NĐN 41. MADDESĐNĐN UYGULANMASI HAKKINDA   Baꢀvuran, maddi tazminat olarak 2 000 Euro ve manevi tazminat olarak 10 000 Euro talep   etmektedir. Baꢀvuran ayrıca, AĐHM önünde görülen yargılama masrafları karꢀılığında 5 000   Euro talep etmektedir. Bu bağlamda, baꢀvuran avukatı ile imzaladığı bir sözleꢀme ile Đstanbul   barosunun ücret baremini sunmaktadır.   Hükümet, bu taleplere itiraz etmektedir.   AĐHM, tespit edilen ihlal ile iddia edilen maddi tazminat arasında nedensellik bağı   göremediğinden bu talebi reddetmektedir. Buna karꢀın, baꢀvurana manevi tazminat olarak   talep ettiği 10 000 Euro tutarının tamamının ödenmesinin uygun olacağı kanaatine   varmaktadır. Yargılama masraf ve giderleri için elindeki belgeleri ve yerleꢀik içtihadında   belirtilen kıstasları göz önüne alan AĐHM, baꢀvurana 2.000 Euro ödenmesinin makul   olacağına hükmetmektedir.   AĐHM gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına   uyguladığı orana üç puanlık bir artıꢀın ekleneceğini belirtmektedir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, MAHKEME, OYBĐRLĐĞĐYLE,   1. Baꢀvuranın devlet hastanesinde sağlık kontrolünden geçtiği tarih ile serbest bırakıldığı   döneme iliꢀkin AĐHS’nin 3. maddesi ve ayrıca 11. maddesi hakkında yapılan ꢀikayetin   kabuledilebilir olduğuna;   2. Baꢀvurunun kalan kısmının kabuledilemez olduğuna;   3. AĐHS’nin 3. maddesinin ihlal edildiğine;   4. AĐHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;   5. a) AĐHS’nin 44 / 2 maddesi gereğince kararın kesinleꢀtiği tarihten itibaren üç ay içinde,   miktara yansıtılabilecek her türlü vergi ve masraflarla birlikte, ödeme tarihindeki döviz kuru   üzerinden TL.’ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından baꢀvurana:   i. manevi tazminat olarak 10.000 (on bin) Euro maddi tazminat ödenmesine;   ii. yargılama masraf ve giderleri için baꢀvurana 2.000 (iki bin) Euro ödenmesine;   b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan   fazlasına eꢀit oranda faiz uygulanmasına;   6. Adil tatmine iliꢀkin diğer taleplerin reddine;   KARAR VERMĐꢁTĐR.   Đꢀbu karar Fransızca olarak hazırlanmıꢀ ve AĐHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.   paragraflarına uygun olarak 15 Haziran 2010 tarihinde yazılı olarak bildirilmiꢀtir.   8