27053/95

ÇESHTJA VASSILESCU kundër RUMANISE - rast i mbajtjes e sendeve të   vlefshme të marra në mënyrë të paligjshme nga milicia më 1966 dhe mungesa e   një gjykate që të mund të urdhëronte kthimin e tyre.   I. RRETHANAT E ÇËSHTJES   A. Faktet kryesore   Kërkuesja është një shtetase rumune e lindur më 1897. Më 23 qershir 1966 oficerë të   policisë lokale ushtruan një kontroll në shtëpinë e saj paa asnjë lloj paralajmërimi,   kontroll që kishte të bënte me një hetim që policia kishte filluar ndaj bashkëshortit të   kërkueses për mbajtje të sendeve me vlerë, akt që përbënte shkelje penale sipas   legjislacionit në fuqi në atë kohë. Policia gjeti dhe konfiskoi 327 monedha ari të cilat   ishin të një prerje të tillë që e kushtëzonte shfrytëzimin e tyre vetëm për qëllime   bizhuterie. Në qershor 1966 policia vendosi që të mos e vazhdonte ndjekjen penale   ndaj bashkëshortit të kërkueses dhe e mbylli dosjen. Megjithatë ata vendosën që t'i   mbanin monedhat.   Në maj 1990 kërkuesja paraqiti një kërkesë për kthim sendi pranë zyrës së Prokurorit   të Përgjithshëm të Rumanisë. Në tetor 1990 Prokurori i Përgjithshëm iu përgjigj që   nuk kishte patur ndonjë urdhër për konfiskim ose paralajmërim për kontroll qoftë më   qoftë edhe më pas. Më 1991 kërkuesja bëri një padi për rifitimin e pronësisë të   monedhave të arta. U zhvillua një numër mjaft i madh seancash gjyqësore dhe më   së fundi në tetor 1994 Gjykata e Lartë arriti në përfundimin se gjykatat civile nuk   kishin juridiksion për të urdhëruar kthimin e monedhave sepse ishte Këshilli lokal i   Shtetit organi i vetëm që mund ta pranonte kërkesën e kërkueses për kthimin e   sendeve në fjalë.   B. Procedurat përpara Komisionit Europian të të Drejtave të Njeriut.   Kërkuesja iu drejtua Komisionit Europian të të Drejtave të Njeriut më 1995 duke   pretenduar shkelje të neneve 8, 6 § 1 dhe të nenit 1 Protokolli 1 të Konventës. Ky i   fundit shprehu mendimin e tij sipas të cilit në këtë rast kemi patur të bëjmë me shkelje   të nenit 6 § 1 dhe të nenit 1 të Protokollit 1, por nuk ka patur shkelje të neneve 8 dhe   të Konventës.   II. PËRMBLEDHJE E VENDIMIT TË GJYKATËS   I.   Në lidhje me nenin 6 § 1 i Konventës   A. Prapësimet paraprake të ngritura nga ana e Qeverisë (mos-ezaurimi i të   gjitha mjeteve të brendshme ligjore)   Një prapësimi i tillë nuk kishte qënë ngritur përpara Komisionit - veprimi i parimit   të estopelit. Për këtë arsye Gjykata vendos se prapësimi paraprak i ngritur nga ana e   qeverisë rumune nuk pranohet (me unanimitet)   B. Faktet që kanë lidhje me aplikimin   Në lidhje me pretendimin e ngritur për shkelje të paragrafit 1 të nenit 6, nuk u   kundërshtua se kërkuesja kishte qënë pronare e monedhave për të cilat diskutohej.   Gjykata e Lartë kishte prishur vendime të mëparshme të gjykatave civile të cilat   urdhëronin kthimin e pronësisë dhe arriti në përfundimin se këto gjykata kishin   shkelur në kompetencat eksluzive të Këshillit të Shtetit. Gjykata e Lartë kishte qënë e   mendimit që për shkak të faktit se aplikimi i kërkueses për kthimin e pronësisë kishte   të njëjtin rol me një ankim kundër një mase me karakter hetimor penal, ishte vetëm   Këshilli i Shtetit të rajonit të Arges i vetmi që kishte juridiksion që të vendoste në   lidhje me të.   Në këtë kuadër mbahet parasysh se edhe atje ku Këshilli i Shtetit për një rajon   ushtron pushtete të një karakteri gjyqësor, ai vepronte si anëtar i drejtorisë së   Prokurorit të Përgjithshëm, i cili varej pikësëpari nga Prokurori i Përgjithshëm i   Rumanisë si dhe nga Ministri i Drejtësisë, pra është e qartë që ka varësi nga   ekzekutivi dhe nuk ofron garancitë e një instance me karakter gjyqësor. Pra sipas   mendimit të Gjykatës Europiane të të Drejtave të Njeriut ka patur shkelje të paragrafit   të nenit 6 (me unanimitet).   II.   NENI 13 I KONVENTES   Neni 6 § 1 i Konventës Europiane të të Drejtave të Njeriut ka karaterin e një lex   specialis në raport me Nenin 13 po të Konventës. Për këtë shkak mund të thuhet se   kërkesat e Nenit 13 janë ezauruar nga ato të Nenit 6 § 1.   Për këtë arsye Gjykata arriti në përfundimin se nuk ka nevojë pra që të vlerësojet   zbatueshmëria e Nenit 13 në lidhje me kërkesën në fjalë (me unanimitet).   III.   NENI 1 i PROTOKOLLIT Nr.1   Duke qënë konsiderohet e pranueshme se mbajtja e pronësisë në rastin në fjalë nga   ana e milicisë ka qënë e paligjshme dhe që kërkuesja ka qënë pronare e ligjshme e   kësaj pronësie, për pasojë mund të thuhet se kërkuesja ka vazhduar të jetë pronare e   saj. Eshtë e vërtetë që Rumania nuk e kishte njohur juridiksionin e Gjykatës deri më   qershor 1994, por vendimi i Gjykatës së Lartë së Rumanisë datonte më vonë se 20   qershori 1994 dhe ankesa e kërkueses kishte të bënte me një situatë që vazhdonte të   ekzistonte ende.   Duke patur parasysh se nuk ka asnjë bazë ligjore, mbajtja, e cila vazhdon ende, e   të mirave materiale të trajtuara në rastin në fjalë nuk do të mund të interpretohej si një   privim posedimi ose kontroll i përdorimit të pronësisë, të lejueshme nga ana e Nenit 1   të Protokollit Nr. 1.   Kërkuesja kishte fituar një vendim gjyqësor i cili urdhëron autoritetet përkatëse që   t'i kthejnë asaj të mirat materiale të pretenduara. Ky vendim nga njëra anë - siç u tha   edhe më lart - kishte qënë hedhur poshtë nga ana e Gjykatës së Lartë të Rumanisë, dhe   nga ana tjetër përpjekjet e mëparshme pranë Këshillit të Shtetit të rajonit, i cili kishte   qënë konsideruar se kishte kompetencë ekskluzive, nuk kishin patur ndonjë sukses më   të madh.   Pra humbja nga ana e kërkueses për të disponuar sendet në pronësi të saj, e marrë   në konsideratë bashkë me përpjekjet e kota të deritanishme për ta ndrequr gjendjen   përpara autoriteteve dhe gjykatave të brendshme, sillte pasoja aq të rënda sa që   kërkuesja të konsiderohej si e dëmtuar de facto nga një konfiskim që ishte në   kundërshtim me të drejtën e saj për gëzimin paqësor të pronës së saj.   Përfundimi: ka patur shkelje (në unanimitet).   IV.   NENI 8 I KONVENTES   Duke patur parasysh përfundimet në lidhje me Nenin 1 të Protokollit Nr.1,   Gjykata nuk e pa të nevojshme që ta shqyrtonte rastin në fjalë edhe në lidhje me   Nenin 8.   Përfundimi: nuk ka nevoje të vendosi në lidhje me pretendimin në fjalë (me   unanimitet).   V.   A. Dëmi   Në lidhje me dëmin material: Qeveria nuk kishte qënë në gjendje që të kthente   NENI 50 I KONVENTES   pronësinë në lidhje me të mirat materiale në fjalë. Për këtë arsye u pa e nevojshme të   akordohej një kompensim mbi baza barazie.   Në lidhje me dëmin jo-material u akordua një kompensim mbi baza barazie. Pra   Gjykata vendosi që shteti i paditur duhet t'i paguante kërkueses shumat e specifikuara   në lidhje me dëmin material dhe me atë jo-material. Kjo shumë u llogarit të ishte prej   90000 FF.   B. Kostoja dhe shpenzimet   Pretendimi nuk u arrit të matej në terma sasiorë. Për këtë shkak rimbursimi u bë   mbi baza barazie.   Përfundimi: Shteti i paditur duhet t'i paguente kërkueses shumat e specifikuara në   lidhje me kostot dhe shpenzimet (me unanimitet).