29986/96

COUNCIL   AVRUPA   OF EUROPE   KONSEYĐ   AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ   A.D. - TÜRKİYE DAVASI   (Başvuru no:29986/96)   KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ   STRAZBURG   ARALIK 2005   İşbu karar Sözleşme’nin 44 § 2. maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde   kesinleşecek olup şekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan 29986/96 başvuru no’lu davanın nedeni,   Türk vatandaşı A.D.’nin (Başvuran) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) 17 Ocak   tarihinde, Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlükleri Sözleşmesi’nin (AİHS) eski 25.   maddesi uyarınca yapmış olduğu başvurudur. Daire Başkanı başvuranın kimliğinin açıklan-   maması talebini yerine getirmiştir (AİHM İçtüzüğü’nün 47§3 maddesi). Başvuran, İzmir   Barosu avukatlarından Ali Ustundağ tarafından temsil edilmektedir.   ____________________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2005. Bu gayrıresmi özet çeviri Dıꢀiꢀleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve Đnsan Hakları   Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmıꢀ olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri, davanın adının tam   olarak belirtilmiꢀ olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koꢀulu ile Dıꢀiꢀleri Bakanlığı Avrupa   Konseyi ve Đnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak suretiyle ticari olmayan amaçlarla   alıntılanabilir.   OLAYLAR   doğumlu başvuran Edirne’de ikamet etmektedir.   Başvuran, başvurunun yapıldığı sırada, Astsubay Üstçavuş olarak silahlı kuvvetlerde   görev yapmaktaydı. Yarbay Ö.Ç. 14 Ekim 1994 tarihinde, başvuranı emre itaatsizlikle   suçlamış ve savunmasını sunmasını istemiştir.   Aynı tarihte, Yarbay, Askeri Ceza Kanunu’nun 171. maddesi gereğince emre itaatsiz-   likten başvuranı yirmi bir gün oda hapsi ile cezalandırmıştır. Başvuran subay ve astsubaylar   için mevcut olan ceza ve tutuk evinde cezasını çekmiştir.   Başvuran 31 Ekim 1994 tarihinde, sözkonusu karar konusunda Tabur Komutanlığı’na   başvuruda bulunmuş ve Yarbay’ın kendisine sözkonusu cezayı verme yetkisine itiraz etmiştir.   Tabur Komutanlığı, 30 Kasım 1994 tarihinde, sözkonusu durumda verilen cezanın Askeri   Ceza Kanunu’nun 171. maddesi hükümlerine uygun olduğunu belirterek başvuranın talebini   reddetmiştir.   Oda hapsi kararının iptali için başvuranın açtığı dava, 26 Nisan 1995 tarihinde, Anay-   asa’nın 129. maddesi ve 1602 sayılı Askeri Yüksek İdare Mahkemesi Kanunu’nun 21. mad-   desi gereğince askeri disiplin cezalarının yargı denetimine tabi oldukları gerekçesiyle Askeri   Yüksek İdare Mahkemesi tarafından reddedilmiştir.   Başvuran tarafından yapılan kararın düzeltilmesi başvurusu, 4 Ekim 1995 tarihinde   Askeri Yüksek İdare Mahkemesi tarafından reddedilmiştir.   Başvuran 1995 yılında, askeri üstleri tarafından, askeri disiplin suçlarından birçok defa   oda hapsiyle cezalandırılmış ve verilen sözkonusu ceza kararlarına karşı yaptığı başvurular   reddedilmiştir.   HUKUK AÇISINDAN   I. AİHS’NİN 5§1 MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA   Başvuran, oda hapsi cezasının, AİHS’nin 5§1 maddesi uyarınca yetkili mahkeme   tarafından değil askeri üstü tarafından verilmesinden şikayetçi olmaktadır.   A. Kabul edilebilirlik Hakkında,   AİHM, şikayetin AİHS’nin 35§3 maddesi uyarınca açıkça dayanaktan yoksun olmadığı   sonucuna varmaktadır. Ayrıca AİHM, sözkonusu şikayetin başka hiçbir kabul edilemezlik   gerekçesiyle çelişmediğini belirtmektedir. Dolayısıyla şikayeti kabul edilebilir ilan etmek uy-   gun olacaktır.   B. Esasa Dair   Hükümet, 5§1 maddesinin -b bendinin, yasanın koyduğu bir yükümlülüğün yerine   getirilmesini sağlamaya yönelik tutukluluk olanağı verdiğini neden göstererek ihlal iddiasına   itiraz etmektedir. Hükümet’e göre, üstlerin emirlerine itaat etmenin Askeri Ceza Kanunu   tarafından öngörülen bir zorunluluk olduğundan, başvuranın tutuklu bulundurulmasının askeri   disipline bağlı sözkonusu yükümlülüğün yerine getirilmesini sağlamak için gereklidir.   AİHM, 5§1 maddesinin -b bendinde yer alan “yasanın koyduğu bir yükümlülüğü   yerine getirilmesini sağlamak” ifadesinin, özel bir yükümlülüğün ilerde yerine getirilmesini   sağlamak için kanunun sözkonusu kişinin tutuklu bulundurulmasına izin verdiği durumlarla   ilgili olduğunu hatırlatmaktadır. Dolayısıyla tutukluluk, 5§1 maddesinin -b bendi bakımından   haklı gösterilmesi için, baskıcı ya da cezalandırma amacı güden nitelikte olmamalıdır (Bkz.   diğerleri arasında, Engel ve diğerleri-Hollanda, 8 Haziran 1976 tarihli karar, A serisi no: 22, §   69). Bu durumda, askeri disipline riayet etmediği gerekçesiyle başvurana verilen oda hapsi   cezası geçmiş bir durumla ilgilidir. Sözkonusu ceza baskıcı bir tutum çerçevesinde yer   almakta ve bu maddenin -b bendi alanına girmemektedir.   AİHM, 5§1 maddesinin -a bendinin hükümlerine riayet etmek için, özgürlükten   mahrum bırakma, yargı kararından ileri gelmelidir. Bu mahrumiyet kararı, davaya bakmak   için gerekli yetkiye sahip, yürütmeden bağımsız ve uygun yargı teminatlarını sunan yetkili   mahkeme tarafından verilmelidir (sözüedilen Engel ve diğerleri). AİHM, askeri yaşam   koşullarını göz ardı etmemektedir. Bir sivile uygulandığında özgürlükten mahrum bırakılma   olarak değerlendirilen bir ceza yada disipline ilişkin tedbir, askere uygulandığında aynı   niteliği taşımayabilir. Silahlı kuvvetler bünyesindeki normal yaşam koşullarından tamamen   ayrılan bir kısıtlama olarak ortaya çıktığında, özgürlükten mahrum bırakılma 5. madde alanına   girmektedir. Ayrıca, sözkonusu madde, Devlet’in iç hukukunun cezai yada disiplin alanına   giren özgürlüğü kısıtlatıcı her türlü “mahkumiyet kararına” uygulanmaktadır.   Bu durumda, AİHM, başvuranın subay ve astsubaylara ayrılan ceza ve tutukevinde   yirmi bir gün oda hapsi cezasını çektiğini tespit etmektedir. Dolayısıyla başvuran, AİHS’nin 5.   maddesi bakımından özgürlüğünden yoksun bırakılmıştır. Sözkonusu tutukluluk kararı   başvuranın askeri üstü tarafından verilmiştir. Sözkonusu askeri üstü, yetkisini askeri hiyerarşi   içinde kullanabilmektedir ve diğer üst makamlara bağlı olduğundan bağımsız değildir. Ayrıca,   disipline ilişkin yargılama askeri üst huzurunda yürütüldüğünden, 5§1 –a maddesinin   gerektirdiği hukuki güvenceleri sağlamamaktadır. Sonuç itibariyle başvuranın tutukluk hali,   “yetkili mahkemenin verdiği mahkumiyet kararından sonraki” tutukluluk niteliğini   taşımamaktadır.   Dolayısıyla AİHS’nin 5§1 –a maddesi ihlal edilmiştir.   II. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Başvuran manevi tazminat olarak 400.000 Euro istemektedir.   AİHM, “yetkili mahkeme” tarafından mahkum edilmeden başvuranın 21 gün tutuklu   bulundurulduğunu ve hiç kuşkusuz sözkonusu olayların başvuran için, ulusal mahkemeler   tarafından telafi edilmeyen manevi zarara neden olduğunu belirtmektedir.   AİHM, davanın değişik yönlerini gözönünde bulundurarak ve hakkaniyete uygun   olarak 41. madde uyarınca başvurana 2.000 Euro ödenmesine karar vermiştir.   B. Masraf ve Harcamalar   AİHM, masraf ve harcamalar hakkında, içtihadına göre bir başvuranın ancak   gerçekliği, gerekliliği ve makul yönü ortaya konulduğu takdirde masraf ve harcamalarının   geri ödenmesini elde edebileceğini hatırlatmaktadır ( Bkz. örneğin, Bottazzi-İtalya, no:   34884/97, § 30, AİHM 1999-V). Bu durumda, AİHM elinde bulunan unsurları ve yukarıda   belirtilen kriterleri gözönünde bulundurarak, başvurana 1.500 Euro ödenmesinin makul   olduğuna kanaat getirmektedir.   C. Gecikme faizi   AİHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz   oranına 3 puanlık bir artışın ekleneceğini belirtmektedir.   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK MAHKEME OYBİRLİĞİYLE;   1. Başvurunun geri kalan kısmının kabul edilebilir olduğuna;   2. AİHS’nin 5§1 –a maddesinin ihlal edildiğine;   3. a) Bu kararın, AİHS’nin 44§2 maddesine göre kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde   ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden TL’ye çevrilmek üzere, miktara yansıtılabilecek her   türlü vergiden muaf tutularak Savunmacı Hükümet’in başvurana, manevi tazminat için 2.000   Euro (iki bin Euro) ve masraf ve harcamalar için 1.500 Euro (bin beş yüz Euro) ödemesine;   b) Belirtilen süre bitiminden ödemenin yapıldığı tarihe kadar geçen süre için, yukarıda   belirtilen tutara, Avrupa Merkez Bankası’nın kredi faiz oranına yüzde üç puan eklenmek   suretiyle gecikme faizi uygulanmasına;   4. Hakkaniyete uygun tazminata ilişkin diğer taleplerin reddine karar vermiştir.   İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve 22 Aralık 2005 tarihinde, İçtüzüğün 77.   maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca yazılı olarak tebliğ edilmiştir.