3224/05;4884/05;9504/05;9545/05;9568/05;9600/05;9658/05;9695/05;9720/05;13516/05
WyrokETPCz2008-12-16ECLI:CE:ECHR:2008:1216JUD000322405
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy nieuzasadnione opóźnienie władz administracyjnych w wykonaniu prawomocnych orzeczeń sądów krajowych, zasądzających dodatkowe odszkodowanie za wywłaszczone grunty, stanowi naruszenie prawa do rzetelnego procesu sądowego w rozsądnym terminie, gwarantowanego przez art. 6 ust. 1 Konwencji?Ratio decidendi
Trybunał uznał, że wykonanie prawomocnego orzeczenia sądowego jest integralną częścią „postępowania” w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji. Prawo dostępu do sądu byłoby iluzoryczne, gdyby krajowy porządek prawny pozwalał na to, by prawomocne i wiążące orzeczenia sądowe pozostawały nieskuteczne ze szkodą dla jednej ze stron. Zasada skutecznej ochrony sądowej obejmuje zatem obowiązek administracji do przestrzegania orzeczeń sądowych, a państwo nie może powoływać się na brak środków jako usprawiedliwienie niewykonania długu wynikającego z orzeczenia. W niniejszej sprawie opóźnienie w wykonaniu orzeczeń, wynoszące od dwóch lat i pięciu miesięcy do dwóch lat i dziewięciu miesięcy, zostało uznane za nieuzasadnione i naruszające art. 6 ust. 1 Konwencji.Stan faktyczny
Skarżący, mieszkańcy Gaziantep w Turcji, byli właścicielami gruntów wywłaszczonych w 1990 roku pod budowę tamy. W 1998 roku władze rozpoczęły wypłatę odszkodowań, które skarżący uznali za niewystarczające i zaskarżyli do sądów krajowych. Sądy krajowe, w tym Sąd Cywilny Pierwszej Instancji w Nizip i Sąd Kasacyjny, przyznały skarżącym dodatkowe odszkodowania wraz z odsetkami. Władze administracyjne rozpoczęły wypłatę tych dodatkowych odszkodowań dopiero od lipca 2004 roku, co oznaczało opóźnienie w wykonaniu prawomocnych orzeczeń sądowych wynoszące od dwóch lat i pięciu miesięcy do dwóch lat i dziewięciu miesięcy.Rozstrzygnięcie
Trybunał jednogłośnie: 1. Postanowił połączyć skargi. 2. Uznał skargę dotyczącą art. 6 ust. 1 za dopuszczalną, a pozostałe skargi za niedopuszczalne. 3. Stwierdził naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji w odniesieniu do każdej skargi. 4. Zasądził odszkodowania za szkody niemajątkowe w łącznej wysokości 78 000 EUR (indywidualnie lub wspólnie) dla poszczególnych skarżących lub grup skarżących. 5. Zasądził odsetki za zwłokę. 6. Oddalił pozostałe roszczenia o słuszne zadośćuczynienie, w tym roszczenia o odszkodowanie za szkody majątkowe i zwrot kosztów i wydatków.Pełny tekst orzeczenia
CONSEIL
AVRUPA
DE L’EUROPE
KONSEYİ
AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ
İKİNCİ DAİRE
MEHMET ALİ KAPLAN VE DİĞERLERİ-TÜRKİYE DAVASI
(Başvuru no: 3224/05, 4884/05, 9504/05, 9545/05, 9568/05, 9600/05,
9658/05, 9695/05, 9720/05 ve13516/05)
KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ
STRAZBURG Aralık 2008
İşbu karar AİHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecektir. Şekli
düzeltmelere tabi olabilir.
______________________________________________________________________________________
© T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2008. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan
Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,
davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile
Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak
suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.
USUL
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (3224/05, 4884/05, 9504/05, 9545/05, 9568/05,
9600/05, 9658/05, 9695/05, 9720/05 ve 13516/05) no’lu davanın nedeni kırk altı T.C.
vatandaşı’nın (başvuranlar) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne İnsan Hakları ve Temel
Özgürlüklerin Korunmasına ilişkin Sözleşme’nin (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi - AİHS)
34. maddesi uyarınca yapmış olduğu başvurudur. Başvuranların adları ve doğum tarihleri ile
başvuruları yapmış oldukları tarihler ekte yer almaktadır.
Başvuranlar Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) önünde Gaziantep Barosu
avukatlarından M. Ş. Yıldız tarafından temsil edilmektedir.
OLAYLAR
I. DAVANIN KOŞULLARI
Başvuranlar Gaziantep’te ikamet etmektedirler. Ağustos 1990 tarihinde, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı (« İdare ») bir baraj inşaatı
için Nizip bölgesinde bazı araziler için istimlak kararı almıştır.
İdare 1998 yılından itibaren bu kararın uygulamasına geçerek başvuranların sahibi olduğu
arazileri istimlak etmeye ve bir bilirkişi heyeti tarafından belirlenen istimlak tazminatlarını
ödemeye başlamıştır.
İdarenin ödediği bedele itiraz eden başvuranlar, Nizip Asliye Hukuk Mahkemesi’nde
kamulaştırma tazminatını artırma davası açmışlardır.
Değişik tarihlerde verilen kararlarda yargı, başvuranların talebini haklı bulmuş ve istimlak
tarihinden itibaren başlamak üzere yasal gecikme faiziyle birlikte kendilerine ek istimlak
tazminatı verilmesine hükmetmiştir.
Bu kararlar Yargıtay tarafından da onanmış ve idari makam bu tazminatları 14 Temmuz 2004
tarihinden itibaren ödemeye başlamıştır.
Ulusal mahkemelerde görülen davaların detayları, daha iyi anlaşılması amacıyla, yargılama
sürelerine ve ödeme yapılmayan tahmini dönemlerin sırasına göre düzenlenen aşağıdaki
tabloda görülmektedir:
Başvuranlar
Asliye
hukuık
mahkemesi
ne başvuru
tarihi
Karar
tarihi
Yargıtay
tarafından
onanma
tarihi
Ek
kamulaştır
ma
bedellerini
n ödenme
tarihi
Davanın
toplam
süresi
Etkisiz
addedilen
dönem
Başvuru no: 3224/05, Mehmet Ali Kaplan ve diğerleri
Mehmet Ali
Kaplan yıl ay yıl ay
01.06.2000
24.02.1999
20.04.2001
21.12.2000
14.01.2002
10.12.2001
14.07.2004
14.07.2004 yıl 1 ay yıl ay
Salih Kaplan
Gazi Kaya ve
diğer 7 kişi1
Mehmet Ali
Kaplan
Cafer Kaplan
et Mehmet
Kaplan yıl ay
01.06.2000
01.06.2000
16.04.2001
20.04.2001
10.12.2001
14.01.2002
14.07.2004
14.07.2004 yıl 1 ay yıl 1 ay yıl 6 ay yıl 6 ay yıl 8 ay yıl ay
24.02.1999
24.02.1999
30.12.1999
11.07.2001
14.01.2002
28.01.2002
14.07.2004
27.09.2004
Sabiha
Kaplan yıl 7 ay
Şıho yıl 4 ay
24.02.1999
24.02.1999
24.02.1999
26.12.2000
30.12.1999
30.12.1999
10.12.2001
14.01.2002
14.01.2002
14.07.2004
14.07.2004
14.07.2004 yıl 7 ay yıl 6 ay yıl 6 ay
Yalçınkaya
Rasim Kaplan
Mehmet yıl 4 ay yıl 4 ay
Kaplan
Şıho yıl 4 ay
24.02.1999
05.06.2000
24.02.1999
30.12.1999
20.04.2001
30.12.1999
14.01.2002
10.12.2001
10.12.2001
14.07.2004
14.07.2004
14.07.2004 yıl 6 ay yıl 7 ay yıl 7 ay
Yalçınkaya
Hayri Kılınç
Mustafa yıl 1 ay yıl 4 ay
Kaplan
Reşit Oktaş
Mustafa Kaya
Emine
Karabulut
Cuma Yılmaz
05.06.2000
24.03.1999
18.07.2001
30.12.1999
28.01.2002
14.01.2002
27.09.2004
14.07.2004 yıl 3 ay yıl 3 ay yıl 5 ay yıl 8 ay yıl 6 ay
07.06.2000
01.06.2000
30.07.2001
28.01.2002
09.11.2004 yıl 9 ay
18.07.2001
28.01.2002
27.09.2004 yıl 4 ay yıl 8 ay
Başvuru no 4884/05, İslim Kaplan
İslim Kaplan
31.05.2000
20.04.2001
10.12.2001
14.07.2004 yıl 1 ay yıl 7 ay
Başvuru no 9504/05, Mehmet Kökmen ve diğer 2 kişi
Mehmet
Kökmen ve
31.05.2000
20.04.2001
10.12.2001
14.07.2004 yıl 1 ay yıl 4 ay yıl 4 ay yıl 1 ay yıl 7 ay
diğer 2 kişi2
Başvuru no 9545/05, Zeynep Tunç ve diğer 6 kişi
Zeynep Tunç
ve diğer 6
kişi3
24.02.1999
17.05.2001
10.12.2001
13.07.2004 yıl 7 ay yıl 7 ay yıl 7 ay
Başvuru no 9568/05, Mehmet Kılınç ve diğer 4 kişi
Mehmet
Kılınç ve
24.02.1999
31.05.2000
21.12.2000
10.12.2001
14.07.2004
diğer 4 kişi4
Başvuru no 9600/05, Muteber Yigit
Muteber Yigit
ve diğer 2
kişi5
16.04.2001
10.12.2001
14.07.2004
Başvuru no 9658/05, Salih Kaplan
Salih Kaplan
24.02.1999
24.02.1999
24.02.1999
30.12.1999 14.01.2002 14.07.2004
Başvuru no 9695/05, Safiye Yalçınkaya yıl 4 ay yıl 4 ay yıl 4 ay yıl 6 ay yıl 6 ay yıl 6 ay
Safiye
Yalçınkaya
30.12.1999 14.01.2002 14.07.2004
Başvuru no 9720/05, Fehime Kaya
30.12.1999 14.01.2002 13.07.2004
Fehime Kaya
Başvuru no 13516/05, Mehmet Ali Kaplan ve diğer 4 kişi
Mehmet Ali
Kaplan ve
01.06.2000
24.04.2001
10.12.2001
14.07.2004 yıl 1 ay yıl 7 ay
diğer 4 kişi6
1. Gazi Kaya, Yasin Kaya, Zeynep Kaya (Oktaş), Mehmet Kaya, Sultan Kaya, Fatoş Kaya, Cumali Kaya, Ceyhun
Kaya.
2. Mehmet Kökmen, Cemil Kökmen, Fatma Kökmen (Satan).
3. Zeynep Tunç, Fatma Tunç, Mehmet Tunç, Sait Tunç, Salih Tunç, Zübeyde Tunç, Sabiha Yeşil.
4. Mehmet Kılınç, İslim Kılınç, Selvi Yıldırım, Zöhre Kökmen, Derbo Kılınç.
5. Muteber Yiğit, Ayça Polat, Hanım Kalkan.
6. Mehmet Ali Kaplan, Seyit Kaplan, İslim Kaplan, Zöhre Kaplan (Sağlam), Fatma Kaplan (Taşkıran).
HUKUK
I. DAVALARIN BİRLEŞTİRİLMESİ
Davalarda ortaya çıkan temel sorun ve olguların benzerliğini göz önüne alan AİHM, bu
davaların birleştirilmesi gerektiği kanaatine varmış ve tek bir yargılama dahilinde beraberce
incelemeye karar vermiştir.
II. 1 NO’LU EK PROTOKOLÜN 1. MADDESİNİN İHLÂL EDİLDİĞİ İDDİASI
HAKKINDA
Başvuranlar, mülkiyet haklarının ihlâl edildiğini ileri sürmekte ve alacağına uygulanan yasal
gecikme faizi oranının Türkiye’deki yüksek enflasyon karşısında yetersiz kalmasından dolayı
ulusal mahkemeler tarafından kendilerine hak görülen ek istimlak tazminatının azaldığını
iddia etmektedirler. Bu bağlamda aşağıdaki gibi kaleme alınan 1 No’lu Ek Protokolün 1.
maddesine atıfta bulunmaktadırlar.
AİHM, yerleşik içtihadına göre uğranılan maddi zararın hesaplanması için, başvuranlara
ödenen gerçek tutar ile gecikme dönemi süresince ulusal parada meydana gelen değer kaybı
oranında düzeltme yapıldıktan sonra ulaşılan tutar arasındaki farkın dikkate alınması
gerektiğini anımsatmaktadır (bakınız Türkiye aleyhine Akkuş davası, 9 Temmuz 1997, prg.
30, Karar ve hükümlerin derlemesi 1997-IV).
AİHM ayrıca, Akkuş davasında yapılan hesaplamalarda, Türkiye İstatistik Kurumu’nun
(TUİK) yayınladığı perakende fiyatlar endeksinde belirtilen enflasyon rakamlarının dikkate
alındığını vurgulamaktadır.
AİHM, bu şekilde yapılan hesaplamalar sonrasında, başvuranların aldığı ek tazminatlarda
hiçbir değer kaybı olmadığını ve aldıkları tutarların uğranılan maddi zararın tamamını ve hatta
fazlasını karşıladığını tespit etmektedir. Dolayısıyla, 1 No’lu Ek Protokolün 1. maddesi
anlamında ulusal mahkemelerin verdiği kesin karar tarihleri ile ek tazminatların ödendiği
tarihler arasında geçen sürenin enflasyon dolayısıyla tutarda azalmaya neden olduğu
söylenemez.
Sonuç olarak, bu iddia dayanaktan yoksun olup, AİHS’nin 35. maddesinin 3 ve 4. fıkraları
uyarınca reddedilmelidir.
III. AİHS’NİN 6/1 MADDESİNİN İHLÂL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA
Başvuranlar, tazminat davası sürecinin uzunluğundan şikâyetçi olmakta ve özellikle lehlerine
verilen kararların idari makam tarafından uzun süre icra edilmemesi dolayısıyla « makul
süre » ilkesinin ihlâl edildiğini ileri sürmektedir. Bu itibarla, AİHS’nin 6/1 maddesine atıfta
bulunmaktadır.
A. Kabuledilebilirliğe ilişkin
AİHM, yerleşik içtihatında ortaya çıkan kıstasların ışığında ve elindeki bilgiler doğrultusunda,
başvurunun esastan incelenmesi gerektiği kanaatine varmıştır. Bu başvurunun başka hiçbir
kabuledilemezlik gerekçesi bulunmadığını tespit etmiştir.
B. Esasa ilişkin
Hükümet, başvuranların iddiasına itiraz etmekte ve davalarının ulusal mahkemeler tarafından
«makul süre» içerisinde görüldüğünü ileri sürmektedir.
Başvuranlar, iddialarını yinelemektedirler.
AİHM, bir yargılama süresinin makul nitelikte olup olmadığının belirlenmesi için davanın
ortaya çıkış şartlarının irdelenmesi ve konunun kendi yerleşik içtihadındaki kıstaslar
bakımından değerlendirilmesi gerektiğini anımsatmakta ve özellikle dava karmaşıklığının,
başvuran ile yetkili makamların tutumlarının ve ilgili şahıslar için davanın öneminin de ayrıca
dikkate alınması gerektiğini vurgulamaktadır (bakınız, diğer birçoğu arasından, Fransa
aleyhine Frydlender davası [GC], no 30979/96, prg. 43, CEDH 2000-VII).
AİHM, mevcut başvuruda, ilk derece mahkemesinde açılan davayla başlayıp, Yargıtay’ın
verdiği kararla sona eren yargılamaların bir yıl altı ay ile iki yıl dokuz ay arasında değişen bir
sürede tamamlandığını gözlemlemektedir. AİHM’nin yerleşik içtihadına göre ve yukarıda söz
edilen kıstaslar çerçevesinde, bu süreler, AİHS’nin 6/1 maddesi anlamında aşırı veya ölçüsüz
olarak değerlendirilemez.
Bununla birlikte AİHM, İdare’nin başvuranlar lehine verilen kesin kararları iki yıl beş aydan
iki yıl dokuz aya kadar varan sürelerde yerine getirdiğini tespit etmektedir AİHM, hangi
düzeyde verilmiş olursa olsun bir mahkeme kararının uygulanmasının, AİHS’nin 6/1 maddesi
anlamında « yargılama » sürecinin bir parçası olarak değerlendirilmesi gerektiğini anımsatır
(bakınız, özellikle, Yunanistan aleyhine Hornsby davası, 19 Mart 1997, prg. 40 ve sonrası,
Derleme 1997-II ; Yunanistan aleyhine Metaxas davası, no 8415/02, prg. 25, 27 Mayıs 2004).
Bir Sözleşmeci Devletin ulusal hukuk düzeni tarafından verilen zorunlu ve kesinleşmiş bir
yargı kararının taraflardan birinin zararına etkisiz kalması durumunda 6/1 maddesiyle
güvence altına alınan mahkemeye erişim hakkı anlamsız hale gelmiş olacaktır. Dolayısıyla,
yargılanabilirlerin etkin şekilde korunması ilkesi idarenin yargı kararlarına uyma
yükümlülüğünü de kapsar. Devlet otoritesi yargı kararına dayanan bir borcu ödememek için
kaynak yetersizliğini bahane olarak öne süremez (bkz. Bourdov – Rusya, no:59498/00, prg.
35).
AİHM, bir idari makamın ödeme yapmak için, makul olmak şartıyla, belli bir süreye ihtiyacı
olduğunu elbette kabul edebilir (bakınız Türkiye aleyhine Ak davası, no 27150/02, prg. 26, 31
Temmuz 2007).
Mevcut davada AİHM, idari makamın başvuranların ek istimlak tazminatlarının ödemelerini
ulusal mahkemelerin verdiği kesin karardan itibaren iki yıl beş aydan iki yıl dokuz aya varan
bir süre için geciktirdiğini tespit etmektedir. Geçen bu süre, AİHM’nin gözünde makul bir
süre olarak değerlendirilemez.
Dolayısıyla AİHM, ulusal makamların kesinleşmiş yargı kararlarına makul bir süre içerisinde
uymamak suretiyle AİHS’nin 6. maddesinin 1. paragrafının yararlı etkisinden kısmen yoksun
bıraktıkları kanaatine varmaktadır
Bu nedenle, söz konusu madde ihlâl edilmiştir.
IV. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA
A. Tazminat
Başvuranlar maddi tazminat olarak toplam 227.000 Euro talep etmekte, ayrıca 125.000
Euro’ya ulaşan manevi zarara uğradıklarını öne sürmektedirler.
Hükümet bu meblağlara karşı çıkmaktadır.
İhlal tespiti ile öne sürülen maddi zarar arasında herhangi bir illiyet bağı bulunmadığını
kaydeden AİHM bu talebi reddetmektedir.
Buna karşın, AİHM başvuranların elde ettikleri toplam tazminat miktarıyla Ek 1 no’lu
Protokol’ün 1. maddesi gereğince tamamiyle tazmin edildiklerinin hakkını vermekle birlikte,
ödeme tarihindeki belirsizlik dolayısıyla yalnızca ihlalin tespiti ile telafi edilemeyecek
manevi zarara maruz kaldıkları kanaatindedir. Bu nedenle hakkaniyete uygun olarak, AİHM
aşağıdaki tabloda belirtilen miktarların başvuranlara manevi tazminat olarak ödenmesini
kararlaştırmıştır.
Başvuru numarası
Başvuranların adları
Mehmet Ali Kaplan,
Miktarlar
Salih Kaplan,
Cafer Kaplan,
Sabiha Kaplan (Arslan),
Rasim Kaplan,
Hayri Kılınç, 500 Euro
(başvuranların her
birine)
3224/05
Mustafa Kaplan,
Reşit Oktaş,
Mustafa Kaya,
Emine Karabulut,
Cuma Yılmaz
Gazi Kaya,
Yasin Kaya,
Zeynep Kaya (Oktaş),
Mehmet Kaya,
Sultan Kaya, 000 Euro
(ortaklaşa)
3224/05
Fatoş Kaya,
Cumali Kaya,
Ceyhun Kaya
Şıho Yalçınkaya
Mehmet Kaplan
Islim Kaplan
Mehmet Kökmen,
Cemil Kökmen,
Fatma Kökmen (Satan)
Zeynep Tunç,
Fatma Tunç, 000 Euro 000 Euro 500 Euro
4884/05
9504/05 500 Euro
(ortaklaşa)
Mehmet Tunç,
Sait Tunç,
Salih Tunç, 500 Euro
(ortaklaşa)
9545/05,
Zübeyde Tunç,
Sabiha Yeşil
Mehmet Kılınç,
İslim Kılınç,
Selvi Yıldırım,
Zöhre Kökmen,
Derbo Kılınç 500 Euro
(ortaklaşa)
9568/05
9600/05
Muteber Yiğit,
Ayça Polat,
Emine Işık (Hanım Kalkan’ın hak
sahibi olarak) 500 Euro
(ortaklaşa)
9658/05
9695/05
9720/05
Salih Kaplan
Safiye Yalçınkaya
Fehime Kaya 500 EUR 500 EUR 500 EUR
Mehmet Ali Kaplan,
Seyit Kaplan,
Islim Kaplan,
Zöhre Kaplan (Sağlam),
Fatma Kaplan (Taşkıran) 500 EUR
(ortaklaşa)
13516/05
B. Yargılama masraf ve giderleri
Başvuranlar AİHM önünde yapmış oldukları tercüme, posta ve avukatlık gider ve masrafları
için 16.900 Euro talep etmektedirler.
Hükümet bu miktarlara karşı çıkmakta ve başvuranların bu iddialarını destekleyici herhangi
bir kanıtlayıcı belgelerinin olmadığını ifade etmektedir.
AİHM’nin yerleşik içtihadına göre bir başvuran gerçekliğini, gerekliğini kanıtladığı makul
miktarlardaki yargı giderlerini elde edebilir. Ayrıca AİHS’nin 41. maddesi gereğince öne
sürülen her talep kanıtlayıcı belgelerle birlikte başlıklar halinde sıralanarak rakamlarla
belirtilmelidir, böylesi bir talebin yokluğunda AİHM bu yönde yapılan tüm talepleri
reddetmektedir (Bkz. örneğin, Buscarini vd.-Saint-Marin [GC], no 24645/94).
AİHM bu başvuruda başvuranların yargılama masraf ve giderleri hakkındaki taleplerini
destekleyici herhangi bir belge sunmadığını gözlemlemektedir. AİHM sonuç olarak
başvuranlara bu başlık altında bir ödeme yapılmasını gerekli görmemektedir.
C. Gecikme faizi
Gecikme faizi Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı orana üç
puanlık bir artış eklenerek belirlenecektir.
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AİHM, OYBİRLİĞİYLE,
1. Başvuruların birleştirilmesine;
2. AİHS’nin 6/1 maddesi hakkında yapılan şikayetin kabuledilebilir, diğer şikayetlerin
kabuledilemez olduğuna;
3. AİHS’nin 6/1 maddesinin her bir başvuru açısından ihlal edildiğine;
4. a) AİHS’nin 44/2 maddesi gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde,
miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak ödeme tarihindeki döviz kuru
üzerinden YTL’ ye çevrilmek üzere, Savunmacı Devlet tarafından manevi tazminat
olarak;
i) 3224/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, başvuranlar Mehmet Ali Kaplan, Salih
Kaplan, Cafer Kaplan, Sabiha Kaplan (Arslan), Rasim Kaplan, Hayri Kılınç, Mustafa
Kaplan, Reşit Oktaş, Mustafa Kaya, Emine Karabulut ve Cuma Yılmaz’ın her birine 500 (bin beş yüz) Euro ödenmesine;
ii) 3224/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, başvuranlar Gazi Kaya, Yasin Kaya,
Zeynep Kaya (Oktaş), Mehmet Kaya, Sultan Kaya, Fatoş Kaya, Cumali Kaya ve
Ceyhun Kaya’ya ortaklaşa 12 000 (on iki bin) Euro ödenmesine;
iii) 3224/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, Şıho Yalçınkaya’ya 3 000 (üç bin) Euro
ödenmesine;
iv) 3224/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, Mehmet Kaplan’a 3 000 (üç bin) Euro
ödenmesine;
v) 4884/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, İslim Kaplan’a 1 500 EUR (bin beş yüz)
Euro ödenmesine;
vi) 9504/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, başvuranlar Mehmet Kökmen, Cemil
Kökmen ve Fatma Kökmen’e (Satan) ortaklaşa 4 500 (dört bin beş yüz) Euro
ödenmesine;
vii) 9545/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, başvuranlar Zeynep Tunç, Fatma Tunç,
Mehmet Tunç, Sait Tunç, Salih Tunç, Zübeyde Tunç et Sabiha Yeşil’e ortaklaşa 500 (on bin beş yüz) Euro ödenmesine;
viii) 9568/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, başvuranlar Mehmet Kılınç, İslim Kılınç,
Selvi Yıldırım, Zöhre Kökmen et Derbo Kılınç’a ortaklaşa 7 500 (yedi bin beş yüz)
Euro ödenmesine;
ix) 9600/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, başvuranlar Muteber Yiğit, Ayça Polat et
Emine Işık’a (Hanım Kalkan’ın mirasçısı) ortaklaşa 4 500 (dört bin beş yüz) Euro
ödenmesine;
x) 9658/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak başvuran Salih Kaplan’a 1 500 (bin beş
yüz) Euro ödenmesine;
xi) 9695/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, başvuran Safiye Yalçınkaya’ya 1 500 (bin
beş yüz) Euro ödenmesine;
xii) 9720/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, başvuran Fehime Kaya’ya 1 500 (bin beş
yüz) Euro ödenmesine;
xiii) 13516/05 no’lu başvuru ile ilgili olarak, başvuranlar Mehmet Ali Kaplan, Seyit
Kaplan, Islim Kaplan, Zöhre Kaplan (Sağlam) et Fatma Kaplan’a (Taşkıran)
ortaklaşa 7 500 (yedi bin beş yüz) Euro ödenmesine;
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet
tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan
fazlasına eşit oranda basit faiz uygulanmasına;
5. Adil tatmine ilişkin diğer taleplerin reddine;
KARAR VERMİŞTİR.
İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AİHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve 3.
paragraflarına uygun olarak 16 Aralık 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiştir.
EKLER Aralık 2004 tarihinde yapılan 3224/05 numaralı başvuru
Mehmet Ali Kaplan (1949)
Salih Kaplan (1945)
Gazi Kaya (1965)
Yasin Kaya (1960)
Zeynep Kaya (Oktaş)
Mehmet Kaya
Sultan Kaya
Fatoş Kaya
Cumali Kaya (1980)
Ceyhun Kaya
Cafer Kaplan (1928)
Mehmet Kaplan (1930)
Sabiha Kaplan (Arslan) (1955)
Şıho Yalçınkaya (1937)
Rasim Kaplan (1958)
Hayri Kılınç (1944)
Mustafa Kaplan (1954)
Reşit Oktaş (1943)
Mustafa Kaya (1930)
Emine Karabulut (1940)
Cuma Yılmaz (1939) Aralık 2004 tarihinde yapılan 4884/05 nolu başvuru
Islim Kaplan (1948) Aralık 2004 tarihinde yapılan 9504/05 nolu başvuru
Mehmet Kökmen (1968)
Cemil Kökmen (1970)
Fatma Kökmen (Satan) (1959) Aralık 2004 tarihinde yapılan 9545/05 nolu başvuru
Zeynep Tunç (1941)
Fatma Tunç (1957)
Mehmet Tunç (1966)
Sait Tunç (1970)
Salih Tunç (1973)
Zübeyde Tunç (1974)
Sabiha Yeşil (1965) Aralık 2004 tarihinde yapılan 9568/05 nolu başvuru
Mehmet Kılınç (1945)
Islim Kılınç
Selvi Yıldırım (1944)
Zöhre Kökmen
Derbo Kılınç (1951)
Aralık 2004 tarihinde yapılan 9600/05 nolu başvuru
Muteber Yiğit (1948)
Ayşe Polat (1930)
Hanım Kalkan (1932) Aralık 2004 tarihinde yapılan 9658/05 nolu başvuru
Salih Kaplan (1945) Aralık 2004 tarihinde yapılan 9695/05 nolu başvuru
Safiye Yalçınkaya (1943) Aralık 2004 tarihinde yapılan 9720/05 nolu başvuru
Fehime Kaya (1938) Aralık 2004 tarihinde yapılan 13516/05 nolu başvuru
Mehmet Ali Kaplan (1949)
Seyit Kaplan (1939)
Islim Kaplan (1948)
Zöhre Kaplan (Sağlam)
Fatma Kaplan (Taşkıran)
10
© Rada Europy / Europejski Trybunał Praw Człowieka, źródło: HUDOC (hudoc.echr.coe.int), pozyskano 29.07.2026. · Źródło