39311/05

WyrokETPCz2009-04-28ECLI:CE:ECHR:2009:0428JUD003931105

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy węgierskie władze nie zapewniły odpowiedniej ochrony prawa skarżącego do poszanowania życia prywatnego (art. 8 Konwencji) poprzez odrzucenie jego roszczeń przeciwko innemu politykowi za krytyczne wypowiedzi w kampanii wyborczej, w kontekście wolności wyrażania opinii (art. 10 Konwencji)?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że sądy krajowe prawidłowo wyważyły konkurujące ze sobą prawa: prawo skarżącego do poszanowania życia prywatnego (art. 8) i prawo drugiego polityka do wolności wyrażania opinii (art. 10). Stwierdził, że uwagi zawarte w ulotce były ocenami wartościującymi, a nie stwierdzeniami faktów, i zostały wygłoszone w kontekście kampanii wyborczej. W takich okolicznościach politycy muszą tolerować szerszy zakres krytyki. Trybunał zgodził się z sądami krajowymi, że sankcjonowanie drugiego polityka za te wypowiedzi stanowiłoby nieproporcjonalne ograniczenie jego wolności wyrażania opinii, co mogłoby naruszyć art. 10 Konwencji. W związku z tym, państwo nie uchybiło swoim pozytywnym obowiązkom wynikającym z art. 8.

Stan faktyczny

Skarżący, László Karakó, jest węgierskim posłem. W trakcie kampanii wyborczej w kwietniu 2002 roku, inny polityk rozpowszechnił ulotkę, w której zarzucono skarżącemu, że często działał wbrew interesom swojego okręgu wyborczego. Skarżący złożył skargę karną, która została umorzona w maju 2004 roku. Następnie w styczniu 2005 roku skarżący wniósł pozew cywilny przeciwko politykowi, ale sądy krajowe odrzuciły jego roszczenia, uznając, że ulotka zawierała oceny wartościujące mieszczące się w granicach dopuszczalnej krytyki wobec polityków.

Rozstrzygnięcie

Trybunał jednogłośnie stwierdza brak naruszenia art. 8 Konwencji.

Pełny tekst orzeczenia

© Translations published on http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/domareifanir_pdf Permission to re-publish this translation has been granted by http://stofnanir.hi.is/mannrettindastofnun/en/node/201 for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC. Karakó gegn Ungverjalandi Dómur frá 28. apríl 2009 Mál nr. 39311/05 8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu Mörk einkalífs og tjáningarfrelsis. Stjórnmálamenn. Gildisdómar. 1. Málsatvik Kærandi, László Karakó, er ungverskur ríkisborgari, fæddur árið 1955 og búsettur í Gávavencsellö í Ungverjalandi. Hann er þingmaður og tók m.a. þátt í þingkosningum árið 2002. Í kosningabaráttunni í apríl árið 2002 dreifði stjórnmálamaður í kjördæmi kæranda dreifiriti þar sem því var haldið fram að kærandi ynni oft gegn hagsmunum kjördæmisins. Í maí árið 2002 lagði kærandi fram kæru á hendur stjórnmálamanninum þar sem dreifiritið hefði skaðað orðspor sitt. Rannsókn fór fram en henni var hætt í maí árið 2004 þar sem saksóknari taldi ekki efni til útgáfu ákæru. Í janúar árið 2005 höfðaði kærandi mál á hendur stjórnmálamanninum en dómstóll hafnaði kröfum hans. Vísað var til þess að í bæklingnum væri að finna gildisdóm sem væri innan marka ásættanlegrar gagnrýni sem væri rýmri þegar um stjórnmálamenn væri að ræða. Þeir yrðu almennt að þola meiri gagnrýni en ætti við um einstaklinga sem stæðu utan stjórnmála. 2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum Kæran Kærandi hélt því fram að ungversk stjórnvöld hefðu ekki tryggt friðhelgi einkalífs hans fullnægjandi vernd þar sem dómstólar hefðu hafnað kröfum hans í máli hans gegn öðrum stjórnmálamanni. Þannig hefði verið brotið í bága við 8. gr. sáttmálans. Niðurstaða Dómstóllinn benti á að á þeim tíma sem um ræddi hefði verið til staðar í Ungverjalandi réttarkerfi sem tryggði friðhelgi réttinda sem teldust falla undir einkalíf einstaklinga. Málið lyti að kvörtun vegna ummæla en rétturinn til að viðhafa slík ummæli félli undir tjáningarfrelsið sem nyti verndar 10. gr. sáttmálans. Skylda ríkja til að vernda rétt einstaklinga samkvæmt 8. gr. sáttmálans yrði að samræmast skyldu þeirra til að vernda rétt annarra til tjáningarfrelsis samkvæmt 10. gr. Innlendir dómstólar hefðu komist að þeirri niðurstöðu að fullyrðingarnar um kæranda í dreifiritinu hefðu verið gildisdómar. Réttur stjórnmálamannsins til að tjá sig með þessum hætti væri því verndaður af tjáningarfrelsisákvæði ungverskrar löggjafar. Ungversk stjórnvöld hefðu litið til þess að kærandi væri stjórnmálamaður og að fullyrðingin í dreifiritinu hefði verið sett fram í kosningabaráttu sem hann hefði tekið þátt í og fól í sér neikvæða umfjöllun um opinber störf hans. Því var það mat innlendra dómstóla að ummælin um kæranda nytu verndar tjáningarfrelsisákvæðis ungversku stjórnarskrárinnar. Dómstóllinn tók undir niðurstöðu innlendra dómstóla og tók fram að hefðu innlendir dómstólar sektað stjórnmálamanninn fyrir ummælin hefðu þeir takmarkað tjáningarfrelsi hans með ólögmætum hætti og þar með brotið í bága við 10. gr. sáttmálans. Það var því einróma niðurstaða dómstólsins að ekki hefði verið brotið í bága við 8. gr. sáttmálans þar sem ummæli stjórnmálamannsins um kæranda væru innan marka þess sem tjáningarfrelsisákvæði landslaga og sáttmálans heimiluðu honum.