38805/97

WyrokETPCz2004-07-20ECLI:CE:ECHR:2004:0720JUD003880597

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy skarżący, którego interesy zostały naruszone w postępowaniu krajowym, ale który nie był jego stroną, był zobowiązany do wyczerpania krajowego środka prawnego dotyczącego przewlekłości postępowania?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że choć włoska ustawa z 2001 r. nr 89 stanowi środek prawny w przypadku przewlekłości postępowania, umożliwiający stwierdzenie naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji i uzyskanie odszkodowania, to państwo-strona nie wykazało, że środek ten był dostępny dla skarżącego, który nie był uczestnikiem postępowania krajowego, mimo że jego interesy były nim dotknięte. W konsekwencji, skarżący nie był zobowiązany do wyczerpania tego środka prawnego.

Stan faktyczny

Skarżący K. był osobą, której interesy zostały dotknięte przez postępowanie toczące się w sądach włoskich. Mimo to, skarżący nie był formalnie stroną tego postępowania. Sprawa dotyczyła zarzutu przewlekłości tych postępowań.

Rozstrzygnięcie

Stwierdza, że skarżący nie był zobowiązany do wyczerpania krajowego środka prawnego wskazanego przez państwo-stronę.

Pełny tekst orzeczenia

© Перевод предоставлен российским изданием «Бюллетень Европейского Суда по правам человека» (www.echr.today). Разрешение на публикацию перевода на русский язык дано исключительно для его включения в базу HUDOC Европейского Суда. © This document was provided by the Russian edition of the Bulletin of the European Court of Human Rights (www.echr.today). Permission to re-publish this translation into Russian has been granted for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. К. против Италии [K. – Italy] (№ 38805/97) Постановление от 20 июля 2004 г. [вынесено II Секцией] Извлечение из текста Постановления (по поводу Статьи 6 Конвенции): «<...> формулировки положений и условий статьи 1 Закона 2001 года № 89 достаточно широки, чтобы продемонстрировать наличие средства правовой защиты, к которому граждане могут прибегнуть в судах по гражданским делам в отношении чрезмерной продолжительности производства по делу. Воспользовавшись этим средством правовой защиты, заявители могут добиться вынесения судом постановления по вопросу о соответствии производства по делу, о котором идет речь в данном Постановлении Европейского Суда, требованию о разбирательстве дела в разумный срок, содержащемуся в пункте 1 Статьи 6 Конвенции. Равным образом они могут добиться, в случае необходимости, выплаты им справедливой компенсации. Однако, по мнению Европейского Суда, государство-ответчик не продемонстрировало, что тот заявитель, который не был участником производства по делу в судах Италии, хотя это производство затрагивало его интересы, имел возможность обратиться с жалобой в Апелляционный суд. Кроме того, представляется, что именно на «промежуточной инстанции» (в значении, которое придается этому понятию вышеупомянутой Конвенцией ООН [о взыскании за границей алиментов], лежит функция приводить в исполнение особую процедуру в интересах заявителя. Европейский Суд поэтому пришел к выводу, что на заявителе не лежит обязанность исчерпать средство правовой защиты, на которое указывало государство-ответчик».