37829/05

CONSEIL DE   L'EUROPE   AVRUPA   KONSEYİ   AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ   İKİNCİ DAİRE   MELEK SİMA YILMAZ - TÜRKİYE   (Başvuru no:37829/05)   KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ   STRAZBURG   Eylül 2008   İşbu karar AİHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecek olup bazı   şekli düzeltmelere tabi olabilir.   ______________________________________________________________________________________   © T.C. Dışişleri Bakanlığı, 2008. Bu gayrıresmi özet çeviri Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan   Hakları Genel Müdür Yardımcılığı tarafından yapılmış olup, Mahkeme’yi bağlamamaktadır. Bu çeviri,   davanın adının tam olarak belirtilmiş olması ve yukarıdaki telif hakkı bilgisiyle beraber olması koşulu ile   Dışişleri Bakanlığı Avrupa Konseyi ve İnsan Hakları Genel Müdür Yardımcılığı’na atıfta bulunmak   suretiyle ticari olmayan amaçlarla alıntılanabilir.   USUL   Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine açılan (37829/05) no’lu davanın nedeni Melek Sima   Yılmaz’ın (başvuran) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) 12 Ekim 2005 tarihinde   Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması Sözleşmesi’nin (AİHS) 34.   maddesi uyarınca yapmış olduğu başvurudur.   Başvuran, İstanbul Barosu avukatlarından S. Arslan tarafından temsil edilmektedir.   Nisan 2007 tarihinde, AİHM, başvuruyu kısmen kabuledilemez bulmuş ve Yüksek Disiplin   Kurulu’nun başvuranın savunma haklarına riayet etmemesi nedeniyle hakkaniyetten   yoksunluk, idare mahkemelerinde duruşma yapılmaması ve Danıştay Savcısı’nın görüşlerinin   tebliğ edilmemesi kapsamında yapılan şikayetin Hükümet’e tebliğ edilmesine karar vermiştir.   OLAYLAR   I. DAVANIN KOŞULLARI   Başvuran, 1970 doğumludur ve Erzurum’da ikamet etmektedir.   Milli Eğitim Bakanlığı, Yüksek Disiplin Kurulu’nun (bundan böyle « Yüksek Disiplin   Kurulu » olarak anılacaktır) soruşturma raporuna dayanarak aldığı 8 Kasım 2000 tarihli   kararında, öğretmenlik yapan başvuranı, kamu kuruluşlarında türban takmayı kesin olarak   yasaklayan yürürlükteki kılık-kıyafet yönetmeliğine (bundan böyle « kılık-kıyafet   yönetmeliği» olarak anılacaktır) uymadığı gerekçesiyle görevinden almıştır.   Başvuran, 9 Şubat 2001 tarihinde yukarıda açıklanan görevden alma kararına karşı   Erzurum İdare Mahkemesi’nde yürütmeyi durdurma ve iptal davası açmıştır. Başvuran,   diğerlerinin yanısıra, bu yaptırımın yasal dayanağı olmadığını, ayrıca Yüksek Disiplin   Kurulu’nun devlet memurlarına ilişkin 657 sayılı Kanun’un 129/2 maddesinde düzenlenen   hakları hakkında kendisini bilgilendirmediği için silahların eşitliği ilkesinin ve çekişmelilik   ilkesinin çiğnendiğini iddia etmiştir.   İdare Mahkemesi, 28 Mart 2001 tarihinde, Yüksek Disiplin Kurulu’nun sözkonusu 129/2   maddede düzenlenen haklarını açık bir şekilde başvurana bildirmediği, sadece savunmasını   yazılı olarak vermesini istediği ve dolayısıyla başvuranın savunma hakkını kısıtladığı   gerekçesiyle yürütmeyi durdurma kararı almıştır.   Milli Eğitim Bakanlığı’nın başvurusu üzerine Erzurum Bölge İdare Mahkemesi 5 Nisan   tarihli kararıyla, yukarıda bahsi geçen kararı bozmuştur. Mahkeme kararında,   yürürlükteki yasanın, Yüksek Disiplin Kurulu’na ilgili şahsı ihtilaflı kanun hükmünde yeralan   haklarla ilgili olarak bilgilendirme zorunluluğunu yüklemediğini ve kurulun yalnızca yazılı   savunmasını yasal süre içerisinde vermesini başvurandan istemekle yükümlü olduğunu   vurgulamıştır. Diğer taraftan, ilgili şahsın bu konuda özel olarak talepte bulunması   gerekmektedir. Bu davada, özellikle Yüksek Disiplin Kurulu’nun başvurana kendini   savunması için gerçekten bir şans tanıdığı ve yürürlükteki yasalara uygun olarak kendisine   karşı yürütülen suçlamaların tür ve nedeni hakkında bilgilendirdiği ortaya çıkmaktadır. Daha   sonra başvuran, sözkonusu 129/2 maddede yeralan haklardan yararlanmak için özel bir talepte   bulunmaksızın yazılı savunmasını vermiş ve mahkeme de tarafların sunduğu ve dosyada   yeralan tüm belge ve bilgileri inceleyerek kendisini görevden almaya karar vermiştir.   İdare Mahkemesi 19 Haziran 2001’de başvuranın, Yüksek Disiplin Kurulu’nun yukarıda   bahsi geçen 129/2 maddede belirtilen hakları açık bir şekilde kendisine bildirmediği   gerekçesiyle savunma hakkının kısıtlanmasına ilişkin iddiasını kabul ederek Disiplin Kurulu   tarafından alınan kararı iptal etmiştir.   Milli Eğitim Bakanlığı’nın itirazı üzerine ve Danıştay başsavcısının başvurana iletilmeyen   Eylül 2001 tarihli raporuna uygun alarak Danıştay, 19 Eylül 2001’te, idari yargılamalara   ilişkin 2577 sayılı kanun uyarınca yukarıda bahsigeçen kararla ilgili yürütmeyi durdurma   kararı almıştır.   Danıştay, esasen başsavcının başvurana iletilmeyen 5 Mart 2002 tarihli raporuna   dayanarak 15 Nisan 2002 tarihinde aldığı kararda, yönetimin birçok kez uyarmasına ve   yürürlükteki kılık-kıyafet yönetmeliğinin kesin olarak yasaklamasına rağmen, başvuranın   ısrarla ders saatlerinde türban takmasını gerekçe göstererek ve alınan önlemin yasalara aykırı   olmadığını vurgulayarak, yukarıda bahsi geçen 19 Haziran 2001 tarihli kararı iptal etmiştir.   Üstelik, 657 sayılı Kanun’un 129/2 maddesinde yeralan haklardan yararlanmak için   başvuranın özel olarak talepte bulunması gerektiğine, başvuranın bunu yapmadığına ve   dolayısıyla savunma hakkının kısıtlanmadığına hükmetmiştir. Davayı bidayet mahkemesine   geri göndermiştir.   Ekim 2002 tarihli kararında idare mahkemesi, Danıştay’ın kararına uyarak başvuranın   iptal talebini reddetmiştir.   Aralık 2004 tarihinde Danıştay, başvurana iletilmeyen 28 Ağustos 2003 tarihli başsavcı   raporuna da dayanarak idare mahkemesinin kararını onamıştır. Bu karar kendisine 26 Nisan   tarihinde tebliğ edilmiştir.   Devlet görevlilerine uygulanan cezaların affını ve sicilden silinmesini öngören 5525 sayılı   Kanun’un Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde kabul edilip, 4 Temmuz 2006 tarihinde   yürürlüğe girmesinden sonra, başvuran, Milli Eğitim Bakanlığı’nın 21 Eylül 2006 tarihinde   aldığı kararla görevine geri dönmüştür. Dosyada bulunan belge ve bilgilere göre başvuran, 11   Ekim 2006 tarihinde öğretmenlik görevine geri dönmüştür. Halen Erzurum Hilalkent   Lisesinde öğretmenlik yapmaktadır.   HUKUK   I. AİHS’NİN 6/1 MADDESİNİN İHLÂL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA   Başvuran, birçok kez söz konusu disiplin soruşturmasının ve idari davanın hakkaniyetten   yoksun olduğunu ileri sürmüştür. İlk önce, Yüksek Disiplin Kurulu önünde yapılan   soruşturmada savunma hakkına saygı gösterilmediğini iddia etmektedir.   İkinci olarak, idari mahkemelerde duruşma yapılmamasından şikâyetçi olmuştur. Son   olarak ise, Danıştay önündeki yargı safhasında, özellikle başsavcının temyiz başvurusunun   esası hakkında Danıştay’a sunduğu yazılı rapora cevap verme imkânı bulamadığından,   silahların eşitliği ilkesinin çiğnendiğini ileri sürmektedir.   Başvuran AİHS’nin 6/1 maddesinin birçok açıdan ihlâl edildiğini savunmaktadır :   A. Kabuledilebilirliğe ilişkin   Hükümet, Pellegrin içtihadına atıfla ([GC], no 28541/95, CEDH 1999-VIII....), öncelikle   bu davada AİHS’nin 6. maddesinin uygulanamayacağını savunmaktadır. Başvuran, bu   iddiaya itiraz etmektedir.   Bu konuyla ilgili olarak AİHM, Devlet ile memurları arasındaki anlaşmazlıklarda 6/1   maddenin uygulanabilirliği hakkındaki içtihatını gözden geçirdiğini anımsatmaktadır.   Özellikle, Finlandiya aleyhine Vilho Eskelinen ve diğerleri ([GC], no 63235/00, prg. 62,   CEDH 2007-...) davasında AİHM, savunma yapan devletin devlet görevlisi bir başvurana   karşı 6/1 maddenin uygulanamayacağını geçerli bir şekilde savunabilmesi için beraberce   incelenmesi gereken iki yeni kıstas getirmiştir: bir taraftan, devlet görevlisi olan başvuranın   ulusal hukuk çerçevesinde bir mahkemeye başvurma hakkından tamamen yoksun olması ;   diğer taraftan, 6. maddeyle teminat altına alınan hakların uygulanmama gerekçesinin devletin   çıkarlarına yönelik objektif amaçlara dayanması gerekmektedir. Oysa bu davada, başvuranın   ulusal hukuk çerçevesinde mahkemeye erişim hakkı olduğu ve anlaşmazlığı idari yargının   önüne götürebildiği tartışılamaz. Bu itibarla, birinci şart yerine getirilmediğinden AİHM,   ikinci şartın incelenmesine gerek duymamış ve 6. maddenin bu davada uygulanabileceği   sonucuna varmıştır.   Diğer taraftan Hükümet, hem başvuranın Danıştay kararını düzeltme başvurusunda   bulunmayarak iç hukuk yollarını tamamen tüketmediğini hem altı aylık süreye uymadığını   ileri sürmektedir. Bu konuyla ilgili olarak, dava dilekçesinin başvuranın avukatı tarafından 20   Ocak 2006 tarihinde imzalandığını ve AİHM’nin alındı damgasındaki tarihin ise 14 Şubat   olduğunu belirtmektedir. Diğer taraftan Hükümet, dava dosyasında, 3 Nisan 2007   tarihinde alınan kısmi kararda belirtildiği gibi dava dilekçesinin 12 Ekim 2005 tarihinde   verildiğini gösteren herhangi bir belgenin bulunmadığını savunmaktadır. Oysa, ulusal yargı   organları tarafından verilen 24 Aralık 2004 tarihli nihai karar başvurana 26 Nisan 2005   tarihinde tebliğ edilmiştir. Bu nedenle AİHM’ye yapılan başvuru gecikmeli olarak yapılmıştır.   Başvuran tüm bu iddialara itiraz etmektedir.   AİHM, Hükümet’in ileri sürdüğü iç hukuk yollarının tamamen tüketilmediği iddiasını daha   önceki benzer davalarda incelediğini anımsatmaktadır (bakınız, özellikle, Türkiye aleyhine Öz   davası (karar), no 68447/01, 23 Ekim 2007 ; mutatis mutandis, Türkiye aleyhine Gök ve   diğerleri davası , no 71867/01, 71869/01, 73319/01 ve 74858/01, prg. 47-48, 27 Temmuz   ; Türkiye aleyhine Satılmış ve diğerleri davası, no 74611/01, 26876/02 ve 27628/02,   prg. 50-52, 17 Temmuz 2007). AİHM daha önceki kararlarını değiştirmeye sevkedecek   herhangi bir gerekçe görmemekte ve dolayısıyla Hükümet’in itirazını reddetmektedir.   Altı aylık süreye uyulmadığı iddiasıyla ilgili olarak AİHM, süregelen uygulamalarına   atıfla, başvuranın AİHM’ye başvuruda bulunmak istediğini bildiren ve içinde şikayetine   ilişkin unsurların yer aldığı ilk dilekçesinin AİHM’ye ulaştığı tarihin başvuru tarihi olarak   kabul edildiğini anımsatmaktadır. (Birleşik Krallık aleyhine Chalkley davası (karar),   no 63831/00, 26 Eylül 2002). Dolayısıyla başvuran, AİHM’ne ilk müracaatını 12 Ekim 2005   tarihinde yapmış olup, Danıştay’ın 24 Aralık 2004 tarihli kararının tebliğ edildiği tarih olan   Nisan 2005 tarihinden itibaren başlayan altı aylık süreyi aşmamıştır. Buradan yola çıkarak   AİHM, Hükümet’in altı aylık süreye uyulmadığı yönündeki itirazını reddetmektedir.   AİHM, başvurunun kalan bölümlerinin, AİHS’nin 35/3 maddesi kapsamında mesnetsiz   olmadığını tespit etmektedir. Ayrıca AİHM, başka herhangi bir kabuledilemezlik gerekçesi   tespit etmemiştir. Dolayısıyla, davanın kabuledilebilir ilan edilmesi uygun olacaktır.   B. Esasa ilişkin   1. Disiplin soruşturmasının hakkaniyetten yoksun olduğu iddiası hakkında   Başvuran, Yüksek Disiplin Kurulu’nun kendisini 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun   129/2 maddesinde yeralan, yazılı veya sözlü olarak kendisi veya temsilcisi vasıtasıyla   savunma yapmak, şahit dinletmek, soruşturma raporunu incelemek gibi haklar konusunda   bilgilendirilmediği için bu tür hakları olduğundan haberi olmadığını, bu nedenle Yüksek   Disiplin Kurulu önünde kendisini savunma hakkının çiğnendiğini iddia etmektedir.   Hükümet bu iddiaya itiraz etmektedir. Öncelikle, Yüksek Disiplin Kurulu’nun idari bir   organ olduğunu ve AİHS’nin 6. maddesi bağlamında bir «mahkeme» gibi faaliyet   göstermediğini, ancak verdiği kararların idari mahkemelerin önüne götürülebileceğini   vurgulamaktadır. Bu davada başvuran, böylesine bir başvuru imkânından yararlanmış ve idari   yargı organları Yüksek Disiplin Kurulu’nun, yukarıda bahsi geçen 129/2 maddeyle teminat   altına alınan haklarla ilgili olarak, başvuranı bilgilendirme yükümlülüğü olmadığına ve bunu   başvuranın savunma sırasında bizzat talep etmesi gerektiğine hükmetmiştir.   AİHM, bu davada başvuranın derslere girerken olayın geçtiği dönemde yürürlükte olan   yönetmeliklere aykırı olarak türban takması dolayısıyla, hakkında Yüksek Disiplin Kurulu   önünde disiplin soruşturması yapıldığını tespit etmektedir. Bu soruşturma sırasında,   yürürlükteki iç tüzüğe uygun olarak başvurandan yazılı savunma istenmiş ve kendisi de   tanınan yasal süre içerisinde bunu vermiştir.   Bu konuyla ilgili olarak AİHM, başvuranın ihtilaflı yaptırımın iptali için bilahare dava   açtığı ulusal yargılama organlarının, konuyu sadece savunma hakkının çiğnenmesi açısından   değil davanın esasına ilişkin unsurlar açısından da belirtmektedir (karşılaştırınız, Belçika   aleyhine Albert ve Le Compte davası, 10 Şubat 1983 tarihli karar, seri A no 58, prg. 36).   Başka bir deyişle, AİHM, başvuranın Yüksek Disiplin Kurulu tarafından verilen görevden   alınma kararına sonradan yasal yollarla itiraz etme imkânı bulduğunu ve yukarıda kendisinin   de belirttiği gibi savunma hakkının çiğnendiği iddiasını idari mahkemelerin önüne   götürebildiğini tespit etmektedir.   Diğer taraftan başvuran, esas itibariyle söz konusu yaptırımın iptali için idari yargı   organlarında açtığı davaların reddedilmesine itiraz etmektedir. Bu amaca ulaşmak için   elindeki yegâne aracın disiplin soruşturması sırasında savunma haklarının çiğnendiğini ileri   sürmek olduğunu belirtmektedir. Başvuranın düşüncesine göre, idari yargı organları bu   yaptırımı cezalandırmalı ve iptal talebini kabul etmeliydi. Bununla birlikte, başvuran idari   yargı organları önünde yapılan yargılamalarda, aynı haklarının çiğnendiğini ileri sürmemiştir..   Bu konuyla ilgili olarak AİHM, başvuranın şahitlerin dinlenmesi ya da ek soruşturma   yapılmasıyla ilgili herhangi bir talepte bulunmamış olmasını önemli bulmaktadır. Burada esas   itibariyle, dosyasıyla ilgili tüm belge ve bilgilerin ilgili şahsa sunulduğu ve disiplin   dosyasında yeralan tutanaklar da dahil olmak üzere karşı tarafın bütün argümanlarına itiraz   etme şansı bulabildiği yazılı usulle gerçekleştirilen bir dava sözkonusudur.   Son olarak, devlet görevlilerine verilen cezaların affını ve sicil kayıtlarının silinmesini   öngören 5525 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden sonra, başvuran öğretmenlik görevine   geri dönmüş ve dolayısıyla ihtilaflı görevden alınma cezası ortadan kalkmıştır.   2. İdari yargılamaların hakkaniyetten yoksun olduğu iddiası hakkında   Başvuran, buna ilaveten idari yargılamalar sırasında hiçbir zaman duruşma yapılmadığı ve   Danıştay başsavcısının tebliğnamesinin kendisine bildirilmediği   gerekçesiyle idari   yargılamaların da hakkaniyetten yoksun olduğunu ileri sürmektedir. Hükümet bu iddialara   itiraz etmektedir.   Birinci iddia olarak öne sürülen duruşma yapılmadığı iddiası üzerine Hükümet, Türk   hukukunda idari yargılamaların esasen yazılı yargılamalar olduğunu ve ancak tarafların talebi   üzerine duruşma yapıldığını bildirmektedir. Oysa, başvuran sözkonusu yargılama sırasında   hiçbir zaman böyle bir talepte bulunmamıştır. Başvuran buna itiraz etmekte ve bir avukat   tutacak parası olmadığından dolayı bu olanaktan haberdar olamadığını savunmaktadır.   AİHM, Hükümet’in de altını çizdiği gibi, Türk hukukunda idari yargılamaların esas   itibariyle yazılı yargılamalar olduğunu ve ayrıca başvuranın yürürlükteki iç hukuk   düzenlemeleri çerçevesinde ihtilaflı yargılamanın her aşamasında duruşma talep etme   imkânının olduğunu tespit etmektedir. Oysa ilgili şahsın böyle bir talepte bulunmadığı açıkça   görülmektedir.   Diğer taraftan AİHM, Türk hukukunun yürürlükteki düzenlemelerine uygun olarak idari   yargı organlarında görülen davalarda, avukat bulundurulmasının zorunlu olmadığını   anımsatmaktadır. Aynı zamanda, dosyada bulunan belge ve bilgilerden, başvuranın yargı   organlarından adli yardım alma talebinde bulunmadığı ve hiçbir zaman idari yargı organları   önünde bir avukat tarafından temsil edilmek istediğini bildirmediği anlaşılmaktadır.   Bununla birlikte, Danıştay başsavcısının yazılı raporunun bildirilmediği hakkındaki   şikâyete ilişkin olarak AİHM, buna benzer bir şikâyeti daha önce incelediğini, Danıştay   başsavcısının görüşlerinin niteliği ve başvuranın buna yazılı olarak cevap verme imkanının   olmayışı nedenleriyle çekişmeli yargı hakkına saygı gösterilmediği için AİHS’nin 6.   maddesinin ihlâl edildiğine karar verildiğini anımsatmaktadır (bakınız, mutatis mutandis,   Türkiye aleyhine Göç davası [GC], no 36590/97, prg. 58, CEDH 2002-V ; Meral, adı geçen,   prg. 32-39). AİHM bu davayı incelemiş ve Hükümet’in farklı bir sonuca varmasını   sağlayacak inandırıcı bir olgu ya da kanıt sunmadığı kanaatine varmıştır.   Dolayısıyla, şikâyetin yalnızca son bölümüyle ilgili olarak 6/1 madde ihlâl edilmiştir.   II. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA   A. Tazminat   Başvuran, gecikme faizi işletilerek maruz kaldığı maddi zarar için 61.550 Euro ve manevi   zarar için 25.000 Euro talep etmektedirler.   Hükümet, sözkonusu iddialara karşı çıkmaktadır.   AİHM, talep edilen maddi tazminat ile tespit edilen ihlal arasında illiyet bağı   bulunmadığını kaydetmektedir ve talebi reddetmektedir. Buna karşın AİHM, başvuranın belli   bir manevi zarara maruz kaldığı ve ihlal tespitinin manevi zararı telafi etmek için yeterli   olduğu kanaatindedir (Meral)   B. Yargılama masraf ve giderleri   Başvuran, öncelikle AİHM önünde yapmış olduğu masraflar için avukatlık ücretine   tekabül eden 7.500 Euro talep etmektedir. Bu bağlamda başvuran, AİHM önündeki avukatı S.   Arslan’la 15 Eylül 2005 tarihinde imzalanan avukatlık sözleşmesinin bir nüshasını belge   olarak sunmaktadır. Başvuran, ayrıca, AİHM önünde yapılan diğer giderleri (telefon, yazışma,   fotokopi, yol masrafları) de talep etmektedir. İddiasını desteklemek için başvuran sadece   posta masrafına tekabül eden 74 YTL’lik [yaklaşık 39 Euro’luk] bir faturayı da belge olarak   sunmaktadır.   Hükümet, sözkonusu iddialara karşı çıkmaktadır.   AİHM içtihadına göre, bir başvuran yargılama masraf ve giderlerinin geri ödemesini   ancak gerçekliği, gerekliliği ve makul oranda oldukları ortaya konduğu sürece elde edebilir   (Bkz, Iatridis-Yunanistan (adil tatmin); Svipsta-Letonya, başvuru no: 66820/01, mutatis,   mutandis, Nikolova-Bulgaristan, başvuru no: 31195/96). Mevcut davada, sahip olduğu   unsurları ve yukarıda sözü edilen kriterleri göz önüne alarak AİHM, AİHM önündeki   yargılama için başvurana 1.039 Euro ödenmesinin makul olacağı kanaatindedir.   C. Gecikme faizi   AİHM, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına   üç puanlık bir artışın ekleneceğini belirtmektedir   BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AİHM, OYBİRLİĞİYLE,   1. Başvurunun kabuledilebilir olduğuna;   2. Yalnızca Danıştay Savcısı’nın görüşünün tebliğ edilmemesi ile ilgili olarak AİHS’nin   6/1 maddesinin ihlal edildiğine;   3. Başvuranın maruz kaldığı manevi zarar için ihlal tespitinin kendisinin yeterli adil   tatmin oluşturduğuna;   4. a) AİHS’nin 44. maddesinin 2. paragrafı gereğince kararın kesinleştiği tarihten   itibaren üç ay içinde, miktara yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutularak,   ödeme tarihindeki döviz kuru üzerinden YTL’ye çevrilmek üzere Savunmacı Devlet   tarafından yargılama masraf ve giderleri için başvurana 1.039 Euro (bin otuz dokuz   Euro) ödenmesine;   b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapıldığı tarihe kadar Hükümet   tarafından, Avrupa Merkez Bankası’nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç   puan fazlasına eşit oranda faiz uygulanmasına;   5. Adil tatmine ilişkin diğer tüm taleplerin reddine;   KARAR VERMİŞTİR.   İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AİHM’nin iç tüzüğünün 77. maddesinin 2. ve   3. paragraflarına uygun olarak 30 Eylül 2008 tarihinde yazılı olarak bildirilmiştir.   8