28497/95

AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ   E.O.- TÜRKİYE DA VASI   (Başvuru no: 2 8497/9 5)   NİHAİ KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ İŞLEMLER   Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan (no :2 8497/95) başvuru no'lu   davanın nedeni Türkiye Cumhuriyeti uyruklu E.O. ("Başvuran"), 26 Temmuz   tarihinde Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlükleri Sözleşmesinin   "AİHS" ("Sözleşme") 25. maddesi gereğince Avrupa İnsan Hakları   Mahkemesi'ne "AİHM" yaptığı başvurudur.   Başvuran avukat yardımından yararlanarak İstanbul'da avukat olan Sn.   M.Kozan, G.Yoleri ve F.Ertekin tarafından temsil edilmiştir.   OLAYLAR   I. DAVA KOŞULLARI   doğumlu başvuran İstanbul'da ikamet etmektedir. Başvuran Mart   1995'de ölen H.O.'nun annesidir.   Başvurana göre oğlu 21 Mart 1995 tarihinde kaybolmuştur. Merhumun   kız kardeşlerinden biri olan A.O. 25 Mart 1995 tarihinde kardeşinin nerede   olduğunu ve göz altına alınıp alınmadığını öğrenmek amacıyla İstanbul Devlet   Güvenlik Mahkemesi "DGM" Cumhuriyet Başsavcısına başvuruda   bulunmuştur. Aynı gün savcı A.O.'ya göz alında bulunan kişilerin listesinde   kardeşinin ismine rastlanılmadığı konusunda bilgi vermiştir.   Başvuran oğlunun nerede olduğunu öğrenmek amacıyla bir çok defa   İstanbul Polisi Antiterör Şubesine gitmiştir. İstanbul Emniyet Müdürlüğü   Antiterör Şubesinde göz altında bulunan iki kişi 23 ve 28 Mart 1995 tarihleri   arasında başvuranın oğlunu gördüklerini doğrulamışlardır. Diğer iki kişi,   H.O.'nun adının parmak izi alınan kişilerin listesinde bulunduğunu öne   sürmüşlerdir. Başvuran, 28 Mart 1995 tarihinde Küçükçekmece savcılığına   oğlunun göz altına alınmasından sorumlu kişiler hakkında şikayette   bulunmuştur.   Küçükçekmece savcılığı 18 Mayıs 1995 tarihinde yetkisiz olduğunu   belirterek şikayeti Beykoz savcılığına göndermiştir.   Başvuran ve diğer aile üyeleri 2 Nisan 1995 tarihinde H.O.'nun göz   altından sorumlu kişiler olan Emniyet Müdürlüğü, Antiterör Şubesi ve Antiterör   Şubesi "TIM-3" polisleri hakkında İstanbul savcılığında yeniden şikayette   bulunmuştur.   İstanbul İnsan Hakları Demeği temsilcisi 3 Nisan 1995 tarihinde DGM   Cumhuriyet Başsavcısına başvuruda bulunmuştur. Temsilci, H.O.'nun   Emniyet Müdürlüğü Antiterör Şubesinde göz altında olduğu hususunda   tanıklık yapacak kişilerin isimlerini vermiştir.   DGM Cumhuriyet Başsavcısı 4 Nisan 1995 tarihinde yetkisizlik kararı   vererek dosyayı İstanbul Cumhuriyet Başsavcısına göndermiştir.   Başvuran oğlunun akıbetini ve nerede olduğunu öğrenmek için İstanbul   Valiliği, İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanlığı ve Adalet Bakanlığına   başvuruda bulunmuştur.   Başvuranın oğlu 15 Mayıs 1995 tarihinde İstanbul Adli Tıp Kurumu   tarafından çekilen fotoğraflardan kardeşini teşhis etmiştir.   H.O.'nun cesedinin 26 Mart 1995 tarihinde Beykoz'da (İstanbul)   bulunduğu hakkında başvurana bilgi verilmiştir. Tespit tutanağında jandarma   tarafından yapılan araştırmalarda kanıt unsuruna rastlanılmadığı yer almıştır.   Aynı gün Beykoz Cumhuriyet Başsavcısı adli tabiple beraber olay mahalline   gelmiş ve cesette morlukların bulunduğu ancak kimliğinin tespit edilmesinin   mümkün olmadığı belirtilmiştir. Ayrıca dört adli tabip ceset üzerinde otopsi   yapmış ve yüzde morlukların bulunduğunu onaylayarak H.O.'nun boğulduğu   sonucuna varmışlardır. Doktorlar raporlarını 20 Nisan 1995 tarihinde   düzenlemişlerdir.   Başvuranın temsilcisi ve diğer aile fertleri 17 Mayıs 1995 tarihinde Fatih   savcılığına başvuruda bulunarak H.O.'nun Emniyet Müdürlüğünde göz altına   alındığını onaylayan kişilerin dinlenilmesini talep etmişlerdir.   Başvuran ve diğer aile fertleri 18 ve 22 Mayıs 1995 tarihinde Fatih   savcılığına H.O.'nun ölümünden sorumlu kişiler hakkında şikayette   bulunmuşlardır.   Başvuran 24 Temmuz 1995 tarihinde Beykoz Cumhuriyet Başsavcısına   Beykoz Jandarması hakkında şikayette bulunmuştur. Başvuran, oğlunun   vücudunun 26 Mart 1995 tarihinde bulunmasına rağmen yetkililerin 17 Mayıs   tarihine kadar kimliğinin tespiti için parmak izini almadığını belirtmiştir.   Başvuran oğlunun parmak izinin daha önceki göz altı sırasında alındığını   bunun için Emniyet Müdürlüğü arşivlerinde parmak izinin bulunduğunu   belirtmiştir.   Jandarma tarafından düzenlenen bir fişte kimliği belirlenemeyen bir   cesede ait parmak izinin 26 Mart 1995 tarihinde alındığı yer almıştır.   Cumhuriyet Başsavcısı 12 Eylül 1995 tarihinde başvuranın 24 Temmuz   tarihinde yaptığı cezai şikayet hakkında muhakemenin men-i karan   almıştır.   Başvuran 10 Ekini 1995 tarihinde Kadıköy Ağır Ceza Mahkemesi   Başkanı önünde muhakemenin men-i kararına itiraz etmiş ancak başvurusu 8   Kasım 1995 tarihinde reddedilmiştir.   Bu arada başvuran 26 Temmuz 1995 tarihinde Fatih Cumhuriyet   Başsavcısına Emniyet Müdürlüğü parmak izi araştırma ve kimlik tespiti   şubesinde bulunan sorumlu kişiler hakkında şikayette bulunarak 24 Temmuz   tarihli başvurusunda yer alan iddialarını yinelemiştir. Fatih Cumhuriyet   Başsavcısı 1 Kasım 1995 tarihinde muhakemenin men-i kararı vermiştir.   Başvuran Adalet Bakanlığına başvuruda bulunarak Fatih ve Beykoz   Cumhuriyet Başsavcıları hakkında şikayetçi olmuştur. Adalet Bakanlığı Ceza   İşleri Müdürlüğü 11 Aralık 1995 tarihinde bu talepleri reddetmiştir.   Başvuran oğlunun ölümüne ilişkin gazete kupürlerini mahkemeye   sunmuştur.   AİHM Önündeki Delil Unsurları   Hükümet, başvuranın ve diğer aile fertlerinin şikayeti üzerine İçişleri   Bakanlığının yürüttüğü idari soruşturmaya ilişkin belgelerin fotokopilerini ve   Cumhuriyet Başsavcısının başlattığı tahkikat dosyasında bulunan belgeleri   sunmuştur.   Soruşturma yapan kişi aralarında merhumun babası B.O.'nün, kız   kardeşlerinden biri olan A.O.'nün, erkek kardeşi H.O.'nun, İstanbul İnsan   Hakları Derneği temsilcileri Suna Yaşar, Asiye Bas, Bilgi Camekan, Baki   Düzgün ve Veysel Ceylan'ın, merhumun bir diğer kız kardeşi M.O.'nün   tutuklama tutanağım düzenleyen polislerin ve Asiye Bas'ın bulunduğu on   dokuz tanığı dinlemiştir. Bu kişiler aleyhlerine yapılan suçlamaları reddederek   H.O. ile hiç bir zaman karşılaşmadıklarını belirtmişlerdir.   Soruşturmayı yürüten müfettiş 28 Nisan 1995 tarihinde sunduğu   soruşturma raporunda tetkikleri çerçevesinde Emniyet Müdürlüğündeki   Sorgulama Bölümü gibi yerlere gittiği ve kayıtlan incelediği yönünde beyanda   bulunmuştur. Tanıkların verdiği ifadelerin birbirini tutmadığını ve toplanan   belgelere göre H.O.'nun 21 Mart 1995 tarihinde polis tarafından göz altına   alınmadığını gözlemlemiştir.   Fatih Cumhuriyet Başsavcısı, H.O.'nun yakınları ve İstanbul İnsan   Hakları Derneği temsilcisi tarafından 3 Nisan 1995 tarihinde sunulan   başvuruda isimleri yer alan kişileri dinlemiştir.   Üç Avrupa İnsan Hakları Komisyonu temsilcisi 12-16 Nisan 1999 tarihleri   arasında ve 2 Haziran 1999 tarihinde Ankara'da, başvuran E.O., H.O.'nun   babası B. O., kız kardeşleri M.O. ve A.O., erkek kardeşi H.O, Bilgi Camekan,   Asiye Bas, Hasan Polat, Suna Yaşar, Hüseyin Erkan, Mehmet Koçum, Zekai   Özbek, Sedat Çakar, Ali Demir, Özcan Özel, Hasan Pelit, Reşat Altay,   Bayram Kartal, Algan Hacaloğlu ve Hasan Çankaya'nın sözlü ifadelerini   almıştır.   II. TARAFLARIN SUNDUĞU BELGELER   A. Yerel soruşturmaya ilişkin belgeler   Hükümet, jandarmanın, idari müfettişlerin ve yetkili savcılıkların   oluşturduğu soruşturma dosyasında bulunan belgeleri sunmuştur.   B. Susurluk Raporu   Başvuran "Susurluk raporuna" atıfta bulunmuştur. Raporun önsözünde   söz konusu bu belgenin, ön soruşturmanın ürünü veya soruşturma raporu   olmadığı belirtilmiştir. Rapor bilgi amaçlı olup siyasiler, hükümete bağlı   kurumlar ve yeraltı örgütleri arasındaki üçlü yasadışı çıkar ilişkilerinin varlığını   doğrulayıcı ve Türkiye'nin güney-doğusunda yoğunlaşan bazı olayları ortaya   koymaktadır.   Rapor, ölüm emirleri, tanınmış veya kurt yanlısı kişilerin öldürülmesi   veya devlet adına çalıştığı ileri sürülen grupların söz konusu bölgedeki   terörizmle mücadele ve bundan doğan özellikle uyuşturucu kaçakçılığı   alanındaki gizli ilişkiler arasındaki bağı ortaya koyma amacı olan önceden   tasarlanmış eylemler gibi gelişen olaylar zincirinin analizini yapmaktadır.   HUKUK AÇISINDAN   I. AİHM'nin Delilleri Değerlendirmesi   AİHM, başvuranın iddialarını AİHS'nin özel hükümleri çerçevesinde   incelemeden unsurlarının değerlendirilmesinin uygun olacağına karar   vermiştir.   AİHM, başvuranın şikayetlerine ilişkin yerel mahkemelerce olay   değerlendirmesinin yapılmayışı nedeniyle vermiş olduğu kararları, Komisyon   heyetleri önünde verilen sözlü ifadelere ve yargılama süresince yazılı olarak   sunulan unsurlara dayandırmıştır. AİHM bu bağlamda söz konusu unsurları   değerlendirmek için "kuşku götürmeyen" delil ilkesini benimsemiş ancak bu   türden bir kanıtın bir çok ipucu veya yeterince önemli, kesin ve birbiriyle   çelişmeyen çürütülmemiş karinelerin sonucu olarak ortaya çıkabileceğini   eklemiştir; ayrıca bu durumda kanıtların araştırılmasında tarafların tutumu   önem taşımaktadır (Bkz. İrfan Bilgin-Türkiye, no:25659/94, §122, 2001-VIII).   Kanıtların değerlendirilmesinde AİHM'nin ikincil bir rolü vardır ve verilen   davanın özel koşullan gerektirmediği sürece AİHM, olayları değerlendirmesi   gereken mahkemenin rolünü hiç bir şekilde kendisi üstlenemez.   H.O.'nün iddia edilen tutulu durumu hakkında   AİHM, başvuranın iddialarının genel inandırıcılığını inceleyerek   iddiaların, sadece göz altında bulundukları sırada Emniyet Müdürlüğünde   H.O.'yu gördüklerim belirten kişilerin beyanlarına dayandırıldığı sonucuna   varmıştır. Ancak bu beyanlar başka hiç bir delil unsuru tarafından açık bir   şekilde desteklenmemiştir. Ayrıca bu beyanlar birbirine uymamakta hatta bazı   noktalarda çelişmektedir.   AİHM, H.O.'nun aile fertlerinin verdiği beyanlara ilişkin olarak bu   beyanların karinelere dayandığını ve başvuranın iddialarına ilişkin olarak hiç   bir ayrıntı vermediklerini kaydetmiştir.   AİHM, ayrıca davada İnsan Haklarından sorumlu devlet bakanının   olayların geçtiği dönemde verdiği beyanın güvenlik güçlerinin sorumluluklarını   direkt olarak etkilemediğini ortaya koymuştur.   Buradan yola çıkarak, dosyada bulunan unsurlar, AİHM'nin hiç şüphe   götürmeksizin H.O.'nun olaylar sırasında İstanbul Emniyet Müdürlüğü   Antiterör Şubesinde tutulu olduğu sonucuna varmasını sağlamamaktadır.   II. AİHS'nin 2. maddesinin iddia edilen ihlali hakkında   Başvuran, oğlunun ölümünden devletin sorumlu olduğunu iddia ederek   AİHS'nin 2. maddesini öne sürmüştür.   A. Tarafların İddiaları   1. Başvuran   Başvuran, oğlunun güvenlik güçleri veya anlaşmalı olduğu kişiler   tarafından öldürüldüğünü iddia etmiştir. Başvurana göre dava konusu   saldırılardan sorumlu kişilerin kimlikleri ortaya çıkmasa bile raporun içinde   önemli itiraflar bulunmakta ve herhangi bir grubun üstlenmediği ve "kimliği   belirsiz" adı altında yer alan saldırıların güvenlik güçleri tarafından açıkça emir   verilerek yapıldığı, bunun da işbu davada açıkça görüldüğü kabul   edilmektedir. Başvuran, savcıların güvenlik güçleri hakkında yapılan   şikayetleri etkili bir şekilde araştırmaktan uzak olduklarım ortaya koymak   amacıyla AİHS organları tarafından belirlenen yasadışı cinayetler üzerine   yürütülen soruşturmalardaki boşlukları öne sürmüştür. Bütünüyle ele   alındığında, bu unsurlar güvenlik güçlerinin ve kontrolleri altında veya   onaylarıyla hareket edenlerin cezalandırılmadığını ortaya çıkarmakta ve   başvurana göre bu da adaletin üstünlüğü ilkesiyle bağdaşmamaktadır.   Başvuran, Komisyon heyetinin tanıkları dinleyerek hiç şüphesiz güvenlik   güçlerinin oğlunun Öldürülmesine karıştığım ortaya koyan yeterli unsurları   temin ettiğini savunmuştur.   2.   Hükümet   Hükümet, başvuranın iddialarının dayanaktan yoksun olduğunu ve   dosyada hangi sebeple güvenlik güçlerinin oğlunun öldürülmesine   karışabileceğim kanıtlayacak hiç bir unsurun bulunmadığım savunmuştur.   B. AİHM'nin değerlendirmesi   1. Başvuranın oğlunun ölümü hakkında   AİHM, AİHS'nin 2. maddesinin sözleşmenin önemli maddeleri arasında   yer aldığım ve 3. maddeyle beraber Avrupa Konseyini oluşturan demokratik   toplumlarının temel değerlerinden birine yer verdiğim hatırlatmıştır (Bkz.   Çakıcı-Türkiye, no: 23657/94, §86, 1999-IV). Aynca AİHM, 2. maddede yer   alan korumanın önemini kabul ederek yaşam hakkına ilişkin şikayetleri   hassasiyetle inceledikten sonra bir görüş bildirmesi gerekmektedir.   AİHM, H.O.'nun olaylar sırasında İstanbul Emniyet Müdürlüğü Antiterör   Şubesinde tutulu bulunduğu kanaatinin olmadığını hatırlatmıştır.   AİHM, başvuranın iddialarının somut ve kanıtlanabilir olaylara   dayanmadığım ve hiç bir tanık ifadesi veya diğer kanıt unsurları tarafından   desteklenmediğini ortaya koymuştur.   Aynca AİHM, Yaşa-Türkiye davasında (2 Eylül 1988 tarihli karar, 1998-   VI, s. 2437-2438, §95-96) elde bulunan kanıt seviyesiyle, özel bir olaya devlet   görevlilerin   karıştığını   ortaya   koymak   için   Susurluk   raporuna   dayanılamayacağına karar verdiğini hatırlatmıştır. AİHM, başbakanın emriyle   düzenlenen ve kamuoyuna duyurulan bu raporun, terörle mücadele hakkında   bilgi vermek ve bu konuya bağlı sorunların genel analizini önermekle birlikte   önleyici ve araştırma tedbirlerini ortaya koymak için ciddi bir girişim olarak   değerlendirilmesi gerektiğine kanaat getirmiştir. İşbu dava hakkında AİHM,   söz konusu raporun, başvuranın oğlunun ölümüne sebep olan kişi veya   kişilerin teşhis edilmesini sağlayan unsurlara yer vermediğini kaydetmiştir.   AİHM, bu koşullarda başvuranın oğlunun cinayetinin devlet görevlileri   veya suç ortaklan tarafından işlendiği yönünde varılan sonucun hipotez ve   spekülasyon olmaktan çıkarak güvenilir bulgu olarak değerlendirilebileceği   kanaatine varmıştır. AİHM, elinde bulunan unsurların böyle bir sonuca   ulaşmak için yeterli olmadığı kanaatindedir.   AİHM, dosyada bulunan unsurların H.O.'nun güvenlik güçleri veya   anlaşmalı olduğu kişiler tarafından öldürüldüğü sonucuna varmasını   sağlamadığı kanaatindedir.   Buradan AİHS'nin 2. maddesinin önemli ölçüde hiç bir ihlalinin   bulunmadığı söylenebilir.   2. Yürütülen araştırmaların özelliği   AİHM, AİHS'nin 2. maddesinin zorunlu kıldığı yaşam hakkının korunması   zorunluluğunun 1. madde gereğince devletin üzerine düşen genel göreviyle   beraber güce başvurmanın bir insanın ölümüne neden olduğu durumda, etkili   soruşturmanın yürütülmesini gerektirdiğini hatırlatmıştır (Bkz. mutatis   mutandis, McCann ve diğerleri, 27 Eylül 1995 tarihli karar, seri A no:324, s.   49, §161 ve Kaya-Türkiye, 19 Şubat 1998 tarihli karar, 1998-1, s.329, §105).   AİHM, bu zorunluluğun sadece devlet görevlisinin ölüme yol açtığının   ortaya konulduğu durumlar için geçerli olmadığını kaydetmiştir. Sadece   yetkililerin ölüm hakkında bilgisinin olması, 2. maddeden doğan bu olayın   meydana geldiği koşullar hakkında etkili soruşturma yürütme zorunluluğu ipso   facto ortaya çıkarmaktadır (Bkz. mutatis mutandis, Ergi-Türkiye, 28 Temmuz   tarihli karar, 1998-IV, s.1778, §82, Yaşa, s.2438, §100, Hugh Jordan-   İngiltere, no:24746/94, §107-109, 2001-III ve Sabuktekin-Türkiye,   no:27243/95, §98, 2002-11).   AİHM ayrıca, soruşturmanın minimum etkililiği özelliğine cevap veren   incelemenin niteliği ve derecesinin davanın koşullarına bağlı olduğu kanaatine   varmıştır ve süregelen olayların tümü temel alınarak ve soruşturma işleminin   uygulanmasındaki gerçeklikler göz önünde bulundurularak değerlendirilir.   Meydana gelebilecek durumların çeşitliliğini basit bir soruşturma eylemi   listesine veya basitleştirilmiş diğer kriterlere indirgemek mümkün değildir (Bkz.   mutatis mutandis, Velikova-Bulgaristan, no:41488/98, §80, 2000-VI).   AİHM, başvuranın oğlunun iddia edilen göz altına alınması hakkında,   dosyada bulunan unsurlardan hukuki ve idari mercilerin başvuranın şikayeti   hakkında bilgisi olur olmaz konu hakkında soruşturma başlattıklarını ortaya   koymuştur. Müfettiş, yaptığı sorgulamalar çerçevesinde Emniyet Müdürlüğüne   giderek kayıtları incelemiş ve on dokuz tanığı dinlemiştir. Ayrıca, H.O.'nün   yakınları ve başvuranın başvurusunda sözünü ettiği kişiler Cumhuriyet   Başsavcısı tarafından dinlenmiştir.   Başvuranın ölümüne ilişkin soruşturma hakkında dosyada bulunan   unsurlardan cesedin bulunmasından sonra 26 Mart 1995 tarihinde   jandarmalar olay yeri araştırması yaptığı ancak hiç bir kanıt bulamadıkları   anlaşılmaktadır.   Ancak AİHM, soruşturmayı başlatan Cumhuriyet Başsavcısı Mehmet   Koçum'un parmak izi karşılaştırılarak cesedin kimliğinin tespit edilmesi için   hızlı bir şekilde gerekli adımlan atmadığı ve nüfus kayıtlarına ilişkin hiç bir   ayrıntı belirtmediğini kaydetmiştir. Cumhuriyet Başsavcısı H.O.'nun   kayboluşuna ilişkin basında önemli kayıtların olduğunu ve haberlerin   gazetelerin baş sayfalarında yer aldığını belirtmiş ancak kimliği   belirlenemeyen cesedin bulunmasıyla bir ilişki kuramamıştır. Gerekli   araştırmaları savcının yapması gerekirken ancak ailenin girişimiyle H.O.'nun   cesedi teşhis edilebilmiştir.   AİHM, dava hakkında üç savcıya başvuruda bulunulduğunu ancak hiç   birinin soruşturmanın tümünün sorumluluğunu almadığının altını çizmiştir.   Dosyada bulunan unsurlarda soruşturmaya bakan merciler arasındaki   işbölümü ve işbirliğinin eksik olduğu, cesedin kimliğinin tespitini   kolaylaştıracak olan müteveffaya ait fotoğraflarının yayınlanmadığı ve parmak   izlerinin karşılaştırılmasının ancak H.O.'nun yakınlarının girişimleriyle   gerçekleştirildiği belirtilmektedir.   AİHM, davada varılan sonuçları göz önünde bulundurarak ve alınan   değişik önlemleri inceledikten sonra yetkililerin H.O.'nun ölümüne ilişkin   koşullar hakkında yeterli ve etkili soruşturma yapmadığı sonucuna varmıştır.   Dolayısıyla 2. madde gereğince yaşam hakkını koruma yükümlülüğü bulunan   devletin zorunlu olduğu yargılama sürecinde eksiklik bulunmaktadır.   III. AİHS'nin 3 ve 5. maddelerinin iddia edilen ihlalleri hakkında   AİHM, hiç kuşku yok ki bir devlet görevlisinin veya devlet makamları   adına hareket eden bir kişinin başvuranın oğlunun iddia edilen cinayeti veya   tutulu durumda bulundurulmasına karıştığının ortaya çıkarılmadığı sonucuna   vardığını hatırlatmış dolayısıyla AİHS'nin 3 ve 5. maddesinin ihlal edilmemiştir.   IV. AİHS'nin 14. maddesinin iddia edilen ihlali hakkında   Başvuran oğlunun siyasi görüşlerinden dolayı hukuk dışı bir faaliyetin   kurbanı olduğunu bildirerek AİHS'nin 14. maddesi bağlamında ayrımcılık   yapılmasından şikayetçi olmuştur:   AİHM, şikayetine ilişkin başvuranın sunduğu unsurların oğlunun siyasi   görüşlerinden dolayı cinayete kurban gittiği yönündeki iddiasını   desteklemediğini ortaya koymuş dolayısıyla bu açıdan AİHS ihlal edilmemiştir.   V. AİHS'nin 41. maddesinin uygulanması hakkında   Sözleşmenin 41. maddesi gereğince,   A. Tazminat   Başvuran maddi tazminat talebinde bulunmamış ve manevi tazminatı ise   AİHS'nin takdirine bırakmıştır.   AİHM, vardığı ihlal sonucunun AİHS'nin 2. maddesinde yer alan   yargılama zorunluluğuna rağmen yetkililerin başvuranın oğlunun ölümüne   ilişkin etkili soruşturma yapmadığı hakkındaki başvuruyla sınırlı olduğunu   hatırlatmıştır. Hakkaniyete uygun olarak AİHM başvurana 25 000 euros (EUR)   ödenmesine karar vermiştir.   B. Masraf ve Harcamalar   Başvuran masraf ve harcamalar için rakam belirtmemiştir.   AİHM, konu hakkında elinde bulunan unsurlar ve içtihatlar göz önünde   bulundurarak, bu bağlamda başvurana herhangi bir miktarın tahsis   edilmesinin gerekmediği kanaatine varmıştır.   C. Temerrüt faizi   Mahkeme, gecikme faizi oranının, %3'lük bir artış uygulanan Avrupa   Merkez Bankası'nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına tabi   tutulması hükmüne varmıştır.   BU SEBEPLERDEN ÖTÜRÜ MAHKEME, OYBİRLİĞİYLE   Başvuranın oğlunun güvenlik güçleri veya anlaşmalı olduğu kişiler   tarafından öldürüldüğüne ilişkin iddiası konusunda AİHS'nin 2. maddesinin   ihlal edilmediğine;   Başvuranın oğlunun öldürülme koşulları hakkında yerel mercilerin   yürüttüğü soruşturma konusunda AİHS'nin 2. maddesinin ihlal edildiğine;   AİHS'nin 3 ve 5. maddesinin ihlal edilmediğine;   AİHS'nin 14. maddesinin ihlal edilmediğine;   a) Bu kararın, AİHS'nin 44§2 maddesine göre kesinleştiği tarihten   itibaren üç ay içinde, miktara yansıtılabilecek KDV ve pul, harç ve masraflarla   birlikte, ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden TL'sına çevrilmek üzere   manevi tazminat için Savunmacı Hükümetin 25 000 EUR'yu ( yirmi beş bin   euros) başvurana ödemesine;   b) Belirtilen süre bitiminden ödemenin yapıldığı tarihe kadar geçen süre   için, yukarıda belirtilen tutara, Avrupa Merkez Bankasının kredi faiz oranına   yüzde üç puan eklenmek suretiyle gecikme faizi uygulanmasına;   Karar vermiştir.   İşbu karar Fransızca olarak verilmiş ve 15 Temmuz 2004 tarihinde,   İçtüzüğün 77.maddesinin 2.ve 3. fıkraları uyarınca yazılı olarak tebliğ   edilmiştir.